Από την Πόλη έρχομαι…

Ναι, καλά το υποψιαστήκατε, στο σημερινό post υπάρχει κάποια γεύση… τούρκικου σήριαλ και διάλεξα αυτόν τον τίτλο για να δώσω μία «άλλ΄  αντ΄ άλλων» αίσθηση. Όπως ξέρετε το, από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα, είναι, ίσως, η χαρακτηριστικότερη πρόταση, για την περιγραφή της ασυναρτησίας. Βέβαια, δεν φαίνεται να έχει απολύτως καμία σχέση, με αυτό που νομίζουμε γιατί, σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: «Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν΄έλα» που σημαίνει:  Έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή. Σύμφωνα, πάντοτε, με την ίδια άποψη, η φράση αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη, πλέον, Κωνσταντινούπολη, το 1204 στην Α’  Άλωση, και καθόριζαν ως σημείο συνάντησής τους, την κορυφή κάποιου λόφου.  Εδώ, όμως, τη χρησιμοποιώ για να δώσω την ασυναρτησία, που την κάνει ακόμα  πιο έντονη  και η νεότερη προσθήκη, για όσους δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποια σχέση μπορεί να έχει η «Πόλη» με την κανέλα, που είναι: «και βγάζω το καπέλο μου να μην βραχεί η ομπρέλα»!  Χα, χα, χα… Λοιπόν, τέρμα η εισαγωγή και αρχίζω με την αποθέωση της… ασυναρτησίας, που είναι αυτό  ΤΟ videoclip που θα δείτε! Το γνωστό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι, «Jingle Bells», σε τούρκικη εκδοχή!!!

Και το επόμενο και τελευταίο θέμα του σημερινού εορταστικού μπλογκοπεριοδικού, είναι ένα απόσπασμα από την περσινή Χριστουγεννιάτικη εκπομπή της σειράς, «Το Ίδρυμα», που έκανε ο Κωνσταντίνος για το ΣΚΑΪ.  Είναι μια ξεκαρδιστική παραλλαγή της «Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας» του Κάρολου Ντίκενς και που αφηγητής είναι … ο «κύριος Νίκος», δηλαδή εγώ!  Χα, χα, χα… Ε, τι να κάνω, μου το ζήτησε τότε το παιδάκι μου, να πω, όχι; Όπως στην ιστορία του Ντίκενς, έτσι κι εδώ τον ήρωα τον επισκέπτονται δύο πνεύματα των Χρισρτουγέννων, που -για να βάλει μυαλό- του δείχνουν αποσπάσματα από τη ζωή του που έχουν σχέση με τη γενναιοδωρία του που εξαιτίας της τον εκμεταλλεύονται  όλοι. Αλλά ο Λευτέρης, ο ήρωας της ταινίας, γενναιόδωρος γεννήθηκε και γενναιόδωρος θα πεθάνει. Εκείνο που μου άρεσε πολύ σε αυτό το επεισόδιο, λοιπόν, είναι ότι τελειώνει με έναν εφιάλτη του ήρωα, όπου βλέπει  στον ύπνο του ότι παίρνει μέρος σε Τούρκικο σήριαλ! Αυτό ακριβώς το κομμάτι διάλεξα να σας ανεβάσω εδώ, μαζί με την εισαγωγή και τον επίλογο της εκπομπής.
Σας φιλώ πολύ.
Π.


 

 

5 Σχόλια στο “Από την Πόλη έρχομαι…”

      Στεφανία
      24 Δεκεμβρίου 12 στις 18:26

      Καταπληκτικά και τα δυο videakia… και νοσταλγικά θα μπορούσα να πω για μένα, αφού εκεί δεξιά από τη κρεμαστή γέφυρα του Βοσπόρου (τη βλέπουμε στο β΄video που γύρισε ο γιος μου), σαν κοριτσάκι πέρασα πολλά παραμυθένια καλοκαίρια… και ποιος θα μου έλεγε πως θα ξανάκουγα τα τούρκικα που κάποτε μίλαγα τόσο καλά, καθημερινά από τα Ελληνικά ΜΜΕ!

      Εύχομαι σ’ όλα τα Παραμυθομεγαλωμένα παιδιά και παιδάκια, να περάσουν όμορφες γιορτές με υγεία πάνω απ’ όλα κοντά σ’ αυτούς που αγαπούν! 🙂

      Παραμυθάς
      25 Δεκεμβρίου 12 στις 19:03

      Πέτρο δεν έχω ξεχάσει ότι μου έχεις κάνει μια ερώτηση που δεν έχω απαντήσει, αλλά με πήραν μπάλα τα εορταστικά posts. Μάλλον το βλέπω για το πρώτο post της καινούργιας χρονιάς. Χρόνια πολλά και φιλιά σε όλους.

      δημήτρης
      25 Δεκεμβρίου 12 στις 22:43

      Πολύ γέλιο τα βιντεάκια…χμ! ναι…και μια νοσταλγική επιθυμία να επισκεφτώ εκείνα τα μέρη που πρωτοαντίκρυσαν τα μάτια μου χωρίς η μνήμη να τα καταγράψει…
      Χρόνια πολλά σε όλους,να είμαστε καλά!
      Φιλιά

Σχολιάστε