σχετικά

Posted by Παραμυθάς

Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987. Από τους τηλεθεατές που την παρακολουθούσαν τότε, οι μεγαλύτεροι σήμερα είναι γύρω στα σαράντα πέντε και οι μικρότεροι γύρω στα είκοσι επτά. Όλοι τους πια έχουν «βγει» ως ενήλικες στην κοινωνία και αρκετοί από αυτούς είναι και ίδιοι γονείς. Οι εκδηλώσεις προς το πρόσωπο που έπαιζε τον Παραμυθά στο δρόμο είναι συγκινητικές κι αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος δημιουργίας αυτού του blog.

Οι ιστορίες ήταν του Αλ. Κυριτσόπουλου, του Νίκου Πιλάβιου κ.α. Η μουσική ήταν του Σταμάτη Σπανουδάκη, τα σχέδια του Αλέκου Κυριτσόπουλου και η σκηνοθεσία/παρουσίαση του Νίκου Πιλάβιου.

Permalink | Νοεμβρίου 21st, 2006

128 σχόλια στο “σχετικά”

      Γιώργος Σιάφης
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 14:37

      παρακαλώ μπορείτε να μας αποστείλλετε τα ακριβή σας στοιχεία επικοινωνίας.
      Στη διάθεσή σας
      Γιώγρος Σιάφης

      marios
      17 Φεβρουαρίου 07 στις 3:05

      Apisteytooooo!!! O paramythas!! Paraligo na patho kardiaki prosvoli molis eida ayto to blog! Einai dynaton?? Ti mou thimisees sniFF!!
      Genimenos to 79 ..me thymamai na kathomai se mia mini-kareklitsa sto spiti tou pappou ..kai na se vlepo na petas mesa apo mia aspromauri tileorasi pitsos me 6-7 koumpia, pou patouses to ena koumpi gia na allaxeis kanali kai ta ypoloipa koumpia petagontan exo :P p ..toso kala.
      Se euxaristoume gia ta sunaisthimata pou mas xarises tote..ma pio poly se eyxaristoume gia ta sunaisthimata pou mas xarizeis twra mesw aytou tou blog.. molis mou edoses piso o,ti agapimeno exo xasei ap’ to 79 mexri simera. :) ))))

      Eva Kesselring
      17 Φεβρουαρίου 07 στις 23:51

      Ναι, εγώ είμαι.
      Ίσως ένα από τα πρώτα σου «μωρά», Παραμυθά :)
      Πριν λίγες μέρες έκλεισα τα 39 (!)
      Και όπως για όλα τα μωρά της γενιάς μου, μου άνοιξες την πόρτα της τηλεόρασης —–αλλά όχι μόνο απ την οθόνη. Εγώ ήμουν απ τα τυχερά μωρά που έφτασαν μέχρι το inner sanctum του ραδιομεγάρου της Αγ. Παρασκευής, τα πλατώ, τα studio, τις κονσόλες… τον «Θαυμάσιο Κόσμο της Μουσικής»… και με κάποιο ανεξήγητο ακόμα τρόπο, όλα αυτά με ακολούθησαν στη συνέχεια της ζωής μου, από θέατρο σε θέατρο και από συναυλία σε συναυλία και από παραγωγή σε παραγωγή.
      Σ’ευχαριστώ, γλυκέ μου Παραμυθά!
      μια ακόμη «κόρη» σου
      η Εύα
      ΥΓ: Είμαι τρελλά χαρούμενη που σε ξαναβρίσκω και για έναν ακόμα -εντελώς εγωιστικό- λόγο: είσαι ένας από τους ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ πλέον ανθρώπους επί της Γης που με γνώριζαν και τους γνώριζα όταν ακόμα δεν είχα κλείσει τα 10… (!!)

      Σπύρος Σεραφείμ
      18 Φεβρουαρίου 07 στις 17:28

      «Mνήμη. H μνήμη είναι χρήσιμη γιατί οι αναμνήσεις μας είναι αυτές που μας προσδιορίζουν. H έλλειψη μνήμης είναι σοβαρό πρόβλημα, γιατί μπορεί να κάνει κάποιον να μη θυμάται ούτε τι είναι, ούτε τι κάνει».
      Από έκθεσή μου στο Δημοτικό, όταν – ταυτόχρονα – ήμουν και τηλεθεατής της εκπομπής σου.
      Σε ευχαριστώ για όλα όσα μου θύμισες. Πλέον, είμαι 35 ετών. Μαζί μεγαλώσαμε. Μεγαλώσαμε;

      Μαριέττα Προβατά
      21 Φεβρουαρίου 07 στις 15:17

      κάποιος γνωστός μου έστειλε το site και δεν το πίστευα!! Είμαι γραφείο και από τη συγκίνηση δάκρυσα!! Τι να τους εξηγήσεις τώρα;; Δεν ξέρω ποιος το σκέφτηκε αλλά είναι εξαιρετική ιδέα το blog και κρίμα που δεν έγινε νωρίτερα!! Ο Παραμυθάς ήταν μία εξαιρετική παραγωγή και είναι πολύ κρίμα που δεν βρίσκει πρόσφορο έδαφος στα τηλεοπτικά μέσα πια. Προσωπικά νιώθω πολυ τυχερή που καθώς τα έφερε έτσι η ζωή σας ξανασυνάντησα σε «ώριμη» ηλικία πλέον και από κοντά αυτή τη φορά. Αλλά το μεγαλύτερο ευτύχημα είναι πως δεν μου «γκρεμίσατε» την εικόνα που είχα για τον Παραμυθά.. είστε ένας εξαιρετικά τρυφερός άνθρωπος με αγνή παιδική ψυχή όπως τότε, που την καταθέτατε για να καλλιεργήσετε με όμορφες εικόνες τη δική μας. Ο Παραμυθάς ήταν και παραμένει για όσους θυμούνται και συγκινούνται το όχημα για το όνειρο και το ταξίδι.. ευχαριστούμε..

      Χριστίνα Ζουρούδη
      25 Φεβρουαρίου 07 στις 1:20

      Αγαπημένε μου παραμυθά! Είναι Σάββατο βράδυ κι εγώ κάνω εργασία στον υπολογιστή. Ο άντρας μου μ’ έχει εξορίσει γιατί βλέπει για 500η φορά το μουντιάλ σε dvd (όντας ιταλός καταλαβαίνεις τι τράβηξα το περασμένο καλοκαίρι). Βρήκα καταφύγιο στο διαμέρισμα της αδερφούλας μου (μένει από κάτω), όπου αυτή με άλλες 4 φίλες της βλέπουν το «Φάντασμα της Όπερας» σε dvd κι εγώ σπαζοκεφαλιάζω για το θέμα μου… Καθώς τελείωνα ένα κείμενο, παρατήρησα ότι ήταν ανοιχτή μια ιστοσελίδα. Έκανα κλικ για να χαζέψω λίγο κι έπεσα πάνω σου! Δεν πίστευα στα μάτια μου! Θα μπορούσες σε παρακαλώ να μου πεις πως θα επικοινωνήσω μαζί σου; Μπορείς να μου απαντήσεις μ’ ένα mail έστω;
      Σ’ ευχαριστώ που ανακάλυψες το internet, ευχαριστώ που ανακάλυψες εμάς, τα «παιδιά σου» μετά από καιρό, σε χρειαζόμασταν!

      Με αγάπη
      Χριστίνα

      Ντροπαλός
      26 Φεβρουαρίου 07 στις 18:09

      Πω πω αναμνήσεις…
      Συγκινήθηκα και νομίζω ότι θα συγκινηθούν όλοι μου οι φίλοι στους οποίους θα το διαδώσω. Εννοείται ότι θα μπει και στους δεσμούς του ιστολογίου μου.
      Στους σχολιαστές ανακάλυψα και μια συμφοιτήτριά μου (εκτός εάν πρόκειται για συνωνυμία), τότε τα παλιά χρόνια που ήμουν προπτυχιακός (πλάκα πλάκα έχουν περάσει 12 χρόνια από τότε που μπήκα στο πανεπιστήμιο)

      Ελένη Αθανασοπούλου
      27 Φεβρουαρίου 07 στις 12:02

      Καλημέρα
      ήμουν μαθήτριά σας στη σχολή της κας Σωτηροπούλου (1995-98) και γνώριζα επίσης τη θεία σας κα Πανδώρα
      Χαίρομαι που είστε καλά και αν και ο γιός μου είναι τώρα 15 ετών εγώ θα επισκέπτομαι την ιστοσελίδα σας
      φιλικά
      Ελένη

      ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΠΑΘΟΥΛΑΣ
      6 Μαρτίου 07 στις 0:24

      Αγαπημενέ μου ΠΑΡΑΜΥΘΑ,ποιός θα μου το’λεγε ότι μετά από τόσο καιρό θα έγραφα στο site σου.Ήμουν στο αυτοκίνητο όταν έμαθα ότι βγήκε ,από έναν ραδιοφωνικό σταθμό και το μυαλό μου σταμάτησε για μερικά δευτερόλεπτα. Είμαι 26 χρονών.Πριν από κάμποσο καιρό βρήκα (δυστυχώς ) μόνο 2 κασσέτες από τη σειρά »ΚΑΣΣΕΤΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ» που μου χε κάνει δώρο ο πάππους μου όταν ήμουν πολύ μικρούλης. Μόλις έβαλα και ξανάκουσα τη φωνή σου αντρίχιασα ολόκληρος.»Η Μαγική κατσαρόλα, Η Δύναμη του βιολιού » και πολλά άλλα πραμύθια έχουν χαρακτεί μέσα μου. Για πάρα πολύ καιρό αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσα να έρθω σε επικοινωνία μαζί σου.Μού’χε γίνει έμμονη ιδέα. Όπως καταλαβαίνεις η είδηση για το site ήταν δώρο εξ ουρανού..Θα ήθελα πάρα πολύ να επικοινωνήσω μαζι σου με κάποιο τρόπο. Ευχαριστώ. Με αγάπη…..Αλέξανδροσ

      Leila
      9 Μαρτίου 07 στις 14:36

      Είμαι μέσα στο target group, αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, που περιγράψατε, ανάμεσα στις ηλικίες δηλαδή.. Aν και τα δικά μου παιδικά χρόνια είναι περίεργα, άλλα θυμάμαι, άλλα δεν θυμάμαι, άλλα δεν θέλω να θυμάμαι, μου ξυπνήσατε συναισθήματα.. και εικόνες από το βάθος του μυαλού μου.. Και επειδή ξέρω ότι ένας άνθρωπος με ευαισθησίες ικανοποιείται όταν τον καταλαβαίνουν και χαίρεται με τη ευχαρίστηση των άλλων.. αφήνω το σχόλιό μου εδώ.. Και διαβάζοντας ως τώρα τις απόψεις σας βρήκα πολλά με τα οποία συμφωνώ, με εκφράζουν και δεν έβρισκα τις λέξεις για αυτά..

      Δήμητρα Κεχαγιά
      16 Μαρτίου 07 στις 14:25

      Γεια σας,

      Θα ήθελα κι εγώ να ζητήσω στοιχεία επικοινωνίας μαζί σας.

      Ευχαριστώ εκ των προτέρων

      Δήμητρα Κεχαγιά

      natassaki
      21 Μαρτίου 07 στις 21:23

      Καλησπέρα κι από εμένα! Πόσο χαρούμενη νιώθω, και πόσο συγκηνιμένη μαζί! Σε πέτυχα, αγαπημένε Παραμυθά της παιδικής μου ηλικίας, να σε σχολιάζουν σε ένα φόρουμ, νέα παιδιά, που ίσως και να μην πρόλαβαν καλά – καλά τις εκπομπές σου! Εξήγησα και στον 8χρονο γιό μου τι είσαι, του έδειξα ζωγραφιές και το βιντεάκι…….Τι κρίμα να μην είναι έτσι ακόμα η τηλεόραση για παιδιά – και όχι μόνο…… Να είσαι καλά, και θα τα λέμε από εδώ τώρα. Σ’ ευχαριστώ για τις όμορφες αναμνήσεις……
      Νατάσα, 36 χρονών. (και μητέρα πια…)

      Μάνος
      21 Μαρτίου 07 στις 22:02

      Παραμυθά παραμυθά, δεν σου φτάνουν τα γλυκά;
      Θέλεις και τηγανιτές πατάτες!

      Αγαπημένε μου Νίκο,
      Τι να πρωτοπώ. Μου έδωσε το link αυτό η αδερφούλα μου(natasaki), 5 ετών μεγαλύτερη μου(είμαι 31), που με ανεχόταν να σε βλέπουμε μαζί. Είχα την μεγάλη τύχη να σε συναντήσω από κοντά 2 φορές, μία φορά μικρός στο μέγαρο στην Αγ. Παρασκεύη (χόρευα στο συγκρότημα της Ρούλας Μουζουράκη), και μία φορά πριν 5-6 χρόνια έξω από το Δημαρχείο του Περιστερίου που είχες έρθει για μία εκδήλωση νομίζω. Ευτυχώς που κοιμάται ο γιος μου, να μην τσαλακώσω την εικόνα του «ΑΝΤΡΑ» πλέον, που κλαίει. Νομίζω πως η θύμηση σου αυτή είναι ότι καλύτερο συνέβη αυτές τις άχαρες μέρες άτονης ζωής που διανύουμε.

      Σε ευχαριστώ πολύ

      Μάνος

      Χριστίνα
      23 Μαρτίου 07 στις 11:50

      To site το ανακάλυψα τυχαία. Και επειδή στην τύχη χρωστάμε συνήθως τις δυνατότερες συγκινήσεις, όταν άνοιξα το post με το επεισόδιο του «Κήπου με τα αγάλματα» με πήραν τα ζουμιά από τις αναμνήσεις και έγινα ρεζίλι μέρα μεσημέρι σ’ ολόκληρο το γραφείο. Σας ευχαριστώ γιατί μου θυμήσατε ότι κάποτε ήμουν ένα κοριτσάκι που πίστευα ότι με τον «Παραμυθά», τον «Κήπο με τα αγάλματα» και τα κινέζικα παραμύθια (α, και μερικές φέτες ψωμί με Μερέντα) είχα τα πάντα για να είμαι ευτυχισμένη!
      Θα χαρώ πολύ – αν το θέλετε κι εσείς – να μιλήσουμε λίγο, κι αν σας γεμίσω το μάτι να δημοσιεύσω μία συνέντευξη σας στο περιοδικό που εργάζομαι σήμερα. Επειδή, την αγάπη που μου εμφυσήσατε εσείς για την τηλεόραση την έκανα επάγγελμα και ασχολούμαι με το τηλεοπτικό ρεπορτάζ θα χαρώ να τα πούμε έστω και μέσω mail.

      βουλίτσα
      24 Μαρτίου 07 στις 16:09

      ειμαι ενα ‘παιδακι’ (21 χρονων) που μεγαλωσε με τις μαγευτικες σας ιστοριες!!!!Μολις ανακαλυψα το site και η συγκινηση που νιωθω ειναι απεριγραπτη. Καθως σας γραφω λιγα λογια, ακου την φωνη σας να διηγηστε την μαγισσα κλοκλο και μολις και με τα βιας μπορω να κρατησω τα δακρυα μου.Μπορει να εχετε βαρεθει να ακουτε λογια σαν και αυτα,αλλα παιρνανε απο το μυαλο μου απειρες εικονες απο κεινες τις παλιες εποχες.Εχω ακομη και ενα βιβλιο σας και ποτε δεν πιστευα οτι θα μπορουσα να σας μιλησω. Η μαμα μου μου ελεγε παντα οτι ειστε πολυ μακρια,σε καποιο μαγικο μερος και στεναχωρομουν που δεν μπορω να σας μιλησω!!!!!
      Ελπιζω να δειτε το mail μου και να ξερετε οτι σας αγαπαω πολυ(αληθεια σας το λεω)!!!!!

      jackalman
      25 Μαρτίου 07 στις 1:55

      Kαλησπέρα σας,
      σήμερα μόλις ανακάλυψα την ιστοσελίδα του αγαπημένου μου Παραμυθά (κατά ενήλικα κόσμο κο Ν. Πιλάβιο).
      Τι να πω απλά έχω συγκινιθεί βλέποντας τα βίντεος από την ιστοσελίδα με την επίσης αγαπημένη μου Χιλιοποδαρούσα.
      Εγώ είμαι γεννημένος το 1979 (συγκεκριμένα 11 ιουνίου)
      και τον παραμυθά τον πρόλαβα ασπρόμαυρο (τηλεόραση έγχρωμη πήραμε το 1983), έχω μέσα μου όμως καλά φιλαγμένη την εντύπωση ότι ακόμα και τότε μέσα από την δύναμη της μαγείας του χάριζε χρώμα στην ασπρόμαυρη sony μας (που άνηγε με ματσακόνι και όχι με τηλεκοντρόλ-γέλια).
      Περισσότερα comments σε επόμενα θέματα
      :)

      Ειρήνη
      13 Απριλίου 07 στις 13:01

      Είναι απίστευτο!!!Δεν υπάρχει αυτό! το link του site εμφανίστηκε ξαφνικά σε μία αναζήτηση που έκανα στο google και από τότε δε μπορώ να σταματήσω να κλαίω!!! Δε ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ!!!Τον παραμυθά, τη χιλιοποδαρούσα που περίμενα πως και πως κάθε Κυριακή στις 4.00 μ.μ. Κλείνω να προλάβω να στείλω το site σε φίλους…Τώρα που ξαναβρεθήκαμε δε χανόμαστε!!!!

      γιωργος
      16 Απριλίου 07 στις 22:58

      ευχαριστώ για όλα, ο παραμυθάς, η χιλιοποδαρούσα, απογείωσαν την φαντασία μου. ο θεός να σας δίνει πάντα δύναμη να «μεγαλώνετε» κι άλλα παιδιά. χαιρετίσματα στην κλοκλό

      γιώργος, θεσσαλονίκη

      ΔΗΜΗΤΡΗΣ Κ.
      19 Απριλίου 07 στις 0:06

      ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,ΑΛΛΑ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΨΗΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΜΕ.ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΚΑΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ…………..ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

      ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΟΥΛΗΣ
      20 Απριλίου 07 στις 10:11

      Κε Παραμυθά,

      Ευχαριστώ εσένα καταρχήν γι’αυτό το υπέροχο δώρο που έκανες σε όλους εμάς, «τα παιδιά σου», και ευχαριστώ επίσης το Sunday του Αγγελιοφόρου το οποίο σου αφιέρωσε κάποιες από τις σελίδες του στο τεύχος της Κυριακής 15/04/2007! Είμαι γεννημένος το 1976 και με θυμάμαι να σε παρακολουθώ ΑΦΩΝΟΣ μέσα από μία κόκκινη ασπρόμαυρη τηλεόραση 14″ (με τα κουμπιά στο πλάι και χωρίς κεντρική κεραία)… ούτε θυμάμαι εάν έγραφε μάρκα επάνω!!! Σε περιμένουμε να επιστρέψεις στη μικρή οθόνη όπως ακριβώς σε θυμόμαστε από τότε!!! Τέλος η εξομολόγηση… συγκινήθηκα!!!

      ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕΕΕΕ!!!!

      Λεωνίδας Κ
      22 Απριλίου 07 στις 11:22

      Αγαπητέ Παραμυθά,

      Σε είδαμε στο «Αυτό μας έλειπε»…Συγκίνηση μεγάλη…
      Γεννιά του 77 εγώ θυμάμαι πολλές ευχάριστες στιγμές, που περνούσα μπροστά στην τηλεόρασή μου..Τυχερός γιατί ήτανε εγχρωμη !!!!
      Παρακολουθώ το blog, καθημερινά σχεδόν. Μετά απο τόσα χρόνια ποιός θα το περίμενε οτι με την βοήθεια της τεχνολογίας θα μπορούμε να έχουμε ακόμα την ίδια σχεδόν επαφή. Εύχομαι να σε συναντήσω κάποια στιγμή απο κοντά…

      KONSTANTINOS S
      22 Απριλίου 07 στις 12:06

      Agapite kurie Niko , paramytha mas. olos tuxaios sas eida simera sthn thleorasi ki etsi ematha gia to site ki xarika polu polu
      ti mou thymisate ..xiliopodarousa ,,, poses fores den perimena na arxisei anupomona kolimenos mprosta sthn thleorasi ,,,
      ki poso lipame pou ekpompes sasn thn xiliopodarousa alla ki aparagoges sas opos o kipos me t agalmata ki o thysauros tis bagias den tha briskeis pia sthn eliniki thleorasi
      sas eyxaristo polu gia ola na eiste kala ki oloi na sas xairontai ki esies na xaireste thn oikogeneia sas ,

      yg
      uparxoun se dvd o thysauros this bagias h to kipos me ta agalmata
      ..euxaristo polu

      Αγγελική
      22 Απριλίου 07 στις 21:07

      Όπως οι άλλοι έτσι κ εγώ..αγαπημένε μου Παραμυθά!Είμαι τόσο συγκινημένη που σε ξαναβλέπω..!Ολοι μας έχουμε χάσει την μαγεία κ την αθωότητα εκείνης της εποχής..κ όμως εσύ γύρισες κ πάλι κοντά μας για να μας θυμίσεις οτι αυτά τα δύο υπάρχουν ακόμα!Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που ένιωσα μόλις σε είδα σήμερα στην τηλεόραση..Με λόγια απλά:μας έλειψες πολύ!!!

      ΕΙΡΗΝΗ
      22 Απριλίου 07 στις 21:14

      ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΗΣ.
      ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΕΡΦΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ Τ.V. ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ , ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΑ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΑΣ , ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕ/ΣΗ ΜΑ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ.
      ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΘΕΙ ΞΑΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

      ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ!!!!!!!

      ΗΛΙΑΣ
      22 Απριλίου 07 στις 22:50

      «Ποιός είσαι ρε μεγάλε, ο Παραμυθάς είσαι ?»

      Αυτό λέγαμε χαριτολογώντας ο ένας στο άλλο στο Πολυτεχνείο για να υποδηλώσουμε θαυμασμό, σεβασμό, δέος, σε κάποιον που είχε καταφέρει κάτι σημαντικό, σε κάποιον που μπορούσε να «πετάξει».

      Ένα μικρό δείγμα για το πόσο βαθειά επηρέασε τη γενιά μου (σήμερα είμαι 36 χρονών) η εκπομπή του Παραμυθά.

      Κ. Πιλάβιο σας ευχαριστώ και εγώ για τη συνεισφορά σας στις παιδικές μου αναμνήσεις. Ελπίζω τα παιδιά μου να έχουν την εμπειρία εκπομπών ανάλογων με αυτή του Παραμυθά.

      Πάττυ
      23 Απριλίου 07 στις 12:13

      Απίστευτο! Μου το είπε μια φίλη, αλλά δεν το πίστευα, μέχρι που το είδα!

      Πολυαγαπημένε μας Παραμυθά, μακάρι να μπορούσαν να περάσουν από τον «ιστό» συναισθήματα και χαμόγελα… Σε είμαστε ευγνώμονες για τις πολύτιμες παιδικές αναμνήσεις που μας δημιούργησες! Ο Θεός να σε έχει πάντα καλά!

      Μαρία
      23 Απριλίου 07 στις 16:29

      Αγαπητέ Παραμυθά,

      Σας είδα το πρωί του Σαββάτου στον Apha και δεν μπορώ να σας περιγράψω την συγκίνηση που ένιωσα… Αφού μόλις σας είδα αναφώνησα «ο αγαπημένος μου» και βέβαια εισέπραξα την απορημένη ματιά του συζύγου μου. Είμαι 30 ετών και ακόμα θυμάμαι με πόση ανυπομονησία περίμενα να δω την εκπομπή σας στην τηλεόραση. Η εικόνα του παραμυθά που πετάει έχει μείνει ανεξίτηλη ακόμα και στα όνειρά μου… Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι τα κασετοπαραμύθια και τα αντίστοιχα βιβλία που είχατε κυκλοφορήσει την δεκαετία του ‘80, αν θυμάμαι καλά. Δυστύχως όμως από παιδική ανευθυνότητα έχασα τις κασσέτες και κατέστρεψα τα βίβλια. Από τότε όμως τα αναζητώ σε κάθε βιβλιοπωλείο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Γι’ αυτό θα ήθελα να σας ρωτήσω εάν έχουν επανακυκλοφορήσει ή υπάρχει περίπτωση να τα προμηθευτώ από κάπου (βέβαια τώρα θα μιλάμε για cds και όχι για κασσέτες).

      Αν μπορέσετε να μου απαντήσετε θέλω να σας ευχαριστήσω, παρά πολύ, εκ των προτέρων για τον χρόνο σας. Διαφορέτικα, ήταν πολύ μεγάλη ικανοποιήση για μένα που μπορέσα να επικοινωνήσω με τον άνθρωπο που με μυήσε στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών!

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Τίμος
      23 Απριλίου 07 στις 19:06

      Γεννημένος το φθινόπωρο του 76 είμαι και εγώ ένα από τα παιδιά σου..Σε γνώρισα την δεκαετία του 80 και σε θυμάμαι μέχρι σήμερα. Με μεγάλη χαρά σε συναντώ ξανά αγαπημένε «παραμυθά»..είσαι μέσα στην καρδιά μας.

      Ντέμη
      23 Απριλίου 07 στις 22:15

      Δεν είμαι σίγουρη οτι είστε εσείς αυτός που ψάχνω για να ξαναβρώ τα παιδικά μου χρόνια αν και δεν ήταν όπως θα έπρεπε γι’αυτό και εύρισκα καταφύγιο στις παιδικές κασέτες που περιείχαν τα ποιό όμορφα παραμύθια που έχω ακούσει ποτέ.Δυστυχώς ο πατέρας μου τότε μου τις κατέστρεψε και κατά τύχη έχω μια φυλαγμένη που την ακούω σχεδόν κάθε βράδυ εδώ και 20 χρόνια.Αυτές συνοδευόταν με 6 παιδικά παραμύθια με τον τίτλο ο θαυμαστός κόσμος των παραμυθιών.Μου λείπουν οι υπόλοιπες 5 κασέτες και θα’θελα οπωσδήποτε να τις αποκτήσω αν είναι δυνατόν.Περιμένω να μου απαντήσετε για να μην τρέφω ελπίδες.. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σας..

      anny
      24 Απριλίου 07 στις 9:39

      καλημέρα και απο εμένα !!!
      καθόμουν και έπινα καφέ στο μπαλκόνι μου το Σάββατο με ανοιχτή την τηλεόραση και ξαφνικά άκουσα μια γλυκιά ζεστή ξεχασμένη φωνή …….. σηκώθηκα αμέσως και είδα το γλθκό μας «γεράκο». αμέσω ς έβάλα τα κλάμματα… τόσες αναμνήσεις…. είμαι γεννημένη το 1972 και σε θυμάμαι απο πάντα να υπάρχεις στη γλυκές αναμνήσεις απο τα παιδικά μου χρόνια,, Καθόμασταν με την αδελφή μου (1 χρόνο μικρότερη) μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση χωρις κοντρόλ στην αρχή και με τα κουμπιά τα τεράστια και κατόπιν με το κοντρόλ που ερχόταν με ενα καλώδιο συγκεκριμένου μήκους… και εμένα να προσπαθώ να αντιγράψω τα σχέδια σας απο την τηλεόραση!!καθώς σου γράφω τα δάκρυα μου τρέχουν σα να ειναι ποτάμι (η συνάδελφός μου γελάει στο δίπλα γραφείο) και ειναι χαράς και αγαλίασης που σε ξαναβρήκαμε. θέε μου ποσο ίδιος είσαι!! Διαβάζω τα γράμματα των άλλων «παιδιών» (διότι είμαστε ακόμα παιδιά για να σου γράφουμε ολα αυτά ..)και νοιώθω τόσο ωραία που μου έρχεται να σηκωθώ στο γραφείο και να φωνάξω δυνατά .. φέρτε πίσω την αθοώτητα μας !! φέρτε πίσω στην τηλεοραση τον παραμυθά… !!! πρέπει να ξανακάνεις τηλεώραση αγαπημένε μας παραμυθά, πρέπει και τα σημερινά παιδία να μάθουν απο εσένα… αρκετή βία και χαζομάρα έχουν τα σημερινά παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση!! σε περιμένουμε να μας ξανακάνεις παιδιά… σε αγαπάμε πολύ και σου ευχόμαστε να είσαι πάντα καλά και να αγαπάς τα παιδιά !!!
      με πολύ αγάπη και απέραντη ευγνωμοσύνη
      άννυ λ.
      Υ.γ.έχεις συνειδητοποιήσει πόσα παιδιά έχεις??? χιλιάδες…εκατομμύρια..

      Ράνια
      24 Απριλίου 07 στις 15:52

      Το Σάββατο το πρωί κύριε Νίκο, προσπαθούσα επί ένα τέταρτο να εξηγήσω, στην κατά πέντε χρόνια μικρότερη, αδερφή μου, τί είσαστε για μας, τους τριάντα και κάτι.
      Ευχαριστώ για το όμορφο ταξίδι στο χρόνο και τις αναμνήσεις!!
      Ευχαριστώ για την ευαισθησία με τη οποία μας ταξιδεύατε στη χώρα της φαντασίας.
      Μακάρι ο γιός μου να είχε έναν τόσο καλό «καραβοκύρη» όπως εσείς και όχι τον Optimus Prime των Transformers.
      Όποια μελλοντική τηλεοπτική προσπάθεια σας, να ξέρετε πως θα έχει ένθερμους και φανατικούς οπαδούς.
      Με πολύ αγάπη από μένα και πολλούς συνομήλικους μου φίλους, που πραγματικά θλίφτηκαν που δεν κατάφεραν να σας δουν στην εκπομπή του Σαββάτου!
      Σίγουρα θα τους συναντήσετε και αυτούς στο Block σας σύντομα.

      Αγγελική
      25 Απριλίου 07 στις 15:19

      Καλησπέρα κ απο μένα…
      Είμαι η Αγγελική, 33χρ πλέον…αν κ βλεπ’οντάς σας προχτές στον Alpha με γυρίσατε πολύ πίσω…Δεν θα σας κουράσω με λόγια, απλά ήθελα να σας πώ (κ πιστεύω εκ μέρους όλων της γενιάς μου ) πως είστε ένα κομμάτι της ζωής μου, και καταφέρατε για άλλη μια φορά να βγάλετε σε όλους μας την παιδική κ αγνή ψυχή που είχαμε κάποτε….Κρίμα γι’αυτούς που δεν μεγάλωσαν μαζί σας…

      Τα φιλιά μου
      Με απεριόριστη εκτίμηση
      Αγγελική….

      Μάρω
      26 Απριλίου 07 στις 20:20

      Να, λοιπόν, που είμαστε ακόμα εδώ, συντονισμένοι στον Παραμυθά μας..
      Είναι σα να γυρίζω χρόνια πίσω, διαβάζοντας όλα αυτά τα σχόλια από παιδιά που τώρα πέρασαν τα 30 ή έστω τα αγγίζουν.
      Παιδιά που έχουν όνομα κι έχουν συνδέσει την παιδική τους ηλικία με σας. Στα 28 μου, πια, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε. Εσείς, οι τηγανιτές πατάτες, η χιλιοποδαρούσα, το μαγικό γιλέκο! Έχω ακόμα κασσέτες σας που δυστυχώς έχουν μασηθεί τώρα πια και δεν ακούγονται… Χαίρομαι πολύ που σας βρήκα πάλι κι εύχομαι με κάποιο τρόπο η 10χρονη ανηψιά μου να έχει κάποτε τη δυνατότητα να σας δει και να μάθει από σας όλα αυτά που μάθαμε κι εμείς τότε.
      Η παιδική μου ηλικία, οι μνήμες που έχω από τότε δε με άφησαν ποτέ. Μπορεί ν’ ακούγεται μελό αλλά κι εσείς μέσα μου είσαστε, με τα παραμύθια σας. Έχω φίλες απ’ το δημοτικό, που μεγαλώσαμε μαζί και άρα και μαζί σας. Απ’ την Μπεσσυ που βρίσκεται στον Καναδά, την Κατερίνα που σε λίγο φεύγει για Λονδίνο, τη Μαρία και μένα που βρισκόμαστε εδώ, σας ευχόμαστε να έχετε πάντα καλές πτήσεις και μαζί σας να παίρνετε κι άλλα παιδιά στα μαγικά ταξίδια σας στα παραμύθια!
      Θα ήταν πολύ όμορφο αν γινόταν μια συνάντηση με όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν μαζί σας! Θα’χαμε να πετάξουμε σε πολλές αναμνήσεις μαζί..
      Σας ευχαριστώ πολύ για την παιδική μου ηλικία.
      Να’σαστε πάντα καλά και να ξέρετε ότι υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά εκεί έξω, που όσο και να μεγαλώσουν δε θα σας ξεχάσουν ποτέ. Ανάμεσα σ’ αυτά κι εγώ..

      Μαρουσώ Μπιρσίμ
      27 Απριλίου 07 στις 14:26

      Πραγματικά δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω για την ωραία παρέα στα παιδικά μας χρόνια!!! είχα έρθει και στις εκπομπές σας!!! Πολύ πρόσφατα είχα μια συζήτηση με συνομίλικους (33χρ.) και θυμόμασταν τις ωραίες εποχές των παραμυθιών σας!!! Και λέγαμε τι κρίμα που δεν υπάρχει πια αυτή η “παραμυθένια” ατμόσφαιρα στις παιδικές εκπομπές!!!!

      Να είστε πάντα καλά! Ειλικρινά συγκινήθηκα που “άκουσα” πάλι για εσάς… :)
      Μαρουσώ
      mbirsim@argoscom.gr

      γιωργος
      3 Μαΐου 07 στις 6:28

      Kυριε νικο γεια σας!βρηκα τη σελιδα κατα τυχη και δεν το πιστευα!!!ειμαι 29 χρονων και αυτη η εκπομπη ηταν μια απτις αγαπημενες μου!!!τωρα μαλιστα βλεπω και το στιγμιοτυπο με τα πατατακια και τον τιμολεοντα και το θυμαμαι σα ναναι τωρα που τοβλεπα πιτσιρικι και γελαγα!σας ευχαριστω παρα πολυ για ολες τις στιγμες που μας χαρισατε!να ειστε καλα!!!

      γιωργος
      3 Μαΐου 07 στις 6:53

      Κυριε νικο,οι ιδεες σας ειναι πολυ καλες.πιστευω πραγματικα οτι η ιδεα για την internet tv που εχετε ειvαι κατι που λειπει απτο ελληνικο internet.μια σελιδα που τα παιδια με προσβαση θα μπορουν να χαρουν.και μαλιστα με ελληνικο περιεχoμενο και που γνωριζω εκ πειρας οτι θαναι και ποιοτικο :-) ελπιζω πραγματικα να το προχωρησετε.οσο για την τηλεοραση,δεν ξερω κατα ποσο θα τραβουσε τα σημερινα παιδια (αν και ειμαι σιγουρος οτι εχετε ιδεες και πολυ φαντασια και δεν θα με εξεπλητε καθολου αν τα καταφερνατε)αλλα πρεπει να πω οτι η ιδεα της εκπομπης με θεμα τα παιδια και τους γονεις οπως την περιγραφετε ειναι πολυ ενδιαφερουσα.σιγουρα παντως εχετε μια ολοκληρη γενια 30ρηδων γονιων (κιεγω σαυτους συγκαταλεγομαι) που θα σας παρακολουθουν ανελειπως! :-) σας ευχομαι ειλικρινα καλη τυχη σε οτι και αν αποφασισετε να κανετε τελικα και να ξερετε οτι ολη η γενια μου ειμαι σιγουρος,θα σας στηριξει. :-)

      γιωργος
      3 Μαΐου 07 στις 7:05

      με συγχωρειτε που ξαναγραφω τωρα αλλα επειδη παρελειψα:-) μια σελιδα στο internet θα μπορουσε ανετα να στηθει με βαση το ολο θεμα του παραμυθα.μπορειτε ναχετε και τα video on demand φυσικα (απαραιτητα :-) )αλλα αυτο που εχω στο μυαλο μου ειναι μια εκπομπη με τη διαφορα οτι αντι ναναι στην τηλεοραση θαναι στο internet.θα μπορειτε δηλαδη ναχετε ιστοριες,παραμυθια,ζωγραφιες,παιχνιδια,αλληλογραφια,video… οπως ηταν η εκπομπη σας :-) και ακομη καλυτερα γιατι θαναι πιο interactive :-) ειμαι σιγουρος πως πολλα πιτσιρικια θα το εκτιμησουν δεοντως :-) και,θα βοηθησει και τα μικρα παιδια να εξικοιωθουν με τους υπολογιστες…

      ρεα κουη
      7 Μαΐου 07 στις 21:20

      ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΟΤΙ Η ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΕΦΕΡΝΕ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΑ….ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΞΑΝΑ…ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΣΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ …ΤΙΠΟΤΑ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΣΤΗ ΖΩΗ…ΕΙΣΤΕ ΥΠΕΡΟΧΟΣ….

      Γουδουσάκης Αθανάσιος
      9 Μαΐου 07 στις 19:21

      Poli para3eno na blepeis tis pedikes anamniseis na zontaneboun.
      simera eimai 37 kai goneas pia enos koritsiou.Den nomizo oti to pedi mou tha exei ta irema »tileoptika» xronia pou ezisa ego.Se ligo i zougla tou triantafilopoulou tha einai oti pio iremo iparxei.e3alou den perimeno tin TV na diapedagogisei to pedi mou.Olous emas mas arese auto pou ekanes giati eixame labei kai tin analogi anatrofi apo to spiti oste na mporesoume na to dextoume.den nomizo oti simera kati paromoio tha eixe »perasi» stin mikres ilikies giati apla den tha mporesoun na to afomiosoun.Malon stis dikes mas ilikies tha eixe os paresthisiogono ton xamenon xronon mas.E3akoloutho akoma na zografizo ton paramitha etsi opos ton zografize grammi-grammi o skitsografos stous titlous tis arxis kai tou telous.
      Esto kai arga efxaristo gia to omorfo tileoptiko pragramma sou.
      PS mipos mporei na brethei kanena episodio apo ton »kipo me ta aglmata»?

      ΜΑΡΙΛΛΙΑ
      4 Ιουνίου 07 στις 22:36

      Αγαπημένε μας Παραμυθά,

      Ειμαστε δύο παιδιά σου ετών 35 και 37, αντιστοιχα που εχουν αποκτήσει δύο παιδιά, την Αθηνά 17 μηνών και τον Μπέμπη 45 ημερών , αντιστοιχα.
      Την υπαρξη της σελιδας αυτής την μάθαμε από που αλλού??? Από την τηλεόραση… ευτυχώς αυτή τη φορά η ποιότητα υπερίσχυσε της εμπορικότητας και «βγήκες στον αέρα» έστω και η συνέντευξη που έδωσες ήταν ολιγόλεπτη!!!!

      Ανυπομονούμε να σε ξαναδούμε ξανά και μάλιστα σε καθημερινή βάση ισως και δύο φορες την ημέρα αν είναι εφικτό!!!!!
      Υπαρχουν παιδια που φοιτούν σε πρωινό και απογευματινό σχολείο, αλλά και ενήλικες που εργάζονται το πρωϊ, οπότε θα εχουν την ευκαιρία να σε παρακολουθούν το απόγευμα!!!!

      Ευχαριστούμε
      για τις όμορφες αναμνήσεις και τις δημιουργικες ώρες που μας προσφέρατε

      Θεοδώρα
      14 Ιουνίου 07 στις 13:08

      Αγαπημένε, Παραμυθά,

      μου φαίνεται παράξενο το ότι ενώ ήθελα να σου στείλω γράμμα τότε, σαν παιδί, το στέλνω τελικά τώρα στα 32 μου (εντάξει, τώρα είμαι μεγάλο παιδί!!!). Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για πολλές από τις όμορφες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων και να σου πω ότι εχθές το απόγευμα κοίταζα το site με τον τρίχρονο ανηψιό μου (όπως καταλαβαίνεις η μαμά του -και αδελφή μου- σε παρακολουθούσαμε φανατικά!). Η συγκίνηση μεγάλη. Φαντάσου…Τώρα σε γνωρίζει και ο ανηψιός μου!!! Θα θέλαμε πάρα πολύ να ξαναβλέπαμε τον Παραμυθά, τη Χιλιοποδαρούσα και άλλες παιδικές σειρές της εποχής εκείνης, διότι αν περιμέναμε από τις σύγχρονες…σωθήκαμε!

      Μας έχεις λείψει πολύ.
      Να είσαι πάντα καλά, όπου κι αν είσαι, ότι κι αν κάνεις.

      Η…παντοτινή σου φίλη (και ένα από τα πολλά «παιδιά» σου),
      Θεοδώρα

      Λαγούρας Στέργιος
      17 Ιουνίου 07 στις 20:25

      Τι μπορεί να σχολιάσει κανείς , τα έχουν πει όλα παραπάνω..το μόνο που έχω να προσθέσω είναι το ότι είμασταν τυχεροί που σας είχαμε στην τηλεώραση.Για το σήμερα της τηλεώρασης το μόνο που μπορώ να πω τουλάχιστον εγώ είναι ότι τα σημερινά παιδιά είναι άτυχα μια και το μόνο παιδικό που βλέπουν είναι κάτι Ιαπωνικά ο θεός να τα κάνει cartoon τα οποία το μόνο που τους προσφέρουν είναι τάσεις επιληψεία από τα έντονα χρώματα τους και λίγες κρίσεις βίας ως αναφορά το σενάριο τους.

      Είμασταν τυχερά σαν παιδία και σας ευχαριστούμαι γι’αυτό .

      Φραγκου Αφροδιτη
      18 Ιουνίου 07 στις 8:31

      Εχθες ειδα στο ενθετο μιας εφημεριδας τη φωτογραφια σας.Ειστε ενα προσωπο αγαπημενο που οσα χρονια κι αν περασουν θα μεινει αξεχαστο.Σας ευχαριστω γι’αυτο που προσφερατε μεσα απο την ασπρομαυρη τηλεοραση σε μενα σ’ενα χωριο λιγο εξω απο την Καλαματα.Μακαρι να μπορουσατε να «πεταξετε» και παλι για τα παιδια των «παιδιων» σας.Η κορη μου (6 χρονων) θα σας λατρευε.Ειμαι πολυ χαρουμενη που ο «παραμυθας» μου συμβαδιζει με την τεχνολογια και μπορω τωρα πια 32 χρονων να του στειλω ενα «e-mail»?

      Σας ευχαριστω να ειστε παντα καλα!!!
      Αφροδιτη

      panagiota
      18 Ιουνίου 07 στις 12:26

      πραγματικά δεν το πιστέυω οτι υπαρχει σελίδα για τον παραμυθά. Η κόρη μου 3,5 ετών σήμερα θα ενθουσιαστεί. Είχα το βιβλίο Ο ΜΑΓΟΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΖΙΟΥ ΒΟΥΝΟΥ και της το διαβάζω απο τότε που ήταν μωρό. Είναι το αγαπημένο της βιβλίο και το ξέρει όλο απέξω με την παραμικρή λεπτομέρεια.
      Είχα καταφερει και ειχα βρει μερικά βιντεακία αλλα πιστεύω ότι θα ενθουσιαστεί με αυτό το σιτε.
      Γιατί δεν κάνετε κάτι ώστε να σταματήσουν τα παιδιά μας να βλέπουν Μπομπ σφουγγαράκι?
      Πραγματικά χάρηκα που σας βρήκα σήμερα και που βλέπω και άλλους να νιώθουν όπως εγώ

      πολλά φιλιά

      Ανδρέας Παπαγεωργίου
      18 Ιουνίου 07 στις 13:10

      Μα τι φοβερή έκπληξη είναι αυτή. Περάσαν τόσα χρόνια κι όμως … ακομα με πιάνει ανατριχίλα όταν ακούω το όνομα «Παραμυθάς».Πιθανόν όλοι, της γενιάς μου εννοώ, να νιώθουν το ίδιο. Δεν είναι λίγο να μεγαλώνεις με «Παραμυθά», φρουτοπία και άλλα που μας συντρόφεψαν στις παιδικές μας στιγμές, που ακόμα μας συντροφεύουν και θα μας συντροφεύουν μέσα από όμορφες αναμνήσεις. Εσένα , ναι καλά ακουσες ΕΣΕΝΑ, «κατηγορεί» η αδερφή μου που ακόμα και τώρα τη φωνάζω «Μάγισσα Κλο Κλο» αλλά και αυτή ανήκει στη γενιά μας και της λείπουν οι «πτήσεις» σου. Είμαι, αισίως, 32 ετών είναι σίγουρο θα μεγαλώσω τα παιδιά μου με τα δικά σου παραμύθια . Με δικά μου φτερά έμαθα κι εγώ να πετώ και να προσγειώνομαι ομαλά είτε κυριολεκτικά (αξιωματικός στα αλεξίπτωτα) είτε μεταφορικά !!!
      Να είσαι καλά και πιστεύω ότι είσαι πατέρας πολλών …. και να ξέρεις έκανες πολύ καλή δουλειά.
      Φιλιά

      ΙΟΥΛΙΑ
      21 Ιουνίου 07 στις 14:18

      Καλημέρα!Διαβασα πρόσφατα μία συνέντευξη σας στο Βήμα Της Κυριακής.Μόλις είδα ότι έχετε site ενθουσιάστηκα.Έτσι,με την πρώτη ευκαιρία μπήκα να σας δω.Και να’μαι εδώ!
      Πόσο πίσω με πήγατε!Και τι γλυκές αναμνήσεις.Δεν έχανα επεισόδιο!Με τον αδερφό μου καρφωμένοι στην παλιά ασπρόμαυρη τηλεόραση.Τι ωραίες παιδικές σειρες…ΤΟΤΕ…όλες!
      Συχνά τις αναπολούμε με τους φίλους μου.Και πάντα διαπιστώνουμε την ανυπαρξία των σημερινών παιδικών σειρών.Χαίρομαι απίστευτα που είχα την τύχη να μεγαλώσω σε αυτή την εποχή και να έχω να λέω,ανάμεσα σε άλλα,για τον Παραμυθά,την Φρουτοπία,την Τενεκεδούπολη,τον Ρούχλα,τον Τιμολέων με τη Ροζαλία,την Χιλιοποδαρούσα και τόσα άλλα.Αγνά,όμορφα,παιδικα…ονειρεμένα.
      Σας ευχαριστώ για τις τόσες όμορφες αναμνήσεις που μου χαρίσατε!

      ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
      21 Ιουνίου 07 στις 14:50

      Αγαπημένε μας Παραμηθά,

      έμαθα για την ιστοσελίδα από μία τηλεοπτική εκπομπή, πρίν 2,5 περίπου μήνες. Από τότε σχεδόν κάθε μέρα σκεφτόμουν να μπώ, να ταξιδέψω πίσω, πολύ πίσω. Σήμερα τα κατάφερα. Αλλά τελικά δεν απέφυγα αυτό που φοβόμουν.

      Από τη στγμή που διάβασα σχόλια άλλων … συμμαθητών (είμαι 31 ετών) συγκινήθηκα τόσο πολύ που δε μπορώ να σταματήσω να κλαίω.

      Θυμάμαι που με τον αδελφό μου καθόμασταν στο πάτωμα ή στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά, προστά στην τηλεόραση και καρφωνόμασταν στην οθόνη, μήοως και ανακαλύψουμε τι σόι μαγικό μολύβι ζωγραφίζει, που δεν κάνει καθόλου λάθη, που δε σβήνει ποτέ καμιά γραμμή. Και πως μπορεί ένας παππούς με γυαλάκια να πετάει με τόση άνεση!!! Ο δικός μου παππούς γιατί δεν ήξερε να πετάει κατ’ αυτό τον τρόπο;

      Τελικά είναι πολύ γλυκό που όλα τα «παιδάκια» που ηλικιακά βρίσκονται μεταξύ 30 και 40 έχουμε κοινές αναμνήσεις, όμορφες αναμνήσεις, με μαγικά μολύβια, με μαγικά ταξίδια.

      Θα ήθελα πολύ να μπορώ να γυρίσω στην εποχή που με εντυπωσίαζαν τόσο απλά πράγματα.
      Θα ήθελα πολύ τα ανίψια μου (καθώς εγώ δεν έχω ακόμη παιδιά) κάποια στιγμή να αγαπάνε το δικό τους παραμυθά!!!!

      Yiannis K.
      25 Ιουνίου 07 στις 2:51

      einai apistefto !!! sygxaritiria !!! argisa ligo alla to pira xabari. afto to blog tha ginei gia poly kairo to home page mou!! kanate para poly kala !!

      Xairomai poly pou tha exoun tin efkairia na doun ta anipsia mou kai o vaftisimios mou merikes apo tis agapimenes mou ekpompes ap’otan imoun paidi.

      Karfwmenos panda ston kanape tou spitiou me ton aderfo mou kai ta alla geitonopoula gia na doume ton paramytha kai tin xiliopodarousa.

      etyxe na didaskw animation sto kolegio pou spoudaze o gios sas prin merika xronia kai otan ematha poion eixa mathiti xarika para poly. kai poly perisotero pou epelexe na asxolithei me kati ston idio xwro kai me to idio talento.

      i ekpompi ekeini edwse stin paidiki mou fantasia ftera kai einai enas apo tous logous pou me ekanan na asxolithw me to animation kai na prospathisw me ti douleia mou na dwsw tin idia xara.

      efxaristw kai pali gia oles ekeines tis ekpompes kai gi’afto to yperoxo taxidi mesw aftou tou blog stin paidiki mou ilikia. einai poly kales oi istories pou exete parathesei kai elpizw na to efxaristieste kai eseis gia poly kairo akoma.

      alitheia, afto to magiko gileko ti egine???

      ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ.
      27 Ιουνίου 07 στις 20:07

      AGAPHMENO MOY MAGIKO MOLYBI… EINAI ALHTHEIA OTI SE AGAPOYSA PIO POLY KI APO TON IDIO TON GLYKO PARAMITHA! SE PARAKOLOYTHOYSA MAZI ME TON PAPPOY MOY, SYZHTOYSA GIA SENA STO SXOLEIO, EKEINO TO… ETOIMOROPO 7o DHMOTIKO AGION ANARGYRON!!! TORA H PAREA EKEINH DEN YPARXEI, MAS XORISAN TOSA POLLA…KI EGO PIA DEN EIMAI STHN ELLADA -EKEINO TO MOLYBI TA FTAIEI, MOY ZOGRAFISE MIA ALLH XORA, MIA FYGH, KAI TO AKOLOYTHSA… AFHSA PISO THN MIKRH KATERINA TOY ‘73. KAPOY PAIZEI AMERIMNH. PROS STIGMHN, ME AYTO TO SITE, MOY FANHKE OTI THN EIDA KAI, MAZI THS, OLOYS TOYS MIKROYS EKEINOYS FILOYS POY MONO MIA FORA KANOYME S’AYTH TH ZOH…
      FILIÁ POLLA APO TH BENETIA -KRIMA POY DE MPORO NA SOY STEILO MIA GONDOLA NA TH XAREIS!
      ME AGAPH,
      KATERINA K.

      karellen
      4 Ιουλίου 07 στις 18:36

      Πολυαγαπημένε μας Παραμυθά,

      Πολύ πρόσφατα έμαθα για το blog αυτό και από τότε το διαμέρισμά μου εδώ στην νότια Γερμανία, όπου βρίσκομαι για σπουδές, γέμισε Ελλάδα, χαρούμενες αναμνήσεις, πανέξυπνα παραμύθια, παιδικά γέλια και αξέχαστες στιγμές. Είμαι πολύ συγκινημένος που μπορώ να σας αφήσω ένα μήνυμα, αν και τα εξαιρετικά προηγούμενα σχόλια των φίλων τα λένε όλα…
      Θέλω να σας πω ότι διαπιστώνω πως σε αυτή την ηλικία, ίσως πολύ μακριά πλέον από την παιδική αθωότητα αλλά με την νεανική απαντοχή για αυτά που έρχονται, χρειάζομαι περισσότερο τα σπουδαία παραμύθια σας. Θέλω όμως κυρίως να σας πω με τη σειρά μου ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς για ο,τι μας έχετε χαρίσει και σας εύχομαι να είστε καλά, για να συνεχίζετε να ξετυλίγετε με απαράμιλλο τρόπο το θαυμάσιο παραμύθι της ζωής.

      Με ειλικρινή εκτίμηση και ευγνωμοσύνη,
      Γιάννης

      anastasios filopoulos
      8 Ιουλίου 07 στις 13:50

      Agapite Paramytha,

      einai panemorfo kai sygkinitko na gyrname piso sta paidika mas xronia…

      ena megalo mprabo gia tin iperoxo istoselida kai gia tin doulia sou ola auta ta xronia…

      an breis xrono tha mou edines megali xara na mou elegas pos mporo na bro tin seira o thysauros tis bagias se video-dvd dioti apotelouse isos tin pio agapimeni mou seira tote kai olos tyxaios epesa sto site sou simera kai den kseris ti xara exo parei..

      se euxaristo poly!!

      me filia

      anastasios

      Ελίζαμπετ Στρωματιά
      10 Ιουλίου 07 στις 14:43

      ειναι απιστευτα συγκινητικό το ότι τωρα διαβάζω τα παραμύθια σας στην κόρη μου!!!!!

      Αχ πόσο μου άρεσε αυτό το ρόσο καλοσυνάτο πρόσωπο με τα όμορφα γυαλιά και το παχύ μουστακάκι…ποσες φορές ονειρεύτηκα ότι πέταγα και εγώ πάνω απο στέγες σπιτιών!!!!!!!!!!!

      Συγχαρητήρια για το έργο που προσφέρατε τόσα χρόνια….γεννημένη και εγώ το 79 και απίστευτα Παραμυθοfun ελπίζω επιτέλους κάποιο κανάλι να ξαναξεκινήσει να προσφέρει πλούτο ψυχικό στα παιδιά μας μέσα απο εσάς…….

      Elisabeth Stromatia

      Ιουλία Μαρκοπούλου
      3 Αυγούστου 07 στις 20:00

      Αγαπημένε παραμυθά…..
      ‘Ημουν πριν καιρό στην παραλία όταν στο περιοδικό μιας εφημερίδας βρήκα ένα άρθρο για το site αυτό.Είμαι στα 31 κι όταν διάβασα το άρθρο ρίγησα.Κοίταξα με λύπηση τα εικοσιδυάχρονα που ήταν δίπλα μου.Σήμερα που δεν είχα άλλη όρεξη για δουλειά(παραμυθάς εσύ-ποδηλατού εγώ),θυμήθηκα να ρίξω μια ματιά εδώ.Η συγκίνησή μου δε περιγράφεται…..έχω βουρκώσει….συγκεχυμένες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία….αλλά μας διαπλάσατε ήθος κ χαρακτήρα….
      Παραφράζοντας τον ποιητή…..»Άξιζε να υπάρξετε για να σας συναντήσουμε»….
      Να ‘στε πάντα καλά σαν τα ψήλα βουνά.

      Σταμάτης Πουλακιδάκος
      6 Αυγούστου 07 στις 18:19

      Παραμυθά μου…

      …οφείλω να σου πω ότι ήμουν «περισσότερο» οπαδός της Χιλιοποδαρούσας και της Φρουτοπίας, παρά του Παραμυθά, χωρίς να σημαίνει ότι δεν τον έβλεπα.

      Τι συγκινητικό αλήθεια, στιγμιότυπα της Χιλιοποδαρούσας, ασπρόμαυρα γιατί «άργησε» λίγο να έρθει το «χρώμα» σπίτι, να τα βλέπω εδώ και να συνειδητοποιώ ότι αυτά που είναι πλέον φυλαγμένα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, δεν «αλλοιώθηκαν»!!!

      Τι σημασία όμως έχει τώρα τι παρακολουθούσα περισσότερο τότε; Η συγκίνηση -λέξη κλισέ, το ξέρω, αλλά αφού έτσι είναι…- που ξαναβρήκα ένα τόσο σημαντικό κομμάτι των παιδικών μου χρόνων, είναι μεγάλη.

      Πλέον είμαι στα 29 μου, γραφίστας στο επάγγελμα. Το blog το βρήκα πρίν περίπου δέκα μέρες, τελείως τυχαία, ψάχνοντας στο Google, και δεν το πίστευα!!! Αφού διάβασα τα posts, ξεκίνησα να βλέπω τα βιντεάκια της Χιλιοποδαρούσας και τώρα του «Παραμυθά», σαν οφειλή στον εαυτό μου που δεν τα έβλεπα φανατικά τότε!!!

      Θα ήθελα πάρα πολύ να επικοινωνήσουμε μέσω e-mail, γιατί θέλω να σε ρωτήσω κάποια πράγματα, σχετικά με την τότε τηλεόραση και ίσως να μπορέσεις να με βοηθήσεις.

      Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες, μέσω του blog, τη δυνατότητα να σε ξαναβρώ και συγχώρεσέ με για τον ενικό, αλλά… έτσι νοιώθω…!!!

      Kostis
      9 Αυγούστου 07 στις 12:04

      Παραμυθά μας, γεννημένος το 1978 κι εγώ θυμάμαι την ασπρόμαυρη τηλέοραση μας (αγοράσαμε θυμάμαι το 1985 καινούρια, έγχρωμη) με σένα να πετάς, τις παιδικές εκπομπές και εγώ με την αδελφούλα μου να είμαστε κολλημένοι μπροστά τις.
      δεν ξέρω τι να πω. νομίζω πως όλοι οι παραπάνω υπογράφοντες τα είπαν όλα.
      ένα πράγμα δεν είπαν μόνο… Πώς αυτές οι εικόνες, οι εμπειρίες, οι αισθήσεις και οι αξίες που αυτές οι εκπομπές έδειχναν, θα περάσουν στα παιδιά μας… πώς..

      Παραμυθομεγαλωμένη
      13 Αυγούστου 07 στις 17:09

      Γλυκέ μου παραμυθά,
      καταθέτω κι εγώ το μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ της ψυχής μου χαρούμενη που μου δόθηκε η ευκαιρία να το κάνω.
      Γεννημένη το `82 σε ένα σπίτι-πεδίο μάχης, πότε παρείσακτη ύπαρξη, πότε μπαλάκι ανάμεσα στους αντιμαχόμενους γονείς μου, πότε στρατιωτάκι για θελήματα..και τόσα άλλα. Δε σταμάτησαν οι φασαρίες ποτέ, μα τότε με πονούσαν και με τρόμαζαν πολύ.Λες οτι τα παιδιά πληγώνονται με το χωρισμό ιδιαίτερα όταν είναι μικρά. Εγώ με θυμάμαι να κλαίω παρακαλώντας την Παναγία να συμβεί αυτό.
      Χρειαζόμουν τόσο πολύ ένα καταφύγιο να ξεφύγω από την ανασφάλεια, ένα τρόπο να δραπετεύω νοερά …
      να αισθάνομαι Αγάπη και Ηρεμία..
      Μου είχαν αγοράσει τις κασσέτες με τα υπέροχα παραμύθια σου για «να απασχολούμαι»..και είχα γίνει τόσο εσωστρεφής που έμενα με τις ώρες με το μικρο μου κασσετοφωνάκι στο δωμάτιό μου να σε ακούω.. Ταξίδευα με τη φωνούλα σου, έβρισκα παρηγοριά κι ένιωθα Στοργή και Αγάπη να με γεμίζουν..
      Είσαι θησαυρός για την ψυχή μου, βάλσαμο για τα ταραγμένα παιδικά μου χρόνια. Δεν είναι ένα απλό ευχαριστώ..Είναι ευγνωμοσύνη.
      Από την πολλή χρήση βέβαια, οι κασσέτες δεν επέζησαν..έψαξα μα δεν τις ξαναβρήκα στην αγορά. Πήγαινα να σκάσω! Είχα βλέπεις κι έναν ακόμα λόγο πια να τις αναζητάω. Έγινα νηπιαγωγός και θέλω να προσφέρω στα παιδιά μου το καλύτερο. Να τα αποτοξινώσω από τα τηλεοπτικα φαστ φουντ και την επιθετικότητα που διοχετεύουν στις καρδούλες τους. Για καλή μου τύχη βρήκα στον παιδικό σταθμό που δουλεύω, τις κασσέτες σου, σε άριστη κατάσταση.
      Η τηλεόραση δεν έχει χώρο για την ομορφιά και την αγνότητα πια, όμως εγώ υπόσχομαι οτι θα μοιράσω τον πλούτο που μου έδωσες, σε όσα παιδάκια περάσουν από τα χέρια μου.

      Να σε έχει ο Θεός καλά Παραμυθά μου!
      Καλές διακοπές να έχεις

      Βασίλης
      4 Σεπτεμβρίου 07 στις 15:12

      Καλησπέρα! Δε θυμάμαι την τηλεόραση, ίσως να μην έβλεπα τότε, όμως κυκλοφόρησαν κάποτε γκρι κασετούλες με γαλάζια γράμματα επάνω, με παραμύθια σου; Είναι «η Πετρόσουπα» και «το Στερνοπούλι» δικά σου παραμύθια, που δεν θυμάμαι άλλα; Που μπορώ να τα ξαναβρώ αυτά… Κάνω λοιπόν μια προσπάθεια!

      Βασίλης,

      …γενιάς 1980.

      maria ntalouka rekatsina
      16 Σεπτεμβρίου 07 στις 16:56

      sas eyxaristw!!!!!!!!!!!!anakalypsa molis twra to site kai htan to kalytero dwro pou tha mporoysate na moy kanete sthn arxh ths exetasikhs periodou.
      sas parakalw na synexisete na mas kanete na oneireyomaste opws palia gt twra pou megalwsame to exoume perissotero anagkh

      Stavros Klinakis
      18 Σεπτεμβρίου 07 στις 10:21

      Γεια σου φοβερέ παραμυθά!
      Καλή η φρουτοπία, αλλά τότε …στην ασπρόμαυρη οθόνη της τηλεόρασης μας, χωρίς τηλεχειρηστήριο, ο ιπτάμενος παραμυθάς φάνταζε….εξωπραγματικός.
      να σου εκμυστηρευτώ, πως με την παρέα μου, λέγαμε ¨τι φανταστικό που θα ήταν να πήγαινε ο παραμυθάς στους ολυμπιακούς αγώνες, να πετάει και να κερδίζει ..όλα τα αγωνίσματα τους ύψους, επί κοντό, μήκος κτλ¨.
      Σ΄ευχαριστώ για τα υπέροχα, αληθινά παιδικά χρόνια!
      φυσικά και θα δείξω το blog στην τετράχρονη κόρη μου!!!!

      ΠΙΚΙΟΥ ΕΦΗ
      1 Οκτωβρίου 07 στις 11:32

      ΑΓΑΠΗΤΕ ΠΑΡΑΜΥΘΑ…
      ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.ΕΙΜΑΙ 27 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΣΟΥ ΨΑΧΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΒΙΒΛΙΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ.ΗΤΑΝ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΑ ΔΩΡΙΣΩ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ.ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΕΚΠΛΗΞΗ ΕΙΔΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΑΥΤΗ.ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΠΑΡΑΗΜΟΥΝ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ.ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΜΟΥ ΑΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΥΤΑ.
      ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΕΦΗ

      Γιάννης
      1 Οκτωβρίου 07 στις 21:32

      Γεια σου παραμυθά! Δε ξέρω σε ποιά μαγική χώρα βρίσκεσαι τώρα και διαβάζεις αυτό το μήνυμα. Να ξέρεις πάντως πως σου το στέλνει με όλη του την αγάπη άλλο ένα από τα αμέτρητα «παιδιά» σου. Σ’ ευχαριστώ που έκανες την παιδική μας ηλικία τόσο όμορφη. Και μία αναπόφευκτη παράκληση (ξέρεις πως όταν δίνεις στα παιδιά κάτι που αγαπάν’ πολύ, έπειτα ζητάν’ κι άλλο!): σε χιλιομυριοπαρακαλώ να ανεβάσεις, αν μπορείς, αποσπάσματα από μια σειρά που λάτρευα μικρός, με τον Σταύρο Ξενίδη, «Οι δυο φίλοι»!
      Να είσαι πάντα καλά

      Καλλιτέχνης
      7 Οκτωβρίου 07 στις 0:32

      Ένα ασυγκράτητο ντόμινο αναμνήσεων και συναισθημάτων. . .
      Και είχα καιρό να κάνω αυτό το ταξίδι!

      Νίνα
      8 Οκτωβρίου 07 στις 14:28

      Μόλις έμαθα για την ιστοσελίδα αυτή-δεν έχω διαβάσει τίποτα ακόμη-μόνο τα σχόλια των άλλων «παιδιών» κ έχω ήδη μείνει άφωνη…

      Διάβασα για βίντεο κ σπεύδω ολοταχώς να τα δω…

      Αυτήν την στιγμή δεν μπορώ να γράψω τίποτα άλλο…

      Σ’ ευχαριστώ…

      Theatis
      8 Οκτωβρίου 07 στις 19:13

      Διάβασα το κείμενο του Παραμυθά που καταλήγει με την ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Καζαντζάκη, μου έκανε εντύπωση [άριστη] και, έτσι, κοίταξα και τριγύρω. Είδα εδώ την αναγγελία σου -ότι είσαι ο Παραμυθάς και αρχίζεις μια τέτοια επικοινωνία- και τα σχόλια που ακολούθησαν και που προηγούνται αυτού του δικού μου.
      Είμαι 53 ετών και δεν παρακολούθησα ποτέ μου την εκπομπή κανενός Παραμυθά. Σε ζηλεύω όμως και ζηλεύω και όλους αυτούς που με το άκουσμα-διάβασμα του ονόματός σου έγιναν αυτοστιγμής όλοι τους μια μεγάλη ευτυχισμένη παρέα γεμάτη συναισθήματα. Μπράβο παιδιά. Στην αρχή ένιωσα μιαν απέχθεια για τα γλυκερά και παιδικά χαχαχούχα, μετά μου ήρθε να σας σαρκάσω, μετά σας συμπάθησα, τώρα προς το τέλος σας ζηλεύω. Πολύ καλά, πολύ καλά!

      XARA
      11 Οκτωβρίου 07 στις 12:26

      Βρήκα τό blog πριν λίγες μέρες ψάχνοντας στο google να βρω αν υπάρχει κάποιο βιβλίο για τη μάγισσα Κλοκλό.
      Μόλις έκλεισα τα 35 και μου άρέσει πολύ να διαβάζω παραμύθια στα παιδάκια μου 5 και 3 ετών. Ξέρουν ήδη τη μάγισσα σας. Είναι αυτή που τους άφησε δωράκια όταν έμαθαν να πηγαίνουν τουαλέτα, και αυτή που χαίρεται όταν είναι καλά παιδιά.
      Επειδή βρήκα το blog στο γραφείο και δεν είχα πολύ χρόνο να το διαβάσω, τύπωσα ότι μπορούσα και χθες βράδυ, μετά από μία πραγματικά δύσκολη μέρα, ξεκίνησα να διαβάζω τα παραμύθια σας :)
      Φυσικά και θα τα διαβάσω στα παιδιά μου.
      Πρόλαβα να διαβάσω και μερικά σχόλια σας. Πώς τα καταφέρνατε και κρατούσατε την ψυχραιμία σας με τα παιδιά σας?
      Δεν έχω και μεγάλη ιδέα από blog, δεν ξέρω που θα βρω απαντήσεις στις ερωτήσεις που σας έκαναν οι προηγούμενοι για βιβλία και κασέτες. Θα ψάξω καλύτερα. Ελπίζω να βρω σκίτσα της γλυκιάς μάγισσας. Είστε μία πολύ καλή αφορμή για να βάλω γρηγορότερη σύνδεση internet στο σπίτι.

      XARA
      11 Οκτωβρίου 07 στις 12:31

      Συγγνώμη που επανέρχομαι, καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να απαντάτε σε όλους που σας ρωτάνε, αλλά θα μπορούσατε να με βοηθήσετε πού να ψάξω για βιβλία σας και φυσικά για την Κλοκλό?
      Θα ήταν μεγάλη κατάχρηση να σας ζητήσω ένα mail? Επαναλαμβάνω ότι δεν έχω ιδέα από blog και δεν ξέρω καν αν βλέπετε το mail μου.
      Ευχαριστώ.

      Ρόη
      18 Οκτωβρίου 07 στις 14:39

      Γεια σας!!! Ειχα διαβάσει το καλοκαιρι σε καποιο περιοδικό εφημερίδας οτι τον Νοέμβριο που μας έρχεται θα γινόταν στο κορωπί μια έκθεση όπου θα περιελάμβανε κούκλες και αντικείμενα απο τα παλιά παιδικά της ΕΡΤ. θα είχαμε λέει την ευκαιρία να δουμε την σαρανταποδαρουσα και τους υπολοίπους και να μπουμε στην ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 80… Ξέρετε κάτι για αυτό? Αν και μαλλον, για να μην έχω ξανακούσει κάτι, φοβάμαι οτι θα ναυάγησε το σχέδιο.
      Παρεπιπτώντως, σας ευχαριστούμε πολυ για όλα!!!

      Μαριέττα Όρφανου
      31 Οκτωβρίου 07 στις 20:14

      Αγαπημένε Παραμυθά,

      νιώθω πολύ τυχερή που είχα την ευκαιρία να ζήσω στον κόσμο του παραμυθιού και της φαντασίας που με πολύ αγάπη ζωγραφίσατε με το μαγικό σας μολύβι . Σας ευχαριστώ!

      Δημήτρης ('75)
      9 Νοεμβρίου 07 στις 23:37

      Αγαπητέ Παραμυθά,

      Μόλις (και κατά τύχη) ανακάλυψα και εγώ το blog σου. Μπαίνω στον πειρασμό να γράψω πολλά, αλλά, αν το κάνω, σίγουρα θα επαναλάβω πράγματα που έχουν πει άλλοι επισκέπτες. Ήμασταν πολύ τυχεροί που προλάβαμε τα τελευταία χρόνια της αθωότητας στην τηλεόραση. Αλλά και που βρέθηκε ένας άνθρωπος με αγάπη για τα παιδιά και για αυτό που έκανε και κατάφερε να μπει στις καρδιές μας και να μείνει εκεί. Πόσο μακρινά φαίνονται όλα αυτά σήμερα με τις ακριβές, αλλά ανούσιες παραγωγές. Κι εσύ με απλότητα και χωρίς κορώνες να έχεις μεγαλώσει μια γενιά… Σε ευχαριστούμε γιατί ό,τι έκανες ήταν με αξιοπρέπεια, ειλικρίνεια και αγάπη. Γι’ αυτό, άλλωστε, δε σε ξεχνάμε.

      MANOS
      5 Δεκεμβρίου 07 στις 15:59

      Παραμυθά μας,

      είμαι 32 χρονών και βρήκα το blog σας ψάχνοντας νανουρίσματα για το 2 μηνών αγοράκι μου. Συγκινήθηκα διπλά γιατί ήρθαν στο μυαλό μου μαγικές αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία αλλά και γιατί σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν τα παιδιά μας να ταξιδέψουν και αυτά στον τόσο όμορφο κόσμο που μας είχατε πλάσει.

      Σας ευχαριστώ

      Φώντας Λαδοπρακόπουλος
      5 Δεκεμβρίου 07 στις 18:07

      Από Κώστα Λαδόπουλο

      Οι παρακάτω γραμμές δεν είναι ένα δοξαστικό κειμενάκι γιά τον Νίκο Πιλάβιο. Είναι μονάχα μιά προσπάθεια τοποθέτησης κάποιων πραγμάτων στη θέση τους.

      Πολλά χρόνια έχουν περάσει από τότε που βρισκόταν στη θέση του υπεύθυνου παιδικού τμήματος της ΕΤ1. Τα τότε “μωρά” είναι πιά ενήλικοι άνθρωποι, οι άνεμοι της νοσταλγίας φυσάν μέσα τους.

      Το τηλεοπτικό – και ιδιαίτερα το παιδικό – τοπίο είναι άνυδρο και φαλακρό. Είναι φυσικό να επιστρέφει κανείς πίσω και να θέλει να μεταδώσει κάτι από τους “good old times” και τη χαρά που ένιωθε, στα νέα μικρά παιδιά.

      Θα ήταν άδικο και αχάριστο αν δε παραδεχόταν κανείς ότι ο Νίκος Πιλάβιος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που πέρασε, σαν υπεύθυνος, από το παιδικό τμήμα, και είχε οράματα. Όχι μόνο είχε, αλλά τα έβαλε και σε πράξη και αυτό, το ξέρει καλά ο ίδιος, δεν ήταν μιά εύκολη υπόθεση, χώρια που ήταν ψυχοφθόρα.
      Σωστά στράφηκε σε ανθρώπους με ταλέντο από τα νεανικά του χρόνια κι αυτοί τον πλαισίωσαν και τον βοήθησαν να χτίσει.
      Αυτά που έφτιαξε είχαν μέσα τους, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, μιά μεγάλη, ζεστή και τρυφερή χαρά, που τον χαρακτηρίζει και σαν άνθρωπο.

      Η ΕΡΤ βέβαια, ακόμα και επειδή είναι αιωνίως μπερδεμένη με αντικειμενικά και εσωτερικά “προβλήματα”, δε νομίζω πως κατάλαβε τίποτα. Το τοτινό σύνθημά της, που δυστυχώς την τυραννάει ακόμα αλλά από την αντίστροφη, ήταν, “ότι και να δείξουμε, τα ίδια εισιτήρια θα κόψουμε” (…).

      Εδώ θα πρέπει να προσθέσει κανείς και ένα ακόμα από τα συμπλέγματα που βαραίνουν την ελληνική πραγματικότητα. Όσο κι αν ακουστεί αιχμηρό, η ενασχόληση με τα παιδιά δεν έχει πέραση! Δεν επενδύουν σ’ αυτό τον τομέα, δε το βρίσκουν κάτι σοβαρό, όσο κι οι πάντες καμώνονται, με παχιά λόγια, γιά το αντίθετο.
      Γιά να μεταφέρω ένα σύγχρονο σχόλιο, η Ξένια Καλογεροπούλου μου παραπονιόταν ότι “είναι τραγικό που οι γονείς και οι δάσκαλοι/ες, όταν έρχονται στο θέατρο, δε παρακολουθούν τις παραστάσεις μαζί με τα παιδιά αλλά, κατά κανόνα, κάθονται έξω, χαζολογούν, μιλάν και καπνίζουν”.
      Kάτι θυμίζει αυτό σε όλους/ες, ή όχι;

      Βέβαια, όλα τα πράγματα έχουν τις αιτίες τους. Γιά το συγκεκριμένο θέμα, ένας απ’ τους λόγους είναι και κάποιες σταθερές θέσεις που έχουμε, σε σχέση με το τι είναι παιδικό θέαμα και ποιό αναμένουμε να είναι το περιεχόμενό του. Διάλογος γι αυτό το θέμα δε γίνεται ποτέ (ποιός σκάζει;) κι έτσι, παραμένουμε σ’ ένα παλιό, παραδοσιακό μοντέλο ανακυκλούμενης νοσταλγίας, με σύμβολο μιά γιαγιά που μπροστά απ’ το τζάκι που τριζοβολάει, και διηγείται παραμύθια στα εγγονάκια της…

      Το τοπίο μένει αφύλαχτο και απροστάτευτο γιά διάφορους/ες επιτήδειους/ες που, είτε με καλές προθέσεις, είτε εκ του πονηρού, νέμονται το χώρο. Το αποτέλεσμα είναι να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τους στόχους και τον υπόλοιπο κόσμο εκτός της χώρας μας, να αντιγράφουμε με τραγικό τρόπο και, να προσφέρουμε επιπλέον επιχειρήματα στην άποψη που λέει ότι, αυτοί/ές που ασχολούνται με παιδικά θέματα είναι κάποιοι/ες αποτυχημένοι/ες που δε καταφέρνουν να μπουν σε άλλα κυκλώματα. ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΟ…

      Λογικά, οι δημιουργίες που απευθύνονται στα παιδιά θά’πρεπε να αλλάξουν κατεύθυνση και οπτική γωνία. Θα πρέπει να αγγίζουν, όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και τους μεγαλύτερους. Θα αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα. Το φιλμ “Bασιλιάς των λιονταριών” της αυτοκρατορίας Disney, απάντησε με τον καλύτερο τρόπο στο παραπονεμένο σχόλιο της Κας Καλογεροπούλου. Οι γονείς, και μάλιστα οι πατεράδες, το παρακολούθησαν, ανά τον κόσμο, μαζί με τα παιδιά τους. Το δεύτερο παράδειγμα είναι ο γνωστός, με υπερεξογκωμένη σημασία αλλά σημαντικός, Harry Potter που απέδειξε ότι η ποιότητα με τα χρήματα μπορούν κάλλιστα να πηγαίνουν χέρι-χέρι. Εδώ που μένω, στη Σουηδία, δείχνουν κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα (και όχι μόνο τότε), κάποια παλιά, κλασσικά φιλμάκια του Disney, αλλά και πολλές επαναλήψεις παλιότερων εγχώριων δημιουργών που σφράγισαν τις αναμνήσεις των ανθρώπων. Η ΕΡΤ βρίσκει πιό λογικό να σβήνει ή να πετάει το παλιό υλικό…

      Ο Νίκος Πιλάβιος, γιά να επανέλθω και να κλείσω, ράντισε με ασημοχρυσόσκονη τια παιδικές αναμνήσεις πολλών ανθρώπων και του χρωστιέται μιά μεγάλη ευγνωμοσύνη. Η χώρα μας όμως τό’χε συνήθειο, ήδη από την αρχαιότητα, να καταβροχθίζει τα παιδιά της και να καίει τα καλύτερα χαρτιά της. Κάποτε πρέπει να μπει ένα τέλος σ΄αυτή την παράνοια. Όλοι/ες εσείς που καλοδεχτήκατε το blog του Παραμυθά, γιατί να μη φτιάξετε μιά λίστα ονομάτων, μαζί μ’ ένα σωστό κείμενο και να το στείλετε στις “ηγεσίες” των μεγαλοσχημόνων ΕΡΤ και, μη με θεωρήσετε υπερβολικό, ένα αντίγραφο της επιστολής στον πρόεδρο της Δημοκρατίας; Οι ΕΡΤ δεν “ακούνε”, ως γνωστό, γιατί και “τ’ αυτιά έχουν τοίχους”, αλλά μάλλον θα ανακινήσουν ένα τουλάχιστο αυτί, με το μικρό δάχτυλο και το μακρύ νύχι, αν σημειώνεται ότι αντίγραφο της επιστολής έχει σταλεί και στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τι λέτε;
      Πρόκειται περί του δικαιώματος προστασίας των αναμνήσεων και του δικαιώματος δειξίματός τους στα νέα παιδιά!

      Χαίρετε και αντίο

      ο
      παροπλισμένος
      μετεωρολόγος
      Φώντας Λαδοπρακόπουλος

      Ιωσή Κ.
      28 Δεκεμβρίου 07 στις 14:03

      Αγαπητε παραμυθα…
      Δεν φανταζεσαι ποσο χαρηκα οταν ειδα το blog σου,ειμαι παιδι του 77΄ και πριν λιγες μερες εγινα και πατερας!!!Ψαχνοντας λοιπον στο διαδικτυο για να κατεβασω την Φρουτοπια επεσα πανω σε ενα link για σενα…δεν θελω το παιδι μου να μεγαλωσει βλεποντας Γιουκγι ο ,Παουερ ρειντζερς και αλλες τετοιες χαζομαρες,θελω να του δειξω τι εβλεπα εγω…πως μεγαλωσα εγω,με παραμυθια και κουκλες στην ΕΤ1…Αν μπορουσες να μου στειλεις καποιο link για να κατεβασω τα παραμυθια σου θα σου ημουν ευγνώμων.Σε ευχαριστω πολυ για ολα…

      Αναστασια
      30 Δεκεμβρίου 07 στις 22:24

      Αγαπημενε μου παραμυθα, απευθυνομαι σε σενα. Εχω πολυ μεγαλη αναγκη τη βοηθεια σου, αλλα και οποιανου αλλου μπορει να με βοηθησει. Ψαχνω μια κασετα που την ακουγα μικρη και εχει πολυ μεγαλη συναισθηματικη αξια για μενα. Αποτελουνταν απο τρια, μονο παραμυθια, τα 7 κατσικακια,τον παπουτσωμενο γατο και τον κοντορεβυθουλη. Την εκφωνηση (με μια μικρη επιφυλαξη) την εκανε ο Σταυρος Ξενιδης. Θελω να την βρω παση θυσια. Οποια βοηθεια δεκτη. Ευχαριστω εκ των προτερων.
      Αναστασία

      ΦΑΝΗΣ
      1 Ιανουαρίου 08 στις 16:24

      Γεννημένος το 1971……
      Κύριε Νίκο να σε έχει ο θεός πάντα καλά!
      Η χαρά μου που οι δύο κόρες μου θα δούν αυτά που έβλεπε ο μπαμπάς τους όταν ήταν μικρός, είναι πραγματικά μεγάλη!!
      Στήν σημερινή σαχλαμαροπλυμμύρα απο παιδικά (να τα κάνει ο θεός!) αυτή η σελίδα είναι πραγματικά μιά όαση!
      Να το ξέρεις οτι απο σήμερα στις πτήσεις σου θα σε συνοδεύουν ακόμα τρία παιδιά!
      1 μεγάλο και 2 ακόμη μικρά!

      Ευχαριστώ για όσα μου προσέφερες οταν ήμουν παιδί!
      Φάνης

      giorgos1971
      21 Μαρτίου 08 στις 4:18

      πω πω πικρα,μολις θυμηθηκα οτι πηγα 37,γιατι μας το κανατε αυτο? Εγω νομιζα οτι ακομα ειμαι παιδι και βλεπω κρατικη τηλεοραση και Πιλαβιο,κηπος με τα αγαλματα,και χαρουμενα παιδικα χρονια,χαρουμενα? μεσω της τβ ηταν,ενταξει Νικο respect,εισαι μορφη,ελπιζω να χαιρεσαι με την αγαπη του κοσμου,αντε Νικολακη,μαζι γερασαμε,δεν βαριεσαι,ζωη ειναι,μας εκανες και σκεφτομασταν χρωματιστα,τελικα ο Μαρξ ειχε αδικο,ο Πιλαβιος ειναι το οπιο των μαζων των παιδιων… φιλια Νικολα,υγεια και δημιουργια :) ))))))

      βασιλικη
      6 Απριλίου 08 στις 1:51

      Καλησπερα,
      μηπως μπορει η ερτ να ξαναπροβαλει ολη αυτη τη σειρα?
      η μηπως υπαρχει πουθενα να την κατεβασουμε?
      η μπορει να μπει σε ντι-βι-ντι στην ραδιοτηλεοραση της παρασκευης?

      ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

      Ρένα
      9 Απριλίου 08 στις 9:39

      Καλημέρα Παραμυθά μας!
      Μου φαίνεται απίστευτο που τώρα μετά από τόσα χρόνια μπορώ να επικοινωνώ μαζί σου!
      Θυμάμαι κι εγώ να κάθομαι μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση και να σε παρακολουθώ…
      Τόσες ωραίες εκπομπές τότε!
      Θυμάμαι να περιμένω ανυπόμονα να φύγει το σήμα της ΕΡΤ για να ξεκινήσει το παιδικό πρόγραμμα…
      Θυμάμαι τη μαμά μου να προσπαθεί ματαίως να με σηκώσει από την τηλεόραση για να διαβάσω τα μαθήματά μου…
      Θυμάμαι να κάθομαι με τον λατρεμένο μου παππού και να βλέπουμε παραστάσεις του Καραγκιόζη από τον Θανάση Σπυρόπουλο.
      Τα τελευταία χρόνια ψάχνω αυτές τις σειρές!
      Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσαμε να ξαναδούμε κάποια επεισόδια ή έστω κάποιες στιγμές από τις παιδικές εκπομπές «Γύρω γύρω όλοι», «Α μπε μπα μπλομ», «Μην το πετάς»(θυμάμαι ακόμα το τραγουδάκι της εκπομπής που έδειχνε κατασκευές)
      Σε ευχαριστώ για τις υπέροχες αναμνήσεις που σήμερα έχω, για τα ταξίδια στην φαντασία που μου χάρισες!

      snowwhite
      9 Απριλίου 08 στις 18:05

      ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΥΡΙΕ ΠΑΡΑΜΥΘΑ.ΠΑΝΤΑ ΣΑΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ.ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΠΑΤΑΤΕΣ.ΑΝ ΚΑΙ ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ, Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΕΝΕΙ ΠΑΙΔΙΚΗ.ΣΑΝ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΡΙΓΚΗΠΑ.ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΑΛΛΑΞΑΝ,ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΥΤΥΧΩΣ.ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΦΤΙΑΞΕΙ.ΞΑΝΑΓΥΡΝΩ ΠΙΣΩ.ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΛΣ ΧΟΛΓΚΕΡΣΟΝ,ΤΗΝ ΚΑΝΤΥ,ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ,ΤΟ ΜΑΠΕΤ ΣΟΟΥ,ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΠΑΤΑΤΕΣ.ΕΠΟΧΕΣ ΠΟΥ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΓΥΡΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΠΑΝΤΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ.ΘΑ ΕΚΤΙΜΟΥΣΑ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΑΣ ΣΤΟ E-MAIL MOY ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ.ΣΑΣ ΑΦΗΝΩ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΤΕ ΤΙΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΠΑΤΑΤΕΣ………

      andreas masouras
      19 Απριλίου 08 στις 12:53

      kalispera,

      pws mporw na epikinonisw ke ton k. Pilavio?
      Ime ipopsifios didaktoras stin epikinwnia kai ta mme kai tha ithela
      na mou paraxwrisi ena mikro interview sxetika me tin paragwgi
      programmatwn.

      Sas efxaristw ek twn proterwn,

      andreas masouras.
      Brighton University

      Evi
      19 Απριλίου 08 στις 21:11

      O Paramythas!!!!! Terastia sigkinisi…. oute kan pisteua oti tha ksanasinantousa ton paramitha stin eniliki zoi mou. H moni seira stin tileorasi pou den ehana ME TIPOTA!! Forousa ki ego to gileko kai petousa!
      Na ’sai kala paramytha mou! Na ’sai panta kala!
      Evi

      Νίκη
      5 Μαΐου 08 στις 16:31

      Καλέ μου Παραμυθά επιτέλους σε γνωρίζω… είμαι τόσο συγκινημένη που δεν φαντάζεσαι… Γεννημένη το 1974 ήταν η πρώτη εκπομπή στην τηλεόραση που είδα και θυμάμαι… Μακάρι τα παιδιά σήμερα να σας έβλεπαν και να νιώθανε όλα αυτά που νιώσαμε όλοι εμείς…
      Θυμάμαι έντονα ότι όταν η μαμά μου με μάλωνε για κάποια αταξία που έκανα στο μυαλό μου ερχόταν η εικόνα ότι θα έρθεις πετώντας να με πάρεις σε μέρη απίστευτα και μαγικά…
      Είναι πραγματικά φοβερή η συγκίνηση, σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να σου γράψω έστω και σήμερα.. μετά από 34 χρόνια… Να είσαι ευτυχισμένος, υγιής, να χαίρεσαι και να σε χαίρονται οι άνθρωποι που αγαπάς…
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς…:o)

      kostas
      9 Μαΐου 08 στις 14:15

      Παρακλώ πολύ θα ήθελα να επικοινωνήσω είται τηλεφωνικά, έιτε με e-mail με τον κ. Πυλάβιο. Εψαξα, αλλά δεν βλεπω τρόπο επικοινωνίας. Αν μπορείτε σας παρακαλώ στειλτε μου ή κάποιο τηλέφωνο ή ένα e-mail. Ευχαριστώ θερμά.

      βερα
      10 Μαΐου 08 στις 15:32

      Καλε μου Παραμυθα τι μου θυμισες ?Εγω ειμαι της γενιας
      του 60 αλλα παντα θα θυμαμαι τον κηπο με τα αγαλματα,
      τη Χιλιοποδαρουσα και ολα αυτα τα παραμυθια που ψυθιρι
      ζα στο γιο μου,γενιας του 82, και που οταν τα βλεπαμε στη
      ΤV ξεκαρδιζομασταν στα γελια.Δυστυχως δεν ζει πια για να
      εχει την ευκαιρια να τα διδαξει στα δικα του παιδια, να
      τους δειξει το πραγματικο νοημα της ζωης, την αθωοτητα
      μα και τη φαντασια ! Σημερα το πρωι ανακαλυψα το site
      σου απο την εμφανιση σου στον ΑΝΤΕΝΝΑ και αποφασισα
      να σου στειλω αυτο το e-mail. Σ ευχαριστω που υπαρχεις ! να εισαι παντα καλα και περιμενω να σε ξαναδω στην ΤV. To ευχομαι τουλαχιστον !!! Φιλια πολλα

      Amalia
      10 Μαΐου 08 στις 17:18

      Agapite mou paramu8a!

      poso xairomai pou se vlepw meta apo tosa xronia!se eida simera stin ekpompi tou antenna kai de sou kruvw ti suginisi mou.Hr8an sto mualo mou eikones apo tis wraies ekeines ekpompes opws to kipo me ta agalmata.Euxomai
      na eisai kala na xereis pws twra pou se vrika 8a mpainw sto blog ka8e mera!

      Polla filia!

      Φωτεινή
      26 Μαΐου 08 στις 17:02

      Αγαπημένε μου Παραμυθά!
      …έτσι κάπως άρχιζαν πριν απο πολλά πολλά χρόνια τα γράμματα που στέλναμε η αδελφή μου κι εγώ σε σένα. Πω πώ οι αναμνήσεις είναι πολλές κι όμορφες. Δύο δίδυμες αδελφούλες δίπλα, δίπλα σε κάτι παιδικές καρεκλίτσες, καθόμασταν κάθε Κυριακή μεσημέρι μαζί με τη γιαγιά μας και σε παρακολουθούσαμε.Πίστεψέ με, αυτά που με τόση λαχτάρα ρουφάγαμε εκείνη την εποχή, αυτά θα μεταφέρουμε και στα δικά μας παιδιά.Όλες τις αρχές και τις αξίες. Γι’ αυτό να είσαι περήφανος. Οι καιροί άλλαξαν…Γυναίκα πια, 33 χρονών πλημμυρισμένη απο τα τότε συναισθήματα, νιώθοντας και πάλι παιδί,να σου πώ την αλήθεια γλυκέ μου Παραμυθά δε σταμάτησα και ποτέ να είμαι παιδί γι’αυτό έγινα καθηγήτρια, για να μη ξεχνάω ποτέ.¨Αχ, έχω συγκινηθεί πολύ..κλαίω, αλλά είναι δάκρυα χαράς και νοσταλγίας. Εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου να σε έχει ο Θεός πάντα καλά έχεις πολλά ακόμα να προσφέρεις. Θέλω να μαθαίνω πάντα νέα σου, σε γλυκοφιλώ Φωτεινή

      Βικτωρία
      13 Ιουνίου 08 στις 14:27

      Καλό μεσημέρι σε όλους.
      Επισκέπτομαι αρκετά συχνά το blog σας (όποτε έχω χρόνο και βρίσκομαι σε υπολογιστή με internet) αλλά σήμερα αποφάσισα να σας γράψω για πρώτη φορά. Να ξέρατε πόσο χαρούμενη ήμουνα όταν ανακάλυψα ότι τελικά αυτό το blog υπάρχει. Σας άκουσα σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή (δεν θυμάμαι πια) να μιλάτε για αυτό και ενθουσιάστηκα. Δόξασα το παιδάκι σας που σας έπεισε να το δημιουργήσετε και άρχισα το φανταστικό ταξίδι στα υπέροχα παιδικά μου χρόνια. Καλός ή κακός εγώ πιστεύω ακόμα στα παραμύθια, και θα πιστέυω για πάντα, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να με πείσουν για το αντίθετο! Να είστε πάντα καλά και εύχομαι σύντομα να ξαναδώ κάποια νέα σας δουλεία στην τηλεόραση.

      βουλα
      11 Ιουλίου 08 στις 11:05

      Καλημερα!!!!!!

      Ειμαι πολύ χαρουμενη που σας ξαναβρήκα!!!!
      Μανουλα δυο παιδιων κι’εγω πλεον εψαχνα τροπο όλο αυτον τον καιρο της «απουσιας»σας να αναπληρωσω το κενο με μια παιδικη εκπομπή αναλογη του ύφους και του ήθους της δικης σας…ματαια ομως.
      Η τηλεοραση πλεον προσφερει αθλια κατασκευασματα φτιαγμενα, κατα την ταπεινη μου γνωμη, απο διαταραγμενους ψυχικα ανθρωπους και τα «ταιζει» ανηλεος στα καημενα τα παιδακια μας που, και με το δικιο τους, πεταγονται μεσα στα μαυρα μεσανυχτα απο τον υπνο τους φοβουμενα μήπως τους φαει το «κακο τερας» με τα εξι χερια και τα γουρλωμενα ματια.
      Πού χάθηκε η αθωοτητα των δικων σας εκπομπων, πώς εγω σαν μανα θα βοηθήσω τα παιδια μου να ξεφυγουν απο τα τερατομορφα κινουμενα σχεδια?

      Δεν σας κουραζω περισσοτερο, εχω πολύ δουλεια να κατεβασω όλο το υλικο σας και επιτελους να δειξω στα παιδια μου ότι ο κοσμος τους μπορει να εχει και αλλα χρωματα και άλλα σχεδια, αλλο νοημα τελος παντων.

      Ευχαριστω

      Κωστής Οικονομόπουλος
      14 Ιουλίου 08 στις 7:35

      Παραμυθά μας!
      πού να το φανταζόμουν ότι μετά από τόσα χρόνια, θα μας επισκεπτόσουν πάλι μέσα στα σπίτια μάς…αυτή τη φορά όχι από την τηλεόραση αλλά από αυτό το μαραφέτι τον υπολογιστή! Δυστυχώς χάθηκες για πολλά χρόνια Παραμυθά μας και μαζί χάθηκε κι η ποιότητα στην τηλεόραση, τουλάχιστον όσον αφορά στις παιδικές εκπομπές και παραγωγές. Είμαι 30 ετών τώρα και θυμάμαι χαρακτηριστικά όλες σχεδόν τις παιδικές εκπομπές της ΕΡΤ. Παιδικές σειρές, εκπαιδευτικές…τώρα όλα αυτά πού βρίσκονται;
      Αλήθεια Παραμυθά μας, πώς θα δούμε μερικές από αυτές; Είχα θυμάμαι μεγάλη λατρεία με τον «Θησαυρό της Βαγίας». Μέχρι που έκανα ταξείδι μέχρι την Αίγινα τότε (5η δημοτικού), μόνο και μόνο για να πάω να βρω το μέρος όπου βρέθηκε ο θησαυρός, στο ναό της Αφαίας!!! Θα ήθελα πολύ να ξαναδώ αυτή τη σειρά…πες μου πώς, πού!
      Χαίρομαι που μεγάλωσα σωστά όταν ήμουν παιδί και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό Παραμυθά μου.
      με τιμή

      Κωστής Οικονομόπουλος

      Μάρω Αγγελοπούλου
      17 Ιουλίου 08 στις 10:53

      Αγαπημένε μας Παραμυθά!
      Να τα εκατοστήσεις! Χρόνια πολλά και καλά, γεμάτα με παραμυθένιες πτήσεις και μυθικές περιπέτειες πάντα με αίσιο τέλος :)

      Σ’ αγαπάμε πολύ!

      Γιαννης
      29 Ιουλίου 08 στις 23:17

      Αγαπημενε μου παραμυθά! Κάπου έμαθα σ’ ένα blog ότι βρίσκεται στα χέρια σου η »θεά» μας κούκλα! Εννοώ την κούκλα από τη γνωστή και αξέχαστη παιδική σειρά του Χρήστου Λαδόπουλου ΄΄Παραμύθια της κούκλας΄΄. Θα χαιρόμουν πολύ αν μπορούσες να ανεβάσεις στο site σου (αν σώζονται ακόμη) κάποια αποσπάσματα (τίτλοι αρχής κλπ) από αυτήν την αξέχαστη και αγαπημένη σειρά. Είμαι σήμερα 29 ετών και σ’ ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για όσα μας προσέφερες αυτά τα χρόνια!

      ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΓΓΙΣΟΓΛΟΥ
      19 Αυγούστου 08 στις 21:14

      Αγαπητε κυριε παραμυθα θα ηθελα να μαθω αν θα μπορουσα να σας αποστειλω μια μικρη μου ιστορια,θελοντας να ακουσω μια γνωμη απο καποιον πολυ εμπειρο στο χωρο.Προκειται για μια ιστορια που προκληθηκε απο εναν αληθινο πινακα ζωγραφικης που κατα ενα περιεργο τροπο βρεθηκε στα χερια μου….ελπιζω και προσδωκω σε μια σας καταφατικη απαντηση. ΜΕΓΓΙΣΟΓΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

      γιωτα
      25 Αυγούστου 08 στις 14:05

      Γεια σας, με λενε γιωτα και ειμαι 40 ετων, ψαχνοντας στο net βρηκα την ιστιοσελιδα σας και ομολογω οτι εκλαψα, γυρισα πολλα χρονια πισω οταν μαζι με την γιαγια μου καθομουν μπροστα στην οθονη να ακουσω και να φανταστω μεσα απο τις ζωγραφιες σας τα ωραιοτερα παραμυθια και τωρα μεσα απο την οθονη ,ενως υπολογιστη πια, διαβαζω στην κορη μου τα παραμυθια των παιδικων μου χρονων και τησ μιλω για την αγαπημενη μου «σαρανταποδαρουσα», μακαρι να προβαλονταν ξανα «ο παραμυθας».
      Κλεινοντας να πω ενα μεγαλο ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου για ολα αυτα που μου προσφερατε στην παιδικη μου ηλικια και για ολα αυτα που θα παρει η κορη μου ξανα απο σας.!!

      antreas G
      13 Σεπτεμβρίου 08 στις 0:22

      geia sas…. anakalupsa tuxaia thn selida sas kai mporw na pw oti auta pou grafete einai ekplhktika…. diavasa sta pro’i'gouna sxoleia oti eixate mia ekpomph… mporw na pw oti lupame pou dn gennhthika tote kai na sas parakolouthw, ( blepete gennhthika to ‘89) kai mexrh stigmhs dn exw brei kati kalo san auto)…… na eiste sigouros pantws oti twra tha to kanw…..

      Τσαύλος Σταύρος
      29 Σεπτεμβρίου 08 στις 13:58

      Δεν το πιστεύω…. τυχαία έπεσα ψάχνωντας στο google
      συγχαρητήρια παραμύθα εχεις μεγαλώσει πολλες γενιές
      πάντα με της αγνές και αθώες ιστόριες σου
      μας ταξίδευες σε άλλους κόσμους μαγικούς ήσουν
      αναπόσπαστο κομματι τον παιδικών μας χρόνων…
      εχω κατασυγκινηθεί
      και να σκεφτειτε οτι προχθές έπεσα πανω σε ενα βιβλιο στην βιβλιοθήκη μου
      ΝΑΙ το έχω ακόμα το βιβλίο !!!

      eva samioglou
      2 Οκτωβρίου 08 στις 10:19

      Νίκο γεια σου
      Είμαι και εγώ ένα από τα πιτσιρίκια που μεγάλωσε με παραμυθά!!!!!!!
      Μετά από συζήτηση με συνάδελφο για τα παιδικά προγράμματα της εποχής μας με ενημέρωσε για το site!!!!Ειλικρινά χάρηκα πολύ!!!!!
      Περιμένω να μεγαλώσει λίγο ο μικρούλης μου για να ακούσει τα παραμύθια σου!!!!!
      Σε φιλώ

      Εύα

      Λεωνίδου Τόνια
      9 Οκτωβρίου 08 στις 20:20

      Πολυαγαπημένε μας Παραμυθά,
      Φαντάζομαι πω είμαι μία από τους πολλούς που θα σου λένε για τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό που νιώθουν όταν σε ανακαλύπτουν ξανά!!Συγχώρεσέ με για τον ενικό αριθμό, αλλά όταν έναν άνθρωπο τον νιώθεις τόσο κοντά σου είναι δύσκολο να απευθύνεσαι στον πληθυντικό!
      Έχω μεγαλώσει με τα παραμύθια του «ιπτάμενου παππού» εγώ και ο αδερφός μου.Είμαι πια δασκάλα για παιδιά με ειδικές ανάγκες και πρέπει να πω ότι αρκετά από τα βιντεάκια ίσως χρησιμεύσουν και στη δουλειά μου.Τώρα ως ενήλικος πλέον εκτιμώ ακόμη περισσότερο τη μοναδική δουλειά που έκανες τότε και λυπάμαι που δεν υπάρχει μία ανάλογη εκπομπή και για τα σημερινά παιδιά.

      Με εκτίμηση και πολλή αγάπη
      για τον δικό μας παππού Παραμυθά,
      Τόνια

      καραμελενια νεραϊδα
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 22:05

      γεια σου παραμυθα ειμαι ενα κοριτσι απο
      τιν πρωτη ταξη απο το σχολειο που μας επισκεφτηκες.
      ειδε το βιντεακι και χαρηκα πολυ. σε χαιρετω φιλια πολλα η καραμελενια νεραϊδα

      mixalis
      3 Δεκεμβρίου 08 στις 22:31

      είμαι 33 χρονών αισίως! Σε θυμάμαι με τα άσπρα μαλιά να πετάς και γω να κάθομαι μικρό παιδάκι να σε βλέπω. Σε ευχαριστώ για τις ωραίες εκπομπές που μας χάρησες στα παιδικά μου χρόνια, πραγματικά συγκινήθηκα πολυ μόλις είδα τα βιντεάκια πό τον παραμυθά και τη χιλιοποδαρούσα, γύρισα 25 χρόνια πίσω..

      Άρης
      5 Δεκεμβρίου 08 στις 4:04

      Αγαπητέ Παραμυθά,

      Όπως και τόσοι άλλοι που επισκέπτονται το μπλογκ σου, έτσι κι εγώ μεγάλωσα παρακολουθώντας την εκπομπή σου. Τρελενόμουνα με τον τρόπο που οι εικόνες σχεδιάζονταν και χρωματίζονταν έτσι μόνες τους όπως η ιστορία προχωρούσε!

      Κάτι τέτοιες επιροές μένουν μαζί μας μιά ζωή. Κλίκαρε το όνομά μου να δεις τη σελίδα για το προϊόν που φτιάχνω με τη γυναίκα μου να μου πεις αν έχω δίκιο!

      … πράγματι όμως, θα ήθελα πολύ να μου στείλεις ένα e-mail να μου πεις τη γνώμη σου. Ευχαριστώ!

      Νικόλας
      12 Δεκεμβρίου 08 στις 16:32

      Σήμερα 40 χρονών με την κόρη μου έψαξα στο google για την Μάγισσα κλο κλο που για κάποιον λόγο επαναλάμβανε η κορούλα μου. Ισως να το ακουσε από κάπου και εγώ δε θυμόμουν που το είχα ακούσει.
      Σε βρήκαμε λοιπόν και είδαμε το βιντεάκι με τον Παραμυθά και την κλο κλο, μπαμπάς και κόρη και μας άρεσε πολύ. (ο μπαμπάς συγκινήθηκε κιόλας!)

      Εμμανουέλα
      14 Δεκεμβρίου 08 στις 2:13

      Aγαπημένε Παραμυθά,

      Είμαι η Εμμανουέλα, ετών 30 και μητέρα ενός υπέροχου, χαμογελαστού αγοριού 4 μόλις μηνών. Μεγάλωσα κι εγώ με τον «Παραμυθά», την «Σαρανταποδαρούσα», τον «Κήπο με τα αγάλματα», το «Γύρω γύρω όλοι», το «Αμπεμπαμπλόμ», το «Θησαυρό της Βάγιας» και όλες αυ΄τες τις υπέροχες εκπομπές.

      Την Πέμπτη 11/12/08, ψάχνοντας στο διαδίκτυο για να βρω σε DVD, σε Video, σε βιβλία, σε οποιαδήποτε μορφή τελοσπάντων κάτι από όλα αυτά, για να μπορέσω να μεγαλώσω τον γιο μου το ίδιο όμορφα, με τις ίδιες υπέροχες αναμνήσεις που έχω κι εγώ, ανακάλυψα την ιστοσελίδα σας και την χάζευα αρκετή ώρα. Χάρηκα τόσο πολύ…

      Σήμερα το βράδυ πήγα με το σύζυγό μου, την αδελφή μου και τον συζυγό της στον κινηματογράφο Βάρκιζα, για να δούμε την ταινία «Η ανταλλαγή». Δίπλα μας ακριβώς καθόταν ένας πολύ συμπαθής κύριος με τη σύζυγό του. Ήμουν σίγουρη πως ήσασταν εσείς! Ήθελα τόσο να ρωτήσω, να μου φύγει η απορία, να εκφράσω την αγάπη και τον θαυμασμό, να πάρω πληροφορίες για το υλικό που ψάχνω, αλλά δεν με άφησαν… Είπαν πως θα ήταν ντροπή να ρωτήσω και τελικά να κάνω λάθος. Θέλησα να το κάνω στην έξοδο μας από την αίθουσα, αλλά είχα τόσο συγκινηθεί από την ταινία, που δεν πρόλαβα. Έτσι αποφάσισα να σας ρωτήσω μέσω διαδικτύου… Ήσασταν τελικά εσείς;; Αν ναι, τότε λυπάμαι που δεν σας μίλησα. Αν όχι, τότε χαίρομαι που αυτό το γεγονός μου έδωσε την αφορμή για να επικοινωνήσω μαζί σας!

      Σας φιλώ,
      με αγάπη και εκτίμηση
      Εμμανουέλα

      Χρήστος
      17 Δεκεμβρίου 08 στις 19:22

      Αγαπητέ μου παραμυθά, είμαι 35 χρονών και κυριολεκτικά έπαθα την πλάκα μου όταν βρήκα το blog sou σερφάροντας στο διαδύκτιο. Η χαρά μου ήταν τέτοια που κατευθείαν φώναξα τη γυναίκα μου και καθόμασταν αποχαυνωμένοι να βλέπουμε και να διαβάζουμε ξανά τις ιστορίες σου, μετά από τόσα χρόνια. Μάλιστα έκανα το εξής κόλπο και πραγματικά συγκίνηθηκα πολύ. Εβαλα απλώς ένα από τα βίντεό σου να παίζουν δυνατά χωρίς να πω απολύτως τίποτα. Μέσα σε δευτερόλεπτα η μικρή μου κόρη (5) κι ο γιος μου (1,5) κόλησαν το μουτράκι τους στην οθόνη του υπολογιστή και παρακολούθησαν απορροφημένοι την ιστορία. Περιττό να σου πω ότι από εκείνη τη μέρα είσαι μέσα στο ημερήσιο πρόγραμμα όταν κάθε βράδυ που θα γυρίσω από τη δουλειά, τα παίρνω και τα δύο αγκαλιά και βλέπουμε όλοι μαζί τις ιστορίες σου. Τί κι αν τις έχουμε δει 200 φορές…!! Είναι εκπληκτικό συναίσθημα.
      Ωστόσο αυτό που πραγματικά με συγκίνησε και με έκανε να σου γράψω για πρώτη φορά είναι ένα βίντεο που βρήκα σε μια ιστοσελίδα http://www.athos.gr και στο οποίο ένας από τους συντελεστές αναφέρεται ως Nikos Pilavios….. θεωρώ πως είσαι εσύ… αλλά κι αν δεν… νομίζω ότι αξίζει ένα μικρούλι post από μέρους σου για να το δουν όλοι ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ!!! Είναι άκρως συγκινητικό και αφορά τη σχέση μας με τους γονείς μας… ότι και να πω θα είναι λίγο μπροστά σε αυτό που δείχνει!
      Σε ευχαριστώ θερμά για τη χαρά που μας μοιράζεις. Σου εύχομαι πάντα να έχεις Υγεία για να παλεύεις και Δύναμη για να αντέχεις…
      Ένας πιτσιρίκος που μεγάλωσε…

      libertina
      6 Ιανουαρίου 09 στις 12:08

      Ειναι εδω κ τεσσερις μερες περιπου,που σε βρηκα,που σε ξαναβρηκα αγαπημενε μου παραμυθα,κ ενιωσα μια γλυκεια ανατριχιλα,μια γλυκεια συγκινηση….Ποσο τυχερη νιωθω που μεγαλωσα μαζι σου…
      Τι ταξιδι μου χαρισες παλι,τωρα που σε ξαναβρηκα….τι μου θυμισες που λενε…
      Εδω κ τεσσερις μερες,δεν υπαρχει μερα,που να μην σε επισκεφτω.
      Νιωθω να σε ξερω, χωρις ποτε να σε εχω δει απο κοντα.
      Σ’ευχαριστω παραμυθα ! :-)

      ΜΙΝΑ ΤΣΑΜΟΥ
      18 Ιανουαρίου 09 στις 13:13

      ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ….ΙΚΕΤΕΥΩ ΝΑ ΜΑΘΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΙΡΑ Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ..ΕΧΩ ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΣΣΕΤΕΣ…ΤΙ ΑΦΗΓΗΣΗ…ΤΙ ΜΟΥΣΙΚΗ…ΤΙ ΜΑΓΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ..ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΝΥΠΟΜΟΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΣ…ΔΟΥΛΕΥΩ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΕΡΤ ΚΑΙ ΕΝ ΔΕ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩ ΜΕΣΩ ΕΡΤ…ΔΕ ΘΑ ΓΛΙΤΩΣΕΤΕ….ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ

      Παναγιώτης
      29 Ιανουαρίου 09 στις 13:30

      Αγαπητέ Παραμυθά,

      είμαι 39 ετών και μου θύμησες καταστάσεις απίστευτης αθωότητας και γαλήνης…
      Σε κάποια εκπομπή σου μάλιστα, είχες κάνει θυμάμαι διαγωνισμό ιστορίας (παραμυθιού), στον οποίο είχες διαβάσει (οπτικοποιήσει) το δικό μου (ο τίτλος: ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ).
      Θα ήταν πολύτιμο, αν υπάρχει η βιντεοκασέτα της συγκεκριμένης εκπομπής και μπορούσα να την αναπαράγω…
      Σε ευχαριστώ πολύ!!!!
      Υ.Γ.:Επικοινώνησε αν θέλεις με το e-mail μου…

      kostas lig
      7 Φεβρουαρίου 09 στις 22:15

      καταπληκτικοσ-φανταστικος-αξεπεραστος τοσο μπροστα ποθ η τηλεορασι ακομα δεν εχει κατι τετοιο…… με τιν νοσταλγια τοθ αθτηεντικου και τοθ απλου σε εθχαριστοθμε παραμιτηα για ολα .

      Άννα Γιαννοπούλου
      21 Μαρτίου 09 στις 21:03

      Καλησπέρα κ. Πιλάβιε!
      Δεν χρειάζεται να σας πω ότι και εγώ μεγάλωσα μαζί σας. Με τον «Παραμυθά», με την «Χιλιοποδαρούσα», με το «Για να δούμε τι θα δούμε»! Μεγαλώσαμε σωστά και ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια όπως έπρεπε να τα ζήσουμε!
      Θα ήθελα να σας ζητήσω μια μεγάλη χάρη. Σε κάποιο επεισόδιο της «Χιλιοποδαρούσας» είχατε αφιέρωμα σε έναν Έλληνα ζωγράφο! Αυτός ο ζωγράφος τυχαίνει να είναι ο προ-παππούς μου. Θα ήθελα πάρα πολύ να βρω αυτό το video για να το δείξω στη γιαγιά μου. Είναι η κόρη του ζωγράφου και είναι 83 ετών.
      Υπάρχει κάποια δυνατότητα να βρω επεισόδια της χιλιοποδαρούσας; Μήπως εσείς έχετε κάποια αρχεία;
      Θα το εκτιμούσα πάρα πολύ αν μπορούσατε να με βοηθήσετε με κάποιο τρόπο.

      Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
      Μία πιστή θαυμάστρια.

      Δήμητρα
      21 Μαρτίου 09 στις 22:14

      Παραμυθά μου,
      εντελώς τυχαία -μετά από τόσα χρόνια – έμαθα για το side
      Γεννημένη το 1974 και μαμά με 3 παιδιά σήμερα η καθημερινότητα και οι ρυθμοί της ζωής δεν μου άφηναν και μεγάλα περιθώρια να αναπολώ στιγμές ώσπου έμαθα για το side. Ξαφνικά θυμήθηκα πως υπήρξα και εγώ παιδί και πως περίμενα πώς και πώς να σε δω……..να πετάς.
      Τώρα μπορώ να σου εκμυστηρευτώ ότι και εγώ στα όνειρά μου πετούσα!!!!!!!!!! Είχα πάει πολλές φορές στα σύννεφα, στο φεγγάρι και στο ήλιο ακόμα (κατά ένα περίεργο τρόπο δεν καιγόμουν όταν την ίδια μέρα είχα δει τον παραμυθά).Οπωσδήποτε θα μιλήσω στα παιδιά μου για σένα.
      ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

      Nατάσα
      24 Μαρτίου 09 στις 17:15

      Αγαπημένε μου φίλε Παραμυθά,

      Είμαι 35 χρονών, μανούλα τώρα πια, και η συγκίνησή μου είναι απερίγραπτη που σε ξαναβρίσκω.
      Πολλά έχω ξεχάσει από την παιδική μου ηλικία, όμως έχω ακόμα χαραγμένα στη μνήμη μου τόσα πολλά πράγματα από σένα…
      Θυμάμαι ακόμα και τη μουσική του σήματος της εκπομπής, θυμάμαι εκείνο το περίεργο συναίσθημα χαράς και προσμονής όταν περίμενα με τα μάτια καρφωμένα στην ασπρόμαυρη μας τηλεόραση, να σε δω.
      Πόσο μαγικά φάνταζαν τα λόγια σου….
      Στενοχωριέμαι που το παιδί μου δεν έχει την τύχη να γνωρίσει το μαγικό σου κόσμο, θα ήθελα να είσαι ένα κομμάτι της παιδικής αγνής ψυχής του, το πιο γλυκο κομμάτι, όπως υπήρξες και για μένα.
      Του μιλάω όμως για σένα, και εκείνος σε φωνάζει «ο πιο γλυκός φίλος της μαμάς».
      Σ’ευχαριστώ που γέμισες την ψυχή μου με τόσες εικόνες, που μου χάρισες τόσα φανταστικά ταξίδια και που ακόμα διατηρείς τις αναμήσεις μου ζωντανές. Σ’ευχαριστώ που κράτησες το κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια μέσα μου ζωντανό.
      Σ’ευχαριστώ γλυκέ μου φίλε!

      αρετή
      20 Μαΐου 09 στις 15:46

      Κύριε Πιλάβιε, ή καλύτερα αγαπημένε μας παραμυθά,
      με μεγάλη μου χαρά και έκπληξη ανακάλυψα το site σας!Είμαι 24 χρονών και ήθελα να σας πω ότι για μένα και τ’ αδέρφια μου δεν υπάρχει πιο αγαπημένη και γλυκύτερη φωνή απ’ τη δική σας!Μεγαλώσαμε με τις κασέτες «Ο Θαυμαστός κόσμος των Παραμυθιών», έχουμε μάθει όλα τα παραμύθια απ’ έξω, τα έχουμε ακούσει αμέτρητες φορές, τόσες ώστε όλες οι κασέτες να είναι πλέον φθαρμένες!Δυστυχώς στην τηλεόραση δεν σας πρόλαβα…Το επάγγελμα που διάλεξα είναι νηπιαγωγός και θα ήθελα πάρα πολύ να ακούσουν και οι μαθητές μου τα παραμύθια που κι εγώ άκουγα.Αν έχετε την καλοσύνη, θα ήθελα να μου πείτε πως μπορώ να τα βρω.
      Ο Θεός να σας δίνει τις ευλογίες του για το καλό που έχετε κάνει στις παιδικές μας ψυχές.Για μας θα είστε πάντα παραμυθάς της καρδιάς μας.Ευχαριστούμε!

      Γιασεμή
      10 Ιουλίου 09 στις 10:36

      Αγαπητέ Παραμυθά,
      Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τα βιβλία, τις γνώσεις και την ΑΓΑΠΗ που μου έδωσες όχι μόνο εδώ στο πανέμορφο νησί της Κ… αλλά και μέσα από τα γράμματά σου.
      Παρακαλώ μπορείτε να μας αποστείλλετε τα ακριβή σας στοιχεία επικοινωνίας.

      Ελένη
      11 Αυγούστου 09 στις 16:24

      Αγαπητέ Νίκο,
      το 1978 απέκτησα την κόρη μου -παιδί κι εγώ τότε- και την μεγάλωσα με την πολύτιμη συντροφιά σου. Αν τα παιδιά διαμορφώνονται μέχρι την ηλικία των επτά, τότε έχεις συμβάλλει κι εσύ στα καλά της στοιχεία.
      Το πρωϊ μου τηλεφώνησε συγκινημένη και μου ανέφερε για το blog.
      Αισθάνομαι την ανάγκη να σ’ ευχαριστήσω απ’ την καρδιά μου, για την προσφορά σου και να σου ευχηθώ να είσαι πάντα δημιουργικός και ευλογημένος!

      Ζαχαρούλα
      19 Αυγούστου 09 στις 13:03

      Με τη γέννηση της κόρης μου απομυθοποιήθηκαν όλα.
      Ή μάλλον, για να είμαι πιο ακριβής, ο μύθος και η πραγματικότητα ενώθηκαν σε ένα και έγιναν πολύ… πραγματικά!
      Βρίσκω αυτή τη «συμπαγή» αλήθεια υπέροχη.
      Στη σκέψη μου υπάρχεις ακόμα ως η ιδανική πρόσμιξη καθημερινότητα και απόδρασης, αυστηρότητας, διδαχής και ενθάρρυνσης.
      Υπέροχα χρωματιστός και ολοκληρωτικά πραγματικός.
      Από τους λίγους που έκαναν τα παιδιά να πιστέψουν ότι είναι απλώς παιδιά, δεν είναι ηλίθια ανθρωπάκια. Και ως ενήλικες να βλέπουν το κόσμο με άλλο μάτι. Πολύχρωμο.
      Ό,τι κι αν πω, δεν φτάνει.
      Η ανάμνησή σου και μόνο, στο παιδικό μου μυαλό, να σε παρακολουθώ με ανοιχτό το στόμα, με κάνει να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος…
      (συγχωρέστε τα ελληνικά μου…)

      eriol78
      26 Αυγούστου 09 στις 14:30

      To είπα και στον Κωνσταντίνο (aka cpil) στο twitter, αλλά θέλω να το πω και σε σένα:

      «Κοίτα να δεις τι ξέθαψα στις διακοπές και διάβαζα στην κόρη μου! Respect στον father pil http://www.flickr.com/photos/23436631@N04/3830544163/»

      Χάρηκα πολύ όταν έμαθα ότι επιστρέφεις και ανυπομονώ να «παιδέψεις» τα παιδιά μου όπως έκανες και σε μένα.

      Ευχαριστώ πολύ για όλα!

      Χαράλαμπος Ράπτης
      2 Σεπτεμβρίου 09 στις 15:04

      Thermes euharisties ston thryliko Paramitha ko Pilavio gia tis axehastes stigmes mageias pou mas harise me tis anypervlites paidikes ekpompes tou stin mounti dekaetia tou ‘80: S’auton ton anthropo oloi emeis pou megalosame me tis ekpompes tou hrostame enan andrianta!! Axeperastos kai pantotinos o Paramithas!! Makari ta torina paidia na eihan tin diki mas tyhi!!! Babis Raptis

      Φωτης Ζωγράφος
      21 Νοεμβρίου 09 στις 1:21

      Παραμυθά μας,ειμαι 31 χρονών παιδι και σε ευχαριστώ για τις ασπρόμαυρες ευτυχισμένες στιγμες που μας χαρισες.(Χρώμα στην οθόνη είδα για πρώτη φορά το1986).Ευχομαι ολοψυχα ναείσαι καλά και ναπαράγεις εργο.Τους γεμάτους συγκίνηση χαιρετίσμούς μου στον αγαπημενο «μετεωρολόγο» κύριο Κώστα Λαδόπουλο(είδα το μύνημά του στο μπλόκ αυτό) που εδινε χαρά σε όλη την οικογένειά μου και ιδίως στον πατέρα μου που δεν είναι πια μαζύ μας.Κρίμα που δεν σώθηκαν επεισόδια της «χιλιοποδαρούσας». Που μπορούμε να ξαναβρούμε τις κασετες σου;

      Άννα
      30 Δεκεμβρίου 09 στις 23:02

      Καλησπέρα αγαπημένε μου παραμυθά…
      Όπως τόσα και τόσα παιδιά, μεγάλωσα και εγώ μαζί σου.
      Άκουγα χτες το βράδυ από το blog σου την κόρη που κατέβαζε μαργαριτάρια και συγκινήθηκα τόσο πολύ…
      Ψάχνω να βρώ τις 6 κασέτες από τον «Θαυμαστό Κόσμο των Παραμυθιών», γιατί θέλω και τα δικά μου παιδιά να μεγαλώσουν όπως και εμείς… Μήπως ξέρεις που μπορώ να τα βρώ?
      Όσα χρόνια κι αν πέρασαν δεν σταμάτησα ποτέ να ακούω την μία κασέτα που κατάφερα να περισώσω…
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα παιδικά χρόνια που μου χάρησες…

      marietta
      5 Ιανουαρίου 10 στις 22:05

      Σε λιγο καιρο γινομαι 36 αλλα κατα βαθος ειμαι ακομα παιδι.
      Πριν απο λιγο «ανακαλυψα»το blog.
      Νιωθω τοσο μεγαλη συγκινηση.Στα αυτια μου ερχεται η μουσικη απο την εκπομπη.
      Νιωθω οτι ειμαι τυχερη που «με μεγαλωσατε» με αυτα τα παραμυθια και τις ιστοριες.

      Ευχαριστω!!!!

      ποπη
      27 Ιανουαρίου 10 στις 1:44

      Αγαπημένε μου παραμυθά,
      αν και τα δάκτυλα μου τρέμουν καθώς κυλάνε στο πληκτρολόγιο, αισθάνομαι την ανάγκη να σε ευχαριστήσω βαθειά για χίλια πράγματα, αλλά κυρίως για τις χαρούμενες αναμνήσεις μπροστά στην τηλεόραση που μου χάρισες στα παιδικά μου χρόνια και τα λυτρωτικά δάκρυα που μου προκάλεσες από τη στιγμή που ανακάλυψα το blog σου. Σ’ευχαριστώ που δεν έχασες ακόμα τη μαγεία σου και που την μετέδωσες αριστοτεχνικά και στον cpil. Σ’ευχαριστώ που ξανάβαλες και πάλι το παραμύθι στη ζωή μου. Δεν φαντάζεσαι πόσο το χρειαζόμαστε εμείς η γενιά των 30 και κάτι… Να’σαι πάντα καλά και γερός να μας ταξιδεύεις στη χώρα των παραμυθιών.
      Σ’αγαπώ πολύ

      SadFairy
      28 Φεβρουαρίου 10 στις 1:46

      Agaphmene paramytha, osa eyxaristw k na poume tha einai liga!
      Mhpws yparxei kapoio email epikoinwnias? Thelw na sou stilw kati na mou peis th gnwmh sou.
      Eyxaristw

      Χρήστος
      9 Μαρτίου 10 στις 3:55

      Αγαπητέ Παραμυθά,
      Πριν από λίγο καιρό σε κάποιο φόρουμ είδα παιδιά μικρής αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας να γράφουν για τις αγαπημένες τους παιδικές εκπομπές. Μέσα στις τόσες άγνωστες λέξεις που συνάντησα εκεί μέσα, συμπλήρωσα και εγώ τις δικές μου, άγνωστες στους νεαρούς φίλους, Ο Παραμυθάς, Ο Καραγκιόζης. Έψαξα και βρήκα μερικά βιντεάκια στο Youtube και τα έβαλα προκειμένου να σε γνωρίσουν όσοι δεν σε ήξεραν και να ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο όσοι μαζί σου μεγάλωσαν.
      Με χαρά και συγκίνηση βλέπω τη σελίδα σου.
      Να είσαι πάντα καλά.

Σχολιάστε