«Η Αγάπη Πάντα Νικά»

Ναι, ξέρω, ο τίτλος  του post, προετοιμάζει για κάτι φιλοσοφικό τύπου Κρισναμούρτι, αλλά απλώς είναι κάτι που έχει σχέση με παιδιά. Από μια άποψη το ίδιο είναι. Κάποτε με είχαν ρωτήσει πώς είναι δυνατόν στο ίδιο blog να συνδυάζονται τα παιδιά με κείμενα του Κρισναμούρτι. Απάντησα, ότι και τα δύο έχουν την ίδια αθωότητα καρδιάς. Σήμερα, λοιπόν, το post –  κατηγορίας μπλογκοπεριοδικού, είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος  από την επίσκεψή μου στο Δ΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Νικολάου στην Κρήτη, όπου θα δείτε και γιατί αυτός ο τίτλος σήμερα. Το ένα θέμα είναι η παρουσίαση του θεατρικοποιημένου Παραμυθιού που σας έλεγα στο προηγούμενο post ότι είχε ετοιμάσει  μία από τις Δασκάλες του Σχολείου, όπου εγώ έκανα τον «Παραμυθά» και το ευχαριστήθηκα και το άλλο είναι ένα τραγούδι  που μου άφησαν link στο προηγούμενο post  και μιλάει για τον Δία, που όπως σας είπα, σ’ αυτή την επίσκεψή  μου στην Κρήτη έμαθα ότι είναι Κρητικός!
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Δείτε πρώτα το βίντεο από το Σχολείο και μετά το τραγούδι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Πρώτα το βίντεο από το Σχολείο.

Και τώρα το τραγούδι για τον Δία

3 Σχόλια στο “«Η Αγάπη Πάντα Νικά»”

      Στεφανία
      21 Δεκεμβρίου 12 στις 19:43

      Τι καλό…και πάνω απ’ όλα τι πρωτότυπη ιδέα!
      Μπράβο στους διοργανωτές και πολλά μπράβο στα παιδιά!
      Το μαγικό μολύβι και η Άιναφετς τους ευχαριστούν και τους στέλνουν τις καλύτερες ευχές τους για χαρούμενες γιορτές!

      Δεν θα σχολιάσω το τραγούδι του «Κρητικού Δία» μια και γνωρίζω τον ηθικό αυτουργό και ξέρω πόσο αγαπά ο Παραμυθάς τα τραγούδια των προγόνων του! 😉

      ΑΦιλάκια σε όλους και καλές γιορτές να έχετε κοντά σε όσους αγαπάτε! 🙂

      να-τασσσάκι
      22 Δεκεμβρίου 12 στις 0:30

      Καταπληκτικά τα πιτσιρίκια!
      Καμιά φορά σκέφτομαι πως, μόνο και μόνο για κάτι τέτοια πιτσιρίκια άξιζε που επέστρεψε ο «δικός μας» Παραμυθάς και το Αόρατο Μαγικό Μολύβι του 🙂

      [Όσο για το τραγούδι, είναι πολλές φορές τελευταία που κι εγώ νιώθω πως «το μόνο που με σώνει είναι μια δοξαριά του Ψαραντώνη». Για μένα είναι σχεδόν σαν τον «Παραμυθά»: επιστροφή στην ξένοιαστη παιδική ηλικία… 😉 ]

Σχολιάστε