Βάλτε ό,τι τίτλο θέλετε

   Εδώ και μερικές μέρες δεν έχω γράψει τίποτα προσωπικό, κι ο λόγος είναι γιατί εκεί που αποφάσιζα τι θα γράψω και κράταγα σημειώσεις μέσα στη μέρα, μέχρι το βράδυ τύχαιναν διάφορα και κάθε τόσο άλλαζα γνώμη κι έτσι  έχω κρατήσει σημειώσεις για εννέα θέματα μέσα σε πέντε μέρες, χωρίς να βάλω κανένα. Όμως, επειδή ήθελα να ξέρετε ότι «είμαι εδώ», στις πέντε προηγούμενες μέρες, έγραψα κι εγώ ένα σχόλιο κάτω από τα δικά σας κι έβαλα τέσσερις ιστορίες: «το φίδι», «το κυνήγι της αρκούδας», «η φάλαινα», «το κερί στο σκοτάδι». (Παρεμπιπτόντως, επειδή είδα το σχόλιο που έκανε το «natasaki», να πω δυο λόγια για το δεύτερο επίπεδο αυτής της τελευταίας ιστορίας του Χότζα, πέρα από το αστείο: Ο δάσκαλος ξέρει να περπατάει στη σκοτάδια, αλλά επειδή οι μαθητές δεν ξέρουνε, εκείνος κρατάει κερί γι’ αυτούς, για να τον βλέπουνε και – αν θέλουν – να τον συναντήσουν, όχι να τον ακολουθήσουν. )

Και τώρα, ας έρθουμε σ’ αυτό που αποφάσισα να γράψω σήμερα και δεν το αλλάζω, γιατί το θεωρώ πολύ σοβαρό: Βρε κορίτσια κι αγόρια, καλά εγώ που ούτε πέντε μήνες δεν έχω κλείσει  στην ιστορία των blogs, αλλά εσείς που είσαστε «παλιές καραβάνες» σ’ αυτό – ή όσες κι όσοι είστε τέλος πάντων, παλιές καραβάνες – δεν μου κάνατε ούτε μια νύξη την Πέμπτη που μας πέρασε, 14 Ιουνίου, ότι ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Weblog;  Τ’ αφήσατε να περάσει χωρίς να πούμε τίποτα, κι  αφήσατε κι εμένα να «ψαρώσω» σήμερα, όταν διαβάζοντας μια εφημερίδα  της Πέμπτης που μου έδωσαν για να δω κάποια συνέντευξη του  «μάστορα» για το blog του – ανακαλύπτω ότι προχτές στις 14 ήταν Παγκόσμια Ημέρα για τα blogs! Το ξέρατε ότι υπάρχει τέτοια ημέρα και τσιμουδιά!!! Τέλος πάντων… Για την περίπτωση που δεν το ξέρατε – ή δεν διαβάσατε αυτό το αφιέρωμα –  σας έβαλα το σχετικό LINK.  Τώρα: προσωπικά θα σας πρότεινα, από του χρόνου αυτή η μέρα να γιορτάζεται από τους μπλοκατζήδες – ελληνικά, bloggers – και να γίνεται γι’ αυτό μία συλλογική ενέργεια, όπως εκείνη που κάναμε για την Αμαλία. Είναι χαρακτηριστικά και ο τίτλος του κεντρικού άρθρου του αφιερώματος, «η ισχύς εν τη ενώσει για τους bloggers», αλλά και η φράση μέσα στο άρθρο, «τα ελληνικά ιστολόγια δείχνουν τη δύναμη και τη συσπείρωσή τους σε κρίσεις και σε δραματικά γεγονότα όπως ο πρόσφατος χαμός της 30χρονης Αμαλίας Καλυβίνου».
Το άλλο που έμαθα από αυτό το αφιέρωμα και μου έκανε εντύπωση, είναι ότι η Ελλάδα θα έχει την Πέμπτη που μας έρχεται τη θλιβερή πρωτιά στην Ευρώπη να οδηγήσει ένα blog στα δικαστήρια!… Αντί για άλλο σχόλιο σας βάζω εδώ ένα LINK για το  site  της «Παγκόσμιας ημέρας ελευθερίας του τύπου«.
Και τέλος, επιτρέψτε μου να γράψω εδώ μερικές σκέψεις μου, με αφορμή αυτά που δηλώνουν επώνυμα δύο συγγραφείς και  bloggers, στο άρθρο της εφημερίδας που σας έβαλα LINK πιο πάνω, :με τίτλο, «Ο κώδικας τιμής των κυβερνοναυτών».
Πρώτα, επειδή το blog μου είναι επώνυμο, και μπορεί όποιος θέλει να βρει εύκολα τη διεύθυνση και το τηλέφωνό μου, έχω το δικαίωμα να δηλώσω υπερασπιστής της ανωνυμίας όσων bloggers το επιθυμούν. Δεύτερο: ανήκω σε μια γενιά που ταλαιπωρήθηκε από τον έλεγχο για το «γενικότερο καλό». Ανήκω σε μια γενιά που για να διαβάσει – αν ήθελε – μία αριστερή εφημερίδα μέσα στο λεωφορείο, αγόραζε και μία δεξιά για να την κρύβει από μέσα. Ανήκω σε μια γενιά, που της ανέτρεψε τη ζωή η δύναμη που δόθηκε στο πιο άθλιο και σκοτεινό κομμάτι αυτού του τόπου. Ανήκω σε μια κατηγορία ανθρώπων που κατανοούν βαθιά την αξία της ελεύθερης έως και «ανεξέλεγκτης»  πληροφορίας, από τις εφημερίδες, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το internet. Ανήκω σ’ εκείνους τους ανθρώπους από τη γενιά μου που εκτίμησαν γρήγορα την αξία των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Έχω να πιάσω μολύβι εδώ και είκοσι χρόνια ακριβώς amstrad.jpgκαι έχουν περάσει  25 χρόνια μέχρι φέτος τον Μάιο που άρχισα να δουλεύω με τα WINDOWS VISTA  από την Καθαρή Δευτέρα του 1982, τότε που πρωτόκατσα μπροστά στον πρώτο μου AMSTRAD, που το μόνο που έκανε ήταν επεξεργασία κειμένου. (Για χάρη σας τον έστησα και τον φωτογράφισα για να σας τον δείξω. Είναι ο μόνος που κρατάω από τους δώδεκα ηλεκτρονικούς υπολογιστές  που έχω αλλάξει αυτά τα χρόνια). Από τότε που πρωτομπήκα στο internet, πριν κάμποσα χρόνια, ένοιωσα ότι αν θα γίνει κάποτε κάποια επανάσταση στην ανθρωπότητα, θα είναι αναίμακτη και θα γίνει από σοβαρούς, ώριμους, έντιμους, παθιασμένους με το δίκαιο και την αλήθεια hackers και χρήστες του internet , μέσα από αυτό.
Εδώ και πέντε μήνες περίπου, ο γιος μου μού έδειξε αυτή την τεράστια ιστορία που λέγεται blogs. Και να τι πιστεύω: Είναι μια θάλασσα ανθρώπινου πόνου, μοναξιάς, ευαισθησίας, καλοσύνης, εξυπνάδας, ποιότητας, φαντασίας, δημιουργικότητας, διαμαρτυρίας, πληροφόρησης, επικοινωνίας, εκτόνωσης, ευφυΐας, αλλά και χυδαιότητας, φασισμού, σαχλαμάρας, επιδειξιμανίας, εξυπνακίστικης φιγούρας,  μαλακοκαύλικης ηθικοπλαστικής φιλοσοφίας του κώλου, ανηθικότητας, βλακείας και δεν συμμαζεύεται.  Αλλά είναι «θάλασσα» παιδιά και έχει τη δύναμη να καθαρίζει μόνη της. Όπως η θάλασσα που της πετάνε ένα κάρο σκουπίδια ή τη μολύνουν άσχημα, αργά η γρήγορα θα καθαρίσει, έτσι και το διαδίκτυο θα βρίσκει τον τρόπο να πετάει έξω τα σκουπίδια και τις βρωμιές, χωρίς επεμβάσεις απ’ έξω που ανοίγουν την πόρτα για έλεγχο που θα βολεύει όσους δεν τους αρέσει η ελεύθερη κυκλοφορία της πληροφορίας και της αλήθειας. Γι’ αυτό όσοι είσαστε μέσα σ’ αυτό το χώρο με σοβαρότητα κι όχι για πλάκα, υπερασπίστε την ελευθερία του με πάθος.
Καλό βράδυ.
Π.

6 Σχόλια στο “Βάλτε ό,τι τίτλο θέλετε”

      Manos S.
      17 Ιουνίου 07 στις 12:59

      Μεγάλη δουλειά η ελευθερία τον νετ παπουλοπατέρα μας. Κι επειδή στη προσφώνηση μου αυτή έχει και την λέξη «πατέρα» ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ για σήμερα. Σήμερα είναι η γιορτή του ΠΑΤΕΡΑ, του παρεξηγημένου κατα την γνώμη μου πατέρα, όσον αφορά την προσφορά του. Γιατί νομίζω, πως κάτι αλλάζει τα τελευταία χρόνια…

      natassaki
      17 Ιουνίου 07 στις 14:13

      Καλημέρα παππού-Παραμυθά! Νομίζω πως σήμερα πρέπει να πάρεις τις πιο πολλές ευχές, μιας και είσαι «ο πιο πολύτεκνος» μπαμπάς! 🙂
      Πρώτα-πρώτα, για το σχόλιο στο «κερί»: κι εγώ αυτό που είπες εσύ εννοούσα..ίσως να μην το διατύπωσα καλά! 🙁
      Την ημέρα των blogger κι εγώ από τον cpil την έμαθα, και το σχολιάσαμε κι όλας. Είναι καλή ιδέα για του χρόνου, στα υπ’ όψιν!
      Τώρα, για την ελευθερία στο internet…μεγάλη κουβέντα ανοίγουμε.Μου άρεσε πολύ αυτό που γράφεις για τη θάλασσα:έτσι νομίζω, θα καθαρίσει στο τέλος…Αλλά στο νερό επιπλέουν οι «φελοί», και νομίζω θέλει προσοχή…
      Καλό μεσημέρι, και πολλά- πολλά φιλιά 😉

      lou
      18 Ιουνίου 07 στις 12:21

      Γεια σου Παραμυθά και λοιποί. Πολυ συγκινητική η σκέψη σου. Και ποσο δικιο εχει ομως το natasaki.
      Οι «φελοι», που εγιναν πλεον πλαστικοι…
      Φαντασιώνομαι εμμονικα τη στιγμη που θα γινουν……που θα γινουν αναξιοι προσοχής τελως παντων.

      καλημερα σας

Σχολιάστε