Του Αγίου…. Έρωτα!

Ανοίγοντας σήμερα, Δευτέρα 25 του μήνα,  την ατζέντα μου, όπως κάνω κάθε Δευτέρα, για να δω μήπως γιορτάζει κανένας φίλος ή φίλη, είδα κάτι που δεν το έχω ξαναδεί και δεν το ήξερα! Ότι σήμερα γιορτάζει όποιος τον λένε… Έρωτα! Κοιτάξτε στην πάνω δεξιά γωνία της ατζέντας, στις 25 του μήνα.  Δηλαδή υπάρχει  Άγιος Έρωτας! Κι ακόμα σήμερα γιορτάζουν η Φεβρωνία και η … Λιβύη. Άλλο κι αυτό! Το Φεβρωνία το έχω ακούσει, αλλά το Λιβύη νόμιζα ότι είναι μόνο χώρα! Οπότε, άρχισα να ψάχνω τα τρία ονόματα στο ίντερνετ. Θα σας βάλω ένα μικρό απόσπασμα από αυτά που βρήκα για το κάθε όνομα. Και θα αρχίσω με τη Λιβύη:

Η Λιβύη υπάρχει στην ελληνική μυθολογία. Ήταν κόρη του Έπαφου, γιου του Δία και της Ιούς, και της Μέμφιδας, κόρης του Νείλου. Ο Έπαφος αργότερα έδωσε το όνομα της κόρης του στην περιοχή που γειτόνευε δυτικά με τη χώρα της Αιγύπτου. Η Λιβύη, με τον Ποσειδώνα απέκτησε δυο δίδυμους γιους, το Βήλο και τον Αγήνορα Ως παιδιά της Λιβύης αναφέρονται από άλλους και η μυθική Λάμια και ο Λέλεγας.  Το Κράτος της Λιβύης είναι χώρα της Βόρειας Αφρικής και βρέχεται βόρεια από τη Μεσόγειο. Ανατολικά της βρίσκεται η Αίγυπτος, νοτιοανατολικά της το Σουδάν, ενώ νότια συνορεύει με το Τσαντ και το Νίγηρα και δυτικά με την Αλγερία και την Τυνησία. Το 90% του εδάφους της είναι έρημος και η Λιβύη είναι η τέταρτη μεγαλύτερη αφρικανική χώρα σε έκταση. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Τρίπολη, όπου ζουν 1,7 εκατομμύρια κάτοικοι. De facto ηγέτης της χώρας ήταν ο Συνταγματάρχης Μουαμάρ αλ-Καντάφι, του οποίου η εξωτερική πολιτική τον είχε φέρει συχνά σε αντιπαράθεση με τη Δύση και με τις κυβερνήσεις άλλων χωρών της Αφρικής. Στην χώρα αυτή τη στιγμή διεξάγεται Εμφύλιος Πόλεμος που ανέτρεψε τον Καντάφι. Για το λόγο αυτό έχει σχηματισθεί αντικαθεστωτική κυβέρνηση με έδρα την Βεγγάζη. Οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις έχουν αναλάβει τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένης της Τρίπολης, και έχουν αναγνωριστεί με σύναψη διεθνώς σχέσεων από κάποιες χώρες.

Και τώρα θα περάσω στην Αγία Φεβρωνία:

“Η Αγία Φεβρωνία, ήταν περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά. Το ίδιο όμως έλαμπε και η αγνή ψυχή της. Για το λόγο αυτό σε ηλικία 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της ασκητικής και της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της, Βρυένη και βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).   Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά και να εμβαθύνει στις Θείες Γραφές. Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της το ζήλο της, την προθυμία της και το ταπεινό της φρόνημα. Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο κατεδίωκε χριστιανούς, με επικεφαλής το Σεληνο (288 μ.Χ.) έφθασε και στο μοναστήρι της Φεβρωνίας. Οι άλλες μοναχές κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η οποία ήταν άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί. Κοντά της παρέμειναν η ηγουμένη Βρυένη και η αδελφή Θωμαΐς. Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από την ομορφιά της. Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να τη φρουρούν και οι υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να άλλαξοπιστήσει. Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο, που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε  να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε, τελικά τη σκότωσε με ξίφος.

Και θα κλείσω με ένα εξαιρετικό κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα, από το βιβλίο του, “Αναγκαιότητα της Αλλαγής”
Καλή εβδομάδα και χρόνια πολλά σε όλους και όλες, τους Έρωτες και τις… Ερωτίνες.  Χα, χα, χα,,,
Π

“… O έρωτας παίζει έναν εξαιρετικά σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας, γιατί είναι ίσως η μόνη βαθιά, από πρώτο χέρι εμπειρία που έχουμε. Διανοητικά και συναισθηματικά μπορούμε να μιμηθούμε, να ακολουθήσουμε, να υπακούσουμε. Υπάρχει πόνος και σύγκρουση σ’ σλες μας τις σχέσεις, εκτσς από την ερωτική πράξη. Σ’ αυτή την πράξη, που είναι τσσο διαφορετική και τσσο σμορφη, αφηνόμαστε παραδομένοι, κυριευμένοι απ’ αυτήν, έτσι που με τη σειρά της γίνεται σκλαβιά. Η σκλαβιά είναι η απαίτηση για τη συνέχισή της -και πάλι η δράση του κέντρου που είναι διαιρετική. Βρίσκεται κανείς τσσο πολύ κλεισμένος πίσω από ένα φράχτη -διανοητικά, μέσα στην οικογένεια, στην κοινότητα, μέσα από την κοινωνική ηθική, μέσα από τα θρησκευτικά καθιερωμένα- τσσο περιφραγμένος, ώστε μόνον αυτή η σχέση απόμεινε, στην οποία να υπάρχει ελευθερία και ένταση. Της αποδίδουμε, επομένως, τρομακτική σημασία. Αν σμως υπήρχε ελευθερία ολόγυρά μας, τστε δε θα νιώθαμε γι’ αυτήν τέτοια λαχτάρα και δε θα γινόταν τέτοιο πρόβλημα. Εμείς την κάνουμε πρόβλημα, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αρκετσ έρωτα ή γιατί νιώθουμε τύψεις που έχουμε κάνει, ή γιατί κάνοντάς τον σπάμε τους κανόνες που έχει επιβάλλει η κοινωνία. Είναι η παλιά κοινωνία που ονομάζει την καινούργια κοινωνία ανεκτική, επειδή για την καινούργια κοινωνία η ερωτική πράξη είναι μέρος της ζωής. Ελευθερώνοντας το νου από τη σκλαβιά της μίμησης, της εξουσίας, της συμμόρφωσης και των θρησκευτικών επιταγών, ο έρωτας έχει τη δική του θέση στη ζωή, αλλά δε θα καταβροχθίσει και τα πάντα. Από εδώ, μπορεί κανείς να δει στι η ελευθερία είναι απαραίτητη για την αγάπη -σχι η ελευθερία της εξέγερόης, σχι η ελευθερία του να κάνει κανείς σ,τι θέλει, σχι του να ικανοποιεί κανείς φανερά ή κρυφά σσα λαχταρά, αλλά μάλλον η ελευθερία που έρχεται από την κατανόηση της σλης δομής και φύσης του κέντρου. Τστε η ελευθερία είναι αγάπη.…” 

 

 

 

Σχολιάστε