Για την Αμαλία

Χτες πήρα δυο «σχόλια» από τους «paraxeno» και «x-ray», σχετικά με την περίπτωση της Αμαλίας Καλυβίνου, για την οποία όλοι οι bloggers – ή τουλάχιστον όσοι θέλουν ή το πάρουν χαμπάρι – θα ανεβάσουν ένα post με τον κοινό τίτλο «Για την Αμαλία». Κατ’ αρχήν σας ευχαριστώ που με θεωρείτε κι εμένα blogger, δεν το είχα σκεφτεί: ναι, αφού έχω blog είμαι κι εγώ blogger! Ομολογώ ότι αυτό μ’ έκανε να νοιώσω κάτι νεανικό μέσα μου και πιο κοντά σας μ’ έναν άλλο τρόπο, όχι τον «παππουδίστικο» ή τον «μπαμπαδίστικο». Όταν πριν μέρες διάβασα τυχαία για την περίπτωση αυτής της νέας γυναίκας, θυμήθηκα μια φράση που διάβασα στα δεκαοχτώ μου, στο θεατρικό έργο «Καλιγούλας» του Αλμπέρ Καμύ, και που από τότε έμεινε βαθιά χαραγμένη μέσα μου: «Ο ανθρώπινος πόνος είναι απέραντος». Στο άρθρο που διάβασα αναφέρεται για την Αμαλία η φράση, «η άτυχη γυναίκα». Έχετε προσέξει πώς μετατρέπουμε τα γεγονότα σε αφηρημένες έννοιες, για να μην κάνουμε τίποτα γι’ αυτά και να μην νοιώθουμε κι ενοχές, αφού όλα γίνονται από κάποιες «ανώτερες δυνάμεις» ή «απρόσωπες αρχές»; Λέμε, ας πούμε, «το Σαββατοκύριακο βάφτηκε η άσφαλτος με αίμα», αντί να πούμε, «κάποιοι απρόσεκτοι ή άσχετοι ή αφηρημένοι ή μαλάκες οδηγοί», σκότωσαν κάποιους άλλους ή σκοτώθηκαν κι οι ίδιοι. Λέμε, «πληροφορίες από τη Ρηγίλλης», λες και ο δρόμος είναι υπεύθυνος για τις πληροφορίες κι όχι κάποιος από τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή «σύμφωνα με πηγές της Χαριλάου Τρικούπη», λες κι ο δρόμος διέρρευσε τις πληροφορίες κι όχι κάποιος από το ΠΑΣΟΚ. Κι έτσι, λέμε και το φοβερό, «δεν υπάρχει Θεός» και για την Αμαλία Καλυβίνου, η «άτυχη γυναίκα» αντί να πούμε εξαιτίας ετούτου και εκείνου του γιατρού, όπως έκανε εκείνη.
Παρόλο που δεν είχα κατά νου να βάζω εδώ τέτοια θέματα – ανεξάρτητα από τη σοβαρότητά τους – αυτή τη φορά το κάνω με όλη μου την καρδιά. Μπορείτε με τα LINKS στο όνομα της Αμαλίας Καλυβίνου και στον τίτλο «Για την Αμαλία» να συνδεθείτε με τα σχετικά blogs και sites. Προσωπικά αυτά είναι όσα ήθελα να πω και να σημειώσω κάτι ακόμα, που έτσι κι αλλιώς σκεπτόμουν να σας το γράψω. Πριν, όμως, θα ήθελα να διαβάσετε αυτές τις λίγες γραμμές που ακολουθούν. Ζήτησα, ειδικά για την περίπτωση, από μια φίλη μου να γράψει για το χώρο της υγείας και τους γιατρούς. Η ίδια είναι γιατρός και εργάζεται στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο, «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ».

«Είναι αλήθεια που κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει ότι ο χώρος της υγείας έχει πολλά «σκουπίδια». Για κάποιους το επάγγελμα είναι «δουλειά» (αυτά είναι τα «σκουπίδια») και γι’ άλλους «εργασία». Δυστυχώς υπάρχουν επαγγελματίες της υγείας ανεξαρτήτως κλάδου (γιατροί, βιολόγοι, βιοχημικοί, τεχνολόγοι-παρασκευαστές, φυσιοθεραπευτές, νοσηλευτές κ.λπ.) που μπαίνουν μέσα σ’ αυτό το χώρο για να «δουλέψουν» και όχι για να «εργαστούν» για τον ασθενή. Γι’ αυτόν που «εργάζεται» με αφοσίωση στο πλάι εκείνου που «πονάει», η καθολική συμμετοχή του είναι αυτονόητη, η συμπόνια είναι αυτονόητη, ο βεντετισμός ανύπαρκτος, το ρολόι σταματά να χτυπά κι ο ανοιχτός του νους στέκεται εκεί «φύση και θέση», για ν’ ακούσει, να δεχτεί, να ερευνήσει, να χρησιμοποιήσει κάθε λύση για μια ολιστική προσέγγιση της ασθένειας.
Ευτυχώς, όμως, δεν είναι όλα μαύρα, υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που κρατά την ισορροπία στον ευαίσθητο χώρο της υγείας, αυτό είναι ελπίδα κι η αναφορά αυτή δεν γίνεται για να δώσουμε εύσημα αλλά για να μη σβήσει η ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι όλοι αυτοί που ο καθένας από τον δικό του κλάδο κάνουν τη δική τους προσπάθεια ν’ αφυπνίσουν τον ασθενή να δει και ν’ αντιμετωπίσει το φυσικό του σώμα σαν μια ολότητα ψυχής και σώματος. Γιατί ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα ενιαίο σύνολο: σώματος-συναισθήματος- διανόησης, κι όχι μεμονωμένα συμπτώματα».

Εκείνο που γυρνάει εδώ και καιρό στο μυαλό μου να σας πω είναι ότι εδώ και 24 χρόνια ακολουθώ την Ομοιοπαθητική Ιατρική, όπως και όλη μου η οικογένεια – ο «μάστορας» μάλιστα κάνει ομοιοπαθητική κυριολεκτικά από έμβρυο. Δεν σας το αναφέρω εδώ για να κάνω προπαγάνδα για την ομοιοπαθητική ή για να σας πείσω – άλλωστε έχει περάσει πια ως μάθημα μεταπτυχιακών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου – αλλά για να σας περάσω απλώς μία πληροφορία που μπορείτε να την ελέγξετε μόνοι σας από τα LINKS που σας έχω εδώ. Μόνο μια συμβουλή: Για καλό και για κακό, αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε αυτή την ιατρική, να βρείτε ομοιοπαθητικό γιατρό συνδεδεμένο με το ΚΕΝΤΡΟ ΟΜΟΙΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ που είναι συνδεδεμένο με εκείνον που έφερε πρώτος την Ομοιοπαθητική στην Ελλάδα, πριν 40 χρόνια περίπου, τον Γιώργο Βυθούλκα.
Θεωρώ ότι το πέρασμα αυτής της πληροφορίας είναι το καλύτερο που έχω να κάνω για τη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου, που αν είχε από νωρίς στη ζωή της αυτή την πληροφορία, ίσως η πορεία τής αρρώστιας της να ήταν διαφορετική.
Καλό μήνα.
Π.
Υ.Γ. Και για να τελειώσουμε με κάτι σχετικό, αλλά ανάλαφρο. Πριν λίγο καιρό, σε συζήτηση που είχα με τον ομοιοπαθητικό γιατρό μου, του παραπονέθηκα ότι η «ψωρίαση» που είχε εδώ και χρόνια υποχωρήσει, τον τελευταίο καιρό παρουσιάζει μία έξαρση στους αγκώνες και στις γάμπες. Καθώς γνωρίζει όλα μου τα προβλήματα των τελευταίων χρόνων, (επαγγελματικά και οικονομικά με χρεή ύψους περίπου τριών εκατομμυρίων ευρώ), μου απαντάει με το κλασσικό χιούμορ του: «Μα κύριε Πιλάβιε, εσείς με τα προβλήματά σας και στην ηλικία σας (64) οφείλατε να είστε νεκρός και παραπονιέστε για ψωρίαση!!!» Χα, χα, χα… Καλό, ε;

19 Σχόλια στο “Για την Αμαλία”

      natasaki
      1 Ιουνίου 07 στις 17:11

      Ευχαριστούμε, blogger-παππού Παραμυθά!

      Για την Αμαλία-σίγουρα κι εκείνη θα σ’ αγαπούσε, ήταν της γενιάς μας, μόλις 30 χρονών…..

      paraxeno
      1 Ιουνίου 07 στις 17:19

      σκουπίζει ενα δάκρυ και το στεγνώνει σε ενα πικρό χαμόγελο…

      σε ευχαριστώ παραμυθά της νιότης μου… πιστεύω ότι έκανες με τούτο δω το κείμενο ενα ομορφο δώρο σε πολλούς από εμάς

      anthrakoryxos
      1 Ιουνίου 07 στις 18:39

      Ποτέ δεν περίμενα ότι ένας απο τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων, θα μου έλεγε ένα τόσο αληθινό παραμύθι, με σκοπό την αφύπνιση..
      Για την Αμαλία

      Ανατολη
      3 Ιουνίου 07 στις 10:20

      Για την αμαλια…………. μηπως και βγουμε απο το ληθαργο που μας εριξαν μηπως σηκωσουμε κεφαλι απο την ξεφτιλα και τη μιζερια που υπαρχει γυρω μας…………………………….

      :)
      3 Ιουνίου 07 στις 23:58

      ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
      αλλά όχι μόνο για σήμερα, αύριο, την επόμενη εβδομάδα…
      ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ, και κάθε έναν πονεμένο άνθρωπο σε αντίστοιχη θέση, ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ.

      lpanos
      4 Ιουνίου 07 στις 0:53

      Για την Αμαλία και για εκατοντάδες ή χιλιάδες Αμαλίες, που δεν έχουν blog και δεν ασχολείται κανείς μαζί τους.

      Δυστυχώς η Αμαλία δεν έφυγε από μια σπάνια ασθένεια.. Έφυγε από την αδιαφορία (κατά βάση) και την απληστία (δευτερευόντως) εκείνων που υποτίθεται είναι εκεί που είναι, για να θεραπεύουν τις ασθένειές μας.

      Καλό σου ταξίδι Αμαλία.

      LPanos

      Σταχτοπούτα
      7 Ιουνίου 07 στις 13:30

      Αγαπημένε μου Παραμυθά

      ας ελπίσουμε ότι το blog της Αμαλίας και η δημοσιότητα που έχει πάρει το θέμα, η οποία έφθασε στο ζενίθ με το θάνατο της κοπέλας, θα είναι η αρχή για ν΄αλλάξει κάτι στο σάπιο σύστημα της υγείας της χώρας μας.
      Τα σχόλια σου είναι ό, τι καλύτερο έχω διαβάσει αυτές τις μέρες.. ίσως φταίει ότι διαβάζω αυτά που γράφεις και νιώθω σαν να τα ακούω από αυτήν την υπέροχη παπουδίστικη (που λες και εσύ-συγγνώμη για τον ενικό), και τρυφερή φωνή του Παραμυθά μας. Αλήθεια πότε όλοι θα πάψουμε να εκφραζόμαστε με αφηρημένες έννοιες, και να λέμε τα πράγματα όπως είναι.Άχ πόσο υποκριτές είμαστε!

      Julia
      11 Ιουνίου 07 στις 17:12

      Καλό ταξίδι Αμαλία…

      Υ.Γ. Αν όλοι κατήγγειλαν τους γιατρούς του δημοσίου που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για να πλουτίσουν και να πάρουν Mercedes, τα φαινόμενα «Αμαλία» δεν θα υπήρχαν!!!

      Vanda
      25 Ιουνίου 07 στις 13:00

      Παρακαλούμε υπογράψτε στο e-petition site http://www.gopetition.com/online/12922.html
      Gia tin Ygeia:

      ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
      στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου

      Η ηλεκτρονική κινητοποίηση της 1ης Ιουνίου 2007, ενάντια στην υπολειτουργία του Ε.Σ.Υ., που η αναλγησία, η αυθαιρεσία και η ασυνειδησία του, μαζί με την αδιαφορία της Πολιτείας, μας έφερε στην σημερινή συλλογή υπογραφών. Ευγνωμονούμε όσους τιμούν το λειτούργημά τους και παλεύουν για την Υγεία μας, αλλά διαμαρτυρόμαστε ενάντια στα φαινόμενα διάλυσης που μας οδήγησαν ως εδώ.

      ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.
      ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

      ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΖΗΤΑΜΕ:

      1. Να ληφθούν άμεσα μέτρα για να σταματήσει το φακελάκι και η ανισότητα στην αντιμετώπιση των ασθενών: βελτίωση αμοιβών του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, λειτουργικές εφημερίες, υπερωρίες, ρεπό (εναρμόνιση με κοινοτική οδηγία), και καλύτερη οργάνωση της παροχής ιατρικών υπηρεσιών τόσο για τον ασθενή όσο και για το προσωπικό.

      2. Να γίνουν πιο ευέλικτοι και αποτελεσματικοί οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, ώστε να πάψουμε να θρηνούμε θύματα χρονοβόρων διαδικασιών για εγκρίσεις εξετάσεων, φαρμάκων, ειδικών θεραπειών κτλ. Να καθιερωθεί μέγιστος χρόνος επεξεργασίας σχετικών αιτημάτων, αποζημίωση σε τυχόν υπέρβασή τους και ενημέρωση / εξυπηρέτηση ασθενών που λόγω πολυπλοκότητας του σημερινού συστήματος δεν λαμβάνουν ποτέ τις αποζημιώσεις που δικαιούνται. Επίσης να διαμορφωθεί ενιαίο πληροφορικό σύστημα υγείας με πλήρη δικτύωση όλων των νοσοκομείων και κέντρων υγείας.

      3. Να γίνεται έγκαιρη και αδιάλλειπτη μεταφορά ασθενών στα νοσοκομεία, να στελεχωθούν οι ανεκμετάλλευτες νοσοκομειακές μονάδες, να ενισχυθεί το προσωπικό όπου χρειάζεται, να εξοπλιστούν επαρκώς τα νοσοκομεία / κέντρα υγείας με σύγχρονα μηχανήματα, ν’αυξηθεί ο αριθμός των κλινών -δεδομένης της αυξανόμενης ζήτησης- ακόμη κι αν αυτό απαιτεί χτίσιμο νέων μονάδων, και να προχωρήσει η αποκέντρωση της παροχής περίθαλψης.

      4. Ν’αυξηθούν τα κονδύλια για την ιατρική έρευνα πανεπιστημιακών νοσοκομείων / ερευνητικών κέντρων, και να δημιουργηθεί φορέας διαχείρησης τομέων έρευνας, ώστε να μην επικεντρώνεται σε προσοδοφόρους (λόγω φαρμακοβιομηχανιών) τομείς, παρά να καλύπτει ευρύ φάσμα αναγκών.

      5. Να θεσμοθετηθεί η δια βίου επιμόρφωση του ιατροτεχνολογικού προσωπικού, να καθιερωθούν μηχανισμοί ελέγχου ποιότητας, διαπίστευσης, αξιολόγησης κι επιθεώρησης των παρεχομένων υπηρεσιών, με σκοπό τη βελτίωσή τους. Επίσης να καθιερωθούν ευέλικτοι κι αποτελεσματικοί μηχανισμοί και όργανα για την προστασία των δικαιωμάτων του ασθενούς και την προώθηση προληπτικών μέτρων.

      6. Να επιβληθεί αυστηρότερος έλεγχος και μείωση της σπατάλης στην αγορά του φαρμάκου και των προμηθειών υγειονομικού υλικού (εργαλεία, μηχανήματα, αναλώσιμα κτλ), με καλύτερη μηχανοργάνωση, ελέγχους επάρκειας, διαφάνεια και τιμές αναφοράς (ανάλογο της λίστας τιμών των φαρμάκων).

      7. Να καθιερωθεί το ενιαίο ιατρικό ιστορικό για κάθε ασθενή, στο οποίο να έχουν πρόσβαση οι ασθενείς και οι θεράποντες ιατροί και αυστηρότατες ποινές για την άρση του ιατρικού απόρρητου για έτερους σκοπούς (ιδιωτικές ασφαλιστικές καλύψεις, όροι εργοδοσίας κτλ).

      8. Να ληφθούν άμεσα μέτρα για την εξυγείανση του ασφαλιστικού ζητήματος (ήδη αυξάνονται ολοένα οι εισφορές από τους ασφαλιζόμενους χωρίς την αντίστοιχη βελτίωση στην παροχή ιατρικής περίθαλψης), και να σταματήσει η προλείανση του εδάφους για την εμπορευματοποίηση της δημόσιας Υγείας και την άνευ όρων παράδοσή της στον ιδιωτικό τομέα.

      ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙΑ!

      ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ!

      ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

      «Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.» (άρθρο 47 του Ν. 2071/ 1992)

      Ευχαριστούμε για την συμμετοχή και την υποστήριξή σας. Περισσότερα στο blog amalias.blogspot και το forum giatinygeia.

Σχολιάστε