Πριν είκοσι χρόνια…

Πριν είκοσι χρόνια, όταν άρχισε να μεταδίδει το ραδιοφωνικό του πρόγραμμα ο ΑΝΤΕΝΝΑ, με φώναξαν να κάνω παιδικό πρόγραμμα, τα Σαββατοκύριακα. Έτσι, τα Σάββατα φτιάξαμε το, «Ρόμπυ Ρομπόρομπο» για τα μικρότερα παιδιά και τις Κυριακές το, «Ο πατέρας μου κι εγώ», για τα μεγαλύτερα παιδιά και τους μεγάλους. Σ’ αυτήν, ο «πατέρας» ήμουν εγώ και η «εγώ» ήταν η Μαρία η κόρη μου. Προχθές, Κυριακή, στα πλαίσια του εορτασμού των 20 χρόνων του ΑΝΤ1, μας κάλεσαν να κάνουμε μία τέτοια εκπομπή όπως τότε, και πήγαμε. Εκτός που η Μαρία κι εγώ την είχαμε καταβρεί κάνοντας την εκπομπή, που ήταν ζωντανή και μεταδόθηκε από 7 έως 8 το βράδυ, όταν την άκουσα μετά, ομολογώ ότι μου άρεσε και σκέφτηκα ότι μπορεί να σας άρεσε να την ακούσετε, οπότε είπαμε να την ανεβάσουμε εδώ. Η πρώτη φωτογραφία είναι βγαλμένη το καλοκαίρι του 1988 και η δεύτερη την Κυριακή που μας πέρασε. Καλό βράδυ. Σας φιλώ πολύ. Π. Υ.Γ. Ξέχασα να σας πω ότι η εκπομπή κρατάει γύρω στα 45′ και τα τελευταία 15′ με συγκινήσανε και μένα όταν άκουσα την εκπομπή. 

fme-photo.JPG

dad-me.jpg

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/ant1.mp3]

12 Σχόλια στο “Πριν είκοσι χρόνια…”

      maria
      20 Μαΐου 08 στις 22:00

      αχ βρε μπουμπούνα…το «ο πατέρας μου κι εγω» ήταν Σάββατο και ο «Πόμπι Ρομπόρομπο» ήταν Κυριακή…και η εκπομπή που κάναμε τώρα ήταν το Σάββατο!

      χι χι χι! έχεις πλάκα.

      Νίνα
      20 Μαΐου 08 στις 23:45

      Πωπωπωπω!Αυτή η γνώριμη φωνή!

      Ναι, Παραμυθά μου, παρ΄όλο που όλο αυτό το ραδιοφωνικό που περιγράφεις από μόνο του είναι άλλη μία υπέροχη ιστορία (τυχερούλα Μαρία!) που δεν ξέραμε για σένα και ευτυχώς την μοιράστηκες μαζί μας θα σταθώ μόνο στο ακόλουθο:

      Με λαχτάρα κι απόψε κάνω «κλικ» στην σελίδα σου να διαβάσω κάτι καλό πριν κοιμηθώ. Διαβάζω το κείμενο, πατάω το play και μέσα στο κεφάλι μου(φοράω ακουστικά)
      αυτή η γνώριμη φωνή λειτουργεί και πάλι σαν μηχανή του χρόνου… Τι μαγεία…20 χρόνια μετά ίδια κι απαράλλαχτη-αειθαλής, αεί φρέσκος, αεί «παιδικός», αεί Πιλάβιος.

      Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να ακούσω όλη την εκπομπή, γιατί ποιος ξυπνάει πάλι αύριο. Ας αφήσω τον Dylan που επέλεξες στην εκπομπή να με νανουρίσει, μια που με ξυπνάει κάθε μέρα εδώ και καιρό-μου αρέσει να τον ακούω στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στην δουλειά.

      Υes, and how many years must an adult wait until he/she finds again his/her childhood’s magic spirit?
      The answer, my friend, is blowing in the wind…(or in Pilavios’ mind-χεχε)

      Καήνύχτα

      Παραμυθάς
      21 Μαΐου 08 στις 0:20

      Ναι, ρε Μαρία τα μπέρδεψα! Αλλά δε βαριέσαι: τι Σάββατο τι Κυριακή. Σημασία έχει αυτό το φοβερό λογοπαίγνιο που λέει η Νίνα και μ’ έσκισε: «αεί-θαλής, αεί-φρέσκος, αεί-παιδικός, αεί-Πιλάβιος»… ε, και λίγο «αεί-λτσχάιμερ» δεν πειράζει… Χα, χα, χα…

      Nellinezi
      21 Μαΐου 08 στις 7:10

      A χα χα χα χα χα …..γεια σου Παραμυθούλη μου με το χιούμορ σου και τα αει-παιχτα αστεία σου!!!
      Καλημεροφιλιά πολλά, πολλά! Θα το δω πιο μετά το βιντεάκι….

      Πολύχρονος ο Κωνσταντίνοοοοοςςςς!!!

      Νίνα
      21 Μαΐου 08 στις 18:16

      Χαχαχαχα!
      Και αεί χιουμορίστας και μάλιστα πνευματώδης 😉
      Φιλιά!

      νατασσάκι
      21 Μαΐου 08 στις 18:42

      (γκρίνια: Αφού δεν μας το είπες πριν να το ακούσουμε ζωντανά, τι σημασία έχει; )

      🙂

      Εγώ κόλλησα στην αρχή : «Ενα ραδιοφωνικό περιοδικό για τα μεγαλύτερα παιδιά -και για όλους τους μεγάλους που είναι σαν παιδιά»

      και γιατί δεν έχει τώρα τέτοια, ε;

      ——————–
      Χρόνια Πολλά και Καλά στον «αδερφό-μάστορα» !!!!
      Να τον χαίρεσαι 🙂

      Φιλιά πολλά πολλά

      Νίνα
      21 Μαΐου 08 στις 20:06

      Νατασσάκι, συμφωνώ απόλυτα κι επειδή μόλις ολοκλήρωσα την ακρόαση ένα σχόλιο επί της ουσίας του post.

      Υπέροχη και πρωτοποριακή η ιδέα σου και τότε, κρίμα που δεν ήταν σε κρατικό ραδιόφωνο να την μαθαίναμε κι εμείς στην επαρχία. Της άξιζε να τιμηθεί με μία ραδιοφωνική συνεύρεση πατρόςτε και θυγατρός. Μαγικό μέσο το ραδιόφωνο ακόμα ευτυχώς-αφού έχεις το κακό χούι να μην ενημερώνεις εγκαίρως, Παραμυθά μου, σ’ ευχαριστώ τουλάχιστον γι’ αυτό το post-άξιζε τον κόπο.

      Τι ωραία «χημεία» που έχετε οι δυο σας!Ωραίες επιλογές, ωραία σχόλια, αλλά κακώς εν τέλει δεν αναφερθήκατε στα περί blog-ήταν ευκαιρία να το μάθουν κι άλλοι ενδιαφερόμενοι.Μακάρι να είχατε πάντως εκπομπή σε σταθερή βάση. Κι επί τη ευκαιρία, πώς και δεν σε έχει αξιοποιήσει ως τώρα η ΕΡΑ ποικιλοτρόπως μάλιστα τέτοιος θησαυρός που είσαι, καλέ μου;

      Α, καταπληκτική και η παράθεση των δύο φωτογραφιών!

      Πάνω απ’όλα θα ήταν υπέροχη συγκυρία για τους δυο σας, φαντάζομαι, η ραδιοφωνική «επανένωση»-ποιος ξέρει άραγε πώς νοιώσατε! 🙂

      Πάντα τέτοια όμορφα.

      maria
      21 Μαΐου 08 στις 22:33

      @Νίνα: Έπρεπε να το είχαμε πει..ήταν ένας συνδυασμός του μου έχει περάσει το ότι δεν θέλει να διαφιμίζει τίποτα και του ότι ο χρόνος πέταξε και δεν προλάβαμε να πάρουμε χαμπάρι..δεν πειράζει όμως, αυτοί που είναι να το μάθουν θα το μάθουν. όσο για το πως νοιώσαμε..ήταν σαν γιορτή γεμάτη συγκίνηση και επικοινωνία με αγάπη..αυτά που βγήκαν και αυτά που «πιάσατε».
      άνετα θα το έκανα μόνιμο! είναι υπέροχο το ραδιόφωνο πραγματικά.

      Karellen
      22 Μαΐου 08 στις 1:15

      Τι όμορφο 45λεπτο! Υπέροχο που βρεθήκατε μετά από τόσο καιρό στον ραδιοφωνικό αέρα, όπως τότε! Εύχομαι όντως να γίνει η εκπομπή μόνιμη και με τα χρόνια να προστεθούν κι άλλες φωτογραφίες με το δίδυμο πατέρα-κόρης μπροστά στα μικρόφωνα!
      Κι όπως τραγουδά η Enya στο κομμάτι που βάλατε «Who can say where the road goes/Where the day flows, only time».
      Παραμυθάς νυν και… αεί (που λέει κι η Νίνα)!

      Να χαίρεστε τον μάστορα!

      Γιαννης απο ΝΥ
      27 Μαΐου 08 στις 8:04

      Παιδια, πολυ μαγκας ο Ρουβας!!! Χαχαχαχαχαχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      Παραμυθακο μου να’σαι καλα γελασα με την ψυχη μου!
      Πολυ μαγκας ο Ρουβας

Σχολιάστε