Ανατολή

article-2267540-17278E46000005DC-722_964x635

Πριν κάμποσο καιρό, είχα σκεφτεί να φτιάξω ένα βιβλίο με μικρά κείμενα του Κρισναμούρτι, από τα ημερολόγιά του βασικά, που το κοινό τους γνώρισμα είναι περιγραφές – τοπίων, ζώων και ανθρώπων – που μοιάζουν με ζωγραφιές. Ο τίτλος του θα ήταν, «Ιστορίες σαν ζωγραφιές».  Αλλά δυστυχώς δεν μου το επέτρεψαν από το KRISHNAMURTI FOUNDATION.  Βλέποντας  το χιονισμένο τοπίο γύρω από το σπίτι μας σήμερα, θυμήθηκα ένα κείμενο από αυτά κι αποφάσισα να το ανεβάσω, βάζοντας και τη φωτογραφία που βλέπετε, και είναι κι αυτή σαν ζωγραφιά. Του είχα δώσει τον τίτλο, «Ανατολή». Είναι από το βιβλίο, «Σημειώσεις», που είναι το ένα από τα τρία ημερολόγιά του που κυκλοφορούν όλα  και στα ελληνικά.
Σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά να έχετε μια καλή χρονιά.
Π.

ΑΝΑΤΟΛΗ
Νωρίς το πρωί, στη χιονισμένη εξοχή, υπήρχαν μόνο λίγα σκόρπια σύννεφα στον ουρανό, που ήταν ήσυχος και χλωμός. Ο ήλιος περίμενε το πρωινό για να βγει, κι έτσι δεν υπήρχαν πουθενά σκιές και τα δέντρα ήταν μόνα τους, χωρίς αυτές, και τις περίμεναν. Οι δροσοσταλίδες ήταν απλωμένες στα λιβάδια. Ήταν πολύ νωρίς κι ακόμα κι ο χείμαρρος δίσταζε να κυλήσει με το συνηθισμένο του θόρυβο. Ήταν ήσυχα και δεν είχε σηκωθεί ακόμα αεράκι κι έτσι τα φύλλα στέκονταν ακίνητα. Δεν έβγαινε ακόμα καπνός από καμιά καμινάδα σπιτιού, αλλά τα κεραμίδια στις σκεπές άρχισαν να γυαλίζουν με το φως που ερχόταν. Τ’ αστέρια πήγαιναν αργά στη δύση τους κι υπήρχε εκείνη η σιωπή που υπάρχει όταν πρόκειται να βγει ο ήλιος· οι λόφοι περίμεναν μαζί με τα δέντρα, ενώ τα λιβάδια έλαμπαν από τη χαρά τους. Τότε ο ήλιος άγγιξε τις κορφές των βουνών μ’ ένα απαλό, άγγιγμα και το χιόνι άρχισε να λάμπει με το πρώτο πρωινό φως· τα φύλλα άρχισαν να σαλεύουν ύστερα από τη μακριά νύχτα και καπνός άρχισε ν’ ανεβαίνει ίσια επάνω από κάποιο αγροτόσπιτο και ο χείμαρος φλυαρώντας κύλησε μακριά χωρίς τίποτα να μπορεί να τον συγκρατήσει. Κι αργά, διστακτικά, άρχισαν οι μακριές σκιές ν’ απλώνονται στη γη· τα βουνά έριχναν τις σκιές τους στους λόφους και οι λόφοι στα λιβάδια και τα δέντρα ανυπομονούσαν για τις δικές τους σκιές που ήρθαν σύντομα κι αυτές, οι ανοιχτές και οι σκούρες, οι ελαφριές και οι βαριές. Οι λεύκες χόρευαν και η μέρα είχε αρχίσει.

 

 

 

 

2 Σχόλια στο “Ανατολή”

Σχολιάστε