«Οι άντρες περνούν, μαμά…»

Από το πρωί έχω ξεκινήσει ένα post που συνέχισα να το γράφω με κάποιες διακοπές μέσα στη μέρα, μέχρι πριν λίγο. Ξαφνικά ανακάλυψα, ότι παρόλο που με διασκέδασε αυτό το ψέμα που ο πατέρας μου είχε πει  στη μάνα μου για να την ρίξει ως ερωτευμένος γκόμενος στα 25 του, ωστόσο δεν έπαψα να σκέφτομαι από εκείνη τη στιγμή πώς πήγε η ζωή της. Ξέρω ότι αρκετές φορές ήθελε να χωρίσει και δεν το έκανε για τα παιδιά της, ξέρω ότι για ένα διάστημα έζησε τη χαρά μιας γρήγορης κρυφής, ερωτικής ιστορίας, ξέρω ότι η όραση της σχεδόν χάθηκε από το ράψιμο που ήταν η δουλειά της σε όλη της τη ζωή, ξέρω ότι εκείνη μου έδωσε τη δυνατότητα να μην είμαι κολλημένος στα φουστάνια της  και στα 17 να της κόψω τη φόρα να με ελέγχει και στα 23 να φύγω από το σπίτι για να ζήσω μόνος μου, ξέρω ότι έως τα 6 έχω εισπράξει μεγάλη τρυφερότητα απ’ αυτήν, και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που της ανήγγειλα ότι ο γιατρός είπε πως ο πατέρας μου είχε ένα ακόμα μήνα ζωής, στα 68 του, κι εκείνη ακίνητη στην καρέκλα, ανέκφραστη  μουρμούρισε με απίστευτο πόνο στη φωνή της, «καημένε Κώστα…»  δείχνοντας απίστευτη συμπόνοια για τον άνθρωπο που είχε ζήσει 43 χρόνια μαζί του και η ζωή και των δύο πήγε αλλού από εκεί που υπολόγιζαν νέοι.  Όλη την εβδομάδα, γυρνάνε όλα αυτά στο κεφάλι μου και καθώς έγραφα το σημερινό post, σκεφτόμουν πώς πήγε η ζωή της. Και μετά σκεφτόμουν πώς πήγε η ζωή άλλων γυναικών που γνώρισα και θυμήθηκα αυτά που έλεγα στην κόρη μου πολλά χρόνια πριν όταν παιδευόταν από μια ερωτική ιστορία και της είχα χαρίσει κι ένα δίσκο της Αλεξίου με το τραγούδι, «Οι άντρες περνούν μαμά». Φαντάζομαι θα το ξέρετε. Ναι, παραείναι συναισθηματικό πια για τα γούστα μου και τα πράγματα δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς έτσι, αλλά ξαφνικά ένοιωσα πολύ έντονα την επιθυμία να ανεβάσω ένα  post με αυτό το τραγούδι, σαν συνέχεια και κλείσιμο του προηγούμενου post και να το αφιερώσω στη μάνα μου. Όπως το αφιερώνω και στη γυναίκα μου, στις φίλες μου, στις γυναίκες που ερωτεύτηκα  ή συνάντησα στη ζωή μου. Και βέβαια σε σας κορίτσια που διαβάζετε αυτό το post, αλλά μην με πάρετε και πολύ στα σοβαρά, γιατί απόψε, δεν λέω ψέμματα, αλλά κολυμπάω στο συναίσθημα…
Σας φιλώ γλυκά και τρυφερά.
Ν.

17 Σχόλια στο “«Οι άντρες περνούν, μαμά…»”

      Αναστασία
      27 Απριλίου 11 στις 23:23

      Μερικές φορές το ξεχνάμε στ’αλήθεια, άλλες φορες κάνουμε ότι το ξεχνάμε, το πιο δύσκολο όμως είναι όταν το ξερουμε, μάλλον.
      Τα κορίτσια σε ευχαριστούν παραμυθά μας για αυτα που μας είπες και σήμερα.

      Υ.Γ. Να, κι ενα ποίημα για γυναίκες που πέρασαν (ποίημα του Κ.Ουρανη, «Περαστικές», με δυο μουσικές μελοποιημένο)

      ainafets
      28 Απριλίου 11 στις 9:17

      Ευχαριστώ τον Νεραϊδοσύντροφο μου για την αφιέρωση…και μια και δεν ανήκω στην κατηγορία, «περαστικές»…(προς το παρόν!), ούτε και ο ίδιος στους «περαστικούς», (προς το παρόν!), εύχομαι περαστικά στους περαστικούς! :))

      Mika
      28 Απριλίου 11 στις 10:39

      Αντιλαμβάνομαι την συναισθηματική σου φόρτιση…απο το προηγούμενο ποστ…αλλά οταν κάτι με αγγίζει πολύ δεν μου βγαίνει να σχολιάσω γιατί δεν βρίσκω τα λόγια…
      Το γράμμα του πατέρα σου ήταν πολύ γλυκό και αφελέστατα ειλικρινές και το ψεμα με το ποιημα (αν ήταν!) δεν επισκιάζει την ουσία αυτού του ανθρώπου να εκφραστει μέσα απο τον γραπτό λόγο ειδικά για εκείνη την εποχή και εκείνες τις αντιλήψεις κατα τις οποίες οι άντρες δεν εκφράζονταν άνετα και εύκολα.

      Οσο για το τραγούδι το αγαπώ αλλά δεν το πιστευω…οι άντρες μου έμαθαν εμένα οσα εσένα οι γυναίκες (οπως μας έχεις πει) και δεν περασαν απλά. Είναι εκεί ακόμα και με μαθαίνουν ακόμα!!

      Φιλιά!!!

      Παναγιώτης
      28 Απριλίου 11 στις 16:21

      Σε ευχαριστούμε Παραμυθά που μοιράζεσαι όλα αυτά μαζί μας. Δεν το ήξερα το τραγούδι. Πολύ ωραίο

      Παραμυθάς
      28 Απριλίου 11 στις 20:24

      Χα, χα, χα… Ναι, Δημήτρη και οι γυναίκες «περνούν» όπως και οι «άντρες». Όπως και μένουν. Μια φίλη που δεν έχει καν κομπιούτερ, ήρθε να με δει και της έδειξα το post. Όταν τη ρώτησα να μου πει τι σχόλιο θα έγραφε, μου το υπαγόρευσε. «Οι άντρες ΔΕΝ περνούν μαμά. Καμιά φορά τους διώχνεις και δεν φεύγουν. Ο δικός μου είναι χρόνια εδώ, τον έζησα, τον ζω και συγνώμη αν δεν σου μοιάζω πια μαμά…» Χα, χα, χα… Πολύ καλό! Αν προσέξετε, στο τέλος του post, σημείωσα «κολυμπάω στο συναίσθημα». Όπως λέει ο Στανισλάβσκι στο βιβλίο του «‘Ενας ηθοποιός δημιουργείται», «ο ηθοποιός αγαπάει το συναίσθημα, πιο πολύ κι απ’ αυτόν που το γέννησε». Χα, χα, χα.. Και χτες, το post που σας είπα ότι ετοίμαζα και άφησα για να ανεβάσω αυτό, με είχε χώσει κανονικά στον ηθοποιό (του θεάτρου,φυσικά) που ήμουν κάποτε. Αυτό έγινε γιατί έγραφα και κόντευα να τελειώσω ένα post για την ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ. Έτσι ανακάλεσα στη μνήμη μου και μπήκα στο συναίσθημα της ερωτικής απόρριψης αυτού του τραγουδιού που θυμήθηκα από δικές μου ιστορίες κι άφησα το post της Λαμπέτη για να «εκφραστώ» θεατρικά γράφοντας αυτό. Όπως σας έχω πει σε παλιότερο post, άλλο αίσθημα κι άλλο συναίσθημα, όπως άλλο έρωτας κι άλλο αγάπη. Το τραγούδι αυτό έχει πηγή ερωτικές απορρίψεις που μπορεί να προέρχονται τόσο από άντρες σε γυναίκες όσο και αντίστροφα. Ξέρετε τι «χυλοπίτες έχω φάει» στη ζωή μου. Και προφανώς, αυτές ανακάλεσα στη μνήμη μου -όπως κάνει ένας ηθοποιός- για να μπω στο συναίσθημα του τραγουδιού. Η αλήθεια τώρα είναι ότι όταν κανείς στηρίζει την ψυχολογική του ασφάλεια στους άλλους– είτε είναι έρωτες, είτε είναι σύζυγοι, είτε παιδιά, είτε ιδέες είτε περιουσία ή ακόμα και κάποιο σκυλάκι- και δεν πατάει ψυχολογικά στα πόδια του, τότε στη γωνία καρτερεί πάντα ο πόνος, ο πόνος που φέρνει η απώλεια, οποιασδήποτε μορφής. Σας φιλώ, και συγνώμη για … την παράσταση.

      dimitrisp
      28 Απριλίου 11 στις 22:13

      Πραγματικά πολύ καλό το σχόλιο της φίλης χααχαχαα…υπάρχουν και τέτοιοι …να τους διώχνεις και να μη φεύγουν,μαζοχισμός(?)Σίγουρα δεν ξέρουν να «κολυμπούν στο συναίσθημα» …οι άνθρωποι πνίγονται σε τέτοιες θάλασσες γεμάτες ρουφήχτρες…

      Τραγουδάω καμμια φορά (σε δύσκολες φάσεις συνηθως)στη γυναίκα μου (μα πιο πολύ στον εαυτό μου):
      http://www.youtube.com/watch?v=GPVUv9UWhzQ

      Παναγιώτης
      28 Απριλίου 11 στις 23:16

      Έτσι είναι. Την ψυχολογική μας ασφάλεια καλό είναι να μην τη στηρίζουμε σε πράγματα έξω από εμάς, αλλά σε πράγματα που βρίσκονται μέσα μας. Γιατί αυτά κανείς δεν μπορεί να μας τα πάρει. Όλα τα άλλα έρχονται και φεύγουν. Όσο χτίζουμε όμως τον εαυτό μας και το χαρακτήρα μας τόσο περισσότερο δυνατοί γινόμαστε στα χτυπήματα και τις απώλειες. Αλλά είναι δϋσκολο πράγμα…Θέλει προσπάθεια να το πετύχει κανείς, πρέπει να μην έχει τίποτα για δεδομένο γιατί η ζωή αλλάζει συνεχώς, αλλά όταν καταφέρει είναι πραγματικά ελεύθερος από τον πόνο και τις στεναχώριες.
      Φιλιά 🙂

      Christos Kyliakoudis
      29 Απριλίου 11 στις 1:05

      Ego tha euxaristiso kai tin mama mou kai ton mpampa mou.

      Eixan mia xalia sxesi. Ena katastrofiko diazigio kai paidia me pola arnitika protipa.
      Lots of violence. Lots of fights. Lots of confrontation. Lots of bad temper. Lots of…

      Auto me boithise poli. Nothing was right or wrong. I had to find my own path. I had to find my own way. I had to find myself. I had to find the light.

      And i did. Somehow god gave me what i needed everytime I needed.
      Men and women are like mirror of yourself in that particular moment. We can re-conciliate with ourselves re-conciliate with them.
      Love this post.

      Christos

      Αναστασία
      29 Απριλίου 11 στις 22:57

      Άϊναφετς,
      φοβερό σχόλιο, χαχα, «έγραψες» παλι!

      (οι αλλες είναι οι περαστικές, βρε- προς το παρόν, που λεει και μια φίλη μου και την ξερεις καλά!)

      Παραμυθά,
      η φίλη σου είναι πολύ σωστή-αν υπαρχουν λεει αυτοί που λεει…όσο καταλαβαίνουν ότι πρεπει να φύγουν τόσο δε φευγουν, οπότε ναι, ισχύει και το «οι αντρες δεν περνούν μαμά»

Σχολιάστε