Το σύνδρομο asperger και ο Jacob

Στα χρόνια που ήμουνα προϊστάμενος τμήματος παιδικών εκπομπών στην Ε.Ρ.Τ. είχα κάνει κάποιες εκπομπές για τα παιδιά με δυσλεξία, τα παιδιά με αυτισμό και με ένα ελαφρότερο είδος αυτισμού, το σύνδρομο asperger (άσπεργκερ). Επίσης, έχω και μια φίλη που έχει ένα κοριτσάκι με άσπεργκερ  κι ένα φίλο που έχει ένα γιο με άσπεργκερ. Σίγουρα όλοι σας, ξέρετε και έναν διάσημο που έχετε αυτό το σύνδρομο: τον Ντάστιν Χόφμαν, που είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Και όπως ο Χόφμαν είναι ένας χαρισματικός ηθοποιός, έτσι και τα παιδιά που έχουν κάποιο από τα τρία προβλήματα που είπα πιο πάνω, είναι κατά κανόνα χαρισματικά παιδιά έως και ιδιοφυίες. Για όσους δεν έχουν ακούσει τίποτα για το θέμα, να πω δυο λόγια.
Το όνομα, «Σύνδρομο Asperger (Asperger’s Syndrome) καθιερώθηκε από το 1981 όταν μια Αγγλίδα ψυχίατρος, η  Δρ. Λόρνα Γουίνγκ , δημοσίευσε ένα  ακαδημαϊκό έγγραφο που λεγόταν «Asperger’s Syndrome: a Clinical Account», το οποίο ξανάφερε στο φως την έρευνα που είχε κάνει παλιότερα ο Hans Asperger και καθιέρωσε έτσι την  επωνυμία Asperger’s Syndrome για να περιγράψει μία πάθηση που ανήκει στις  Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος (Αutistic Spectrum Disorder). Το Σύνδρομο Asperger, όπως και ο κλασσικός Αυτισμός, είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή που  επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τις σχέσεις ενός ατόμου με το περιβάλλον του. Τα παιδιά και οι ενήλικες βιώνουν δυσκολίες στις καθημερινές κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις. Η ικανότητά τους για ανάπτυξη φιλικών σχέσεων είναι γενικά περιορισμένη, όπως είναι και η ικανότητά τους να καταλάβουν τη συναισθηματική έκφραση των άλλων ανθρώπων.  Τα άτομα με Σύνδρομο Άσπεργκερ, όπως και αυτισμό, έχουν συνήθως φυσιολογική ή ανώτερη νοημοσύνη και επιθυμούν την επαφή και τη σχέση με άλλους ανθρώπους, αλλά δε γνωρίζουν τον τρόπο προσέγγισης, με αποτέλεσμα να πλησιάζουν τους άλλους με ακατάλληλο και ιδιόρρυθμο τρόπο. Εκεί είναι που πρέπει να βοηθήσει τα παιδιά, ο γονιός στο σπίτι και ο δάσκαλος στο σχολείο.
Τώρα, θα μου πείτε πώς μου ήρθε τώρα, μετά από τόσα χρόνια που έχω  το blog να μιλήσω γι΄αυτό το θέμα. Ο λόγος είναι το δεύτερο μισό του τίτλου, ο Jacob. Πιθανόν να έχετε ήδη ακούσει γι΄αυτόν, α
ν όχι να σας πω δυο λόγια. Αλλά δείτε τον πρώτα.

Ο Jacob  είναι 14 χρονών, έχει περάσει ήδη στο Πανεπιστήμιο (!) όπου έχει και μισθό ως ερευνητής (!) ενώ -το τρομερότερο – βρίσκεται ως ερευνητής, ένα βήμα πριν καταρρίψει τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν!!! Όταν ο Jacob Barnett ήταν δύο χρονών, οι γιατροί διέγνωσαν ότι είχε Σύνδρομο Asperger και είπαν στους γονείς του ότι δεν θα μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια των παπουτσιών του μόνος του. Και έπεσαν πέρα για πέρα έξω. Σήμερα, ο Jacob, που διαθέτει δείκτη ευφυΐας υψηλότερο του Αϊνστάιν (170), κάνει το Master του στην Αστροφυσική στο Πανεπιστήμιο Indiana University-Purdue University Indianapolis (IUPUI) και είναι ένας από τους πιο ελπιδοφόρους ερευνητές στον τομέα της κβαντικής φυσικής, στην ηλικία των 14 ετών. Ο  Jacob, έχει φτάσει ένα βήμα πριν καταρρίψει τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, και σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται πια μερικές μαθηματικές εξισώσεις μακριά από το να αποδείξει ως λαθεμένη τη θεωρία της σχετικότητας, ενώ πρόκειται να επιχειρήσει να αντικρούσει και τη θεωρία του Big Bang που όπως λέει ο ίδιος: “Ακόμα δουλεύω πάνω σε αυτό. Έχω μία ιδέα, αλλά εξακολουθώ να εργάζομαι στις λεπτομέρειες”. Καθηγητές από το Institute for Advanced Study in Princeton επιβεβαιώνουν πως ο Jacob βρίσκεται στο σωστό δρόμο.

Ο Jacob μπορούσε να φτιάχνει παζλ 5.000 κομματιών από την ηλικία των τριών και στα δέκα του χρόνια εγκατέλειψε το σχολείο για να μπει στο Πανεπιστήμιο. Σε μία πρόσφατη ομιλία του στο είπε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: “Κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ. Οι ειδικοί είχαν πει πως δεν θα κατάφερνα καν να μιλήσω. Προφανώς κάποιοι τραβάνε τα μαλλιά τους τώρα”. Η μητέρα του, Kristine Barnett έχει γράψει βιβλίο για την μέχρι σήμερα ιστορία του μικρού, με τίτλο «Το αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες», που είδα -προς μεγάλη μου έκπληξη-  ότι κυκλοφορεί κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις “Ψυχογιός”. Σε αυτό το βιβλίο η μητέρα του, παράλληλα με την ευρύτερη δράση της, έχει σαν στόχο της να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα παιδιά που παρουσιάζουν γενικότερα αυτισμό. Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το post, με τα λόγια της μητέρας του σε μια τελευταία της συνέντευξη: “Ο Jacob παλεύει με το πρόβλημα του κάθε μέρα και μας έχει στο πλάι του, όπως πρέπει να κάνει κάθε γονιός για το παιδί του. Ο ίδιος έχει συνειδητοποιήσει τα προβλήματα του και τα πολεμάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του”.
Ανέβασα κι ένα video, από μία ομιλία του σε συνομήλικούς του. Κρατάει 18 λεπτά και δυστυχώς δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους. Αλλά, δεν χρειάζεται να ξέρεις αγγλικά για να νοιώσεις τη χαρά που βγάζει από την καρδιά του, αλλά και τη δύναμη της ψυχής αυτού του παιδιού και την καλοσύνη που έχει μέσα του. Για να το δείτε κάντε κλικ ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ.
Π. 

 

 

 

20 Σχόλια στο “Το σύνδρομο asperger και ο Jacob”

      marilia
      27 Μαΐου 13 στις 22:09

      Είχα μαθητή με Άσπεργκερ. Φοβερός μαθητής. Στα υπόλοιπα όμως ζορίστηκε και ζορίστηκα. Αλλά όσα μου ‘μαθε εκείνος στον ένα χρόνο της κοινής μας πορείας, δε μου τα ‘μαθαν 4 χρόνια Πανεπιστημιακών σπουδών και 7 (ως τότε) χρόνια προϋπηρεσίας στην τάξη. Ήθελε πολύ να με σφάξει και να με σκοτώσει αργά και βασανιστικά και μου το ‘λεγε, αλλά ήμουν και η πρώτη που επέτρεψε να τον αγκαλιάσει, να του δώσει φιλάκι («σάλια για μωρά!» που μου ‘λεγε) και έτρεχε να κλαφτεί σε κάθε κρίση.

      Εκτός από το βιβλίο που προτείνεις και δεν είχα υπόψη μου, όμως θα σπεύσω να διαβάσω, υπάρχει και το υπέροχο «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα».

      δημήτρης
      27 Μαΐου 13 στις 22:32

      Όταν είδα το βίντεο φώναξα το γιο μου να το δει λέγοντάς του:ελα να δεις ένα ξαδερφάκι σου από την Αμερική!
      Οφείλω να πω και από εδώ,ένα ευχαριστώ στον Π. ,στη Δέσποινα και στη δασκάλα φίλη μας, την Εύη, που μας βοήθησαν τόσο ώστε κάποια πράγματα να μπουν στη θέση τους.Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω και στον ομοιοπαθητικό γιατρό μας τον κ.Χαριτάκη, που έχει προσφέρει πολλά σε εμένα και τον νεαρό τα τελευταία τρία χρόνια !
      Ο γιος μου δούλεψε από 3-6 χρονών με ειδικούς που είχαν μιλήσει για διάσπαση προσοχής ,υπερκινητηκότητα και μαθησιακές δυσκολίες.Η ανακάλυψη ότι πρόκειται για περίπτωση άσπεργκερ έδωσε τη λύση στο γρίφο της συμπεριφοράς του γιου μου.
      Προσωπικά είδα να διαλύονται τα σκοτάδια της άγνοιας και του φόβου που σε κάνουν να αντιστέκεσαι σε ένα πρόβλημα ,να μην το αποδέχεσαι και εν τέλει να μην το αντιμετωπίζεις,δραπετεύοντας με χίλιους τρόπους.
      Θα μπορούσα να πω και να γράψω πολλά για το θέμα αυτό έτσι όπως τα έχω βιώσει αλλά και συνεχίζω να βιώνω.Δυο λόγια όμως φτάνουν και τα λένε όλα:
      Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς «Εγώ».

      Hengeo
      27 Μαΐου 13 στις 23:20

      Καλησπέρα!

      Έχω διαγνωσθεί με σύνδρομο asperger και διάσπαση προσοχής. Μπράβο σου που έθιξες αυτό το ευαίσθητο θέμα. Το βίντεο το είδα πρόσφατα και με ενυπωσίασε αυτό το παιδί, όμως τα περί των θεωριών που είναι έτοιμο να σπάσει τα θεωρώ υπερβολές των δημοσιογράφων, μακάρι να είμαι λάθος και να τα καταφέρει! Όσο για μένα, όποιος ενδιαφέρεται έχω ανεβάσει κάτι βίντεο στο blog μου. Πλησιάζοντας τα 30 πια ένα πράγμα αναρωτιέμαι, άραγε έχει κάποιο νόημα το να έχει ανακαλύψει κάποιος μία καινούργια θεωρία στη φυσική αλλά ταυτόχρονα να μην μπορεί να κάνει σχέσεις με άτομα της ηλικίας του ή είναι απλά ειρωνικό;

      marilia όντως υπέροχο το βιβλίο που πρότεινες, το έχω διαβάσει και μου άρεσε πολύ!

      Μπράβο και πάλι για την αναφορά σε αυτό το θέμα!

      Mika
      28 Μαΐου 13 στις 8:50

      Ευαίσθητο θέμα και δύσκολο…Μακάρι όλα τα παιδιά να έχουν γονείς που να αντιλαμβάνονται και να βοηθούν όπως οι γονείς του παιδιού αυτού αλλά όπως και ο φίλος μας ο Δημήτρης. Αλλά το μήνυμα της hengeo που ζει και το βιώνει αυτό σε προσγειώνει στην πραγματικότητα. Καλη δυναμη σε όλους!

      ainafets
      28 Μαΐου 13 στις 12:04

      Θα παρακαλούσα τον φίλο μου Γιώργο (hengeo) να βάλει το link των video που τράβηξε ο ίδιος και εξηγεί πολύ καθαρά τι είναι αυτό που ονομάζουν asperger…
      Είναι μια εξαιρετική μαρτυρία από κάποιον που έχει διαγνωστεί με σύδρομο asperger!
      🙂

      abttha
      29 Μαΐου 13 στις 6:51

      ο γιος μου που είναι 18 χρόνων τώρα πια, έχει υποφέρει πολύ στη σχολική του ζωή. στην αρχή δε φαινόταν τίποτε. η διάγνωση μπήκε αργότερα. καταλυτικής σημασίας ήταν η διαγωγή του διευθυντή του 3ου γυμνασίου χαλανδρίου, Γιώργου Νινιού. αυτός επέτρεψε ο σεραφείμ να έχει τη δική του προσέγγιση στα μαθήματα, και η έλλειψη προσοχής απορροφήθηκε ως εξής: την ώρα του μαθήματος ο Σ. ζωγράφιζε με ριζόχαρτο τις απόλυτες λεπτομέρειες εικόνων από ένα βιβλίο, και έτσι μπορούσε να συγκεντρώνεται, να ακούει και να συμμετέχει που και που στο μάθημα. οι επεμβάσεις του ήταν πέρα από το μέτρο, αφού συνήθως ήταν πια ένας κακός μαθητής, αλλά όταν έλεγε την απάντηση που κανένα παιδί δεν ήξερε, μετά συμπλήρωνε: ‘στην τύχη το είπα’. η ζωγραφική έγινε αιτία προσέγγισης των συμμαθητών του, που όχι μόνο τον αγκάλιασαν, αλλά του έδωσαν την συμπαράσταση που έχει ακριβώς ανάγκη αυτό το παιδί, και ωρίμασαν και τα ίδια. δεν είναι τυχαίο, το έβλεπα αυτό στους σημαιοφόρους: τα 4 από τα 6 παιδιά τουλάχιστον, ήταν από την τάξη του σ. το παιδί αυτό και εγώ, η μητέρα του, βασαντιστήκαμε πολύ από ένα φυγόπονο, σκληρό, διευθυντή ενός λυκείου που κατέστρεψε τη συνοχή που είχε ο σ. με τα παιδιά της ηλικίας του. όταν αυτός ο άνθρωπος πήρε τη σκληρότητά του συντροφιά στη σύνταξή του, η αντιμετώπιση άλλαξε, από μέρους του σχολείου, και μετά από 2 χρόνια περιπλάνησης, ο σ. ξαναβρέθηκε στο σχολικό του οικείο περιβάλλον, έχοντας ωστόσο χάσει τη συμπαράσταση των παιδιών που είναι ακόμη φίλοι του, αλλά όχι πια συμμαθητές του και συμπορευτές του. με τη στήριξη όμως του νέου διευθυντή του λυκείου και των καθηγητών, ο ‘περίεργος’ σ. έφτασε να παρουσιάζει εργασία σε όλο το λύκειο πέρσι, και κάποιοι καθηγητές που τον έβλεπαν να μιλάει στο κοινό τους πήραν τα δάκρυα. το σύνδρομο άσπεργκερ, όπως και κάθε σύνδρομο που ποτέ νομίζω δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι, μπορεί να συνοδεύεται κι από θέματα που δεν έχουν εντοπιστεί. στην περίπτωσή μας, η τελική διάγνωση, έχει επιβαρυνθεί από την ύπαρξη αμαρτώματος στον υποθάλαμο, πράγμα το οποίο φέρει διάφορες επιπτώσεις. όποιος καθηγητής η ψυχολόγος διάβασε αυτές τις γραμμές ας θυμάται ότι τα παιδιά, όσο σκληρά υποτίθεται και να φαίνονται, σίγουρα δείχνουν μεγαλύτερη κατανόηση αρκεί κάποιος να τους μιλήσει αληθινά. οι ενήλικες είναι που πρέπει να είναι πιο συγκαταβατικοί και λιγότερο ανόητοι, όταν βάζουν ένα παιδί σε κουτάκι, και το κουτάκι μιας πιθανής ή όχι διάγνωσης γίνεται απαρχή ενός μοιραίου ρατσισμού που οδηγεί στα κοινωνικά κάτεργα ένα παιδί και συνεπώς έναν άνθρωπο. ευχαριστώ για την ανάρτηση αυτή.

      Hengeo
      30 Μαΐου 13 στις 0:02

      Στεφανία μετά την παράκλησή σου βάζω ένα πιο συγκεκριμένο σύνδεσμο από το blog μου:

      http://hengeo.blogspot.gr/2013/04/asperger-adhd.html

      Αν ενδιαφέρεται για περισσότερα ας επικοινωνήσει μαζί ο Παραμυθάς, διότι εδώ στα σχόλια δεν βλέπω να υπάρχει ιδιαίτερη επικοινωνία.

      δημήτρης
      30 Μαΐου 13 στις 8:26

      Μπράβο Γιώργο για τα βίντεο.Είναι ένα καλό βήμα για να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί περισσότερος κόσμος που στέλνει τα παιδιά του (με ή χωρίς ιδιαίτερα χαρίσματα)στο στρατό(αλήθεια! γιατί στέλνουμε τα παιδιά μας στο στρατό;ποιος ο λόγος!)
      O στρατός είναι ένα θέμα που με απασχολεί γιατί δεν είναι πολύ μακριά η ημέρα που θα έρθει και η σειρά του γιου μου.
      Και μια και μίλησες για επικοινωνία να πω πως θα ήταν αληθινα, χαρά μου να συναντηθούμε όποτε μπορούμε μαζί ή και με άλλους Παραμυθοαναγνώστες που θα ήθελαν, μαζί με τον Π και την Άιναφετς ή και χωρίς τον Π,…όπως κάτσει τέλος πάντων!
      Να έχουμε όλοι μια όμορφη μέρα.

      Παραμυθάς
      30 Μαΐου 13 στις 16:07

      Έχω χαρεί με την ανταπόκριση που είχε το post γιατί είχα διάφορες αμφιβολλίες όταν το ανέβαζα. Τώρα, να πω στον hengeo (εξαιρετικά τα βίντεο παρόλο που τα ΄χα δει) ότι την επικοινωνία δεν μου αρέσει να την κάνω ούτε από’δω, ούτε από το face book, όπως είναι γνωστό, αλλά με e-mail, το np@paramithas.gr
      Και να πω όχι στο Δημήτρη που το ξέρει, αλλά σε όσους έχουν μπει τελευταία στο blog, ότι τις γενικώς κοινωνικές συναντήσεις τις βαριέμαι και προσωπικές θεωρώ μόνο όσες είναι ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, άντε τρεις το πολύ. Κι αυτές μπορούν να κανονιστούν επίσης με το mail μου για όποιον θέλει.

      Αγριμιώ
      1 Ιουνίου 13 στις 12:23

      Τι ανάρτηση κι αυτή! Με αγάπη και Ανθρωπιά. Το τονίζω αυτό γιατί όσα χρόνια διδάσκω έχω ακούσει πολλά κουφά από εκπαιδευτικούς και γονείς για αυτά τα παιδιά. Έχω διδάξει τέτοιους χαρισματικούς μαθητές και θεωρώ πως έμαθα πολλά 🙂

      Ξενιτεμένους χαιρετισμούς

      Mammamia
      23 Ιουνίου 13 στις 16:16

      Όντως πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση.
      Είμαι από τις πολύ τυχερές μαμάδες, καθώς ο γιος μου διαγνώσθηκε με ασπεργκερ σε πολύ πολύ μικρή ηλικία, λίγο μετά τα 2.5, και είχαμε το χρόνο με το μέρος μας. Πριν έλθει η διάγνωση, μας ανησυχούσε ότι το παιδί ήταν υπερκινητικό, διασπασμένο, με άγνοια κινδύνου, και κάπως παράξενη ομιλία. Δεν μιλούσε μονότονα, όπως τα περισσότερα παιδιά με ασπεργκερ, αλλά μιλούσε με προσωδία, σαν να ρωτούσε.
      Ο χρόνος «πένθους» και «περίσκεψης» ήταν μηδαμινός βαλθήκαμε όλοι άμεσα στη δουλειά. Βρήκαμε όμως και άμεση και μεγάλη ανταπόκριση από τους παιδιάτρους και κατόπιν τους θεραπευτές που ασχολήθηκαν με το παιδί (λόγο + έργο).
      Εάν κάποιος με διαβάζει, μια συμβουλή θα ήθελα να δώσω. Εάν κάτι σας προβληματίζει στο παιδί σας, να το παρατηρείτε, να ενημερωθείτε, να κάνετε το παιδί σας μια δική σας «υπόθεση εργασίας».
      Ο δικός μου θα φοιτήσει φέτος στα νήπια. Τώρα πραγματικά αρχίζουν τα δύσκολα.
      Τρέμω με την ιδέα ότι θα κολλάει τη νηπιαγωγό στη γωνία, η ελπίδα μου, να βρει και στο νέο του σχολείο, τα 3-4 φιλαράκια που έχει ανάγκη.

      βερα
      20 Οκτωβρίου 13 στις 22:15

      ειμαι και εγω άσπεργκερ ενήλικη με διαγνωση που έγινε τμηματικά λόγω ηλικίας, γεννήθηκα αρχές της δεκαετίας του 80 και μόλις το 93 έγινε πλήρης διάγνωση.

      απλά ήθελα να καταθέσω την άποψη μου, αυτό που πιστέυω είναι οτι στην ελλάδα υπάρχει τρομερός ρατσισμός, μεγάλωσα σε ιδιωτικό σχολείο και αντιμετώπισα κριτική και εχθρότητα απο τους συμμαθητές κι τις συμμαθήτριες λογω της ειδικής αντιμετώπισης που ειχα απο τους εκπαιδευτικούς μου σε σχεση με τα »αλλα» παιδια.

      στη μετεφηβική μου ηλικια ως φοιτητρια δυσκολευτηκα οχι τοσο στο πανεπιστημιο λογω της δυσλεξιας μου γιατι οντως τα καταφερνα ακαδημαϊκα αλλα στο κοινωνικο θεμα. ο λογος ηταν η δυσκολια μου στο να δημιουργήσω φιλιες με τους/τις συμφοιτητες/τριες και φυσικα δεν μπορουσα να πλησιασω το αντιθετο φυλο γιατι στο λυκειο ειχα κανει μια ατυχη και αδεξια κοινωνικα αποπειρα προσεγγισης ενος ατόμου που νομιζα οτι με ενδιέφερε και ειχα εκτεθεί ανεπανόρθωτα εισπράτωντας απόρριψη. στα μαθήματα τελικα τα κατάφερα, πηρα το πτυχίο μου και μαλιστα εργαστηκα και ως βοηθος του καθηγητη μου λογω οτι σπουδαζα στο εξωτερικο. κοινωνικα βασανίστηκα πολυ και προσωπικα με τις εμμονες μου και τις ιδιαιτερες μου σκεψεις και στο εργασιακο μου περιβαλλον και στις σχεσεις με το αλλο φυλο αλλα πιστευω οτι μεγαλωνοντας πλεον ειμαι σε καλο »στατους». πιστευω οτι εχω ιδιαιτερες ικανοτητες στο να επιλυω προβληματα, εχω δεικτη ευφυιας 145, εχω εμμονικο ενδιαφερον σε καποιες δραστηριοτητες και αντικειμενα αλλα βλεπω οτι λυνω ευκολα τα προβλημα των αλλων αλλα τα δικα μου παραμενουν καποιες φορες αλυτα… απλα τα επεξεργαζομαι ως τελικης πτωσεως και δεν πτοουμαι ποτε αλλα αυτο με κουραζει.

      απο το περιβαλλον μου θεωρηθηκα παραξενη,αφελης, ιδιοτροπη, ψυλομήτα και πολλα αλλα που δεν θελω να θυμαμαι γιατι πολυ απλα δεν μπορω να καταλαβω γιατι πρεπει να αποδεχτω τον μεσο νορμαλ ανθρωπο αλλα εμενα κανεις απο αυτούς δεν δείχνει να με αποδεχεται παρα μονάχα αν εχει την επιμονη να με γνωρισει καλύτερα σε βαθος χρονου και να κατανοησει οτι υπαρχουμε και εμεις οι ιδιαιτεροι ασπεργκερ ενηλικες.

      ολες οι συναισθηματικες μου δυσκολιες απο παιδι ως ασπεργκερ μου προκαλουσαν καταθλιψη απο την ηλικια του δημοτικου αν και μεγαλωσα σε οικογενεια με μεγαλη οικονομικη και κοινωνικη επιφανεια και δεν στερήθηκα τιποτε αλλα τουναντιον ελαβα περισσοτερα από οσα θα επρεπε να λαβω. κι το αποκορυφωμα η καταθλιψη μου στην υστερη εφηβεια μου εξελιχθηκε σε διπολικη διαταραχη, διαγνωση που ποτε δεν αποδεχθηκα αν και υπαρχει συναφεια μεταξυ ασπεργκερ κι διπολικων εφηβων και ενηλικων βασει επιστημονικης βιβλιογραφιας.

      μπορω να μαθω γιατι δεν μπορουμε να οργανωθουμε στην ελλαδα με ενα σοβαρο συλλογο ασπεργκερ οπου θα συμμετεχουν γονεις των παιδιων »ασπι» οπως και ενηλικες »ασπι» ωστε να κανουμε το βιωμα μας πιο ευκολο και αποδεκτο στην ελληνικη κοινωνια και κυριως στο εκπαιδευτικο συστημα? γιατι απο την ερευνα που εχω κανει υπαρχουν δυο συλλογοι για τους ασπεργκερ οι οποιοι ομως κατα τη γνωμη μου δεν ειναι επαρκεις και δεν ασκουν ουτε πιεση στη κοινωνια, και τους θεσμους, ουτε και βοηθουν τα μελη τους να δημιουργησουν μια κοινοτητα αλληλοπροσφορας. επιμενω σε αυτο γιατι οι γονεις μου αφιερωσαν μια σημαντικη περιουσια απο οικονομικη αποψη για να μου προσφερουν επιστημονικη αρωγη απο τη παιδικη μου ηλικια με εργοθεραπειες, συνεδριες και ψυχανάλυση αλλα δυστυχως εμαθα οτι πρεπει να ζω με αυτο το συνδρομο γιατι η βελτιωση ειναι επιφανειακη… δυστυχως τα συναισθηματα μου δεν θα μπορεσω να τα διαχειριστω ποτε οπως ο μεσος ανθρωπος ουτε θα μπορεσω να επικοινωνησω οπως ο μεσος ανθρωπος και αυτο το καταλαβαινουν μονο οι ασπεργκερ μεταξυ τους.

      δημήτρης
      26 Οκτωβρίου 13 στις 16:41

      Ειμαι πατέρας ενός νεαρού παιδιού «άσπι». Δε θα ήταν άσχημη ιδέα να γνωριστούμε, με αφορμή το Παραμυθομπλογκ, όλοι όσοι σχετιζομαστε με το άσπεργκερ και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε…στην χειρότερη περίπτωση θα μας μείνει η χαρά μιας νέας γνωριμίας κάτι που ειδικά για τα παιδιά άσπεργκερ είναι πολύ σημαντικό. Όποτε και αν θέλεις Βέρα και Γιώργο (Ηengeo) και όποιος άλλος διαβάζει το μπλογκ και ενδιαφέρεται, γράψτε στον κύριο Πιλάβιο που έχει και τα μεηλ μας ή στο δικό μου μπλογκ για να επικοινωνήσουμε! Θα χαρώ πολύ!

      βερα
      28 Νοεμβρίου 16 στις 22:03

      Χαίρετε κύριε Δημήτρη! Ειμαι η Βερα στην οποία απευθυνθηκατε στο μήνυμα σας…τωρα το διάβασα…εσας ο γιος σας έχει περάσει απο αξιολόγηση στο κεπα; δικαιούται επίδομα να ξέρετε καθώς κι κάθε άλλη βοήθεια ως παιδι «ασπι». Χαρά θα ειναι για μενα να επικοινωνούμε κι να σας βοηθήσω ως ενήλικη ασπεργκερ. Δεν ειμαι μέλος σε κάποιο σύλλογο ομως η νεα νομοθεσία μας προστατεύει κι αν εχετε ποσοστό ανάπηριας 67% για το παιδι σας κι κριθεί ακατάλληλος για εργασία μέχρι τα 25 που εχει επανεξέταση ισως γλυτώσει κοντή στρατευση.

      Μαρια
      21 Οκτωβρίου 14 στις 12:48

      Γεια σας…ειμαι κι εγω μητερα ενος 5 χρονου με οριακο ασπεργκερ. Ειναι 6 μηνες που εχουμε ξεκινησει λογο και εργο-θεραπεια. Παμε πολυ καλυτερα. Ειχαμε πολλες «ατυχεις» στιγμες στο «προ» νήπιο με μια δασκαλα πολυ ψυχρή που στο τέλος κατάλαβε ότι είχε να κανει με ενα χαρισματικο παιδι που διαβαζε απο τα 4 του. Το κόλλημα μας ειναι τα μωρα και γενικως τα μικρα παιδακια τα οποια τα ζουλαμε από αγάπη! Κάποιοι γονείς το δέχονται, αλλοι όχι.

      ΤΑ+ΣΟ
      13 Αυγούστου 16 στις 16:52

      ψάχνοντας για το σύνδρομο ΑΣΠΕΡΓΚΕΡ βρήκα το συγκεκριμένο μπλογκ και διάβασα σχόλια από ανθρώπους που το ζουν. Έχω και γω ένα γιο με αυτό το σύνδρομο 29 ετών έχει σπουδάσει ,είναι εξαιρετικός χαρακτήρας ήρεμος και γλυκός. Το μεγαλύτερό του πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να βρει ένα «Ταίρι» που να μοιρασθεί μαζί του τα συναισθήματά του να γίνει η συντροφιά του η παρέα του.
      μήπως μέσω αυτού του μπλογκ θα μπορούσε να έρθει σε επαφή με κάποια κοπέλα με την βοήθεια του κ. Πιλάβιου .
      όποια κοπέλα με το ίδιο σύνδρομο θέλει ας επικοινωνήσει μαζί μου μέσω του κ.Πιλάβιου

      Νασια Δαρα
      20 Ιουνίου 17 στις 21:47

      Είστε ο αγαπηνενος του συγγραφέας έχει όλη την σειρά με τον παραμυθά κι αν είχατε γράψει κι άλλα ευχαρίστως θα τα διάβαζε…ανάμεσα σε άλλες εμμονες είναι τα παραμύθια τα κουκλοθεατρα…(ανεβάζει prive παραστάσεις με την αδερφουλα του)
      Όμως τον τελευταίο καιρό λόγω της εφηφειας και της επιγνωσης της διαφορετικοτητας του ταλαιπωρειται και βασανιζεται από τις εμμονες με κάποιες φώτο διάσημων συγκροτηματων…
      Παίρνει αγωγή γιατί έχει ξεσπασματα υστερικα και χτυπιεται!!!!
      Για παρέες δεν το συζηταμε!!! Πολύ δύσκολα βγήκε μ ένα παιδι για καφέ και προσπαθούμε όλοι να τον καθοδηγουμε για να διατηρήσει τη φιλια
      Στο σχολείο φέτος βουτιά!
      Μονη μου προσπαθούσα χρόνια…από τα 4 του τώρα στα 16 με το ξέσπασμα του αναγκάστηκε κι ο μπαμπάς να το παραδεχτει…
      ….άργησε λίγο ε?
      Έχει κάνει θεραπείες όσες χρειαζόταν πάντα… Όμως στον ηθικό τομέα ήμουν μονη μου
      Με χαρακτηριζαν υπερβολική μάνα και με βαζαν μπροστά😞😞😞
      Θα ήθελα κάποιο παιδί…εφηβο…για παρεα με το γιο μου
      Και κάποιος να με πληροφορησει για τα επιδόματα που ίσως δικαιουμαστε…πολλα τα έξοδα😞
      Ευχαριστώ
      Νασια Δ

Σχολιάστε