Είναι η Αλήθεια κάτι ακίνητο;

Ένας φίλος άφησε – στη σελίδα του facebook για τη δουλειά του Κρισναμούρτι –  ένα ερώτημα για το τι (και εάν) έχει πει  ο Κρισναμούρτι  για τη «Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα».  Θα γραφτεί μια συγκεκριμενη απάντηση εκεί, αλλά μου έδωσε την ιδέα να ανεβάσω εδώ την τελευταία παράγραφο από το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου που μεταφράζω τώρα, την «ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ’, όπου απαντάει έμμεσα σε αυτό το ερώτημα.
Σας φιλώ
     Π.

«….Έτσι, ένας νους που ψάχνει να βρει την αλήθεια, δεν θα βρει ποτέ την αλήθεια και το μόνο που πρέπει να ψάξει είναι η διαμόρφωσή του. Μπορεί ο νους να παρατηρήσει την αλήθεια ότι το ψάξιμο συνεπάγεται μία δυαδική σύγκρουση και ότι ένας νους που βρίσκεται σε σύγκρουση είναι διαστρεβλωμένος κι έτσι, μάλλον, δεν μπορεί να δει; Και, προφανώς, ένας νους που είναι παγιδευμένος σε τελετουργίες, σε όλο αυτό το «τσίρκο» που γίνεται στο όνομα κάποιας θρησκείας, πραγματικά δεν είναι καθόλου θρησκευόμενος· τρέχει πίσω από διεγέρσεις, συναισθηματισμούς και κάθε μορφή έντονης συγκίνησης. Και μπορεί ένας νους που πραγματικά ερευνάει και είναι πραγματικά σοβαρός, που έχει πάθος να βρει την αλήθεια, μπορεί να παραμερίσει εντελώς όλες τις τελετουργίες, κάθε είδους πίστη, όλη την κίνηση του ψαξίματος;
Μπορείτε, επίσης, να δείτε ότι οι οργανωμένες θρησκείες έχουν χωρίσει τα ανθρώπινα πλάσματα, σε Ινδουιστές, Βουδιστές, Μουσουλμάνους, Χριστιανούς και λοιπά. Εσείς που ακούτε τώρα, είσαστε ελεύθεροι από αυτή τη διαίρεση; Εάν δεν είσαι σοβαρός, εάν δέχεσαι τα πράγματα όπως είναι· εάν δεν βλέπεις τον κίνδυνο ενός διαιρεμένου τρόπου ζωής, τη δυστυχία του, τη σύγχυσή του, την αγωνία του, τότε δρας μηχανικά.  Πρέπει να είσαι σοβαρός. Η ζωή το απαιτεί, επειδή η ζωή έτσι όπως είναι, είναι μια μάχη, μια μιζέρια, ένα μπέρδεμα, και αν πρόκειται να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό είδος ανθρωπότητας, πρέπει κανείς να είναι πολύ, πολύ σοβαρός.
Στο δήθεν ψάξιμο που κάνει κάποιος, παγιδεύεται από τους αυτοαποκαλούμενους γκουρού, που προσφέρουν συστήματα, πρακτικές και μεθόδους για το πώς να φτάσεις στη φώτιση, πώς να φτάσεις σε κάτι που το αποκαλούν Θεό ή οτιδήποτε άλλο. Τώρα: όταν ακολουθείς ένα σύστημα, μια μέθοδο, μία πρακτική, αυτό δεν συνεπάγεται και το να έχεις μία αμετακίνητη κατάληξη; «Κάνε αυτά και θα φτάσεις σ’ εκείνο», σου λένε. Δηλαδή, το «εκείνο» είναι κάτι γνωστό και αμετακίνητο. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά, πολλά, συστήματα λες και η αλήθεια – όπως θέλετε αποκαλέστε το «εκείνο» – είναι μία αμετακίνητη κατάσταση, και έτσι και την έχεις φτάσει όλα τα βάσανά σου τελειώνουν!  Οπότε, εφάρμοζε τις μεθόδους· κάνε ετούτο και θα έχεις «εκείνο». Αυτό είναι ένα από τα προβλήματά σας που τους έχετε αδυναμία, και θα το βρείτε τρομερά δύσκολο να το εγκαταλείψετε.
Αλλά είναι λογικό να νομίζετε ότι ένα σύστημα θα σας οδηγήσει στην Πραγματικότητα; Πρώτα σκεφτείτε το λογικά. Ένα σύστημα συνεπάγεται μέθοδο, πρακτικές, μια διαδικασία που με αυτήν θα «φτάσετε» στην Πραγματικότητα και μια διαδικασία συνεπάγεται χρόνο. Μια διαδικασία προϋποθέτει μια μηχανική καλλιέργεια συνήθειας, κι επομένως  μόνιμη σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε εκείνο που θα έπρεπε να είναι. Αυτή η διαδικασία συνεπάγεται διαστρέβλωση του νου και όχι κατανόηση της όλης δομής του νου, που βασίζεται στη σκέψη. Νομίζουμε, δηλαδή, ότι μέσω μιας διαδικασίας, μέσω χρόνου, θα φτάσουμε σταδιακά σε κάτι που βρίσκεται από πριν εκεί, αμετακίνητο. Τώρα: είναι η Αλήθεια κάτι ακίνητο που σε περιμένει να το πιάσεις ή είναι κάτι ζωντανό κι επομένως δεν έχει κανένα μονοπάτι προς αυτό; Οπότε απαιτεί διαρκή παρατήρηση, αντίληψη όλων συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας, πράγμα που δεν γίνεται μηχανικά….»

 

 

3 Σχόλια στο “Είναι η Αλήθεια κάτι ακίνητο;”

      Ελευθέριος Μακεδόνας
      20 Δεκεμβρίου 17 στις 17:22

      Και με ολόκληρη τη διδασκαλία του φαίνεται να μας υποδεικνύει, ότι ακριβώς η αναζήτηση μίας — προκατασκευασμένης από τη διαμόρφωση του κάθε ατομικού εγκεφάλου — ‘Αλήθειας’, είναι ο παράγοντας που μας παγιδεύει στην ίδια τη Σκέψη. Οποιαδήποτε (ενεργή) ‘αναζήτηση’, οποιοδήποτε ‘ψάξιμο’ εκ μέρους τ;hς Σκέψης μας, δεν είναι τίποτε άλλο από μία ακόμη κίνηση της ίδιας της Σκέψης, μία ακόμη πανούργα μεταμφίεσή της κι ως εκ τούτου, είμαστε και πάλι πιασμένοι στο ίδιο ‘δίχτυ της Σκέψης’.

      Αυτό που προσπαθεί να μας πει ο Κρισναμούρτι, είναι μάλλον αυτό που προσπάθησε να πει κι ο Βούδας ή οι μεγάλοι δάσκαλοι του Ταό ή του Σουφισμού: η ίδια η φύση τής Σκέψης είναι να προσπαθεί αδιάλλειπτα, να διχάζεται σε πολλαπλές οντότητες, να θέτει στόχους, να κυνηγάει μόνιμα κάποιο τέλος — ένα ιδεώδες, μία αυτοεκπλήρωση, μία κάποια αυτοεπιβεβαίωση, μία αυτοπραγμάτωση, — ωστόσο, όλα αυτά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά και πάλι αναπαραστάσεις, διαφορετικών αποχρώσεων, της Πραγματικότητας κι επομένως, βρίσκονται και πάλι εντός του ίδιου πεδίου τού Γνωστού, του Ιδεατού και τελικά, του Εαυτού.

      Όλη κι όλη η λύση του αινίγματος της Σκέψης — δείχνει να μας λέει ο Κρισναμούρτι — βρίσκεται στο να μην κινηθούμε προς καμία κατεύθυνση, να μην επιδιώξουμε τίποτε, να μην επιθυμήσουμε το παραμικρό, να μην παλινδρομήσουμε ούτε στιγμή προς το Παρελθόν και το Μέλλον, να μην μεταμφιεστούμε σε Εγώ, Υπερεγώ, Υποσυνείδητο, Συνειδητό, Παρατηρητή και Παρατηρούμενο… Κατά κάποιο μαγικό τρόπο, να σταματήσουμε την οποιαδήποτε κίνηση της Σκέψης μας, συνολικά κι αυτοστιγμεί… ‘The Impossible Question’…

      Πανος
      21 Δεκεμβρίου 17 στις 9:42

      Ενα μικρο σχόλιο πάνω στο δικό σου.

      Γράφεις ¨Αυτό που προσπαθεί να μας πει ο Κρισναμούρτι, είναι μάλλον αυτό…¨

      Είναι η έκφραση «προσπαθεί να μας πει» που την χρησιμοποιούμε πολύ συχνά βέβαια, αλλά εδώ στην περίπτωση του Κ. είναι καθαρό πως από το πρώτο μέχρι το τελευταίο βιβλίο του αλλά και από τις ομιλίες σε μία περίοδο άνω του μισού αιώνα περιγράφει ξεκάθαρα τη σκέψη και τις λειτουργίες της και η μόνη ίσως «έγνοια» του είναι πως να «φωτογραφήσει» το φαινόμενο «ανθρώπινη οντότητα» από όσο το δυνατόν περισσότερες και διαφορετικές πλευρές ώστε να αγγίξει διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις και εγκεφαλικές λειτουργίες ανθρώπων από όλες τις διαφορετικές ηπείρους.

      Το πρόβλημα έγκειται σε μας, και στην συνεχή μας προσπάθεια να ερμηνεύσουμε τον Κ. , ενώ θα έπρεπε ίσως μια και καλή, οριστικά να ασχοληθούμε με τον άνθρωπο εντός μας.

      Δεσποινα
      24 Δεκεμβρίου 17 στις 23:24

      Οταν παρατηρει καποιος τις σκεψεις του τιμια, ειναι αναποφευκτο να δει τον περιορισμο.Ειναι σαν ενα κελι γεματο καθρεφτες.Ειναι τρομακτικο νομιζω να συνειδητοποιησεις οτι δεν εισαι τιποτα και αυτο απο μονο του φερνει την αλλαγη.Τωρα απο κει και επειτα δεν νομιζω οτι γινεται στιγμιαια η αλλαγη και ξαφνικα γινεσαι ενας αλλος.Πιο πολυ ισως σαν να αλλαζει το φιλτρο σου και σιγα σιγα ολα βγαινουν προς τα εξω διαφορετικα.
      Ο Κρισναμουρτι με μεγαλο σεβασμο θεωρω οτι φροντισε για ολα.Ακομα και το πως θα σταματησει καποιος να τον ακολουθει οταν ερθει η καταλληλη στιγμη για την περαιτερω εξελιξη του.Σοφος ανθρωπος με μεγαλη συμπονια.

Σχολιάστε