Το παιχνίδι της απερισκεψίας

Εγώ φταίω, τώρα; Γιατί δεν με αφήνετε ν’ αγιάσω; Τελικώς, το blog αυτό έχει γίνει σαν … «πολυμορφικό» αυτοκίνητο! Και για να θυμηθώ -άσχετο,  αλλά εμένα μου κολλάει εδώ – και μία παροιμία: «ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει». Τέλος πάντων, αυτό είναι το τρίτο και τελευταίο post που θα βάλω κάτι άλλο από εκείνο που σκεφτόμουν, και αύριο – το λέω για να εκτεθώ – θα μπει αμετακλήτως το «ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ» για να σφίξουν… οι πρωκτοί. Θα είναι ένα post-αφιέρωμα σε όλα τα κορίτσια που διαβάζουν αυτό το blog, αλλά και γενικότερα. Λοιπόοοοον…. Ορίστε η πρόκληση που μου γίνεται από μία από σας, εδώ και μέρες. Διαβάστε τι μου γράφει αυτό το κορίτσι και πώς το εικονογραφεί!!!

WhipΕ πόσο θα περιμένω πια για να παίξετε στο παιχνίδι μου, εεεεεε;;;;;;   ( Ξέρετε τι κάνω τώρα,ε; Γκρινιάζω σαν τον cpil , για να σας βάλω να παίξετε με το ζόρι!! Χα χα χα χα !!) Κάθε μέρα ποστάρετε και κάτι καινούργιο αλλά για «ενθύμιο απερισκεψίας » τίποτα! Δε θέλετε να μας πείτε;  Γιατί καλέ δε μας λέτε κάτι «χοντρό» που κάνατε μικρός; Μην ντρέπεστε!! (  Σας πειράζω! ) Αααα….δεν θα σας ξαναπαίξω!! Sad

Δεν φτάνει που κάνω την πάπια στις πιέσεις της να παίξω στο παιχνίδι της γιατί ξέρω ότι αν βάλω αυτό που θα είχα να να βάλω θα φεύγατε όλοι από αυτό το blog,  φτάνει σήμερα στο σημείο, να στέλνει μήνυμα όπου στην αρχή…  με μαστιγώνει κατακόκκινη από το θυμό της, και μετά γίνεται και μπλε από το κλάμα που δεν παίζω το παιχνίδι της, που έχει βάλει στο  blog της!  Το παιχνίδι  της είναι να πούμε μια ανάμνηση απερισκεψίας που έχουμε κάνει και για την οποία έχουμε μετανοιώσει. Εντάξει, λοιπόν, επειδή εσείς δεν μ’ αφήνετε ν’ αγιάσω κι εγώ είμαι, «τραβάτε με κι ας κλαίω», απομακρύνετε τα παιδάκια σας από το blog και κλείστε το όσι δεν αντέχετε σε «χοντρές» συγκινήσεις όπως λέει πιο πάνω το μήνυμα.

Η απερισκεψία μου, λοιπόν, άρχισε να γίνεται («άρχισε» γιατί συνεχίστηκε για πολύ καιρό) στα εννιά μου (!!!) όταν με κάποιο κορίτσι της ηλικίας μου που πηγαίναμε μαζί στο Δημοτικό, παίζαμε ένα παιχνίδι που το λέγαμε «ο γιατρός» (ειδικότητας γυναικολόγου). Πιθανόν να το παίξατε κάποτε κι εσείς, αν και ήταν της μόδας ανάμεσα στα παιδιά της δεκαετίας του’50. Το παιχνίδι βασικά ήταν μια «ένεση» που έκανε «ο γιατρός» – καταλαβαίνετε πού – όσο και όπως μπορούσε τέλος πάντων, επειδή λόγω ηλικίας… τι ένεση να κάνει!!!  Όσο εδώ όλα καλά, αλλά έλα που όταν ξανασυναντήθηκαν τυχαία στα δεκαοχτώ τους, τους ήρθε να ξαναπαίξουν τον «γιατρό». Κι αυτή τη φορά η … «ένεση» έγινε, κι ήταν η όλη… «εξέταση» απίστευτα τρυφερή και γλυκειά  – έως συγκινητική! Όμως, το κορίτσι έμεινε έγκυος.  Και το τραγικό ήταν ότι και τα δύο παιδιά – γιατί στα 18 τους ήταν παιδιά – ήθελαν σαν τρελοί αυτό το παιδί – που ήταν και κορίτσι! Αλλά κάτι τέτοιο ήταν απολύτως αδύνατο. Και οι δυο τους έζησαν μαζί  αυτή την φριχτή εμπειρία της έκτρωσης… Για εκείνο το κορίτσι – κυρίως –  ήταν το τρομερό. Κι από τότε ο «γιατρός», είχε πάντα μαζί του προφυλακτικό και το φόραγε σε κάθε περίπτωση – εκτός από δύο φορές. Από όλη αυτή την «απερισκεψία», ο… «γιατρός» δεν θα ξεχάσει ποτέ τα μάτια του κοριτσιού μετά, έτσι όπως ήταν γεμάτα από μία απέραντη απορία και θλίψη…

Καληνύχτα.

Π. 

7 Σχόλια στο “Το παιχνίδι της απερισκεψίας”

      Νίνα
      11 Δεκεμβρίου 07 στις 0:34

      Καλέ μου Παραμυθά,

      ανήκω σ’ εκείνους που δεν αντέχουν τις… «χοντρές συγκινήσεις» όπως είπες(χαχα!)
      Το μόνο που θα σχολιάσω για το γεγονός είναι ότι χαίρομαι που θεωρείς το συμβάν απερισκεψία για την οποία μάλιστα έχεις μετανοιώσει. Αυτό.

      Επίτρεψέ μου τώρα…μία αδιάκριτη ερώτηση…Σου έχω ξαναπεί ότι έχεις ίδια ηλικία με τον μπαμπά μου-είναι λίγο δύσκολο να ρωτήσω εκείνον αυτήν την στιγμή, επομένως…
      Υπήρχαν προφυλακτικά την δεκαετία του ΄60;Την χρυσή δεκαετία του ελεύθερου έρωτα ; Για να το λες, βέβαια, θα υπήρχαν, μου έκανε εντύπωση πάντως και μου γέννησε χαζές παιδικές ερωτήσεις του τύπου:Ηταν όπως τα σημερινά;Τα πουλούσαν στα σουπερμάρκετ και τα περίπτερα;Οι κοπέλες της εποχής γνώριζαν γι’ αυτά; Καλά, ξέρω, το θέμα ξέφυγε τελείως-χιχι!Αν θες, απαντάς.

      Τέλος, προανήγγειλες την αυριανή σου δημοσίευση. Ανυπομονώ να δω τι θα γράψεις σχετικά. Φαντάζομαι αναφέρεσαι στο γνωστό βιβλίο για το φρικτό εκείνο έθιμο-αλλά ας μην προδώσω το θέμα. Άραγε αφορμή για σενα ήταν το ενθύμιο απερισκεψίας που σου έφερε στο μυαλό εκείνη την κοπέλα;

      Μια γλυκειά παραμυθένια καληνύχτα.

      Υ.Γ.
      Παραμυθά μου,
      ίσως δεν συμπαθείς τις παγκόσμιες ημέρες, αλλά αύριο είναι η μέρα των παιδιών-γιορτάζουμε κι εσύ μαζί μας!

      Θεοδώρα
      11 Δεκεμβρίου 07 στις 9:44

      Αχ, καλέ μου Παραμυθά.

      Πολλοί είναι αυτοί που έχουν δει αυτό το έργο λόγω απερισκεψίας (ευτυχώς εγώ όχι). Το έχω ζήσει όμως μέσα απο τα μάτια ενός πολύ δικού μου ανθρώπου, καθότι ο «πατέρας» ήταν απών στη δύσκολη φάση (ο άθλιος). Συγνώμη, αλλά η ιστορία σου μου ξύπνησε δυσάρεστες αναμνήσεις. Η κοπέλα εκείνη, έχει σήμερα ένα υπέροχο γιό, αλλά ποτέ δεν ξεχνά εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Τι να πεις;

      Όσο για το Λουλούδι της Ερήμου, αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο, θα ήθελα να πω ότι αναφέρεται σε τραγικά γεγονότα τα οποία συμβαίνουν ακόμα και αυτή τη στιγμή. Δε γραφω άλλα επ’αυτού, για να σε αφήσω να…κάνεις παιχνίδι.
      Αυτά… φιλιά πολλά και καλημέρες…

      Θεοδώρα
      11 Δεκεμβρίου 07 στις 9:56

      Νίνα,

      σχετικά με τα προφυλακτικά και το εάν υπήρχαν τη δεκαετία του ’60, σε πληροφορώ ότι και βέβαια υπήρχαν και όχι μόνο. Ζωγραφιές με προφυλακτικά ανακαλύφθηκαν στην Αίγυπτο και έχουν ηλικία 3.000 ετών! Αναφορές γίνονται και σε αρχαία ελληνικά κείμενα (όχι, που οι πρόγονοι θα έμεναν πισω!). Για περισσότερες πληροφορίες ψάξε στη Wikipedia. Θα μάθεις ενδιαφέροντα πράγματα.

      Και πάλι φιλιά σε όλους σας.

      maria
      11 Δεκεμβρίου 07 στις 10:50

      A little American Indian boy asked his father, the big chief and witch doctor of the tribe:
      «Papa, why is it that we always have long names, while the white men have shorter names like Bill, Tex or Sam?»
      His father replied:
      «Look son,our names represent a symbol, a sign,
      or a poem for our culture not like the white men,
      who live all together and repeat their names
      from generation to generation.
      Also, it is part of our makeup that in spite of everything, we survive.
      For example, your sister’s name is Small Romantic Moon Over The Lake, because on the night she was born, there was a beautiful moon reflected in the lake.
      Then there’s your brother, Big White Horse of the Prairies, because he was born on a day that the big white horse who gallops over the prairies of the world appeared near our camp and is a symbol of our capacity to live and the life force of our people.
      It’s very simple and easy to understand.
      Do you have any other questions,
      Little Broken Condom Made in China?

      to mikro manini
      12 Δεκεμβρίου 07 στις 11:47

      αν ήμουν ινδιάνα θα με έλεγαν η «τελευταία στιγμή ακυρώσαμε το ραντεβού και είπαμε να σε κρατήσουμε για στερνοπούλι» .
      Το πόσο έχει μετανιώσει η μαμά μου, που σκευτόταν να το κάνει δε λέγεται..και την χαίρομαι που είχε τα κότσια να μου το πει .Αλλά νομίζω (νομίζω λέω )πως μπορώ να την καταλάβω , γιατί περάσε πολλές πολλές δύσκολες καταστάσεις…

      παραμυθά μου……αν είχα ακόμα παππού ή μπαμπά θα θέλα να μου μιλούσε όπως εσύ. φιλάκια

      NailGuN
      18 Δεκεμβρίου 07 στις 21:24

      Δύσκολες καταστάσεις φίλε. Ακόμα δυσκολότερες αποφάσεις. Στα 18 σου η κοινωνία μας ήταν αλλιώτικη και πάντα 50-60 χρόνια πίσω απο την υπόλοιπη Ευρώπη (ακόμα και σήμερα).

      Σας τιμά το ότι θέλατε να το κρατήσετε και ακόμα περισσότερο το πόσο έχεις κατανοήσει και μετανιώσει για την άτυχη στιγμή…

      Κοκκάλωσα όταν διάβασα τις τελευταίες γραμμές που περιγράφεις τα μάτια της κοπέλλας και μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα που περιγράφεις.

      Εμένα φίλε Παραμυθά, η μητέρα μου αποφάσισε να με κρατήσει, παρ’όλο που ο πατέρας μου έγινε «Λούης» σε χρόνο dt. Το τι έγινε απο ‘κει και πέρα είναι μια άλλη ιστορία, αλλά σε διαβεβαιώ, υπάρχουν και χειρότερα 🙂

Σχολιάστε