Για την εκπαίδευση

K with children
Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μέρος από μία απάντηση που έδωσε ο Κρισναμούρτι σε μια ερώτηση για την εκπαίδευση. Είναι από το βιβλίο που μεταφράζω τώρα, το «Η Ευλογία είναι εκεί που είσαι – Τελευταίες ομιλίες στη Βομβάη το 1985.
Καλό βράδυ.
Π.
«ΕΡΩΤΗΣΗ: Παρόλη την αγάπη, την φροντίδα και την έγνοια που νοιώθω για την κόρη μου, δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου ξεφεύγει στο μεγάλωμα της. Μπορείτε να ρίξετε λίγο φως στο ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος εκπαίδευσης του παιδιού;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Είσαστε όλοι γονείς; Πιθανόν δεν είστε. Αλλά ίσως να θέλετε να γίνετε. Πρέπει να να ερευνήσουμε μαζί σε βάθος τι εννοούμε εκπαίδευση ενός παιδιού. Τι εννοούμε λέγοντας, «εκπαίδευση». Και ποια είναι η φύση μιας μητέρας και ενός πατέρα που έχουν φέρει στον κόσμο ένα παιδί; Αυτό είναι στην πραγματικότητα το ερώτημα. Μπορεί να αγαπάς το παιδί ή μπορεί να μην το αγαπάς. Καθώς το παιδί μεγαλώνει μπορεί να θέλεις να γίνει μηχανικός ή επιστήμονας, γιατρός ή να ακολουθήσει κάποια καριέρα σαν τη δική σου — και γενικά αυτή είναι η φιλοδοξία των γονιών. Σωστά; Το βλέπουμε αυτό; Οι γονείς, γενικά, θέλουν τα παιδιά τους να ακολουθούν το δικό τους  ιδιαίτερο μοντέλο ζωής ή αν καθιερώσουν τα παιδιά κάποιο δικό τους μοντέλο, να ταιριάζει με εκείνο τον γονιών τους και λοιπά, και λοιπά… Πρέπει, λοιπόν να κουβεντιάσουμε μαζί το ερώτημα: τι είναι εκπαίδευση; Γιατί η εκπαίδευση έχει γίνει κάτι τόσο εξαιρετικά δύσκολη; Γιατί καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, αν είναι αρκετά τυχερά πάνε σε κάποιο Κολλέγιο και μετά Πανεπιστήμιο και παίρνουν ένα πτυχίο· ύστερα ψάχνουν για δουλειά, παντρεύονται, αποκτούν παιδιά και όλο το τσίρκο αρχίζει. Σωστά; Όλο το πρόβλημα αρχίζει. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι, τι εννοούμε λέγοντας εκπαίδευση. Εννοούμε μία ολιστική εκπαίδευση ή απλώς μια εκπαίδευση με στόχο την καριέρα; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Δεν υπάρχει πρόβλημα για τα μεγάλωμα ενός παιδιού αν κανείς νοιώθει στοργή, τρυφερότητα, φροντίδα γι’ αυτό. Αλλά πάντα θέλουμε να μεταχειριζόμαστε το παιδί σαν ένα είδος κούκλας. Καταλαβαίνετε τι λέω; Δεν ξέρετε τι είναι μια κούκλα; Δεν χρησιμοποιούμε τα παιδιά μας για να ικανοποιούμε τον εαυτό μας; Ρωτάω, λοιπόν: εκπαιδεύουμε τα παιδιά για να αντιμετωπίσουν στο σύνολό τους τα προβλήματα της ζωής ή τα εκπαιδεύουμε για να έχουν μια καλή μνήμη  και να θυμούνται ένα σωρό γνώσεις που συσσώρευσαν στη διάρκεια των δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι  χρόνων εκπαίδευσης και μετά να ασκούν αυτές τις μνήμες για να αναζητούσουν κάποια εξειδίκευση και μια δουλειά; Και ρωτάμε: η εκπαίδευση είναι μονόπλευρη ή ολιστική; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου, έτσι; Η μονόπλευρη, η περιορισμένη εκπαίδευση είναι αυτή που υπάρχει τώρα: απομνημόνευση, απομνημόνευση, απομνημόνευση, αλλά όχι μάθηση. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο μαθαίνω και στο απομνημονεύω….»

 

 

 

3 Σχόλια στο “Για την εκπαίδευση”

Σχολιάστε