«Αν φύγεις μπαμπά, θ’ αυτοκτονήσω»

Παρακολουθώντας τα σχόλιά σας διαπίστωσα ότι ανταποκρίνεστε περισσότερο όταν βάζω κείμενα – «σεντόνια», όπως τα λέει ο ¨μάστορας» – της κατηγορίας, «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ». Έτσι – αφού είστε «μαζόχες» – ενώ έλεγα ν’ αρχίσουμε την εβδομάδα με κανένα παραμύθι, σκέφτηκα να βάλω κάτι που να ανήκει σε αυτήν την κατηγορία – «σεντονάρα» – και μάλιστα με λίγο ζόρικο θέμα: το διαζύγιο. Εύχομαι κανένας από σας που είστε παντρεμένοι να μην αντιμετωπίζει τέτοιο θέμα, αλλά αν υπάρχει έστω και ένας που αυτό το κείμενο μπορεί να έχει κάποιο ενδιαφέρον για τον προβληματισμό του, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το βάλω εδώ.

Όπως, ίσως, θα έχετε καταλάβει το τετράμηνο, σχεδόν, που υπάρχει το blog, ό,τι γράφω είναι από προσωπικές μου εμπειρίες και όχι θεωρητικές απόψεις. Σας έχω πει παλιότερα ότι έχω παντρευτεί δυο φορές, έτσι η περίπτωση του διαζυγίου που θα σας πω είναι δική μου, είναι κάτι που το αντιμετώπισα ο ίδιος, πριν κάμποσα χρόνια, μετά από 14 χρόνια γάμου και με ένα παιδί επτά χρονών. Όταν αποφασίστηκε το διαζύγιο το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίστηκε ήταν της κόρης μου που τότε ήταν έξι χρονών. Έχοντας ακούσει ότι τα παιδιά πληγώνονται λιγότερο από ένα διαζύγιο, αν αυτό συμβεί όταν είναι μεταξύ 6 και 9 χρονών και κατόπιν μετά τα 16, έκανα υπομονή για ένα χρόνο προσπαθώντας να προετοιμάσω την κόρη μου για ό,τι επρόκειτο να συμβεί. Της το πρωτοπαρουσίασα σαν να ήταν παιχνίδι, λέγοντας ότι πια θα είχε δύο σπίτια, της εξήγησα ότι θα βλεπόμαστε το ίδιο όπως πάντα και, γενικά, προσπάθησα να της δώσω την εντύπωση ότι δεν ήταν κάτι τραγικό ούτε σπάνιο. Δεν έδειξε να την στενοχωρεί το θέμα κι αυτό μου έδωσε θάρρος. Λίγες μέρες αργότερα η δασκάλα της του Δημοτικού, μου είπε ότι έμαθε πως θα χωρίσω, κι όταν τη ρώτησα πώς το ξέρει αφού δεν το είχαμε πει σε κανέναν, μου είπε ότι σ’ ένα διάλειμμα η κόρη μου είχε μαζέψει τις φίλες της και τους έλεγε παιχνιδιάρικα – σε στυλ «ζήλια, ζήλια» – το εξής: «Εγώ θα ‘χω δυο σπίτια… εγώ θα ‘ χω δυο σπίτια…». Ε, μετά από αυτό ησύχασα εντελώς. Ώσπου έφτασε η στιγμή όπου μετά από τρεις μέρες θα μετακόμιζα. Βγήκαμε οι δυο μας με την κόρη μου έξω και της το είπα – ήταν επτά χρονών πια. Η απάντησή της μου έκοψε τα πόδια: «Αν φύγεις, μπαμπά, θ’ αυτοκτονήσω». Πήρα βαθιά ανάσα και της είπα, δείχνοντάς όλη την αγάπη μου που είχα μέσα γι’ αυτήν: «Όχι, δεν είσαι ηλίθια για ν’ αυτοκτονήσεις».
Ξέρετε; Τα παιδιά είναι ικανά να κάνουν τους μεγαλύτερους ψυχολογικούς εκβιασμούς και, κυρίως, σε περιπτώσεις χωρισμένων γονιών! Αυτό είναι κάτι που ένας γονιός δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να το ενθαρρύνει, ακόμα κι αν ο ίδιος βασανίζεται από τύψεις, γιατί στο τέλος αποδεικνύεται εξαιρετικά βλαβερό για το ίδιο το παιδί. Η κόρη μου, πάντως, δεν αυτοκτόνησε.
Και να τα ερωτήματα που με απασχόλησαν τότε – μαζί με μερικά που θα’ χα να προσθέσω σήμερα, αν βρισκόμουν και πάλι στην ίδια θέση: Ήταν εγωιστικό αυτό που πήγαινα να κάνω; Ήμουν αναίσθητος; Αδιαφορούσα για το παιδί μου; Μήπως έπρεπε να συμβιβαστώ με την κατάσταση και να μείνω σπίτι; Μήπως θα ήταν καλύτερα να μην χωρίσω; Μήπως αυτό έπρεπε να κάνω για το καλό του παιδιού μου; Όμως, μένοντας σπίτι μόνο γι’ αυτό το λόγο, δεν θα ζούσαμε, η μητέρα του κι εγώ, μέσα στο ψέμα; Μέσα στην ανεντιμότητα; Γιατί τι είναι ανεντιμότητα; Δεν είναι το: άλλο σκέφτομαι, άλλο λέω, κι άλλο κάνω; Και τι είναι προτιμότερο για ένα παιδί (εκτός, φυσικά, από το να μεγαλώσει σε μια οικογένεια χωρίς προβλήματα); Να ζει σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη ψέματα, μια ατμόσφαιρα ανεντιμότητας, όπου οι γονείς του παίζουν μπροστά του το αγαπημένο ζευγάρι, ενώ στην ουσία δεν ανέχονται ο ένας τον άλλον, ή είναι καλύτερα να μάθει να ζει μέσα στην αλήθεια, στην εντιμότητα – δηλαδή, σκέφτομαι, λέω και κάνω το ίδιο πράγμα – έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί πρόσκαιρα να πληγωθεί;
Μήπως, τελικά, το παιδί είναι ένα άλλοθι που το χρησιμοποιεί κανείς για να μην ξεβολευφτεί και το μόνο που τον νοιάζει είναι ο εαυτός του και τίποτε άλλο; Κι όταν χρησιμοποιεί κανείς το παιδί για να εκβιάσει τον άλλον να μείνει, για ποιον ενδιαφέρεται; Και οι άθλιες σκηνές των δικαστηρίων, όπου οι δύο γονείς είναι αντίδικοι στο ποιος, πότε και αν θα βλέπει το παιδί, δείχνουν αγάπη κι ενδιαφέρον για το παιδί ή εκδικητικότητα του ενός γονιού προς τον άλλον; Μήπως, αν έχει αποτύχει ένας γάμος, θα πρέπει για χάρη του παιδιού να κάνουμε ένα… επιτυχημένο διαζύγιο; Ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στη δυσάρεστη ατμόσφαιρα που αναπόφευκτα γεννάει ένας νεκρός γάμος, πιθανόν επιφανειακά να νιώθει κάποια σιγουριά που ζει και με τους δύο γονείς του, αλλά μήπως στο βάθος τού δημιουργείται σοβαρότερη ανασφάλεια και αβεβαιότητα και συνηθίζει στο ψέμα; Ένας γάμος που καταλήγει σε διαζύγιο πιθανόν να είναι αποτέλεσμα μιας αρχικά ανώριμης κι επιπόλαιης επιλογής και το παιδί που γεννήθηκε μετά, να είναι πάλι από επιπολαιότητα. Ο χωρισμός, όμως, τι είναι; Τι είναι επιπολαιότητα ύστερα απ’ όλα αυτά; Το να φύγεις ή το να μείνεις;
Είναι δυνατόν για κάποιον να χωρίσει ή να μη χωρίσει βλέποντας έντιμα κι αληθινά για ποιους λόγους παντρεύτηκε και για ποιους λόγους θέλει να χωρίσει ή να μείνει; Που σημαίνει ότι , βλέπει την ανασφάλειά του, τις φοβίες του, την ιδιοτέλειά του, τη μοναξιά του, τον εγωκεντρισμό του, την πλήξη του, τις σεξουαλικές του αδυναμίες, τις φυγές του, τις πληγές του, τα συμπλέγματά του, τις οικονομικές του εξαρτήσεις, το ενδιαφέρον του για το «τι θα πει ο κόσμος», κι ένα σωρό άλλα τέτοια; Κι αν τα δει αυτά πραγματικά, ίσως να μην χωρίσει ή αν χωρίσει, δεν θα’ ναι τότε πιο ικανός να μεταδώσει στο παιδί του, με αληθινή αγάπη, εκείνο που θα πρέπει ν’ αποφύγει πάνω απ’ όλα στη ζωή του: το κουκούλωμα τού τι πράγματι συμβαίνει την κάθε στιγμή; Δηλαδή, τα ψέματα στον ίδιο του τον εαυτό, την ανεντιμότητά του απέναντι στους άλλους και στον ίδιο; Και το σημαντικότερο: ότι εντιμότητα δεν είναι να ακολουθώ το κοινωνικό πρέπει, το οικογενειακό πρέπει, το θρησκευτικό πρέπει, το παραδοσιακό πρέπει, εντιμότητα είναι εκείνο που αναφέρθηκε πιο πάνω: αυτό που νοιώθω, αυτό σκέφτομαι, αυτό λέω, κι αυτό κάνω.
Κι ας ξαναγυρίσουμε στην προσωπική μου ιστορία. Χώρισα. Ήταν το πιο έντιμο που είχαμε να κάνουμε κι οι δυο μας, απέναντι και στους εαυτούς μας και στο παιδί μας. Δεν ήταν εύκολο για κανένα από τους δύο ύστερα από 22 χρόνια γνωριμίας, 14 χρόνια γάμου, και μία κόρη επτά χρονών. Πρέπει να πω ότι δεν γίνεται – ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση διαζυγίου – να μην μείνει κάποια, έστω και πολύ μικρή, πληγή στο παιδί. Αλλά είναι προτιμότερη – το ξανάλεω – από το μεγάλωμά του μέσα σε ένταση, στην ατμόσφαιρα μιας διπλής ζωής, στο ψέμα, στην ανεντιμότητα. Αρκεί να υπάρξει μια ήσυχη συναίνεση του ζευγαριού, που μπορεί να οδηγήσει σε ένα πετυχημένο διαζύγιο. Στην περίπτωσή μου το καταφέραμε, αφού συνεχίσαμε να βλεπόμαστε και μετά το δεύτερο γάμο και των δυο μας, έως σήμερα. Στις αρχές μάλιστα, αμέσως μετά το δεύτερο γάμο μου, όταν γεννήθηκε o «μάστορας» αυτού του blog, εκείνη (η πρώτη μου γυναίκα) – καθώς του είχε από μωρό πολύ αδυναμία – του έκανε baby sitting για να βγαίνουμε καμιά φορά με τη δεύτερη γυναίκα μου, κι αυτός, όταν ήταν μικρός , την έλεγε «προμαμά», δηλαδή: «η μαμά πριν τη μαμά μου». Τα καλοκαίρια, η πρώτη μου γυναίκα, έμενε για κάποιες μέρες μαζί μας, και τότε ήταν που είπε η κόρη μου (ήταν έντεκα χρονών) τη φοβερή ατάκα βλέποντας τους τρεις μας στον καναπέ, αργά κάποιο βράδυ: «Α, η μαμά μου, ο μπαμπάς μου κι η γυναίκα του, βλέπουν ακόμα τηλεόραση!»
Στη φωτογραφία, που είναι από κάποιο καλοκαίρι, βλέπετε το «μάστορα» με τη μαμά του και την «προμαμά» του, που δυστυχώς έχει κοπεί λίγο το κεφάλι της στη φωτογραφία αυτή, και δεν έχω άλλη με αυτό το συνδυασμό.

promama.jpg

Και κάτι που έχει πολύ πλάκα. Προσέξτε την έκφραση αηδίας στο πρόσωπο της μάνας τού «μάστορα» καθώς εκείνος της πιάνει το πόδι με – προφανώς – φριχτά λερωμένο χέρι!

Σας φιλώ και σας εύχομαι να μη σας αφορά το θέμα.
Νίκος.

24 Σχόλια στο “«Αν φύγεις μπαμπά, θ’ αυτοκτονήσω»”

      Manos S.
      28 Μαΐου 07 στις 22:11

      Παραμυθά μου,
      δεν ξέρω αν μπορώ να συμφωνήσω με όσα λες, αλλά ούτε και να διαφωνήσω. Είμαι πεντέμιση χρόνια παντρεμένος με ένα παιδάκι και άλλο ένα που έρχεται. Δεν ξέρω κατ’ αρχήν, αν χωρίσω ποτέ, πως θα γίνει να έχω παρόμοια σχέση με την 1η γυναίκα όπως έκανες εσύ. Επίσης, εκ του αποτελέσματος, μεγάλωσες σωστά όλα σου τα παιδιά και χωρίς προβλήματα κακής ψυχολογίας (όπως κατάλαβα). Αν όμως δεν γινόταν έτσι? Αν η μικρή είχε διαφορετικό ψυχισμό και αυτοκτονούσε όντως?
      Δεν ξέρω……πολύ δύσκολη κουβέντα ανοίξαμε….

      Ευγενία (προμαμά)
      28 Μαΐου 07 στις 22:52

      Αγαπητέ Μάνο, σίγουρα παίζουν ρόλο πολλά πράγματα σ΄ένα πετυχημένο διαζύγιο, οι λόγοι που αγάπησες κάποτε κάποιον και αυτοί δέν αλλάζουν και η επικοινωνία και η αγάπη και η σχέση που έχεις με τά παιδιά σου.Κυρίως αγάπη που με τα χρόνια γίνεται μεγαλύτερη και όλο καί μεγαλύτερη και όλο καί πιό ανιδιοτελής. Αυτά τα λίγα μόνο μπορώ να γράψω εδώ. Σου εύχομαι πάντως απ΄την καρδιά μου να μη χρειαστεί να το δοκιμάσεις. Καληνύχτα σε σένα καί στον Παραμυθά.

      natasaki
      28 Μαΐου 07 στις 23:13

      Εγώ πάλι, νομίζω πως όταν κάτι έχει τελειώσει, το πιο έντιμο που μπορείς να κάνεις είναι να το διαλύσεις. Δεν έχει νόημα να συντηρείς μια κατάσταση νεκρή,δεν είναι καλό ούτε για σένα, ούτε για το παιδί.Πρέπει όμως να προσπαθήσεις πολύ για έχεις ένα «καλό» διαζύγιο-ίσως πιο πολύ από ότι για να έχεις έναν καλό γάμο.Δεν ξέρω, δεν έχει χρειάστεί να το αντιμετωπίσω στην πράξη,και δεν μπορώ να πω πως θα αντιδρούσα. Νομίζω, πάντως, πως πάνω από όλα θα έβαζα την ηρεμία του παιδιού μου.

      unamama
      28 Μαΐου 07 στις 23:57

      το σημαντικο ειναι πως δεν ακολουθησατε τα τετριμενα, μικροπρεπη, του στυλ:xωριζω και ριχνω μαυρη πετρα, εχθρευομαι την πρωην κλπ. οι διαφορες καταστασεις που παρουσιαζουν δυσκολιες χρειαζονται ευστροφια και ανοιχτο μυαλο. βεβαια εδω επαιξε ρολο η ειλικρινεια, η εκτιμηση, η αγαπη που σε καμια περιπτωση δεν χανεται, απλα διαφοροποιειται. τι να πω,εγω ειμαι κατα των διαζυγιων, πιστευω πως ενας γαμος μπορει να σωθει και να γινει καλυτερος, να ανανεωθει κλπ. και δεν μιλω θεωρητικα…εχω παλεψει πολυ για τον γαμο μου, που περασε απο 40 κυματα, επιασε πατο και σημερα (κοιτα συμπτωση!!) μολις γυρισαμε απο εξοδο που γιορτασαμε τα 18 χρονια γαμου! αλλα επειδη τα στερνα τιμουν τα πρωτα, η σχεση που κρατησατε μεταξυ σας και η εξελιξη των παιδιων σας δειχνουν πως πραξατε καλα. καληνυχτα και ο,τι εγινε καλα καμωμενο._

      Ανατολη
      29 Μαΐου 07 στις 10:05

      Καλε μου παραμυθα ποσο χαιρομαι που σε ξαναβρηκα!!!!!
      Και ξερεις πολυ καλα οτι ολοι εμεις που σου γραφουμε ξαναβρισκουμε τα κρυμμενα παιδια μεσα μας…………… που ονειρευονται που ελπιζουν που αγαπανε που παιζουν που γελουν που ψαχνουν μεσα τους να βρουν τα μεγαλα μυστικα και τις κρυμμενες αληθειες………………..
      Ειναι φοβερο το ποσα κοινα εχουμε ολοι εμεις που μεγαλωσαμε μαζι σου.
      Ειμαι σαραντα χρονων με μια κορη 9χρονη και προσπαθω οσο μπορω να νην ψαλιδιζω την φαντασια της και να μην της περναω τα δικα μου απωθημενα πραγμα τρομερα δυσκολο.
      Αργησα παρα πολυ να σου γραψω γιατι απο τη στιγμη που σε ειδα στον alpha πηρε μπρος ενας μηχανισμος που ειχα ξεχασει οτι υπηρχε καν.Τα συναισθηματα και τα ονειρα και οι ελπιδες που ειχα απο μικρη ολα καλα κρυμμενα και καταχωνιασμενα στα βαθη της ψυχης..Ολα οσα διαβαζω απο τα αλλα σου παιδια δειχνουν ακριβως το ιδιο πραγμα! Μεγαλωσαμε και παραμεγαλωσαμε…… οχι σωματικα αλλα ψυχικα….Μας πηρε η μπαλλα και μας ισοπεδωσε και κει τρυπωσες εσυ να μας θυμισεις οτι ακομα υπαρχει εκεινο το μικρο παιδακι που κοιταζε με τα ματια ορθανοιχτα να ταξιδεψει μαζι σου για χωρες μακρινες και περιπετειες.
      Βλεπεις οπως γραφεις και εσυ το σκηνικο του παραμυθα ηταν το καταλληλοτερο!!!Λυπαμαι τα παιδια μας γιατι τους εχουμε στερησει τη φαντασια.Βλεπεις δωματια γεματα παιχνιδια τηλεορασεις και βιντεοπαιχνιδια και παιδακια που βαριουνται και πληττουν και ειναι μονιμως κουρασμενα…….και παιρνεις μια μπαλλα και βγαινεις εστω στον ακαλυπτο και βλεπεις τα ματια τους να γυαλιζουν και το χαμογελο μεχρι τα αυτια!!!
      Θελω να γραψω πολλα ακομα αλλα δεν ξερω αν πρεπει να τα γραψω εδω η καπου αλλου χεχεχεεεεε πηρα φορα……….. τα σεντονια καλα κρατουν!!!!!!!!!! Να μου φιλησεις το μαστορα αλλωστε σε κεινον το χρωσταμε το οτι σε ξαναβρηκαμε…….
      Σε ευχαριστω που γυρισες και συνεχισε ακαθεκτος!

      tsaperdona
      29 Μαΐου 07 στις 11:37

      καλά το είχα φανταστεί!
      σιγά μην ήσασταν συμβατική προσωπικότητα με διαζύγια σε αντιδικία
      παρε το ψυγείο-να πάρω την κουζίνα μη στη φέρω στο κεφάλι!

      επειδή είμαι αποσπασματικός τύπος( απομονώνω μόνο τις θετικές ειδήσεις και εκείνες που μου ταιριάζουν) μου φτιάξατε τη μέρα με την πολυπολιτισμική σας οικογένεια.
      Συγχαρητήρια στην προμαμαμά,την μικρή τσαούσα, τη μεταμαμά που δε ζήλευε ,σε σας που διαλέξατε τόσο εύστοχα, άξιες συντρόφους!
      (μην σας πάρει ποτέ κανείς αυτό το δικαίωμα)

      όσο για τον «μάστορα» δώστε του ένα γλυκό φιλί

      τα υπόλοιπα πως να τα προλάβει κανείς?πώς να προνοήσει?είναι από τις λίγες φορές που καλείσαι να δράσεις θεραπευτικά γιατί η πρόληψη δυστυχώς δεν βοηθά και πολύ.

      αυτά έπρεπε να πείτε στις τηλεοράσεις, όμως δυστυχώς που να καταλάβουν από τέτοια μοντέλα οικογένειας? θα λέγαν: ε,βέβαια! ηθοποιός είναι,τι περιμένεις?να κρατήσει οικογένεια?

      υγ μάλλον εκτός θέματος…ή μήπως εντός εκτός?

      lpanos
      29 Μαΐου 07 στις 11:47

      Αγαπημένε μας Παραμυθά,

      μια που όσοι έχουν σχολιάσει ως εδώ είναι από την πλευρά αυτών που δεν έχουν περάσει ένα διαζύγιο (και το απεύχομαι για όλους), θα ήθελα να καταθέσω εδώ και την άποψη ενός σχετικά πρόσφατα χωρισμένου – χωρίς παιδί όμως.

      Κατ’ αρχήν, νομίζω ότι αν είναι κανείς αρκετά ώριμος για να σκεφτεί το γιατί να γίνει γονιός (ένα θέμα που το έθιξες πριν έν μήνα περίπου), καταφεύγει στην επώδυνη – κακά τα ψέμματα – λύση του διαζυγίου αφού πλέον έχει εξαντλήσει οποιαδήποτε άλλη λύση χωρίς αποτέλεσμα. Προφανώς, ένα ζευγάρι που έχει μπει στη διαδικασία να συζητήσει το ‘γιατί να γίνουμε γονείς’ δεν το απασχολούν επουσιώδη πράγματα (π.χ. ‘τι θα πει ο κόσμος / οι γονείς μου’ κ.λπ.)

      Ένα ζευγάρι που έχει μάθει να κάνει διάλογο που να διέπεται από αλληλοκατανόηση, δύσκολα θα φτάσει στη λύση ενός διαζυγίου, αφού τα περισότερα προβλήματα ενός γάμου μπορούν να λυθούν χωρίς εντάσεις και αλληλοκατηγορίες.

      Έχοντας – μετά το διαζύγιό μου – μιλήσει με αρκετούς άλλους χωρισμένους κατέληξα σε δύο βασικούς λόγους για τους οποίους χωρίζουν τα ζευγάρια: ο πρώτος (και με διαφορά) είναι η ανάμιξη τρίτων στις σχέσεις του ζευγαριού – ειδικά όταν οι τρίτοι είναι οι γονείς του ενός ή του άλλου. Και είναι απόλυτα φυσικό για τον κάθε γονιό, αν νομίζει ότι το παιδί του δεν έχει το γάμο που ο γονιός επιθυμούσε για το παιδί του, να θελήσει να το προστατέψει, χωρίζοντάς το από εκείνον/η που ο γονιός θεωρεί σαν τον υπεύθυνο για τη ‘δυστυχία’ του παιδιού του. Ας μη γελιόμαστε, λίγοι είναι εκείνοι οι γονείς που θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ενωμένο το ζευγάρι όταν ένας γάμος περνάει κρίση… σε μια τέτοια περίπτωση προτεραιότητα έχει το παιδί τους. Βασική λοιπόν προϋπόθεση για να συνεχίσει να υπάρχει ένας γάμος είναι το ζευγάρι να προσπαθεί να βρει μόνο του τη λύση στα προβλήματά του χωρίς την ανάμιξη τρίτων. Αν παρά την προσπάθεια δεν βρίσκεται λύση, υπάρχουν και εξειδικευμένοι σύμβουλοι που μπορούν να προτείνουν λύσεις – τις οποίες ενδεχομένως το ζευγάρι δεν είχε καν σκεφτεί.

      Εννοείται ότι τα παραπάνω αφορούν ζευγάρια που αντιμετωπίζουν καθημερινά προβλήματα και όχι ειδικές περιπτώσεις (αλκοολισμός, τζόγος κ.ά).

      Δεύτερος λόγος είναι τα μικροπράγματα της καθημερινότητας, που δημιουργούν εσωτερικές εντάσεις στον καθένα και οι οποίες δεν εκτονώνονται, αλλά μένουν μέσα μας. Κάθε ένα τέτοιο μεμονωμένο περιστατικό μοιάζει ασήμαντο, σε μια δεδομένη όμως κρίση, όλα αυτά τα ασήμαντα μικροπράγματα, βγαίνουν όλα μαζί – και μάλιστα τις περισσότερες φορές είναι εντελώς άσχετα με το πρόβλημα που εκείνη τη στιγμή αντιμετωπίζει το ζευγάρι. Αν παρατηρήσετε ένα ζευγάρι σε μια στιγμή τέτοιας έντασης, περισσότερα είναι αυτά που αναφέρονται εκατέρωθεν για τέτοια μικροπράγματα, από αυτά που αφορούν το ίδιο το πρόβλημα. Μερικές φορές μάλιστα το ίδιο το πρόβλημα που δημιουργεί την ένταση είναι απλά η αφορμή, όχι η αιτία της έντασης.

      Κλείνοντας το σεντόνι (καλά το έκανα υπέρδιπλο), θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας δυο απλές (αν υπάρχει η θέληση) ‘συνήθειες’: η πρώτη είναι να κρατήσετε τους τρίτους (γονείς ή άλλους) έξω από τις υποθέσεις σας. Αυτό που λέμε ‘το σπίτι μου – σπίτι μου και το σπίτι σου – σπίτι σου’. Ξέρω ότι είναι δύσκολο για πολλούς να το πουν στους γονείς (ε, και δεν είναι απαραίτητο να το πείτε έτσι ακριβώς), αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι ο μόνος τρόπος για να κρατήσετε το γάμο σας. Και εννοείται όχι ‘άλλα λέμε και άλλα κάνουμε’, γιατί έτσι δε γίνεται τίποτα. Η δεύτερη είναι κάτι πολύ πιο απλό: βρείτε μια ώρα της ημέρας στην οποία είστε ήρεμοι και πείτε στον/ην σύντροφό σας τα μικροπαράπονα της ημέρας (μια καλή ώρα είναι πριν κοιμηθείτε, αλλά προσπαθήστε όμως να μην φτάσετε στην ‘κρεβατομουρμούρα’). Προσπαθήστε να εξηγήσετε τι σας ενόχλησε και κυρίως γιατί ενοχληθήκατε. Ο διοάλογος λύνει πολλές παρεξηγήσεις που γίνονται από λόγια ή πράξεις, που λέμε ή κάνουμε πολλές φορές άθελά μας.

      Συγνώμη αν σας κούρασα

      LPanos

      tsaperdona
      29 Μαΐου 07 στις 12:06

      ………….ο γάμος που επιυθμούσε ο γονιός για το παιδί του???

      ………….ο γάμος που επιυθμούσε ο γονιός για το παιδί του???

      αγαπητέ τα είπατε μόλις όλα!

      μαντεύω ποιανού οι γονείς κάνανε τα μαγικά τους

      υγ δεν θέλω ποτέ να είμαι απόλυτη,αλλά πέρα από τις συμβουλές που σε γενικό επίπεδο έχουν κάποια βάση,φοβάμαι πως κάπως το νόημα εξακολουθεί να σας διαφεύγει

      υγ2 στις παρεμβατικές προσωπικότητες δεν δίνουμαι ποτέ πάτημα.Εκτός αν δεν τα καταφέρνουμε μονοι και θέλουμε και να λύσουμε και τον γόρδιο δεσμό με την μάχαιρα.Όμως μάχαιρα έδωκες, μάχαιρα θα λάβεις ( σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση)

      υγ συγνώμη για την παρέμβαση παραμυθά μου,δε έπρεπε αλλά μόνο καλό κάνουν τέτοια σχόλια

      lpanos
      29 Μαΐου 07 στις 13:19

      Αγαπητή Χριστίνα (tsaperdona),

      ελπίζω να έχεις μαντέψει σωστά για το ποιου οι γονείς έκαναν τα μαγικά τους (ίσως αν δεν ήμουν καμμένος, να το θεωρούσα φυσιολογικό κι εγώ). Από εκεί και πέρα, θέλησα να μην είμαι μονόπλευρος γι’ αυτό και δικαιολογώ ως ένα σημείο τους γονείς.

      Παρ’ όλα αυτά, αν το ζευγάρι (είτε μεμονομένα, είτε από κοινού) δεν επιτρέψει την ανάμιξη των γονιών ή άλλων τρίτων, όσο παρεμβατικοί και αν είναι αυτοί, οι παρεμβάσεις δεν θα έχουν καμία τύχη. Σημαντικό είναι επίσης το ‘να μην λέμε άλλα και να κάνουμε άλλα’. Γιατί αν το κάθε ζευγάρι με τα λόγια δεν επιτρέπει την ανάμιξη στα θέματά του, αλλά στην πράξη (και συνήθως πίσω από την πλάτη του/της συντρόφου) όχι μόνο επιτρέπει αλλά επιζητάει την ανάμιξη των τρίτων, τότε δεν γίνεται τίποτα (έχω μια έκφραση για αυτούς: κρυφοπρόβατα).

      Αυτά τα λίγα, διευκρινιστικά και συγνώμη που επανήλθα (είναι κάτι που δεν το συνηθίζω, οι παλαιότεροι του blog νομίζω θα το έχουν παρατηρήσει)

      LPanos

      rodoula-kelly
      29 Μαΐου 07 στις 18:17

      θέλει αρετή και τόλμη-που λέει και ο ποητής- ένα πετυχημένο διαζύγιο.
      Εντιμότητα,κατανόηση, και πολύ πολύ αγάπη.
      Ευαίσθητο θέμα κυρίως όταν υπάρχουν παιδιά.
      Ενα πετυχημένο διαζύγιο είναι πάντως σαφώς προτιμότερο για ένα παιδί ,από έναν αποτυχημένο γάμο,κατά την προσωπική εντελώς ταπεινή μου γνώμη.
      καλό βράδι σε όλους.

      Julia
      29 Μαΐου 07 στις 19:06

      Μπράβο Παραμυθά!

      άξιος πατέρας, σύζυγος και πρώην σύζυγος!!!

      Πώς φαίνεται ότι είσαι ισορροπημένος άνθρωπος…

      Φιλιά σε όλη την Παραμυθο-οικογένεια (πρώην και νυν)!

      :)
      30 Μαΐου 07 στις 0:01

      Πολύ επίκαιρο το θέμα! Αφού έζησα την φάση «όλοι γύρω μου παντρεύονται», ξεκίνησε το «ένας – ένας οι γύρω μου ..χωρίζουν».
      Και δυστυχώς υπάρχουν παντού και πάντα παιδιά, γιατί όλοι βρε αδελφέ μου ΠΡΕΠΕΙ να ΠΑΝΤΡΕΥΤΟΥΝ και γιατί όλοι μετά ΠΡΕΠΕΙ να κάνουν ΠΑΙΔΙΑ και δυστυχώς οι γονείς τους δεν αντιμετωπίζουν το ζήτημα όπως εσύ και η «προμαμά»!

      ρεα
      31 Μαΐου 07 στις 19:29

      Ο χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται στον τρόπο με τον οποίον χωρίζει.Απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια να > με έναν άνθρωπο ο οποίος είναι εκ των ενόντων μια διαφορετική προσωπικότητα από εσένα , και ακόμα μεγαλύτερη το να καταφέρεις να είσαι Άνθρωπος ,όταν έρθει η δύσκολη ώρα του χωρισμού…Δεν έχει σημασία αν ο χωρισμός αφορά μια σχέση ή έναν γάμο…Ο καλύτερος μου φίλος χώρισε από τη γυναίκα του μετά απο 7 χρόνια γάμου και οι σχέσεις τους είναι άριστες , αν και δεν έχουν παιδιά….. Χώρισα 3 μήνες πριν παντρευτώ και ο πρώην συντροφός μου θεώρησε σωστό να βάλει τους γονείς του και εμένα να κανονίσουν τα του χωρισμού , παραμένοντας αμέτοχος ,σε κάτι που αφορούσε προσωπικά τον ίδιο….. Ευτυχώς οι άνθρωποι ήταν υπέροχοι….Με χώρισαν χωρίς να μου αφήσουν τραύματα , με ευχαρίστησαν για τη γνωριμία μας και μου ευχήθηκαν και καλή τύχη στη ζωή μου…

      ρεα
      31 Μαΐου 07 στις 19:34

      Συγνώμη που επανέρχομαι αλλα η κρυμμένη λέξη στα εισαγωγικά είναι η λέξη >… Λάθη λόγω καυτού θέματος….

      Παραμυθάς
      31 Μαΐου 07 στις 19:58

      Ρέα,
      Η λέξη στα εισαγωγικά δεν υπάρχει σε κανένα από τα δύο σου σχόλια. Αν θες γράψε την με κεφαλαία ή με greeklish.
      Σ’ ευχαριστώ και σε φιλώ.
      Π.

      ρεα
      31 Μαΐου 07 στις 21:09

      ισως επειδή είναι τόσο δύσκολο να συμβεί , για αυτο και δε γράφεται….ειναι η λέξη Στεριώσει….Αυτή τη λέξη χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου όταν μιλούσε για σχέσεις…. Φιλάκια σε όλους σας Παραμυθά μας…..

      zeudi
      1 Ιουνίου 07 στις 14:02

      Ayto pou tha ithela na po einai oti ena paidi xreiazete dyo gonis, oute ena, oute tria, oute tessera! Ean oloi mas akoloythagame thn fisi ola ta pragmata tha eithan kalitera. Ena paidi genniete apo dyo anthropi, ayto exei simassia.
      Signomi gia ta ellinika moy.

      kostas D.
      20 Ιουνίου 07 στις 8:54

      Ειναι το πρωτο σχολιο που γραφω στην ιστοσελιδα σου Παραμυθα.Την ανακαλυψα τρεις μερες πριν και τωρα εχω πεσει με τα μουτρα στο διαβασμα των κειμενων!
      Θα ηθελα να πω λοιπον πως οντως εισαι ενας ανθρωπος που κανει αυτο που νοιωθει ανεξαρτητα με το τι θα πουν οι αλλοι!Ειναι σπανιο και δυσκολο καποιος να ανοιξει την πορτα της οικογενειας του στο διαδικτυο.Ποσο μαλλον αν αυτος ο καποιος ειναι ενα γνωστο,τηλεοπτικο προσωπο σαν εσενα με οσους κινδυνους εμπεριεχει αυτο.Ευχαριστω τον Παραμυθα για τη συντροφια που μου εκανε στη παιδικη,ευαισθητη μου ηλικια αλλα ευχαριστω και τον Νικο Πιλαβιο που μου(μας) εμπιστευεται τις εμπειριες του και μας κανει λιγο πιο σοφους.

      Κατερίνα
      1 Νοεμβρίου 07 στις 0:15

      Παραμυθά μου, σε βρίσκω κι εγώ τόσα χρόνια μετά! με έκανες να κλάψω με το κείμενό σου. Είμαι τώρα 28, με δυο δικά μου παιδιά, και δυστυχώς περνώ πολύ δύσκολες εποχές με το διαζύγιό μου. Για να ξεφύγω λίγο, γύρεψα στο δίκτυο τυχόν αναμνησεις του χαμένου παραδείσου μου, της παιδικής μου ηλικίας, τους ήχους της χιλιοποδαρούσας και του Φώντα, τα τρυφερά σου παραμύθια και το πιο προσφιλές μου αντρικό μουστάκι! Δεν περίμενα να συναντήσω τέτοιο κείμενο σαν ετούτο. Ξαφνιάστηκα. Πάντως, για να συμπληρώσω λίγο τον προβληματισμό, το μεγαλύτερο φορτίο του διαζυγίου, είναι αυτή η τρομερή ευθύνη της απόφασης. Δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να σου εγγυηθεί πως τα παιδιά σου δε θα αυτοκτονήσουν, δε θα ζημιωθούν ανεπανόρθωτα για όλη τη ζωή τους, ότι εσύ δε θα πονέσεις περισσότερο, ότι θα μάθεις ποτέ αν έπραξες ή όχι το ορθό. Κάτι από ήρωα αρχαίας τραγωδίας… Μα πράγματι, το βρίσκω ηρωικό, να παίρνεις το θεόρατο ρίσκο, να κάνεις το βήμα στο κενό, μόνο και μόνο για την τιμιότητα. Την πίστη στις αρχές σου. Αλλά ο πόνος είναι τόσος… Ώρες ώρες, δε βρίσκω διόλου ελκυστικό να είμαι ηρωίδα.
      Πάντως με το κείμενό σου αυτό, βοηθάς πραγματικά, γιατί από όσους τολμούν να μιλήσουν για τόσο σοβαρά θέματα, ελάχιστοι έχουν τη διαύγεια και τη σοφή αντικειμενικότητα όσων κατάφεραν να τα ξεπεράσουν με επιτυχία. Σε ευχαριστώ και για τα παλιά, και για τώρα.

      rita
      13 Ιουνίου 09 στις 21:22

      και τι κανεις αν τα παιδια σου ειναι 11 και 13, εισαι ανεργη και υποφερεις καθημερινα στον ιδιο σου το χώρο;
      αν η εντιμοτητα είναι πολυτέλεια που δε σκέφτεσαι καθόλου, αν κι εσύ και τα παιδια λαχταράτε μόνο να βρεθείτε σε ένα χώρο ακίνδυνο, ήρεμο, αλλά δεν υπάρχει;
      κάποιος δικός μου είπε κάποτε. αν σκέφτεσαι ν αυτοκτονήσεις και να αφήσεις τα παιδιά, βάλτα στ αυτοκίνητο και πάρτα μαζί σου……….

Σχολιάστε