Η Αλεπού κι ο Λύκος

Με γειά μου το καινούργιο computer μου! Επιτέλους! Μου φαίνεται βέβαια κάπως τεράστιο, αφού πάντα είχα lap top με δεκατριάρα οθόνη  κι αυτό έχει δεκαπενταμισάρα και 16/9 και όλο αυτό το δίμηνο που πέρασε δούλευα με ένα μικρούλη notebook που έβγαζα τα μάτια μου, αλλά το συμπάθησα. Αλλά τώρα, με το καινούργιο δεν χρειάζεται να κολλάω την καρέκλα στο γραφείο για να βλέπω και έχει και τρελλές ταχύτητες γιατί είναι 64 bits. Ας είναι καλά το παιδάκι μου που μου δάνεισε και το πήρα. Χαλάλι του οι ζημιές που έκανε στα κομπιούτερς μου όταν ήτανε μικρός. Και μια δοκιμασμένη μπαμπαδίστικη συμβουλή, σε όσες και όσους έχετε παιδιά που «παίζουν» με τα κομπιούτερς σας: Μην εκνευρίζεστε και τα μαλώνετε, όταν τους κάνουνε ζημιά. Καλύτερα, μόνο να τους εξηγείτε τι να κάνουν και να είναι πιο προσεκτικά. Θα ‘ρθει μια μέρα που θα με θυμηθείτε, γιατί θα τα έχουν μάθει καλύτερα από σας και θα σας βοηθάνε όταν κολλάτε, λόγω ηλικίας! Έτσι κι αλλοιώς, ποτέ και κανένα παιδί δεν έμαθε τίποτα με εκνευρισμό ή με φωνές και ξύλο, που κάποτε ήταν και παιδαγωγική μέθοδος! Πρέπει να σας πω ότι αυτό το τελευταίο, το σκεφτόμουν στην επίσκεψη που έκανα προχθές σε Σχολείο, στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Αγίας Παρασκευής, μέσα στα πλαίσια του προγράμματος φιλαναγνωσίας του ΕΚΕΒΙ, στα παιδιά της Τρίτης και Τετάρτης Δημοτικού. Εκεί, τη δουλειά της προβολής του υλικού που έκανε με το κομπιούτερ ο τεχνικός στο Θέατρο, που έπαιζα στις γιορτές, σε αυτό το Σχολείο την έκανε ένα αγοράκι, στην ηλικία που είχε αρχίσει ο γιος μου να… χαλάει τα κομπιούτερ μου! Από εκεί είναι η φωτογραφία που βλέπετε εδώ. Και μια διευκρίνηση: Η εικόνα δεν ήταν τόσο απλή όσο φαίνεται. Ήταν 58 παιδιά της Γ΄ Δημοτικού και 46 της Δ’  Δημοτικού. Και μετά την εκδήλωση, δεν μπόρεσα να τους χαλάσω το χατήρι και έγραψα σε ένα – ένα παιδί, στο χαρτάκι που είχε το καθένα, το αυτόγραφο που ήθελε! Χα, χα, χα…

Έτσι, θα ήθελα σήμερα να αφιερώσω το παραμύθι, «Η αλεπού και ο λύκος» στα παιδιά της Τρίτης και Τετάρτης τάξης, του 6ου Δημοτικού Σχολείου Αγίας Παρασκευής και στις Δασκάλες και στους Δασκάλους τους, που οι περισσότερες και μάλλον κι οι περισσότεροι, αν κατάλαβα καλά, έχουν «Παραμυθομεγαλώσει».
Καλή εβδομάδα σε όλους σας.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.6-H_Alepou_ki_o_lykos.mp3]

7 Σχόλια στο “Η Αλεπού κι ο Λύκος”

      να-τασσσάκι
      5 Φεβρουαρίου 12 στις 22:48

      χαχαχαχα!

      Στην ίδια περίπου ηλικία χάλασε κι ο Άκης τον πρώτο του υπολογιστή. Και τώρα παραγγέλνει εξαρτήματα για να στήσει μόνος του τον υπολογιστή του, αφού ήδη έχει κάνει αναβαθμίσεις στον δικό μου 🙂

      Καλή βδομάδα!

      mplahmplah.wordpress.com
      6 Φεβρουαρίου 12 στις 5:21

      Σωστότατες οι σκέψεις σου παραμυθά μου..Όσοι μεγαλώσαμε με εσένα φυσικά και δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό…Προκαλεί αηδία το γεγονός οτι κάποτε ήταν παιδαγωγική μέθοδος…
      Και φυσικά είχες απόλυτο δίκιο…καλημέρα!! 🙂

      Γιώργος
      7 Φεβρουαρίου 12 στις 0:36

      Ευχαριστούμε για την αφιέρωση, μα περισσότερο για τα αυτόγραφα που δώσατε σ’όλα τα παιδιά που σας είδαν και σας θαύμασαν από κοντά.
      Περίμεναν τη σειρά τους,με ευλάβεια να πάρουν το «μαγικό χαρτάκι» λες κι ήταν το πιο νόστιμο γλυκό ή το πιο ωραίο δώρο που θα μπορούσαν να πάρουν από τα χέρια του Παραμυθά.(Πώς περιμένουν στο τέλος της λειτουργίας οι πιστοί το αντίδωρο; Ένα τέτοιο πράμα)
      100 και παιδιά δεν ήταν και λίγα να υπογράψει κάποιος ένα προς ένα και ταυτόχρονα να κουβεντιάζει κιόλας με καθένα προσωπικά.Χαρά στο κουράγιο σου Παραμυθά μας.
      Τιμή μας που σε είχαμε κοντά μας και μας ταξίδεψες, μικρούς και μεγάλους και σε είδαμε χωρίς φόβο τώρα πια ότι θα παρεξηγηθούμε(για τον εαυτό μου μιλάω τώρα) από κανέναν που βλέπουμε παραμύθια. Ξέρεις όταν παιζόταν οι εκπομπές σου στην ΕΡΤ, βρισκόμουν στο Λύκειο, στο φουλ της εφηβείας και πετούσα με ένα άλλο παραμυθά της εποχής (διαχρονικός κι αυτός)τον Richard Bach με τον γλάρο Ιωνάθαν/jonathan livingston seagull και μόνο κλεφτές ματιές μπορούσα να ρίχνω, όση ώρα βλέπαν τα μικρότερα αδέρφια μου τις περιπέτειές σου. Δάσκαλος τώρα πια δεν έχει να μου πει κανείς τίποτε. Είδα και άκουσα για χάρη των μαθητών μου, πολλά από τα παραμύθια σου και τα φχαριστήθηκα σα μικρό παιδί.
      Σε ευχαριστώ λοιπόν κι εγώ προσωπικά για την ευκαιρία που μου έδωσες να γνωρίσω από κοντά τον ηθοποιό που μας έδειχνε και συνεχίζει τόσο ωραία, πόσο απλά μπορούν να γίνουν όλα όταν έχει κανείς καλή καρδιά και αισθήματα.Έτσι δεν κέρδισες και το μαγικό σου γιλέκο;
      Καλό βράδυ.
      Γιώργος

      marilia
      7 Φεβρουαρίου 12 στις 11:48

      Ε, τέτοια κάνει και τον αγαπάμε περισσότερο, Γιώργο! 😉 Άσε που μπορώ να φανταστώ ποιος χαιρόταν περισσότερο τις προβολές του Παραμυθά στην τάξη σου! χιχιχιχιχι! 😉

      maria1308
      17 Απριλίου 12 στις 20:36

      geia sas…eixa kai tis 6 kasetes tis seiras o 8aumastos kosmos twn paramy8iwn alla mou exoun xalasei.mhpws kserei kaneis an mporw na tis vrw parageilw apo kapou??

Σχολιάστε