Άσε τη ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα.

Πολλά χρόνια πριν, όταν πολλοί από σας δεν είχατε καν γεννηθεί – το 1965 – ο κολλητός μου, τότε 22 χρονών κι αυτός σαν κι εμένα, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε ένα κορίτσι 18 χρονών. Καμιά φορά, λοιπόν, αυτό το κορίτσι είχε την κακιά συνήθεια, σε εκρήξεις ερωτικής τρυφερότητας, να ορμάει στο φίλο μου την ώρα που έκανε κάποιο σχέδιο με κάρβουνο, να τον αγκαλιάζει τρυφερά χουφτώνοντας το χέρι που ζωγράφιζε και να του λέει σαν γατούλα, «τι κάνει το σεράτσι του αντλούλη μου;» με αποτέλεσμα να τραβιέται κάποια άσχετη μολυβιά πάνω στο σχέδιο που έκανε και να το καταστρέφει. Ε, τον πρώτο καιρό, χαμογελούσε αμήχανα, ύστερα εκνευριζόταν, αλλά το έκρυβε και στο τέλος μετά την ερώτηση, «τι κάνει το σεράτσι του αντλούλη μου;» απαντούσε: «Ζωγραφίζει γαμώ την πουτάνα μου, αλλά δεν το αφήνεις …» . Παρεμπιπτόντως χώρισαν πολύ γρήγορα, πριν το τέλος του ’66 ─ άσχετο. Δεν είναι, όμως, άσχετο με αυτή την περίπτωση εκείνο που θέλω να σας πω. Πολλά χρόνια αργότερα ένοιωσα πολύ βαθιά ότι η ζωή μας είναι ένας πίνακας που ζωγραφίζεται από την ίδια τη ζωή· αυτή είναι η ζωγράφος κι εμείς κάποιες φορές, «της πιάνουμε το χέρι». Πολλές φορές, δηλαδή, αντιστεκόμαστε σε κάτι που γίνεται ή που το βλέπουμε ότι έρχεται, επειδή έχουμε άλλα σχέδια, άλλη άποψη, άλλα γούστα, άλλη ιδέα για τον εαυτό μας κ.λπ. Κι η αυτοκτονία είναι αντίσταση: πιάνεις το χέρι του ζωγράφου και σταματάς το ζωγράφισμα του πίνακα, γιατί δεν αντέχεις, γιατί απελπίστηκες, γιατί ήθελες να ‘ ναι αλλιώς τα πράγματα κ.λπ. Τέλος πάντων, εδώ δεν πρόκειται για αυτοκτονία, αλλά για κάτι πολύ πιο απλό και μάλλον ευχάριστο. Ξαναθυμήθηκα σήμερα την ιστορία του φίλου μου, καθώς είδα ότι δεν έχει λόγο να αντιστέκομαι στο να αφήσω τα επαγγελματικά μου να πάρουν στροφή προς το ΙΝΤΕΡΝΕΤ – είναι σαν να αλλάζω επάγελμα. Κανένα από τα σχόλια που βάλατε στο post Paramithas TV, δεν είναι γενικά αρνητικό, είστε όλοι πολύ θετικοί, κάποιοι ενθουσιώδεις τόσο ώστε να προσφέρονται για να δουλέψουν! Η ζωή είναι απίστευτη!!! Ο « zahos», είχε στείλει – μικρό αγόρι – ένα βίντεο με κινούμενα σχέδια που είχε κάνει τότε ως πιτσιρικάς (μας είχε εντυπωσιάσει όλους) και το πρόβαλλα στη «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ». Και νάτος σήμερα, επαγγελματίας animator, να είναι ένα από τα παιδιά που διαβάζουν αυτό το blog και να προσφέρεται για συνεργασία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ένα από τα κορίτσια που διαβάζει το blog – η tsaperdona – δουλεύει μαζί του και ανακαλύπτει εδώ ότι κι αυτός ξέρει τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» !
Διάβασα τα σχόλιά σας και συμφωνώ με τη συγκρατημένη στάση απέναντι στο θέμα: πρώτα θα δούμε τι μπορεί να γίνει με το blog αυτό που έχουμε, θα μαζέψουμε κανένα φράγκο για να κάνουμε κάποια στιγμή καινούργια επεισόδια, κι αν όλο αυτό πάει καλά μπορεί τότε να περάσουμε στο PARAMITHAS WEB TV, μετά πάλι στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ με PARAMITHAS IPTV και ίσως κάποτε στην τηλεόραση σε «Παραμυθάς TV». Θα αρχίσω, λοιπόν, με διαφήμιση στο blog. Σ’ αυτή την απόφαση έπαιξε ρόλο – όπως σας είπα προχτές στο «Μια στιγμή…» – το ότι εκεί που πήγαμε να συζητήσουμε για διαφήμιση, όσους είδα ήταν «παραμυθομεγαλωμένοι» κι ένοιωσα πολύ ωραία και επίσης έχουμε και την ίδια άποψη πώς θα μπει διαφήμιση χωρίς να χαλάσουμε το blog, ούτε ως εμφάνιση ούτε ως περιεχόμενο: Θα συνεχιστεί όπως είναι τώρα: τα ίδια κείμενα, βίντεο, παραμύθια, «σεντόνια» κ.λπ. δεν θα μπει διαφήμιση στο πάνω μέρος, αλλά μόνο κάθετα στο πλάι και αν υπάρχουν σποτάκια, θα μπουν στην αρχή ή στο τέλος των βίντεο. Δεν θέλω για τρίτη φορά να σας ζητήσω τη γνώμη σας, οπότε γράψτε μόνο αν είστε φανατικά αντίθετοι με όλο αυτό ή αν θέλετε να πείτε από μόνοι σας κάτι έτσι κι αλλιώς.
Σήμερα είναι 9 του μήνα. Κλείνουν ακριβώς τέσσερις μήνες από τότε που «ανέβηκε» για πρώτη φορά αυτό το blog στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Πριν λίγο θυμήθηκα … την «επέτειο» και μπήκα στο ΜΙΝΤ, το σύστημα που μας μετράει την «επισκεψιμότητα». Τα ‘χασα! Είχα πάνω από εβδομάδα να μπω. Πριν πέντε λεπτά, λοιπόν, το BLOG αυτό το έχουν επισκεφτεί για πρώτη φορά (UNIQUE) 20.496 computers, και συνολικά (TOTAL) το έχουν επισκεφτεί 91.276, και έχουν γραφτεί 1.280 σχόλια! Σκίσατε ! Οπότε, ας αφήσουμε τη ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα. Τον πίνακα ενός ανθρώπου που στα 64 χρόνια του έχει αλλάξει τρεις φορές επάγγελμα, και έντεκα μήνες πριν βγει στη σύνταξη, ξαναλλάζει για τέταρτη φορά! Με ξανανιώνετε!
Σας φιλώ πολύ.
Καληνύχτα.
Π.

8 Σχόλια στο “Άσε τη ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα.”

Σχολιάστε