Αναζητώντας το φως

Tο Σαββατοκύριακο που μας πέρασε (και Σάββατο και Κυριακή) ξανάρχισε να παίζεται η  εκπομπή που είχα και παλιά, «Ο Παραμυθάς». Ακριβώς τριάντα δύο χρόνια μετά, πάλι στην Ε.Ρ.Τ. αλλά σε ένα ψηφιακό της κανάλι αυτή τη φορά, η εκπομπή ξανάρχισε με καινούργια επεισόδια. Καθισμένος στον καναπέ μαζί με την οικογένεια, παρακολουθούσα την εκπομπή και το πρώτο που με ξένισε, ήταν ότι στους τίτλους, κάτω από τη λέξη «Σκηνοθεσία» είχε το όνομα, «Κωνσταντίνος Πιλάβιος» κι όχι «Νίκος Πιλάβιος» όπως τότε! Θα μου πείτε: «καλά , ένα χρόνο το δουλεύατε, τώρα το πήρες χαμπάρι»; Ε, ναι. Είμαστε στο στούντιο για το γύρισμα, στο στούντιο για τον ήχο, στο στούντιο για τη μουσική, στο στούντιο για το μοντάζ, αλλά πρώτη φορά βρέθηκα καθισμένος στον καναπέ να βλέπω  το πρώτο επεισόδιο, όπως τότε, που ήταν και η πρώτη φορά που έβλεπα στην τηλεόραση το όνομά μου ως σκηνοθέτης! Και τώρα, μετά από καμιά εκατοπενηνταριά  επεισόδια που έκανα τότε, βλέπω σκηνοθέτη το γιο μου! Όπως παρατήρησε κι εκείνος σε κάποια άλλη περίπτωση, «γέρασες μπαμπά». «Σιγά το νέο», είπα κι εγώ…
Και το άλλο που με ξένισε είναι ότι κάποια στιγμή κοιτάζοντας την εκπομπή, συνειδητοποίησα ότι ήταν μαζί κι η Μαρία, όπως τότε, στην πρώτη-πρώτη εκπομπή, που καθόταν πάλι μαζί μου στον καναπέ, όχι δίπλα μου όπως τώρα, αλλά στην αγκαλιά μου, κοριτσάκι τριών χρονών — ο Κωνσταντίνος τότε, δεν υπήρχε ούτε καν ως ιδέα! Εκείνη την χρονιά ακριβώς, τρεις μήνες πριν,  άρχισαν να έρχονται όλα τούμπα στη ζωή μου,  μέσα μου κι έξω μου — μέσα στην αρχή με αλλαγή στις αξίες και στην οπτική γωνία— κι έξω μετά: διαζύγιο, άλλο σπίτι -εργένικο, κι αμέσως μετά άλλος γάμος, ξανά άλλο σπίτι, και άλλο ένα παιδί, άλλο επάγγελμα, άλλοι φίλοι, άλλο… άλλα… αλλού… Κι όμως, πράγμα παράξενο, μια αίσθηση που είναι πάντα η ίδια από παιδί, ότι στο βάθος ακολουθείς με συνέπεια μια γραμμή που έχει χαράξει η καρδιά σου… από πότε; Ποιος ξέρει…
Και να πάλι, τώρα, μια αλλαγή: στα επαγγελματικά, στα ψυχολογικά, στον τρόπο που βλέπει κανείς τα πράγματα. Για άλλη μια φορά, θυμάμαι εκείνη τη φράση από κάποιο μυθιστόρημα –δεν θυμάμαι ποιανού- που έλεγε: «Να είσαι πάντα έτοιμος να ξαναπιάνεις τη ζωή σου από την αρχή — όσο χρονών κι αν είσαι». Θυμάμαι κι άλλες δύο που διάβασα ή άκουσα έφηβος. Η μία είναι του Ντοστογιέφσκι από τους «Αδελφούς Καραμαζώφ»: «Σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής σας, και μία μόνο καλή παιδική ανάμνηση, μπορεί να σας βοηθήσει». Η άλλη δεν θυμάμαι ποιανού είναι, αλλά έλεγε: «Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις, αλλά απελπισμένοι άνθρωποι από καταστάσεις». Και να λοιπόν,  με μια σύνταξη που ξεχάστηκα κι έκανα αίτηση δυο χρόνια αργότερα κι ενώ αυτή έρχεται σε μερικούς μήνες, ξαναρχίζει «Ο Παραμυθάς» στην Ε.Ρ.Τ. βγαίνουν άλλα δύο βιβλία μου με ιστορίες του Παραμυθά και, το αποκορύφωμα, να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου το επάγγελμα του ηθοποιού (στο θέατρο) που το έχω σταματήσει από το 1974, καθώς ετοιμάζεται να γίνει παράσταση «Ο Παραμυθάς»!!! Φτου κι απ’ την αρχή, λοιπόν, κι αυτό εξ αιτίας σας, εσάς τα παιδάκια της δεκαετίας 1977 – 1987, που σας συνάντησα ξανά τώρα: Τροχονόμους να μην με γράφετε όταν καταλαβαίνετε ποιον «πιάσατε», εισαγγελείς δικαστηρίων να με παίρνετε τηλέφωνο μετά από δίκη και να μου λέτε τι βλακείες έκανε ο δικηγόρος μου και να προσέξω, Πρόεδροι δικαστηρίων που σε δίκες χρέους προς το Δημόσιο τους κουφάνατε όλους, λέγοντας «Αθώος» με σκεπτικό που δεν μπορούσε να το διανοηθεί κανείς, μεγάλες γυναίκες και μεγάλοι άντρες πια που διασταυρωνόμαστε στο δρόμο και τα μάτια σας γυαλίζουν σαν παιδάκια έτοιμα για αταξία και κυρίως όλους εσάς που μπαίνετε σ’ αυτό το blog τρία χρόνια τώρα και μου στέλνετε απίστευτη τρυφερότητα, συγκίνηση και φροντίδα, κάνοντας με να απορώ ειλικρινά και να λέω: «Μα τι έκανα ρε γαμώτο!!! Εγώ απλώς την έβρισκα τότε φτιάχνοντας την εκπομπή με δύο άλλους φίλους μου επειδή βαριόμουνα να είμαι μόνο ένας δημόσιος υπάλληλος που κάνει το καθήκον του!!…»… Ποιος ξέρει… Ίσως και μέσα από τον «Παραμυθά» να περνάγανε εκείνες οι αλλαγές που γίνονταν τότε μέσα μου, που είχαν αρχίσει λίγους μήνες πριν… Τι να πω! Τίποτα δεν θα πω. Απλώς λέω να βάλω εδώ τώρα ένα κείμενο που το είχα αρχίσει τον Αύγουστο, ανέβαλα τρεις φορές να το ανεβάσω, και μόλις σήμερα το πρωί βρήκα το τέλος του βγάζοντας άλλη μια φωτογραφία.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ

Κάνοντας μπάνιο ένα πρωί τον Αύγουστο , το μάτι μου έπεσε ξαφνικά στο μικρό παρτέρι κάτω από το παράθυρο του μπάνιου, στη Δυτική πλευρά του σπιτιού, που ήταν γεμάτο περικοκλάδες, αναρριχητικά, θάμνους και δυο τρία δέντρα, που όλα αγωνίζονταν –χρόνια τώρα- να ανέβουν ψηλά, πάνω από το σκεπή του σπιτιού, για να λουστούν κάποια στιγμή από το φως του ήλιου, που ανέτειλε από την άλλη μεριά του σπιτιού. Εκείνο που τράβηξε το μάτι μου, ήταν ένα υπέροχο τριαντάφυλλο.


Θυμήθηκα ότι όταν είχε φυτέψει εκεί ο κηπουρός, χρόνια πριν, δυο τρεις τριανταφυλλιές, του είχα πει ότι μέσα σε τόσα άλλα φυτά, αυτές δεν υπήρχε περίπτωση να ζήσουν. Και πράγματι, η μία πνίγηκε από μία πικροδάφνη δίπλα της, η άλλη έζησε αλλά δεν έβγαζε λουλούδια και η άλλη είχε μείνει πάντα μικροκαμωμένη, που έκανε κάνα δυο ασθενικά τριαντάφυλλα το χρόνο, ενώ τα άλλα δέντρα και τα αναρριχητικά, της έπνιγαν το φως.  Να, όμως, που φέτος, ένα μικρό τριαντάφυλλο, έχοντας πάντα τη ρίζα του στη γη, τινάχτηκε προς τον ουρανό, αναζητώντας το φως.

Έτσι είναι και με μας τους ανθρώπους: έχουμε τις ρίζες μας στη γη, όπως και πρέπει  να τις έχουμε, αλλά κολλάμε σ’ αυτήν και «σερνόμαστε» πάνω της και μόνο λίγοι ξεκολλάνε και τινάζονται στον ουρανό, αναζητώντας το φως, αδιαφορώντας για ασφάλεια, βόλεμα  και σιγουριά.


Το μικρό τριαντάφυλλο -σαν να τράβαγε το κλαρί απ’ όπου είχε ανθίσει, ανέβαινε όλο και πιο ψηλά, κι ενώ ήταν στο ίδιο παρτέρι με όλα τ’ άλλα φυτά, έμοιαζε και σαν να μην ανήκει σ’ αυτό.

Συνέχισα να κοιτάζω πια κάθε πρωί  από το παράθυρο του μπάνιου το μικρό τριαντάφυλλο που όλο και ανέβαινε πιο ψηλά και άνοιγαν τα πέταλά του, μέχρι που φύγαμε για διακοπές…


Όταν ξανακοίταξα από το παράθυρο, είχε μπει πια το Φθινόπωρο και το τριαντάφυλλο είχε πια μαραθεί. Στο κλαρί του, όμως, που πια είχε ανέβει ψηλά, την επόμενη Άνοιξη θα γεννιόταν ένα άλλο τριαντάφυλλο, που θα συνέχιζε να ανεβαίνει αναζητώντας το φως του ήλιου, και μετά άλλο, και άλλο, ώσπου μια μέρα, κάποιο τριαντάφυλλο θα πέρναγε πάνω από τη στέγη του σπιτιού και θα έβλεπε τον ήλιο.


Κι από ‘κει και μετά, όλα τα άλλα τριαντάφυλλα αυτού του κλαριού, θα γεννιόνταν μέσα στο φως.

Σας φιλώ πολύ
Π.
Υ.Γ . Αν μου επιτρέπετε, θα ήθελα αυτό το post να το αφιερώσω στα παιδιά μου.

11 Σχόλια στο “Αναζητώντας το φως”

      Παπαστρατής "Το Θηρίο" Ιωάννης
      14 Οκτωβρίου 10 στις 7:05

      «Τι έκανα ρε γαμώτο»

      Πολλά.Προχώρα ακάθεκτος.Συνήθως ότι ξεκινάς κάτι για να μην είσαι απλός δημόσιος υπάλληλος,όπως είπες,αλλά το γουστάρεις πολλύ μόνο θετικό αποτέλεσμα μπορεί να βγει.

      Καλή σου μέρα!!

      ζαχαρούλα
      14 Οκτωβρίου 10 στις 12:43

      – Πιπάτι (=πετάει)… Μπουμ!…
      – Δεν κάνει μπουμ, μωρό μου, ο Παραμυθάς… μη φοβάσαι… βουτιές κάνει…

      Βουτιές προς τα κάτω… βουτιές προς τα πάνω… και μετά…
      απλώς… συνεχίζει να πετάει…

      Ανατολή
      14 Οκτωβρίου 10 στις 17:20

      Καλέ μας παραμυθά έδωσες χωρίς να σου επιβληθεί και χωρίς να περιμένεις κατι, γι αυτό ακριβώς και σου επιστράφηκε πολλαπλασιασμένο… και έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό που εισπράξαμε όλοι εμείς από εσένα.
      Πάντα καινούριες αρχές και επιτυχημένα ξεκινήματα να έχεις!
      Συγχαρητήρια και σε όλη την οικογένεια σου!

      Παναγιώτης
      15 Οκτωβρίου 10 στις 8:45

      «Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις, αλλά απελπισμένοι άνθρωποι από καταστάσεις» +1000

      ΥΓ.Παραμυθά στο έστειλα το email πάλι.

      amalia
      15 Οκτωβρίου 10 στις 16:10

      Πάντα προς το φώς.Ένα ταξίδι δύσκολο, αδιάκοπο αλλά υπέροχο.
      ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το ποστ.Μου χρειάζονται τέτοια να μου υπενθυμίζουν τον στόχο.

      Mika
      22 Οκτωβρίου 10 στις 12:03

      πάρα πολύ ωραίο post! συγκινήθηκα και έπιασα και τη δική σου τη συγκίνηση…

      «Έτσι είναι και με μας τους ανθρώπους: έχουμε τις ρίζες μας στη γη, όπως και πρέπει να τις έχουμε, αλλά κολλάμε σ’ αυτήν και «σερνόμαστε» πάνω της και μόνο λίγοι ξεκολλάνε και τινάζονται στον ουρανό, αναζητώντας το φως, αδιαφορώντας για ασφάλεια, βόλεμα και σιγουριά.»

      σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά…

Σχολιάστε