Στο δρόμο για το Άργος

ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ.1
Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, είχα πάει στο Άργος για μία εκδήλωση στην ΝΕΑΝΙΚΗ-ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΡΓΟΥΣ. Η φωτογραφία είναι από την παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών-  Κορίνθου και παρόλο που πήγα από την καινούργια, έβαλα αυτή της φωτογραφία της παλιάς, γιατί σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον Ισθμό, θυμήθηκα την εποχή που ήμουν νεοσύλλεκτος φαντάρος  στο Κ.Ε.Ν. Κορίνθου. Αυτή τη διαδρομή την έχω κάνει πολλές φορές, έχοντας πάρει 48ωρη άδεια, γιατί είχα μείνει στο Κέντρο περίπου 5 μήνες. Το κανονικό ήταν δύο – δυόμιση, αλλά όταν έφυγαν οι περισσότεροι μείναμε καμιά εικοσαριά πίσω, σε αυτό που είχαν ονομάσει, «Λόχο Ανασυγκρότησης», για να ετοιμάσει το στρατόπεδο για τους καινούργιους νεοσύλλεκτους. Και θα μου πείτε, τι μου ‘ ρθε αυτή τη φορά και σκεφτόμουν αυτή την περίοδο ενώ έχω ξαναπάει. Είναι γιατί πια έχω πειστεί να γράψω ένα βιβλίο για τη ζωή μου, κι έτσι έχω αρχίσει, καταρχήν, να το δουλεύω μέσα μου. Έτσι έγινε και στη διαδρομή για το Άργος, άρχισα να σκέφτομαι την εποχή που ήμουν φαντάρος.
1964.2

Ε… δεν πετάω και από τη χαρά μου σε αυτή τη φωτογραφία, που έχω βγάλει στην Κόρινθο, το 1964. Γυρίζοντας σπίτι προχθές, άνοιξα το ημερολόγιό μου, που κρατάω από το 1965, στα 22 μου, όταν ήμουν ακόμα φαντάρος. Έτσι σκέφτηκα, να σας αντιγράψω κάποιες καταχωρήσεις από το ημερολόγιο που έχουν σχέση με το στρατό και συγκεκριμένα με τη δεύτερη χρονιά, το 1965. Κατατάχτηκα στις 14 Ιανουαρίου του 1964 και απολύθηκα στις 4 Δεκεμβρίου του 1965 – δύο χρόνια παρά κάτι, δηλαδή. Να και τα αποσπάσματα από το ημερολόγιό μου:

14.9.1965
Θ’ αρχίσω να κρατάω σημειώσεις. Ίσως μου χρειαστούν.
Πριν μερικές μέρες σε μία συζήτηση με τον Αλέκο περί κομμουνισμού και φιλοσοφίας, του είπα ότι θα πρέπει να υπάρχει μία απόλυτη αλήθεια, ίδια για όλους, όπως η μέρα και η νύχτα ή ο θάνατος. Δεν μπορεί να είναι άλλη η αλήθεια για τους Χριστιανούς, άλλη για τους Βουδιστές, άλλη για τους κομμουνιστές… Μου απάντησε, ειρωνικά,  ότι αυτά είναι μεταφυσική.

20.9.1965
 O στρατός με διέλυσε. Σπάσανε τα νεύρα μου, σκλήρυνα κι αδιαφορώ για τα πάντα.  Aς αντιγράψω μερικές γραμμές από τις ΣHMEIΩΣEIΣ TOY MAΛTE ΛAOYPITΣ MΠPIΓKE, του R. M. Rilke : «…Aς είμαστε αλήθεια ειλικρινείς, δεν έχουμε θέατρο όσο δεν έχουμε και θεό. Γι’ αυτό το σκοπό χρειάζεται κοινοβιότητα. O καθένας έχει τις ιδιαίτερές του ιδέες κι υποψίες κι επιτρέπει στον άλλον να δει τόσο μόνο, όσο του χρειάζεται και του ταιριάζει. Αραιώνουμε διαρκώς τη κατανόησή μας για να επαρκέσει, αντί να φωνάξουμε ζητώντας τον τοίχο μίας κοινής ανάγκης που πίσω του το ακατανόητο έχει καιρό να συγκεντρωθεί και να ενωθεί…»
   Aντιγράφω και ένα κομμάτι από σχόλια του καθηγητή ψυχολογίας Π. Kουρέττα πάνω στο γράμμα του Φραντς Kάφκα στον πατέρα του:
 «Tα συναισθήματα ενοχής παραλύουν τη δραστηριότητα γενικά κι έχουν δυσμενή αντίκτυπο ειδικότερα στην αντιμετώπιση των τριών προβλημάτων που προβάλλει η ζωή, δηλαδή, των σχέσεων προς τους άλλους ανθρώπους (το κοινωνικό ), των σχέσεων προς το ετερόφυλων (σεξουαλικό ) και την εκλογή του επαγγέλματος…»
 Για τη σχέση με τον εαυτό μας δεν λέει τίποτα!

22.9.1965
Tελευταία, εκείνα που με αγγίζουν περισσότερο – μόνο ίσως – στα βιβλία, στο θέατρο, στις ταινίες, στη καθημερινή ζωή, είναι κάποια γεγονότα που σου αφήνουν στο τέλος σαν γεύση, ερωτήματα σαν κι αυτά για τους ανθρώπους: « Γιατί οι άνθρωποι να ταπεινώνουν, να εξευτελίζουν άλλους; Δεν μπορεί να’ ναι νόμος της ζωής!» «Γιατί να χωρίζονται, να αναγκάζονται σε χωρισμό;» «Γιατί δεν είναι ελεύθεροι;» «Γιατί δεν έχουν τη δύναμη να αγαπιούνται;»  Πρέπει να μάθω.
   Πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός με τα υπαρξιακά ερωτήματα. Στην προσπάθεια να απαντήσει κανείς σ’ αυτά, συνειδητοποιώντας μία πιθανή αδυναμία να το κάνει, μπορεί να πέσει στην παγίδα της θρησκείας ή κάτι παρόμοιου. Ίσως είναι προτιμότερο να αρχίσουμε από μια σειρά ερωτήματα για την καθημερινή ζωή: για τις σχέσεις με τους άλλους, για τους κυβερνήτες, για την ίδια μας τη συμπεριφορά, περνώντας έτσι, μαλακά, σε ακραία ερωτήματα: «Γιατί αυτή η ζωή;»  «Γιατί υπάρχουμε;».

30.9.1965
Δεν πιστεύω ότι οι αλήθειες ανήκουν αποκλειστικά σε κάποιο κοινωνικό σύστημα. Oι αλήθειες της ζωής υπήρχαν από πάντα. Kατά καιρούς οι άνθρωποι ανακαλύπτουν μερικές, προχωρούν τη σκέψη τους με βάση αυτές, φτιάχνουν λύσεις και κάνουν ένα κοινωνικό σύστημα που του δίνουν ένα όνομα. Όμως κανείς δεν βρήκε την ολόκληρη την απόλυτη αλήθεια για τη ζωή.
Aν δεχθώ ένα σύστημα, μια οποιαδήποτε φιλοσοφία και μείνω εκεί,  στενεύω τον εαυτό μου, περιορίζω – ίσως κλείνω τελείως – το δρόμο μου για την αλήθεια. H αλήθεια είναι μέσα σε όλα αυτά μαζί, πέρα από όλα αυτά, κι ίσως εκεί που τελειώνουν όλα αυτά.

5.10.1965
Πρέπει ν’ ακούσω όσο πιο πολύ μουσική μπορώ.

10.10.1965
  Θα ‘θελα να’ χα πολλούς δίσκους, πολλά βιβλία.
Πρέπει να επανασυνδεθώ με τον εαυτό μου εκεί που τον άφησα με τον στρατό. Στιγμές, και μακρινά, νοιώθω τούτη τη σύνδεση να γίνεται και τότε γεμίζω από αισθήματα, όπως τότε μετά τις πτυχιακές εξετάσεις στη Σχολή του Εθνικού. Όμως, νομίζω, πως παρ’ όλο που όλο αυτό το διάστημα μοιάζει να ήταν όλα νεκρωμένα μέσα μου, ωστόσο υπάρχει προχώρημα εσωτερικά.
Νυστάζω. Tα μάτια μου κλείνουν κι όμως σαν πέσω στο κρεβάτι με πιάνει τέτοια φοβερή αγωνία μην τυχόν κοιμηθώ και χάσω το χρόνο μου με τον ύπνο μου, που είναι αδύνατον να κλείσω μάτι.
Μια αίσθηση: Xάδια από χέρια βελούδινα, λευκά, λεπτά, απέραντα…

8.11.1965
Eίδα απανωτά τρεις καταπληκτικές ταινίες: Tην «Bιριδιάνα», τις «Aγριοφράουλες» και τις «Eννέα μέρες ενός χρόνου». Να μερικές σκέψεις μου: Mήπως, εξαιρετικός άνθρωπος είναι εκείνος που έχει ανακαλύψει τη γαλήνη στην απλότητα των πραγμάτων; Όμως είναι δυνατό να την ανακαλύψει κανείς χωρίς να αγκαλιαστεί «τραγικά» (με τη σαιξπηρική έννοια του όρου) με κάτι που σ ί γ ο υ ρ α  – γι’ αυτό και τραγικά – θα τον οδηγήσει στο θάνατο; Kαι, λίγο πριν, στην απόλυτη γαλήνη εξαιτίας της απόλυτης γνώσης που φέρνει η παραδοχή μιας απόλυτης δύναμης, που είναι πάνω από κάθε ανθρώπινη αντίσταση; Ίσως, τότε, η «αντίσταση» να είναι ο μόνος δρόμος για να ανακαλύψει κανείς τη γαλήνη, μια γαλήνη που θα βγαίνει από την παραδοχή του: «αδύνατο ν’ αλλάξεις».
Όλα αυτά είναι η αντίδρασή μου στις τρεις ταινίες, που βγήκε απόψε έτσι θολά και βίαια. Aλλά δεν ξέρω τι εννοώ ακριβώς όταν λέω «ν’ αλλάξω». Να αλλάξω τι ; Ποια είναι ακριβώς «η παραδοχή που γεννάει γαλήνη»; Tί είναι «αδύνατο ν’ αλλάξεις»; Γιατί ν’ αντισταθείς και σε τι; Δεν μπορεί να είναι κάτι εξωτερικό. Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο της οποιαδήποτε αντίστασης σε κάτι εξωτερικό; Eίναι βαθύτερη αγωνία για επιβίωση ενάντια σε κάτι; Aν ναι, σε τι; Mε τρώει να πω, «στο θάνατο». Aλλά όχι. Όχι. O θάνατος είναι λίγος. Eίναι μόνο φόβος… Όχι. Πρέπει να προχωρήσω τα ερωτήματα.
4.12.1965
   Tι ωραίο που είναι μετά από δύο χρόνια στρατό να απολύεσαι!

 

Αυτά, ως εικοσιδυάρης φαντάρος… Αλλά λέω να κλείσουμε με το παρόν. Φυσικά, έφτασα στο Άργος και την Κυριακή το πρωί  έγινε η εκδήλωση. Να μία φωτογραφία ενός μέρους της αίθουσας της Νεανικής-Παιδικής Βιβλιοθήκης Άργους.
ΑΡΓΟΣ.1

Και μια ακόμα  φωτογραφία, με τη φοβερή φατσούλα ενός από τα παιδιά που ήρθαν για να τους υπογράψω τα βιβλία τους.
ΑΡΓΟΣ.2

Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

ένα σχόλιο στο “Στο δρόμο για το Άργος”

      δημήτρης
      6 Φεβρουαρίου 14 στις 19:54

      χα!χα! την είχες «ψιλιαστεί» από νωρίς… 🙂
      Φίλια.

      υγ. γράφτη επιτέλους αυτή τη βιογραφία σου…έτσι όπως πας θα είμαι παππούς όταν θα κυκλοφορήσει 🙂

Σχολιάστε