Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας;

Ακούγοντας αυτές τις μέρες να λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή των παιδιών, θυμήθηκα το βιβλίο που είχα γράψει παλιότερα με τίτλο, Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς “εγώ” και που πριν είχε βγει με τον τίτλο, “Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται”, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Έτσι σκέφτηκα να ανεβάσω σήμερα ένα κεφάλαιο από αυτό,  με τον τίτλο “Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας”;  Και με αυτό το post  -και με αυτό το ερώτημα βέβαια-  λέω να κλείσω τη χρονιά.

Καλή πρωτοχρονιά
Π.

“Καθώς μεγάλωνα τα πρώτα χρόνια την κόρη μου, παρατήρησα ότι το μυαλό μου είχε την τάση να φτιάχνει κάποια ιδανική εικόνα πατέρα που θα έπρεπε να φτάσω για να μεγαλώσω σωστά το παιδί μου. Ώσπου μια μέρα μου πέρασε από το νου ότι αντί να σκέφτομαι τι καλός πατέρας που θα ήμουν αν γινόμουν ετούτο ή εκείνο, θα ήταν καλύτερο να κάτσω να δω, να μάθω αυτό που είμαι. Αναρωτήθηκα μήπως οι ενοχές που νοιώθουμε εμείς οι γονείς για κάτι που δεν είμαστε, μήπως η δημιουργία ενός ιδανικού που πρέπει να φτάσουμε κάποια μέρα, είναι άλλοθι για να μπορούμε να συνεχίσουμε έως τότε να είμαστε αυτό που είμαστε; Μήπως, αν βλέπαμε καθαρά αυτό που είμα­στε, αν δεν κάναμε καμία κίνηση απομάκρυνσης, καμιάς φυγής απ’ αυτό, αλλά μέναμε εκεί εξετάζοντας το, κι ας μην μας αρέσει αυτό που βλέπουμε, μήπως τότε θα τελείωνε αμέσως, χωρίς να χρειαστεί να φτιάξουμε το αντίθετό του ή να έχουμε ενοχές; Αυτό το παιχνίδι της παρεμβολής του χρόνου ανάμεσα στο τώρα και σε ένα μελλοντικό ιδανικό που θα φτάσουμε κάποια μέρα, αυτό το κόλπο της δημιουργίας του αντίθετου, του ιδανικού, που τρέχουμε πίσω του για να το φτάσουμε… κάποτε, το παίζει ο αν­θρώπινος νους εδώ κι αιώνες τώρα. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς γίνεται να υπάρχουν τόσες οργανώσεις ειρήνης στον κόσμο, τόσα κινήματα ειρήνης, διεθνείς οργανισμοί κύρους για την ειρήνη, προσπάθειες της Εκκλησίας και συναντήσεις κορυφής με στόχο την ειρήνη, κι όμως να έχουμε συνέχεια πολέμους; Αν βλέπαμε τον πόλεμο πραγματικά σαν θανάσιμο κίνδυνο, δεν θα σταματούσε αμέσως κάθε πόλεμος, χωρίς να χρειάζεται η δημιουργία του ιδανικού της ειρήνης; Αυτό δεν είναι μία από τις υποκρισίες που μέσα τους μεγαλώνουν τα παιδιά μας; Όταν βρεθούμε μπροστά σ’ έναν γκρεμό, κάνουμε πίσω. Δεν συνεχίζουμε να περπατάμε στο κενό ονειροπολώντας για το πώς θα εξαφανίσουμε τους γκρεμούς!
      Κι εδώ, όταν νοιώθουμε να μην μπορούμε –να μην θέλουμε, δηλαδή να αλλάξουμε- λέμε την κλασική φράση, «άνθρωποι είμαστε κι εμείς…», που είναι από τα καλύτερα άλλοθι που έχουμε βρει για να μην κάνουμε ποτέ αυτό που πρέπει. Και θα συγ­χωρούσαμε ποτέ έναν πιλότο που θα έριχνε το αεροπλά­νο του, επειδή «άνθρωπος είναι κι αυτός, κι έκανε ένα λά­θος»; Είναι λιγότερο εγκληματικό να μεγαλώνει κανείς στραβά ένα παιδί; Κι αν ήταν ένα δύο, δεν θα πείραζε, αλλά είναι εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που μεγαλώνουν έτσι! Δηλαδή, είναι εκατομμύρια… «αεροπλάνα» που πέφτουν από… «πιλότους» που ε, άν­θρωποι είναι κι αυτοί, με τα ελαττώματα τους… Και χρειάζεται κανείς να προσπαθεί να γίνει «τέλειος γονιός» ή, μήπως, υπάρχει κάτι πιο εύκολο για ν’ αρχίσουμε, όπως το να κάνουμε πρώτα εμείς τα μικρά καθημερινά πράγματα που απαι­τούμε από τα παιδιά μας;
   Οπότε, νομίζω ότι γεννιέται αυτό το ερώτημα: Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας; Μήπως πίσω από κάθε ερώτημα, κάθε πρόβλημα ανα­τροφής των παιδιών και των σχέσεων μας μαζί τους, υ­πάρχει μόνο αυτό το ένα και μοναδικό ερώτημα;
    Δεν νομίζω ότι είναι θεωρητικό αυτό το ερώτημα. Είναι το πιο πρακτικό και σοβαρό ερώτημα που υπάρχει στις σχέσεις μας. Ξέρω, μοιάζει σοκαριστικό, αλλά μήπως δεν πρέπει να θεω­ρούμε σαν δεδομένο γεγονός ότι τ’ αγαπάμε τα παιδιά μας; Γι’ αυτό ας βάλουμε ετούτο το ερώτημα στον εαυτό μας. Και, προς Θεού, όχι για να δώσουμε απάντηση. Το αντί­θετο: να το αφήσουμε να πλανιέται συνέχεια μέσα στο νου μας, σε οτιδήποτε κάνουμε σχετικό με τα παιδιά μας. Όταν τα συμβουλεύουμε, όταν τα χαϊδεύουμε, όταν τα δέρνουμε, όταν καπνίζουμε, όταν λέμε ψέματα, όταν γι­νόμαστε βίαιοι, όταν νιώθουμε κολλημένοι πάνω τους, όταν αγωνιούμε γι’ αυτά, όταν αδιαφορούμε γι’ αυτά και κυρίως κάθε φορά που λέμε ότι τα αγαπάμε. Συνέχεια, μέχρι να μεγαλώσουν και να γίνουν ικανά να… μας φύ­γουν.

 

 

 

Σχολιάστε