Αλέξανδρος, το μωρό που πετάει

Ναι, ναι, έχετε δίκιο! Όπως λέει και στο σχόλιό της η nellinezi αυτή τη φορά παρά άργησα να βάλω κάτι εδώ. Είναι γιατί έχω πει ότι θα γράψω πώς σταμάτησα το κάπνισμα κι επειδή ψιλοβαρυέμαι δεν μου βγαίνει. Σκέφτηκα λοιπόν, να γράψω κάτι άλλο που κι αυτό το είχα υποσχεθεί πριν καιρό και δεν το έκανα: μια ιστορία με τον εγγονό μου τον Αλέξανδρο. Ορίστε, λοιπόν, κι ελπίζω όταν μεγαλώσει και την διαβάσει να του αρέσει.
Σας φιλώ.
Π.

Πριν λίγους μήνες, πολύ λίγους, τον περασμένο Αύγουστο γεννήθηκε – όπως ξέρετε – ο εγγονός μου ο Αλέξανδρος. Μ’ αυτό το μωρό, λοιπόν, από τη πρώτη στιγμή άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα παράξενα πράγματα και εξαιτίας του ανακάλυψα – μετά από τόσα χρόνια – κι άλλη μια ιδιότητα του μαγικού γιλέκου μου: ότι μπορώ να μιλάω και με τα μωρά, εκτός από τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Όταν μας τον έφεραν να το δούμε για πρώτη φορά, είχαν δεν είχαν περάσει τριάντα λεπτά από τη στιγμή που είχε γεννηθεί, πήγα να του βγάλω μια φωτογραφία με το κινητό μου κι ενώ είχε κλειστά τα μάτια του, λες και με κατάλαβε alex-open-eyes.jpgκαι … τσουπ, ανοίγει τα μάτια του και με κοιτάζει εντελώς συγκεκριμένα και στα ίσα σαν να με ήξερε κι από πριν! Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση γιατί και τα δύο μου παιδιά όταν γεννήθηκαν είχαν κλειστά τα μάτια τους! Με είχε πιάσει μια τρομερή περιέργεια, κι έτσι λίγο αργότερα, χαιρέτησα όλους όσους είμαστε εκεί περιμένοντας τη γέννηση του Αλέξανδρου κι έκανα ότι έφυγα, αλλά γλίστρησα κρυφά στο θάλαμο με τα νεογέννητα μωρά, και τα κοίταξα από το μεγάλο παράθυρο του διαδρόμου. Όλα κοιμόντουσαν ζαρωμένα στις κούνιες τους και μόνο ο Αλέξανδρος δεν κοιμότανε. Τα δύο τεράστια καστανόχρωμα μάτια του κοίταγαν περίεργα δεξιά κι αριστερά. «Να δεις που αυτός θα μας βγει ζόρικος», σκέφτηκα κι έφυγα.
Κι έτσι έγινε. Με το που γύρισε σπίτι έκλαιγε συνέχεια. Τι τον κουνούσε ο πατέρας του περπατώντας πάνω κάτω, τι η μάνα του αγόρασε το μπαλόνι που καβαλάνε τα παιδιά και κάνουν μπαλονοδρομίες και αφού το καβάλαγε χοροπηδούσε κρατώντας τον αγκαλιά, τι η γιαγιά του τού τραγουδούσε γαλλικά τραγούδια, αυτός τίποτα. Κοιμόταν μόνο για λίγο κι ύστερα πάλι από την αρχή. Η μάνα του κι ο πατέρας του είχαν κάνει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια τους και κατάλαβαν γιατί η κινέζικη παροιμία λέει: «όσοι έχουν παιδιά να τα χαίρονται κι όσοι δεν έχουν να χαίρονται».
Ένα απόγευμα, λίγες μέρες μετά που τον είχαν πάρει στο σπίτι, πήγα να τον δω. Κι ήρθε η σειρά μου να τον πάρω αγκαλιά για να τον κάνω να πάψει να κλαίει. Κι όπως τον κρατούσα στην αγκαλιά μου, τον ακούω να μου λέει στο αυτί μου: «Βα-ρυέ-μαι… Βα-ρυέ-μαι…»
«Τον ακούσατε;» ρωτάω τους άλλους στο σαλόνι.
«Πλάκα μας κάνεις; Μας έχει ξεκουφάνει με το κλάμα του», μου απάντησαν.
Και τότε είδα πως μόνο εγώ είχα καταλάβει ότι δεν έκλαιγε, αλλά μιλούσε! Το μαγικό μου γιλέκο είχε κάνει το θαύμα του. Καταλάβαινα τη γλώσσα των μωρών! Το κλάμα δεν ήταν κλάμα, αλλά γλώσσα όπως τα αγγλικά, τα ελληνικά τα γαλλικά κ.λπ.
«Μμμμ… για να δούμε, αυτός θα καταλαβαίνει τη γλώσσα μου», σκέφτηκα και του ψιθύρισα στο αυτί για να μην με πάρουν οι άλλοι για τρελό: «Και γιατί βαριέσαι, παιδάκι μου;»
«Γιατί είμαι όλη μέρα ξάπλα, ρε παππού!»
«Και πώς ξέρεις ότι είμαι ο παππούς σου;»
«Καλά, τι χαζοί που είσαστε εσείς οι μεγάλοι! Δεν φτάνει που δεν καταλαβαίνετε τι λέω, δεν σκέφτεστε και απλά πράγματα: Μόλις μπήκες μέσα, φώναξαν όλοι, ‘να κι ο παππούουουους’ έτσι έμαθα και τους υπόλοιπους: ‘ Ήρθε ο μπαμπάς’, ‘έλα στη μαμά’ και τέτοια, κι έτσι τους έμαθα όλους».
«Τι λες ρε παιδί μου», του είπα με θαυμασμό.
«Και τώρα που γνωριστήκαμε παππού, δεν κάνεις κάτι να μην βαριέμαι».
«Μμμ… ε, λοιπόν, θα κάνω. Θα μάθεις να πετάς. Κι όταν όλοι θα κοιμούνται τα βράδια, εσύ θα φεύγεις πετώντας και θα κάνεις βόλτες. Κι έτσι όπως τους έχεις ξεθεώσει, θα γυρνάς το πρωί και δεν θα ‘χουν πάρει χαμπάρι ότι λείπεις», του είπα χαρούμενος με την ιδέα που είχα.
«Και πώς θα γίνει αυτό», με ρωτάει.
«Πολύ απλό. Θα πω στη φίλη μου τη μάγισσα Κλοκλό, να στείλει μια από τις νεράιδες που μοιραίνουν τα μωρά και θα σου δώσει το χάρισμα να πετάς».
«Για να δούμε…», είπε ο Αλέξανδρος δύσπιστα και μετά σώπασε, κάνοντας τους άλλους να με κοιτάξουν με θαυμασμό που τον είχα κάνει να μην κλαίει.

1alex-and-fairy.JPGΤο ίδιο βράδυ, αφού συνεννοήθηκα με την Κλοκλό, έστειλε στον Αλέξανδρο την νεράιδα που ήταν ειδική στο χάρισμα του πετάγματος και του το έδωσε! Κάθισε πάνω από το κεφάλι του Αλέξανδρου την ώρα που κοιμόταν και: «τικλιτιγκλόν», που λέει κι εκείνη η ξανθιά κυρία στην τηλεόραση, του έδωσε το χάρισμα του πετάγματος. Μόλις ο Αλέξανδρος ένοιωσε κάτι περίεργο στο σώμα του ξύπνησε. Κι η νεράιδα του φωνάζει: «Πέτα, πέτα…»
Κι ο Αλέξανδρος που θυμήθηκε την υπόσχεση που του είχα δώσει, δίνει μια και βγαίνει πετώντας από την κούνια του, αλλά επειδή ήταν αρχάριος ακόμα στο πέταγμα, χτύπησε το κεφάλι του στο ταβάνι.

2-alex-flying.jpg

«Όχι έτσι, όχι έτσι. Άπλωσε τα χέρια σου και σκέψου να πηγαίνεις μπροστά», του φώναξε η νεράιδα, κι ο Αλέξανδρος βρέθηκε σε λίγο πανευτυχής να πετάει πάνω από τα δέντρα του Υμηττού, που ήταν κοντά στο σπίτι του.

3-alex-flying.jpg

Κι από τότε, ο Αλέξανδρος κοιμάται σχεδόν όλη τη μέρα και ξυπνάει μόνο για να φάει και να παίξει λίγο με τη μαμά του και τον μπαμπά του. Και μόλις νυχτώσει, βγαίνει έξω χαρούμενος, ενώ οι γονείς του κοιμούνται ευτυχισμένοι που έχουν ένα τόσο ήσυχο παιδάκι που δεν κλαίει πια. Αλλά πού να ‘ξεραν… Μόνο εσείς κι εγώ ξέρουμε την αλήθεια.

4-alex-flying.jpg

Υ.Γ. Κάτι τέτοιο λέω, κι έμπλεξα στην υπόθεση Ζαχόπουλου!!! Ακούσατε τον δημοσιογράφο κύριο Στέφανο Χίο που – βγαίνοντας από το γραφείο τού Εισαγγελέα ο οποίος τον κάλεσε για την υπόθεση Ζαχόπουλου – έλεγε για τον άλλο δημοσιογράφο τον κύριο Καμπουράκη, «να πάει στην ΕΡΤ να λέει τις ιστορίες που λέει ο Νίκος Πιλάβιος», υπονοώντας ότι εγώ λέω ψέματα. Η διαφορά είναι ότι εγώ δεν είμαι πια στην ΕΡΤ, γιατί τώρα πια και στην ΕΡΤ και παντού, όλοι λένε περισσότερα και καλύτερα ψέματα από μένα! Γι’ αυτό είμαι χωρίς δουλειά…

10 Σχόλια στο “Αλέξανδρος, το μωρό που πετάει”

      natassaki
      24 Ιανουαρίου 08 στις 8:04

      Μωρό που πετάει;
      (μόνο εσύ θα μπορούσες να έχεις τέτοιο εγγόνι, παππού-Παραμυθά μου!)

      Για να τσεκάρουμε κι οι υπόλοιποι τα βράδια, που είναι τα πιτσιρίκια…
      😉

      Καλημέρα – πολλά φιλιά στον «ιπτάμενο» Αλέξανδρο.

      Μαργαρίτα
      24 Ιανουαρίου 08 στις 12:42

      Αχ, παππού παραμυθά μου..
      πολύ χαίρομαι που σε βρήκα,
      χρόνια με γύρισες πίσω!!
      Τυχερό το εγγονάκι..
      Να σου ζήσει!!
      Σε φιλώ

      demon
      24 Ιανουαρίου 08 στις 16:56

      Πανέμορφη, κατάλευκη ιστορία που κατάφερε να με ηρεμήσει απογευματιάτικα. Θα κάνεις Νίκο ένα ακόμη θαύμα, να ρουφήξει ο αέρας την ψύξη που με έχει τρελάνει από το πρωί;

      unamama
      24 Ιανουαρίου 08 στις 20:40

      πολυ ωραιο…θα ξετρελαθει ο αλεξανδρος οταν το ακουσει σε λιγο…(σε κανα-δυο χρονια…περνανε γρηγορα ετσι κι αλλιως)

      καποια στιγμη που θα νιωσετε πως ειναι η καταλληλη στιγμη, γραψτε για το πως κοψατε το καπνισμα : ))…πιστευω ειναι πολυ σημαντικο!

      Καρέλλεν
      26 Ιανουαρίου 08 στις 19:01

      Σκέφτομαι πόσο ευτυχισμένος θα νιώσει ο Αλέξανδρος όταν συνειδητοποιήσει ότι ο παππούς του του έδωσε την δυνατότητα να πετά όντως πάνω απ’ τον κόσμο. Όταν θα κυλά η καθημερινότητα, ίσως κάποτε τετριμμένη, ίσως κάποτε σκληρή, θα βγαίνει έξω πάντα σε μαγικές νύχτες της ζωής του, «θα απλώνει τα χέρια, θα σκέφτεται να πηγαίνει μπροστά» και θα πετά, όπως του έμαθε ο παππούς. Θα μπορεί να είναι πάντα ήρεμος και ευτυχισμένος, πάνω απ’ τα εγκόσμια…
      Να τον χαίρεστε!

      Xristi
      28 Ιανουαρίου 08 στις 13:27

      Πολύ όμορφη όμορφη η ιστορία του ιπτάμενου μωρού ..Αλέξανδρου.
      Τυχερός ο εγγονός που θα πετάει μαζι με τον παππού !!

      Υ.Γ Ο Χίος είπε να έρθει ο Κ. να λέει παραμύθια μαζί σου…
      (δεν είπε, ούτε υπονόησε ότι λες ψέμματα!!)
      Οσο για το ότι ΟΛΟΙ λένε περισσότερα και καλύτερα ψέμματα ..
      επι σοβαρών θεμάτων, δεν συζητιέται…

      athina
      29 Ιανουαρίου 08 στις 17:31

      και ο δικός μου πετάει. είναι τριών χρονών και όταν σε βλέπει στο blog, με βάζει να τον κουβαλάω στους ώμους και να τριγυρνάω στο σπίτι. «είμαι ο παδαμυθάαααθ!» φωνάζει. κι αυτός παιδί σου παραμυθά.

      caterinac
      29 Ιανουαρίου 08 στις 21:29

      Να σας ζήσει ο κούκλος!!Γερός και τυχερός!Έχουμε κι εμείς έναν,που γεννήθηκε τον μάιο.Mόνο που ο δικός μας(ανηψιός μου),δεν πετάει.Το χει ρίξει στο σκαρφάλωμα..εξ ου και το παρατσούκλι του..spiderman!

Σχολιάστε