Ο Παραμυθάς » Blog Archive » Για την Ακρόπολη

Για την Ακρόπολη

Σε γενικές γραμμές, δεν είμαι υπέρ του να αναφερόμαστε και πολύ στο μεγαλείο των Αρχαίων Ελλήνων, κάπως σαν να υπονοούμε ότι κι εμείς σήμερα είμαστε κάτι παρόμοιο – γιατί δεν είμαστε. Και μου αρέσει πολύ κάτι που έχει πει ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σόου: «Οι άνθρωποι που υπερηφανεύονται για τους προγόνους τους, είναι σαν τις πατάτες: ό,τι πολυτιμότερο έχουν είναι μέσα στη γη». Χθες το βράδυ, όμως, βλέποντας στις ειδήσεις τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης μου ήρθαν κάνα δυο προσωπικά μου πράγματα στο νου και λέω να σας τα πω.

Το ένα έχει να κάνει με τα νιάτα μου. Από τα 17 μου έως τα 21 μου, λίγο πριν πάω φαντάρος, κάθε φορά που τα καλοκαίρια πηγαίναμε σε ταβέρνα στην Πλάκα, μας άρεσε του κολλητού μου κι εμένα, να πηγαίνουμε σ’ ένα παγκάκι στον Άγιο Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη, απέναντι από την Ακρόπολη και να βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλλει πίσω από τον Υμηττό. Τότε, δεν υπήρχαν όλα αυτά τα δέντρα μπροστά στο εκκλησάκι και δεν εμπόδιζε τίποτα τη θέα προς την Ακρόπολη και το Ηρώδειο. Δεν νομίζω να έχω δει άλλο τόσο μαγευτικά όμορφο θέαμα στη ζωή μου. Λίγο πριν την ανατολή υπήρχε γύρω μια βαθιά σιωπή. Καθώς ο ήλιος ανέβαινε αργά πίσω από τον Υμηττό, το φως του έπεφτε πάνω στην Ακρόπολη και την έκανε να αλλάζει χρώματα, το ένα μετά το άλλο. Στην αρχή ήταν όλα γκρίζα και οι κολώνες έμοιαζαν παγωμένα ακίνητες· μετά, αυτό το γκρίζο μεταμορφωνόταν σε σκούρο γαλάζιο και καθώς οι κολώνες άρχισαν να ρίχνουν τις σκιές τους η μία πάνω στην άλλη, όλος ο Παρθενώνας έμοιαζε σαν να ξεκινούσε έναν αργό χορό. Πολύ γρήγορα το σκούρο γαλάζιο, άρχισε να γίνεται μωβ ανοιχτό· ύστερα βαθύ κόκκινο και μετά κόκκινο της φωτιάς. Ο ήλιος έσκαγε μύτη πίσω από τον Υμηττό και τότε η Ακρόπολη «άρπαζε φωτιά» για λίγα δευτερόλεπτα· μετά, το χρώμα της γινόταν πορτοκαλί. Τώρα πια ο ήλιος έδινε μια κι εμφανιζόταν ολόκληρος πάνω από το βουνό κι η Ακρόπολη είχε ολόκληρη ένα κατάλευκο εκτυφλωτικό φως που έμοιαζε να βγαίνει μέσα από τις κολώνες. Όλο αυτό κράταγε λιγότερο από τρία λεπτά, που έμοιαζαν αιώνες απίστευτης ομορφιάς. Κι αμέσως μετά, όλα τα πουλιά στο λόφο του Φιλοπάππου δεξιά μας, άρχιζαν –σαν να ήταν συνεννοημένα- να κελαηδάνε όλα μαζί. Η μέρα είχε αρχίσει…
Το άλλο που μου ήρθε στο νου και σκέφτηκα να σας το πω έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι. Όπως ίσως θα θυμούνται οι παλιότεροι, σας έχω μιλήσει γι’ αυτόν στα τρία POSTS, που το ένα είναι με βίντεο. Ξέρετε: «κλικ» κ.λπ. αν θέλετε να τα δείτε.
- «Οι δάσκαλοί μου, όπως λέμε οι φίλοι μου»
- «Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα»
- «Συνάντηση με μια μαϊμού».
Τον θυμήθηκα γιατί ένοιωθε για την Ακρόπολη, ένα μεγάλο και παράξενο συνδυασμό θαυμασμού, σεβασμού και αγάπης. Μετά την πρώτη επίσκεψή του στην Ελλάδα και στην Ακρόπολη, το 1930, έγραψε σε ένα γράμμα: «Ποτέ μου δεν είχα δει έως τώρα κάτι τόσο όμορφο, απλό και δυνατό, όσο ο Παρθενώνας. Η Ακρόπολη είναι εκπληκτική, σου κόβει την ανάσα και μπροστά της όλα τα άλλα δημιουργήματα της ανθρώπινης έκφρασης είναι χυδαία, μέτρια ή μπερδεμένα. Τι άνθρωποι ήταν εκείνοι οι λίγοι υπέροχοι Έλληνες τότε! Πρέπει κανείς να δει τον Παρθενώνα για να καταλάβει ότι καθετί άλλο που δεν βαδίζει στο δρόμο της αιωνιότητας είναι ασήμαντο, γελοίο και ανόητο».
Πολλά χρόνια αργότερα, στα 1980, σε μια βιογραφία του, ο ίδιος ο βιογράφος του λέει ότι κάποιο μεσημέρι διάβασε στον Κρισναμούρτι ένα άρθρο αμερικάνικης εφημερίδας, που ανέφερε την Ακρόπολη λέγοντας ανάμεσα στ’ άλλα τα εξής: « …“Η όξινη βροχή και τα σουλφουρικά οξέα διαβρώνουν με μεγάλη ταχύτητα αυτό το μαρμάρινο μνημείο που έχει επιζήσει σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια. Σε μερικές δεκαετίες όλο αυτό το αναντικατάστατο αριστούργημα θα είναι…” Καθώς διάβαζα…», σημειώνεται στη βιογραφία, «…ο Κρισναμούρτι γύρισε προς το μέρος μου και μια έκφραση οδύνης πέρασε από το πρόσωπό του. Με διέκοψε απότομα λέγοντας, με ένα τόνο τρομερού πόνου στη φωνή του: “Μη κύριε, σας παρακαλώ μη μιλάτε άλλο γι’ αυτό. Δεν ξέρετε… είναι τόσο… είναι τόσο…”, αλλά δεν ολοκλήρωσε τη φράση του και την άφησε να σβήσει μέσα σε ένα αίσθημα απερίγραπτης αγωνίας…».
Ο ίδιος σημειώνει στο ημερολόγιό του για την επίσκεψή του στην Ακρόπολη το 1930: «…Ο αρχαίος ναός έβλεπε τη γαλανή Μεσόγειο· ήταν ερειπωμένος και το μόνο που απόμενε απ’ αυτόν ήταν οι μαρμάρινες κολώνες. Είχε καταστραφεί σε κάποιο πόλεμο, αλλά ήταν ακόμα ένα ιερό καταφύγιο. Κάποιο σούρουπο, με το χρυσό ήλιο να πέφτει στα μάρμαρα, ένιωσες την ιερή ατμόσφαιρα· ήσουν μόνος, χωρίς τους επισκέπτες με την ατέλειωτη φλυαρία τους γύρω σου. Οι κολώνες έπαιρναν ένα καθαρό χρυσαφί χρώμα και η θάλασσα μακριά ήταν έντονα γαλάζια. Υπήρχε ένα διατηρημένο άγαλμα της θεάς, αλλά ήταν κλειδωμένο· μπορούσες να τη δεις μόνο σε ορισμένες ώρες κι έτσι έχανε την ομορφιά της ιερότητας. Η θάλασσα παρέμενε γαλάζια…».
Σε κάποια ομιλία του το 1982, είπε: «Όταν πας στην Ελλάδα και δεις για πρώτη φορά τον Παρθενώνα νιώθεις ότι υπάρχει τόσο σπάνια σπουδαιότητα στην ομορφιά του, στα χρώματά του με φόντο τον ουρανό, σε όλο το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού που αποπνέει, που σου ‘ρχεται να γονατίσεις μπροστά του…».
Αυτό που λέει είναι κάτι που έκανε ο ίδιος. Σε μια συζήτηση μ’ ένα φίλο του σε κάποια άλλη βιογραφία φαίνεται να είπε: «Ξέρεις κάτι», με ρώτησε, «όταν είδα για πρώτη φορά τον Παρθενώνα, «γονάτισα από δέος μπροστά του.. ευτυχώς δεν ήταν κανείς τριγύρω…».
Αυτό είχα διαβάσει λίγο πριν τον συναντήσω και στη διάρκεια του μεσημεριανού φαγητού μαζί του το καλοκαίρι του 1985, τον ρώτησα: «… “Διάβασα σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε τελευταία, ότι την πρώτη φορά που ανεβήκατε στην Ακρόπολη, πέσατε στα γόνατα· είναι αλήθεια”; “Ναι, ναι, ναι…”, απάντησε γελώντας παίρνοντας μια πονηρή έκφραση, σαν να είχε θυμηθεί κάποια αταξία που είχε κάνει».
Αυτά και μια φωτογραφία από την επίσκεψή του στην Ελλάδα το 1930.
Καλό βράδυ και καλή βδομάδα.
Π.

Έγραψε ο Παραμυθάς στην κατηγορία Γενικά στις21 Ιουνίου 2009

83 σχόλια στο “Για την Ακρόπολη”

νατασσσάκι

21 Ιουνίου 09 στις 21:50

Η εικόνα της Ακρόπολης που αλλάζει χρώματα με τον ήλιο, είναι μαγική…
Κι όποιος την έχει δει με ανοιχτά μάτια και καρδιά, νιώθει έτσι, όπως ο Κρισναμούρτι. Μπορεί να καταλάβει τη μαγεία της, να νιώσει τα χρόνια που πέρασαν και αντανακλούν πάνω της. Και μπορεί να γονατίζει μπροστά της.

Καλή βδομάδα κι από μένα

Παπαστρατής Ιωάννης

21 Ιουνίου 09 στις 23:17

Ντρέπομαι για αυτό που θα πω αλλά έχω να ανέβω στην Ακρόπολη από το Δημοτικό.Και είναι κρίμα γιατί έρχονται τόσοι άνθρωποι από άλλες χώρες να θαυμάσουν αυτό το μεγαλείο που εμείς έχουμε δίπλα μας και απλώς το περιφρονούμε.Ίσως με βάση την αθάνατη ελληνική λογική του στυλ »Δίπλα μας είναι μορέ κάποια στιγμή θα πάμε.»Και απλώς δε πάμε.

ΝατασσσΆκι ελπίζω ο Άκης να έχει γνωρίσει αυτό το μεγαλείο.Καλή σου εβδομάδα φιλενάδα.Την »επίθεση» της Athinovio στο προηγούμενο post την είδες.Ελπίζω να μη σε στεναχώρησε.Περιμένω να μου στείλεις τον Παραμυθά μας.Φιλιά και στους δυο σας.

Νίκο μου προσπάθησα να φανταστώ το μεγαλειό του ηλιοβασιλέματος που περιγράφεις και δεν είναι εύκολο.Πρέπει να ήταν μαγευτικό.Για άλλη μια φορά σε ευχαριστώ (κλισέ ε;;) που μας δίνεις ένα μέρος και αφορμή να ξεδιπλώνουμε τις σκέψεις μας.Καλή σου εβδομάδα.

Καλή εβδομάδα και στην υπόλοιπη παιδική χαρά.

papiera

22 Ιουνίου 09 στις 10:29

η ακρόπολη είναι ένα κουτάκι αναψυκτικού πάνω σε μια κοιλιά ή κατάλαβα λάθος;

dimitrisp

22 Ιουνίου 09 στις 14:18

καλημερα και καλη εβδομαδα να εχουμε
Σιγουρα λεω θα ειναι καλη οταν ξεκιναμε μια ομορφη στην Ακροπολη βολτα μαζι με μια υπεροχη συντροφια!
πρεπει να σας εμπιστευτω οτι η βεραντα του σπιτιου μου βλεπει ,αναμεσα,απο δυο πολυκατοικιες τη δυτικη πλευρα της Ακροπολης.Μερικες φορες οταν καταφερνω να την παρατηρω ,χωρις να κουβαλω μεσα μου περιτο φορτιο, ειναι σα να στεκομαι σε ευθεια με την αρχαιοτερη κεραια κινητης τηλεφωνιας και ευθυς γινομαι ενας ασημαντος δεκτης τηλεφωνου…
Η εικονα του Κρισναμουρτι γονατισμενου μπροστα στην ακροπολη με πηγε κατευθειαν στους στιχους ενος τραγουδιου που αγαπαω και συνηθως σιγοσφυριζω.
σαν τους παλιους ραδιοπειρατες το αφιερωνω εξαιρετικα στο νατασσακι αλλα και σε ολους τους φιλους που γραφουν στο ομορφο αυτο σπιτι,ζητωντας τους να μη με παρεξηγησουν και να με δουν ως ανθρωπο που εχει την αναγκη να επικοινωνει και να λεει και καμια μαλακεια που και που.
σας ζηταω να το ακουσετε μεχρι τελος,στιχο προς στιχο

http://www.youtube.com/watch?v=yQMwM7rROM4