Είναι άδικη η ζωή;

Το post αυτό, δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο θα μπορούσα να ανεβάσω για πρωτομηνιά, για Σαββατοκύριακο και για αρχές της Άνοιξης, αλλά αποφάσισα να μην το αναβάλλω και πάλι. Είπα, όμως, να το αρχίσω με κάτι ανοιξιάτικο και πολύ όμορφο, το ανθισμένο φυτό δίπλα στην μπαλκονόπορτά μας.

Τον τελευταίο καιρό, δύο άτομα της οικογένειας έχουν ζήσει πολύ κοντά στον θάνατο. Ο ένας, ο παππούς είναι 94 χρονών κι ο άλλος –ανεψιός κάποιων και πρώτος ξάδελφος άλλων- 38 χρονών. Έφυγε ο νεότερος, αφήνοντας πίσω του τρία μικρά παιδιά και έμεινε ο γηραιότερος, που έχει δύο τρισέγγονα! Κάποιοι και κάποιες από την οικογένεια, συγκλονισμένοι είπαν ότι ο Θεός είναι άδικος, ή ότι η ζωή είναι άδικη. Το ίδιο είπε ακόμα κι αυτή η γυναίκα του παππού, η γιαγιά της οικογένειας ανάλογης μεγάλης ηλικίας κι εκείνη. Ένοιωσα συμπόνια για τα παιδιά του ανθρώπου που έφυγε, αλλά περισσότερο για τους γονείς του, καθώς έχω παιδιά ανάλογης ηλικίας. Αλλά αυτό το «ο θεός είναι άδικος» και το «η ζωή είναι άδικη», που το ακούω να το λένε από μικρό παιδί σε ανάλογες ή και ελαφρότερες περιπτώσεις με έβαλε σε σκέψεις.
Ας αφήσουμε το Θεό που δεν τον έχουμε γνωρίσει και που υπάρχει περίπτωση να είναι αυτός φτιαγμένος «κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας» και όχι εμείς «κατ’ εικόνα και ομοίωση» δική του, ας αφήσουμε, λοιπόν, τον Θεό που δεν τον έχουμε δει ποτέ κι ας πάρουμε τη ζωή που την βλέπουμε κάθε μέρα.
Σίγουρα υπάρχει η νομική δικαιοσύνη, η κοινωνική δικαιοσύνη, όπως και η φιλοσοφική ιδέα της δικαιοσύνης, που γι’ αυτή έχουν μιλήσει πολύ οι φιλόσοφοι όλων των εποχών στα βιβλία τους. Αλλά στην πραγματική, στην αληθινή ζωή, στην καθημερινή ζωή, σ’ αυτό που βλέπουμε, ξέρουμε και ζούμε κάθε μέρα, υπάρχει δικαιοσύνη έτσι όπως την περιμένουμε ή και την απαιτούμε οι άνθρωποι;  Ο ένας είναι έξυπνος, καλοφτιαγμένος,  όμορφος και με καλή καρδιά, ο άλλος είναι άσχημος, κακοσουλούπωτος, με φτωχό μυαλό και καρδιά. Ο ένας είναι γερός, δυνατός, γεμάτος υγεία κι ο άλλος έχει γεννηθεί με κάποια αναπηρία, ασθενικός κι αδύναμος. Ο ένας μπορεί να μιλάει υπέροχα κι ο άλλος να τραυλίζει .Ο ένας είναι λαμπερός, ευαίσθητος, γεμάτος αισθήματα, αξιαγάπητος και ωραίος κι ο άλλος είναι θαμπός, αναίσθητος κι αποπνέει κάτι το αντιπαθητικό. Ο ένας είναι λογικός, σοβαρός και με ψυχική υγεία, κι ο άλλος είναι σαχλός και ανόητος ή ακόμα βγάζει όλη του τη ζωή με ψυχοφάρμακα ή και μέσα σε ψυχιατρείο. Θα μπορούσε κανείς να συνεχίζει ατέλειωτα αυτόν τον κατάλογο, με χαρακτηριστικά και ζωές ανθρώπων, που έτσι έχουν γεννηθεί, χωρίς να έχουν καμιά ευθύνη γι’ αυτά… «αδικημένοι από τη ζωή». Αποκορύφωμα του καταλόγου, εκείνο που υπήρξε η αιτία αυτών των σκέψεων: ο ένας να πεθαίνει στα ενενήντα τόσα του από γεράματα κι άλλος πριν τα σαράντα από κάποια κληρονομική αρρώστια.
Έτσι αναρωτιέται κανείς: η ζωή έχει δικαιοσύνη; Έχω την εντύπωση ότι το ερώτημα ή μάλλον η απαίτηση είναι λάθος. Αυτή η απαίτηση έχει γεννήσει το «ήταν θέλημα Θεού», των Δυτικών, όπως και το «κάρμα» και την μετενσάρκωση των Ινδουιστών και λοιπά, ως παρηγοριά στην άρνηση αυτού που είναι γεγονός, αλλά και ως μετάθεση  ευθύνης. Ίσως η ζωή δεν «ασχολείται» με δικαιοσύνες και αδικίες. Είναι εκεί, αυτό που είναι, για να τη ζεις χωρίς να απαιτείς από αυτήν ή από κάποιο Θεό δικαιοσύνη ανθρώπινης λογικής. Και ίσως εκείνο που έχει σημασία είναι να ζεις με συμπόνια και  καλοσύνη, έχοντας επίγνωση ότι είμαστε ίσοι απέναντι στη ζωή, αλλά όχι ίδιοι και αυτή η επίγνωση να μας δίνει την καθαρότητα του νου και της καρδιάς, που δεν επιτρέπει κανενός είδους αλαζονεία γι’ αυτό που είμαστε, ό,τι κι αν είμαστε, γιατί τελικά φαίνεται πολύ πιθανό να είμαστε ένα. Κι εδώ θυμήθηκα κάτι που έχει πει ο Κρισναμούρτι και λέω να τελειώσω μ’ αυτό.
Καλό μήνα και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«Ο εγκέφαλός μας είναι ένα πολύπλοκο εργαλείο. Δεν είναι δικό σας και δικός μου, αλλά είναι ο εγκέφαλος της ανθρωπότητας. Δεν έχει εξελιχθεί από τότε που έχεις γεννηθεί εσύ μέχρι τώρα, έχει εξελιχθεί μέσα στους αιώνες και διαμορφώνει τη συνείδησή μας. Αυτή η συνείδηση δεν είναι προσωπική του καθένα, είναι το έδαφος όπου πάνω του στέκονται όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Αυτή η συνείδηση που παρατηρείς, με όλο το περιεχόμενό της από πίστεις, δόγματα, ιδέες, φόβους, ευχαριστήσεις, αγωνίες, μοναξιά, απογοήτευση και απελπισία,  δεν είναι αποκλειστικά δική σου ατομική συνείδηση , είναι η συνείδηση της ανθρωπότητας, που τη μοιράζεσαι με όλους».

 

5 Σχόλια στο “Είναι άδικη η ζωή;”

      δημήτρης
      2 Μαρτίου 13 στις 0:04

      Μόλις διάβασα το ποστ αυτό (που είναι τροφή για σκέψη και αφορμή για έρευνα σε βάθος) θυμήθηκα σχεδόν αμέσως τον Χότζα με τα καρύδια…ψάχνοντας για να κάνω αντιγραφή την ιστορία του βρήκα κι άλλη μια σχετική σε αυτό το μπλογκ οπότε κι αντιγράφω τις ιστορίες με την άδειά σου:
      Μια μέρα μερικοί πιτσιρικάδες προσπαθούσαν να μοιράσουν καρύδια, που είχαν σε ένα σακί. Αλλά δεν συμφωνούσαν και ξέσπασε ανάμεσά τους μεγάλος καυγάς. Στο τέλος αποφάσισαν να πάνε στον Νασρεντίν Χότζα που είχε φήμη ανθρώπου δίκαιου, να κάνει αυτός τη μοιρασιά.
      «Θέλετε να σας τα μοιράσω με τον τρόπο που μοιράζει τα πράγματα ο Θεός ή με τον τρόπο που τα μοιράζουν οι άνθρωποι;»«Με τον τρόπο που μοιράζει ο Θεός, ο Θεός!», φώναξαν οι πιτσιρικάδες.
      Ο Χότζας πήρε το μισό σακί, πάνω από διακόσια καρύδια, και τα έδωσε στον πρώτο. Στο δεύτερο έδωσε μόνο δύο καρύδια. Στον τρίτο έδωσε είκοσι.
      Οι πιτσιρικάδες άρχισαν να φωνάζουν. «Τι κάνεις εκεί πέρα; Εμείς θέλουμε να είσαι δίκαιος όπως ο θεός». Αλλά ο Νασρεντίν δεν καταλάβαινε τίποτα. «Μόνο οι αφελείς πιστεύουν σε τέτοιες ανοησίες. Ο Θεός μοιράζει τα πράγματα όπως εγώ σας μοιράζω τώρα τα καρύδια».
      και η 2η ιστορία:
      Ένας θεοφοβούμενος γείτονας του Νασρεντίν, κάθε τόσο και με κάθε ευκαιρία, έστρεφε τας μάτια του στον ουρανό κι έλεγε μ” ένα γλυκανάλατο ύφος: «Ας γίνει το θέλημα του Θεού».
      Ώσπου μια μέρα ο Νασρεντίν, δεν άντεξε και του λέει: «Το θέλημα του Θεού γίνεται έτσι κι αλλιώς πάντα, οπότε τζάμπα το λες και το ξαναλές».
      «Και πώς είσαι τόσο σίγουρος γι” αυτό Χότζα μου», ρωτάει ο γείτονας, «πώς μπορείς να τ” αποδείξεις»; «Πολύ απλό», απαντάει ο Χότζας: «Αν δεν γινόταν πάντα το δικό του θέλημα, δεν θα είχε γίνει τόσο χρόνια, κάποτε και το δικό μου»
      Καλό μήνα!
      Φιλιά

      Ευαγγελία
      2 Μαρτίου 13 στις 11:45

      Τα λόγια σου, αλλά και εκείνα του Κρισναμούρτι, με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη.

      Καλή Άνοιξη… εντός… κι εκτός μας…

      Πέτρος
      5 Μαρτίου 13 στις 11:15

      Πάντως έχω ακούσει να λένε και το αντίθετο, ότι δηλαδή όποιους αγαπάει ο «Θεός» τους παίρνει νέους. Το λένε βέβαια, φαντάζομαι, για να παρηγορηθούν (όπως το «γούρι, γούρι» όταν χυθεί πάνω σου το κρασί, το νερό, σπάσουν πιάτα, χαλάσει το αμάξι σου κλπ.), αλλά είναι μια ενδιαφέρουσα αντίθετη άποψη.

      Ένας φίλος μου είχε πει μια φορά για έναν άλλο θάνατο που με στεναχώρεσε πολύ και όλο μιλούσα καγι’ αυτό. Μου είπε ότι ο θάνατος είναι κάτι πολύ απλό, τη μια στιγμή είσαι και την άλλη δεν είσαι. Είναι η σκέψη του ανθρώπου που τον κάνει πολύπλοκο και τον φορτίζει.

      χαιρετισμούς σε όλους

      Mika
      13 Μαρτίου 13 στις 10:07

      «Ίσως η ζωή δεν «ασχολείται» με δικαιοσύνες και αδικίες. Είναι εκεί, αυτό που είναι, για να τη ζεις χωρίς να απαιτείς από αυτήν ή από κάποιο Θεό δικαιοσύνη ανθρώπινης λογικής.»

      Σε ευχαριστώ για αυτό…με ξύπνησες…
      Φιλιά

      λουλου
      2 Μαΐου 13 στις 22:24

      εμένα πάντως αυτό που με ανησυχεί και με τρομάζει είναι η αδικία των ανθρώπων. Δε μου φαίνεται τόσο άδικη η ζωή, όσο οι άνθρωποι, πράγμα που κάνει τη ζωή μας λιγότερο καλή και δε μας αφήνει να νιώσουμε αγάπη για τους ανθρώπους στο τέλος.

Σχολιάστε