Άλλο ένα από την επίσκεψη στα Χανιά

Τελικά το κομπιούτερ μου τα ‘φτυσε οριστικά…  Ευτυχώς  είχα «έμπνευση» πριν δύο εβδομάδες και έκανα backup στα πάντα. Χάθηκαν πολύ λίγα πράγματα, ευτυχώς. Ελπίζω να μπορέσω σύντομα να αγοράσω καινούργιο. Προς το παρόν δουλεύω με το MINI HP, που σας είπα στο προηγούμενο post.  Το κακό είναι ότι δεν αντέχει τα windows 7 κι έτσι γύρισα  στα XP, ενώ αυτό το lap top δεν έχει cd/dvd player  και διάφορες άλλες ευκολίες για να φτιάξω κάποια posts με video, δεν μπορώ να ανεβάσω κάποια posts που σκεφτόμουνα. Να, όμως, που μου έστειλε η Τζο το περιοδικό με τη συνέντευξη που μου πήρε για το Χανιώτικο περιοδικό, LIKE MAGAZINE και διάφορες φωτογραφίες που μας έβγαλε η Μαρία, ενώ έχει και μια φωτογραφία του «Παραμυθά»  που είχε βγάλει εκείνη στα γυρίσματα πριν δύο χρόνια και δεν την είχα δει!  Κι ακόμα, θέλοντας να ανεβάσω εδώ και κάποια από τις φωτογραφίες που μας είχε βγάλει  Μαρία, ανακάλυψα και μία από τη στιγμή όπου διαβάζω για πρώτη φορά το κείμενο που ήταν μαζί με το CD  που είχε τα τραγούδια του Γιάννη, που μερικά από αυτά σας τα ανέβασα εδώ.

Και να η συνέντευξη εδώ, ενώ θα σας βάλω και το link για να τη δείτε και στην ιντερνετική της έκδοση.

1.Ποιος καλός άνεμος σε έφερε στην πόλη μας κύριε «Παραμυθά»; Εγώ ξέρω, αλλά πρέπει να δώσουμε και μια εξήγηση στους αναγνώστες μας.
Το ότι εδώ και τέσσερις μήνες σχεδόν, η κόρη μου ζει πια μόνιμα στα Χανιά και διδάσκει Γιόγκα. Ίσως να υπάρχει κάτι στο DNA της, αφού όπως ανακάλυψα τελευταία από μία στρατιωτική μελέτη της ιστορίας του Ιππικού, σήμερα είναι πια των Τεθωρακισμένων,  ο προ-προ-προ-προ-πάππους μου ήταν από την Κρήτη, και έφυγε για την Αθήνα γύρω στο 1830!

2. Γνωρίζω πολύ καλά, ότι είχες επισκεφθεί την Κρήτη το 1973. Έχει αλλάξει από τότε το σκηνικό; Τι σου έχει κάνει εντύπωση;
Ομολογώ ότι τότε έμεινα στο Ρέθυμνο και είχα έρθει μόνο για δύο μέρες στα Χανιά. Θα έλεγα ότι τα Χανιά μάλλον την έχουν γλυτώσει αρκετά, σε σχέση με άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, από το θέαμα των τσιμεντένιων πολυκατοικιών, που έχουν αντικαταστήσει τα παλιά, απλά νεοκλασικά κτίρια. Ωστόσο, δεν μπορεί να μην προσέξει κανείς, μια μεγάλη διαφορά, από το 1973, που έχει σχέση με την αύξηση των αυτοκινήτων στους δρόμους, που έχουν φέρει δυσκολίες στην κυκλοφορία και στο παρκάρισμα.

3. Τον τελευταίο καιρό έχουν κυκλοφορήσει έξι  βιβλία με την υπογραφή σου. Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο για αυτά;
Ναι, ξαφνικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, υπήρξε ένα ενδιαφέρον για τη συγγραφική μου δουλειά.  Με τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έβγαλα τρία βιβλία. Και τα τρία είναι ιστορίες του Παραμυθά – «Οι φίλοι μου»,  «Οι περιπέτειές μου» και το «Πετώντας ψηλά» –  που ξεκίνησαν από τα σενάρια που έγραψα για την αναβίωση της εκπομπής από την Ε.Ρ.Τ. Τα άλλα τρία είναι με τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Απ’ αυτά το πρώτο είναι κείμενα με κάποιες σκέψεις μου για το μεγάλωμα των παιδιών με τίτλο, «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ», που κάποια από αυτά τα κείμενα είχαν εμφανιστεί σαν άρθρα στο περιοδικό ΤΗΛΕΡΑΜΑ. Το δεύτερο, με τίτλο, «Ιστορίες της καρδιάς» είναι μια σειρά από ιστορίες που πρωτόγραψα κατά διαστήματα στο blog μου, και που θα μπορούσε κανείς να τις πει και «παραμύθια για μεγάλους», παρόλο που οι περισσότερες από αυτές βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Το τελευταίο με τίτλο, «Η Αναζήτηση της Αλήθειας», δεν είναι δικό μου, αλλά ανήκει στη μεταφραστική  δουλειά  που κάνω για τα βιβλία του φιλόσοφου Τζίντου  Κρισναμούρτι. Το ιδιαίτερο που έχει αυτό το βιβλίο, είναι ότι δεν υπάρχει στα Αγγλικά, γιατί τα κείμενα είναι δικής μου επιλογής και τα περισσότερα από αυτά είναι από συνομιλίες του Κρισναμούρτι με διάφορους ανθρώπους που έχουν εμφανιστεί σε βιογραφίες του.

4. Πέρυσι είχαμε την τύχη και είδαμε ξανά τον «Παραμυθά» στην μικρή οθόνη. Πως σου φάνηκε αυτή η εμπειρία; Σου ξύπνησε αναμνήσεις;
Εξαιρετική εμπειρία και δεν μου ξύπνησε καμία ανάμνηση γιατί αυτή τη φορά  υπήρχε κάτι που δεν υπήρχε πριν: Όλη η δουλειά έγινε από την οικογένειά  μου! Εγώ ήμουν αυτή φορά μόνο σεναριογράφος και ηθοποιός, ενώ σκηνοθέτης –animator και μοντέρ – ήταν ο γιος μου ο Κωνσταντίνος·  οργάνωση παραγωγής η κόρη μου η Μαρία,  που έκανε την τελευταία της δουλειά στην τηλεόραση, και οι ζωγραφιές έγιναν από τη γυναίκα μου τη Στεφανία Ταπτά. Επίσης, η όλη παραγωγή έγινε με βάση τη σύγχρονη τεχνολογία, που έχει μεγάλες διαφορές από εκείνη που υπήρχε πριν 38 χρόνια που έγινε για πρώτη φορά ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ.

5. Θα σε πάω σε ένα πιο ευαίσθητο θέμα. Πως πιστεύεις ότι αντιλαμβάνονται τα παιδιά, όλο αυτό το θέμα της κρίσης;
Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη, «αντιλαμβάνονται», αλλά θα έλεγα καλύτερα, «αισθάνονται». Δεν ξέρω πώς είναι εδώ στα Χανιά, αλλά στην Αθήνα η ατμόσφαιρα γενικά είναι βαριά κι αυτό είναι κάτι που το ρουφάνε τα παιδιά και τα κάνει να αισθάνονται όλη αυτή τη θλίψη, το φόβο, το θυμό και τη βία που υπάρχει γύρω τους, πράγμα που δεν είναι ό,τι καλύτερο για την τρυφερή ηλικία τους, για την ανατροφή τους.

7. Ποια είναι τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι γονείς στην σημερινή εποχή;
Νομίζω ότι το βασικό είναι ένα και είναι το ίδιο με το λάθος των γονιών από πάντα: Προσπαθούν να επιβάλουν στα παιδιά να πραγματοποιήσουν τα όνειρα που κάνουν εκείνοι γι’ αυτά, αντί να τα βοηθήσουν απλώς να πραγματοποιήσουν τα δικά τους, ακόμα κι αν δεν συμφωνούν.

8. Έχεις πίστη στην νέα γενιά;
Ναι. Πιστεύω ότι η γενιά που έρχεται, καθώς και οι επόμενες, θα δούνε και θα γκρεμίσουν όλο το ψέμα  που υπήρχε στην κοινωνία και που στηριζόταν πάνω σε ιδέες, σύμβολα και μύθους, που όπως πια δείχνουν τα πράγματα, δεν έκαναν τη ζωή μας καλύτερη όπως υπόσχονταν.  Νομίζω ότι εμείς παρακολουθούμε το γκρέμισμα, που είναι αναγκαίο να γίνει για να χτιστεί κάτι καινούργιο στη θέση του.

9. Έχουμε Χριστούγεννα σε λίγες μέρες. Είναι μια γιορτή που συνήθως λατρεύουν τα παιδιά και αγχώνονται οι μεγάλοι. Από την μια τα έξοδα και από την άλλη ο χρόνος που θα διαθέσουν στα παιδιά τους. Κατά την γνώμη σου το πνεύμα των Χριστουγέννων έχει χαθεί;
Πρέπει να σου εξομολογηθώ, ότι δεν μου λένε και πολλά τα Χριστούγεννα, κι έτσι δεν ξέρω αν έχει χαθεί το πνεύμα τους γιατί δεν το έχω νοιώσει ποτέ. Αυτό, σε ένα βαθμό, οφείλεται στο ότι από παιδί ,αυτό που έχω μάθει να θεωρώ γιορτή με τα όλα της –δηλαδή με δώρα- είναι η Πρωτοχρονιά. Τα Χριστούγεννα, είναι περισσότερο  Ευρωπαϊκή, Καθολική γιορτή, από την άποψη των δώρων που είναι εκείνο που αρέσει και νοιάζει τα παιδιά, γι’ αυτό και τη λατρεύουν όπως λες κι εσύ. Και αυτός, τα δώρα, θα είναι ίσως και ο βασικότερος λόγος άγχους για τους περισσότερους γονείς, που τα οικονομικά τους φέτος δεν και τόσο καλά.

10. Ακούω τις τελευταίες μέρες, ότι η κρίση έφερε στο προσκήνιο την αγάπη, την συμπόνια και γενικά κάποια ανθρώπινα στοιχεία που έχουν γίνει είδος προς εξαφάνιση. Το συμμερίζεσαι αυτό;
Όχι. Νομίζω ότι έχει φέρει ένα αρνητικό κλίμα φόβου, θυμού και βίας. Υπάρχει μία επιφανειακή αίσθηση ύπαρξης κοινών προβλημάτων, αλλά η αγάπη και η συμπόνια που πάει μαζί της, δεν φτιάχνεται, δεν καλλιεργείται και δεν προκαλείται από διάφορες εξωτερικές αιτίες. Ή υπάρχει έτσι κι αλλιώς μέσα στον ανθρώπινη καρδιά ή αλλιώς είναι κάτι ένας ευκαιριακός, επιφανειακός συναισθηματισμός.

11. Πραγματικά μέσα από το περιοδικό μας. Θα ήθελα να δώσεις μια συμβουλή στους επίδοξους γονείς.
Να μην προσπαθούν να εφαρμόσουν στα παιδιά τους διάφορες έτοιμες παιδαγωγικές μεθόδους που έχουν διαβάσει ή ακούσει, ούτε να προσπαθούν να αναπαραγάγουν το μοντέλο με το οποίο τους μεγάλωσαν οι δικού τους γονείς, αλλά να ακούν βαθιά, με την καρδιά τους, αυτό που έχουν πραγματικά έχουν ψυχολογικά –κυρίως- και πρακτικά τα παιδιά τους. Νομίζω ότι από πάντα εκείνο που χρειάζονται τα παιδιά, είναι στοργή και φροντίδα και όχι  διάφορες ιδέες και μεθόδους και εγωιστική επιβολή τους.

12. Πάμε στην τελευταία ερώτηση. Άραγε είναι εύκολο να μεγαλώσει κανείς ένα παιδί;
Όχι. Τελεία και παύλα.

Και με κλίκ ΕΔΩ θα πάτε στη σελίδα του περιοδικού.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

3 Σχόλια στο “Άλλο ένα από την επίσκεψη στα Χανιά”

      δημητρης
      10 Δεκεμβρίου 11 στις 0:02

      θα σταθώ στην πολύ εύστοχη ερώτηση νο10 και την απάντηση που ακολουθεί.
      Από την πρώτες στιγμές της περίφημης κρισης πίστευα ότι η συμπόνια και η αγάπη θα βρουν πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν πάλι στις καρδιές των ανθρώπων.
      Νομίζω όμως ότι δεν είναι έτσι.Αυτό που βλέπω να συμβαίνει είναι ότι κουβαλάμε μέσα μας οργή,φόβο,μίσος και ονειρευόμαστε επαναστάσεις που μπορεί βέβαια να συμβούν και να αλλάξουν εξωτερικά κάποια πράγματα αλλά μέσα μας θα παραμείνουμε το ίδιο λειψοί,κενοί και μίζεροι, άνθρωποι από δεύτερο χέρι.
      Δεν συναντάω εύκολα ανθρώπους που να νιώθουν αληθινά υπεύθυνοι για ότι συμβαίνει -όχι βέβαια με τη λογική του «μαζί τα φάγαμε»- γιατί εμείς,ο κάθε ένας από εμάς είναι η κοινωνία,είναι όλη η ανθρωπότητα και είμαστε εμείς που δεν κοιτάξαμε ,δεν ακούσαμε,δεν προσέξαμε και συνεχίζουμε έτσι απρόσεκτοι βαθιά μέσα μας και μείναμε ανθρωπάκια γεμάτα φόβο, φθόνο και βία στις σχέσεις με τη γυναίκα μας, τον άντρα μας,το παιδί μας ,το φίλο μας.Αυτή η εσωτερική φτώχεια θεωρώ ότι είναι η αιτία των δεινών μας.
      Είδα και εχθές το ντοκυμαντέρ του Αυγερόπουλου για την Αργεντινή που βρέθηκε στη θέση μας 10 χρόνια πριν και από τη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή της ταινίας θυμήθηκα κάτι που διάβασα πως είπε ο Ουγκώ:
      «Η φτώχεια οδηγεί στην επανάσταση, η επανάσταση στη φτώχεια.»
      ωχ! τι σεντόνι-σχόλιο είναι αυτό! τώρα το είδα!το αφήνω έτσι …δεν πειράζει ,ε! 🙂
      Φιλιά

      υγ μπράβο στη Τζο για την πολύ καλή συνέντευξη!

Σχολιάστε