Αρνήσου το αρνί σου

Εδώ και χρόνια, δεν θυμάμαι να έχει πέσει στην τηλεόραση τόση διαφήμιση με θέμα το αρνί του Πάσχα, αλλά και τόσες ειδήσεις  για την τιμή που πουλιέται, πόσο το αγοράζει ο κόσμος και τέτοια, όσο την εβδομάδα που μας πέρασε, κι αυτή που περνάμε!!  Έτσι κάποια στιγμή, αποφάσισα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με τις δύο βασικές διαφημίσεις και ένα τραγούδι για το αρνί, απ΄όπου μάλλον πήρανε και τον τίτλο, σε μια από τις διαφημίσεις, ενώ εγώ τον έχω βάλει τίτλο του post. Θα ήθελα, όμως, πριν το δείτε, να διαβάσετε ένα μικρό  απόσπασμα, σχετικό με τ’ αρνάκια που είχα ανεβάσει σ’ αυτό το blog τον Απρίλιο του 2007.

Πριν κάμποσα χρόνια, όταν είχαμε πρωτοέρθει να μείνουμε εδώ στην εξοχή, στο Καπανδρίτι, μας επισκέφθηκαν μια Κυριακή μερικοί φίλοι που έφεραν μαζί τους κι έναν κύριο που τον συναντούσα για πρώτη φορά. Βγήκαμε έξω για να δει τη θέα, και στον απέναντί μας λόφο, έβοσκαν αρνάκια, όπως ακριβώς και το πρωί που είχα τραβήξει αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Τα αρνάκια είναι γύρω από το απέναντι σε μας σπίτι. Προσπάθησα εδώ να αποκαταστήσω όσο μπορούσα με μεγαλύτερη ακρίβεια το σύντομο εκείνο διάλογο που έγινε πριν χρόνια, ανάμεσα σε εκείνο τον κύριο κι εμένα, για να τον διαβάσετε.

Κοιτάζαμε, λοιπόν, το λόφο κι εγώ, δείχνοντάς του το κοπάδι, είπα:

Εγώ: Φοβερά το αρνάκια, ε;
Κύριος: Α, μην το συζητάτε κι εμένα μ΄αρέσουν τρομερά!
Εγώ: Ναι κι εμένα.
Κύριος: Τι τα θέλετε, είναι το κάτι άλλο!
Εγώ: Εμείς εδώ έχουμε πολλά.
Κύριος: Α, είστε πολύ τυχεροί! Στην Αθήνα…
Εγώ: Ε, ναι, πού να βρεις στην Αθήνα κάτι τέτοιο;
Κύριος: Χα, χα, χα, ναι… Φαντάζεστε να έβοσκαν αρνάκια στον Λυκαβηττό;
Εγώ: Χα, χα, χα…
Κύριος: Ενώ, εδώ… Μη το συζητάτε… Ντόπιο αρνί; Πού να το βρεις στην Αθήνα;
Εγώ: (Εδώ κάτι ψιλιάστηκα και ρώτησα). Δεν κατάλαβα, μήπως εννοείτε…
Κύριος: Ναι, άλλο είναι το ντόπιο αρνάκι με πατάτες στο φούρνο, κι άλλο ένα αρνάκι πού δεν ξέρεις από πού το έχουν φέρει κι αν είναι κατεψυγμένο ή…
Εγώ: Δηλαδή, τόση ώρα που μιλάμε εννοείτε το αρνάκι ψητό; Για φαγητό δηλαδή;
Κύριος: Ε, ναι τι άλλο; Δεν ξέρω εσείς πώς το προτιμάτε, αλλά για μένα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να μαγειρεύεις το αρνάκι. Στη σούβλα ή φρικασέ δεν μου αρέσει καθόλου… Ε, άντε και μπριζολάκια στα κάρβουνα…
Εγώ: Α!… Μάλιστα… Αλλά… Δηλαδή… Να, εγώ ξέρετε είμαι χορτοφάγος και δεν εννοούσα ότι μ’ αρέσει το αρνάκι στο φούρνο, αλλά ότι εδώ στην εξοχή μ’ αρέσει να βλέπω, το πρωί που ξυπνάω, τα αρνάκια να βόσκουν στο μεγάλο οικόπεδο εκεί στο λόφο, απέναντι από το σπίτι μας…

Χα, χα, χα… Το τι έκφραση πήρε εκείνη τη στιγμή αυτός ο άνθρωπος, δεν λέγεται. Σαν παιδί που το έπιασα να κάνει κάποια αταξία. Και πάμε πάλι στο βίντεο που ετοίμασα, με τίτλο, «Αρνήσου το αρνί σου».  Αρχίζει με μία μικρή έκπληξη: Με μένα που σουβλίζω αρνί!  Χα, χα, χα… Ναι εγώ ο «χορτοφάγος’ σουβλίζω αρνί, που το ‘φαγα κι όλας μετά. Χα, χα, χα… Σωστά μαντέψατε: Το βίντεο είναι γυρισμένο το Πάσχα του 1986,πριν 26 χρόνια, και  συγκεκριμένα στις 4 Μαίου του 1986, που τότε είχε πέσει η Κυριακή του Πάσχα. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έψησα αρνί, γιατί μερικούς μήνες μετά, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς έπαψα για πάντα να τρώω κρέας. Δεν θέλω να μπω εδώ σε λεπτομέρειες εκείνης της ημέρας, αλλά να πω ότι βρισκόμουν τότε στη Γενεύη, στην Ελβετία, που με είχε στείλει η Ε.Ρ.Τ. σε ένα συνέδριο παιδικών προγραμμάτων. Το βράδυ, είχαμε μαζευτεί όλοι οι σύνεδροι στο εκπληκτικό εστιατόριο  του Ξενοδοχείου, και επειδή – για να ξέρετε όσοι ενδιαφέρεστε –  τα καλύτερα ψητά παϊδάκια τα φτιάχνουν στην Ελβετία, παρήγγειλα μία παϊδάκια με πατάτες τηγανητές! Όταν ύστερα από λίγο ήρθαν μπροστά μου και πήρα το μαχαίρι και το πηρούνι, ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να τα φάω!!! Προσπάθησα, αλλά τίποτα. Κάτι μέσα μου βαθιά, αρνιόταν να φάει κρέας κι από τότε δεν ξανάφαγα ποτέ. Έκανα ότι μ’ έπιασε η κοιλιά μου, για να δικαιολογηθώ, και σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς ν’ αγγίξω τίποτα! Έτσι σταμάτησα να τρώω κρέας. Χωρίς προσπάθεια, χωρίς να μου το έχουν επιβάλει, χωρίς να θέλω, απλώς ΔΕΝ ήθελα άλλο. Το ίδιο ακριβώς μου είχε συμβεί και τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, που σταμάτησα, μετά από 30 χρόνια να καπνίζω. Έγινε το ίδιο: ΔΕΝ ήθελα άλλο, αν θέλετε μπορείτε να δείτε πως  έγινε αυτό στα δύο posts με τον τίτλο, «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ», κάνοντας κλικ πρώτα ΕΔΩ και μετά ΕΔΩ.
Και να πω εδώ, για πρώτη φορά, ότι ο άνθρωπος που αναφέρω στο πρώτο post από αυτά τα δύο, ως «τον άνθρωπο που είχε ιδρύσει το Σχολείο«, ήταν ο Κρισναμούρτι.
Και τώρα ήρθε η ώρα για το βίντεο που ετοίμασα και το διασκέδασα πολύ. Αρχίζει με μένα, που σουβλίζω ταυτόχρονα αρνί και κοκορέτσι, όπως γίνεται σατη διαφήμιση, αλλά συγνώμη που δεν φοράω φανελάκι χωρίς μανίκια, για να φαίνονται και τρίχες του στήθους, όπως το θέλει η Ελληνική παράδοση. Χα, χα, χα… Να πω μόνο δυο λόγια ακόμα για το τραγούδι,  «Αρνήσου το αρνί σου», της Ματούλας Ζαμάνη, που έχει εξαιρετικό τελάντο και φοβερό χιούμορ. Μπορείτε να ακούσετε ένα ποτ-πουρί από τραγούδια της ΕΔΩ κι αν βάλετε «Ματούλα Ζαμάνη» στο Google, θα βγάλει ένα σωρό πράγματα από τη δουλειά της!
Θα τα ξαναπούμε την Κυριακή του Πάσχα.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

3 Σχόλια στο “Αρνήσου το αρνί σου”

      marilia
      1 Μαΐου 13 στις 18:22

      Αρνούμαι, αρνούμαι! χαχαχαχαχαχα! Δε μ’ αρέσει, μα με τίποτα όμως!!! Ούτε ψητό, ούτε… βελάζον! Άσε που το θέαμα του αρνιού στη σούβλα είναι απαίσιο και μακάβριο! Μπορώ να φάω κεφτεδάκια εκείνη τη μέρα; 😛

      Φιλιά (4 για καλό μήνα και 1 για καλή Ανάσταση)

      Πέτρος
      4 Μαΐου 13 στις 16:48

      Ας μην ξεχνάμε ότι κυρίως ο χριστιανισμός, αλλά και άλλες θρησκείες, είναι αυτός που θεωρεί τον άνθρωπο ως το ανώτερο ον στη φύση και άρα ότι έχει το ηθικό δικαίωμα να σκοτώνει τα ζώα και να λεηλατεί τη φύση. Εμένα προσωπικά με ενοχλούν όσοι, πολλοί, μιλούν για ελληνική παράδοση όταν αναφέρονται στο σούβλισμα και γενικά στα φαγοπότι που στηρίζεται στο βίαιο θάνατο τόσων ζώων. Και με ενοχλεί όταν μετέχουν και παιδιά που υποτίθεται ότι εκπαιδεύονται σε αυτή την παράδοση. Ενοχλούμαι αφάνταστα όταν αύριο θα γεμίσει ο αέρας αυτή την τσίκνα από τις σούβλες και ανθρώπους που διασκεδάζουν με αυτό. Αλλά δεν ξέρω τι να κάνω…
      Θα ήθελα να κάνω μια ταινία ή να γράψω ένα παραμύθι, όπου στη Γη προσγειώνεται ένα διαστημόπλοιο με εξωγήινους για πρώτη φορά. Και έχουν μαζευτεί όλοι οι επίσημοι άνθρωποι με τις Καβαφικές στολές τους και τα παράσημα και τις τιμές και όλα για να υποδεχτούν τους εξωγήινους με μουσικές και τιμές (κάτι όπως τώρα υποδεχόμαστε με τιμές «αρχηγού κράτους» το Άγιο Φως!). Και μετά οι εξωγήινοι να κατεβαίνουν από το διαστημόπλοιο και να περπατούν. Και να αγνοούν τους πάντες και τα πάντα και να πηγαίνουν κατευθείαν να συνεννοηθούν με ένα ζωάκι και να επικοινωνούν με αυτό, γιατί αυτό όντως είναι πιθανότερα γι’ αυτούς το ανώτερο ον στον πλανήτη. Όχι ότι έχει σημασία ποιος είναι ανώτερος και ποιος κατώτερος. Βαρέθηκα τα Πάσχα (δεν κλείνεται) και τις «παραδόσεις», πράγματα νεκρά από χιλιετίες που το μόνο που εκφράζουν είναι την ανοησία μας, τα πάθη μας και την απέραντη προσβολή μας προς τις πραγματικές παραδόσεις και τη φύση. Καλό Πάσχα! Ας ελπίσουμε με τα χρόνια να γινόμαστε καλύτεροι.

Σχολιάστε