Το επάγγελμα του ηθοποιού

cover

Μόλις είδα ότι έχω καιρό να ανεβάσω κάποιο κείμενο, από αυτό το εξαιρετικό βιβλίο του Κρισναμούρτι,  με σημειώσεις που κράτησε από τις συζητήσεις του με ανθρώπους που έρχονταν να τον δουν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και λέω να βάλω ένα που έχει σχέση και με μένα, αφού ένα από τα επαγγέλματα που έχω κάνει στη ζωή μου είναι και ηθοποιός. Δείτε το.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Ο Τ. Ρ. ένας νέος άνθρωπος, που ήταν στρατιώτης, είχε  έρθει για να μιλήσουμε για κάτι που ήταν πολύ σημαντικό γι’ αυτόν. Είπε ότι ήθελε να βοηθάει αληθινά τους ανθρώπους και ένοιωθε ότι αυτό, καθώς είχε ταλέντο ηθοποιού, θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα μέσα από το θέατρο, κάτι για το οποίο, όμως, η οικογένειά του ήταν αντίθετη.

Συζητήσαμε για κάμποση ώρα και μου μίλησε για τη ζωή του. Ήταν πολύ ξύπνιος και παθιασμένος, αλλά και στενοχωρημένος, γιατί είπε πως η κατάσταση ήταν εξαιρετικά δυσάρεστη στην κοινωνία και ένοιωθε ότι έπρεπε να βοηθήσει. Και τότε εξήγησε ότι αυτό που ενδιαφερόταν να κάνει, δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με την οργανωμένη θρησκεία και ότι δεν ήθελε ούτε καν να το συζητήσει αυτό.

Για να βοηθάει κανείς τους άλλους, πρέπει να έχει κατανόηση και η κατανόηση πρέπει να αρχίζει από τον ίδιο του τον εαυτό. Η γνώση του εαυτού σου πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για την βοήθεια των άλλων. Τον ρώτησα αν ενδιαφερόταν να βοηθάει τους άλλους με το θέατρο, όχι έχοντάς το σαν επάγγελμα αλλά κυρίως ως μέσο για να κάνει αυτό που τον ενδιέφερε. Η ηθοποιία, λοιπόν, ήταν δευτερεύουσας σημασίας και δεν έπρεπε να περιοριστεί αποκλειστικά σ’ αυτήν· άλλωστε όντας ακόμα στρατιώτης δεν υπήρχε άμεση ανάγκη να πάρει απόφαση για το επάγγελμά που θ’ ακολουθήσει. Και αν ήθελε πραγματικά να «βοηθάει» τους ανθρώπους με ένα ουσιαστικό τρόπο, ήταν το θέατρο  το καλύτερο μέσο για να το κάνει; Οι άνθρωποι δεν πήγαιναν στο θέατρο κυρίως για να διασκεδάσουν, για να ψυχαγωγηθούν και όχι για σοβαρούς λόγους; Και για εκείνους τους λίγους που ήταν σοβαροί, το θέατρο ήταν ο καλύτερος τρόπος για να τους προσελκύσει; Επιπλέον, τι επίδραση έχει το θέατρο στον ηθοποιό; Όσο πιο καλός ηθοποιός είναι, τόσο πιο πολύ δεν υπάρχει κίνδυνος να γίνεται πιο εγωκεντρικός, να παίζει πάντα κάποιο ρόλο στην προσωπική του ζωή, πράγμα που γίνεται σίγουρα επιζήμιο για την αυτογνωσία και την κατανόηση; Δεν υποδαυλίζει την φιλοδοξία, την έπαρση και την απόλυτη ρηχότητα; Κάτω από τέτοιες συνθήκες πώς μπορεί να υπάρξει αληθινή σοβαρότητα;

Προτού αποφασίσει οριστικά, δεν θα ήταν καλύτερα να εξετάσει προσεκτικά μήπως έχει μέσα του σε ύπνωση κάποια άλλη ικανότητα εκτός από την ηθοποιία, που να είναι πιο κατάλληλη για τις προθέσεις του; Αν αποφάσιζε τελειωτικά να πάει στο θέατρο, τότε η ανακάλυψη κάποιας άλλης, ίσως, ικανότητας δεν θα ήταν δυνατή· ενώ αν ήταν ανοιχτός σε οτιδήποτε και ερευνούσε βαθιά μέσα του, τότε θα μάθαινε. Σε μια τέτοια βαθιά έρευνα, θα ανακάλυπτε άλλους παράγοντες μέσα του που υπήρχαν στη σκιά προς το παρόν και που με την έρευνα, ίσως, του άλλαζαν την πορεία των τωρινών του σκέψεων. Η δυσαρέσκειά του που ίσως διοχετευόταν και σταθεροποιόταν στο θέατρο, έπρεπε να αφεθεί να εξελιχθεί, και μέσα από αυτήν να έρθει πληρότητα και εκείνο που κάθε άνθρωπος ψάχνει.

 

 

Σχολιάστε