Πώς φτιάχτηκαν τ’ αστέρια

Για να μην ξεχνιόμαστε μωρά μου ότι η βασική αιτία που είμαστε εδώ είναι ο «Παραμυθάς», σήμερα θα σας δείξω μια ιστορία – που της έχω αδυναμία – για το πώς φτιάχνονταν κάποτε τ’ αστέρια. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα σας αρέσει. Δεν σας λέω τίποτ’ άλλο γιατί θέλω να ανεβάσω γρήγορα το βίντεο, αλλά θα τα πούμε αύριο.

Σας φιλώ πολύ
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

6 Σχόλια στο “Πώς φτιάχτηκαν τ’ αστέρια”

      Karry
      24 Μαρτίου 07 στις 1:08

      Λένε πως όταν τα αστέρια πέφτουν στην θάλασσα γίνονται μαργαριτάρια αληθεύει; 😉
      Καληνύχτααααα!

      ξαδέλφη Δέσποινα
      24 Μαρτίου 07 στις 22:04

      Αγαπητέ Παραμυθά,
      – Σε ευχαριστούμε που κάθε μέρα βρίσκεις χρόνο και κέφι κάτι καινούργιο να μας δώσεις.
      Θέλω να σε ρωτήσω 2 πράγματα:
      – Υπάρχει σκέψη ή διάθεση από την κρατική ή μη ελληνική τηλεόραση να προβληθούν ξανά κάποιες εκπομπές σου?
      – Δεν θα ήταν καταπληκτικό να κυκλοφορούσαν σε cd ? (και προς Θεού δεν εννοώ σαν προσφορά μέσα στην Κυριακάτικη εφημερίδα….).
      Θα μπορούσε έτσι το έργο σου να περάσει και στις επόμενες γενιές και πίστεψέ μας το έχουν ανάγκη με τόσο κακές εκπομπές που προβάλλονται.

      Wanderer
      25 Μαρτίου 07 στις 5:47

      Αγαπημένε μας,

      Νοιώθω πολύ τυχερός.

      Έχω ακούσει για έναν κύριο χωρίς οίκτο. Χωρίς καρδιά. Έναν κύριο μαυροντυμένο, με 2-3 ουλές στο πρόσωπο, χαρακτηριστικά σκληρά και μάτια διαπεραστικά. Περπατάει πάντοτε προχωρώντας μπροστά. Σε μια ευθεία.
      Στο διάβα του, τα πάντα γύρω του παίρνουν άλλη μορφή. Αλλάζουν. Ωριμάζουν.

      Ο κύριος αυτός λέγεται Χρόνος. Και περπατάει πάντοτε προς μια κατεύθυνση. Αιώνες τώρα. Δίχως να ρίξει ούτε ματιά πίσω. Αφήνει σημάδια στους ανθρώπους γύρω του. Τους δίνει αναμνήσεις, τους γεμίζει εμπειρίες, άλλες όμορφες, άλλες άσχημες, αλλά πάντοτε χωρίς να τους ρωτάει. Αυτόβουλα. Σχεδόν φασιστικά.

      Είναι σπάνιο για κάποιον άνθρωπο να ξανανοιώσει τα ίδια συναισθήματα που ένοιωσε στο παρελθόν. Έχει αναμνήσεις, έχει μνήμες και θύμησες, αλλά το κλίμα, την αθωότητα, το ξάφνιασμα της πραγματικής εμπειρίας, είναι πράγματα που ζει κανείς μία και μοναδική φορά για κάθετι που συμβαίνει στη ζωή του.

      Νοιώθω πολύ τυχερός…
      Απόψε μύρισε αγιόκλημα και βασιλικό. Απόψε χαμογέλασα με εκείνο το αθώο, το παιδικό, το αμόλυντο χαμόγελο που χρόνια τώρα έχω χάσει.
      Απόψε είδα τον εαυτό μου να θέλει να ακούσει παραμύθια, με τη λαχτάρα και την αφέλεια που ο άνθρωπος διαθέτει ΤΟΤΕ και μονο τότε όταν η καρδιά του είναι αδούλευτη, άδολη, ανέγγιχτη από λύπες και καημούς, ανόθευτη και καθαρή από κάθε λογής βάσανο και σκοτούρα.

      Έστω και για λίγο, απόψε είδα τον Χρόνο να ρίχνει μια κλεφτή ματιά πίσω απ’ τη πλάτη του…
      …και να χαμογελάει…

      περιπετών
      27 Μαρτίου 07 στις 9:36

      Αγαπητέ περιπατητή (wanderer) το κείμενό σου με έκανε κι εμένα να αισθανθώ έτσι. Σε ευχαριστώ. Πόσες φορές θέλουμε να ζητήσουμε ή να πούμε ένα παραμύθι ή να μιλήσουμε σε κάποιον/κάποια ανοίγοντας την καρδιά μας και βάζοντας παραπέρα αυτές τις σκιές που έχουν σκεπάσει την καρδιά μας. Αλλά ο κόσμος των μεγάλων δεν μας αφήνει….θα μας πάρουν για τρελούς, ρομαντικούς, αγαθούς σκεφτόμαστε…….

      natasaki
      28 Μαρτίου 07 στις 6:22

      Και νομίζεις, περιπετών, ότι αξίζει να χάνουμε τόσο όμορφα συναισθήματα, τόσο γλυκές στιγμές, απλά για να μην μας πουν «τρελούς»; Μια χαρά είναι και οι «ρομαντικοί» και οι «τρελοί» και οι «αγαθοί» ακόμα…….Εγώ πάντως, όσο περνάει από το χέρι μου και όσο μπορώ, θα αρνούμαι να μεγαλώσω! Θα ακούω παραμύθια, θα μυρίζω γιασεμιά-που θα μου φωτίζουν το σκοτάδι- και θα πιστεύω πως τ’ αστέρια έγιναν από κομμάτια του φεγγαριού, για να βλέπουν καλύτερα οι άνθρωποι…………….

Σχολιάστε