«Μια αίσθηση…»

Sunset.7b

Μεταφράζοντας το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω τελευταία, έπεσα πάνω σε μια περιγραφή της φύσης πολύ ευαίσθητη, όπως είναι συνήθως όλες στα βιβλία του, την περιγραφή ενός ηλιοβασιλέματος.  Στην περιγραφή που κάνει της «αίσθησης» που είχε παρακολουθώντας το, μου ήρθαν διάφοροι συνειρμοί και σκέφτηκα ότι κάποια τέτοια αίσθηση πρέπει να εννοούσε όταν έλεγε -χωρίς να το εννοεί ως Χριστιανός, βέβαια-  ότι του αρέσουν και οι Γρηγοριανοί Ψαλμοί, εκτός από τον Μότσαρτ και τον Μπετόβεν. Και ατάκα, θυμήθηκα ότι σε ένα CD με Γρηγοριανούς Ψαλμούς που έχω, υπάρχει ένας –με τίτλο, «Στον Παράδεισο», (In Paradisum) – που κρατάει μόλις 45 δευτερόλεπτα και είναι και τραγουδισμένος από παιδικές φωνές! Και τότε μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα βίντεο με φωτογραφίες από ηλιοβασιλέματα, για ήχο να βάλω αυτόν τον Ψαλμό, και να το ανεβάσω εδώ. Δεν υπάρχουν μουσικά όργανα, είναι μόνο με τις παιδικές φωνές. Τα λόγια είναι στα λατινικά, αλλά δεν έχει σημασία τι λένε, γιατί ο ήχος των φωνών είναι σαν ήχος από ένα υπέροχο μουσικό όργανο!
Και πρώτα να το απόσπασμα από το βιβλίο που μου έδωσε αυτή την ιδέα. 

«Ακριβώς τη στιγμή που δύει ο ήλιος, απλώνεται μια παράξενη ησυχία και μια αίσθηση ότι έχει μπει ένα τέλος σε καθετί γύρω σου, παρ’ όλο που τα λεωφορεία, τα ταξί και οι θόρυβοι συνεχίζουν. Αυτή η αίσθηση κάτι απόμακρου είναι σαν να διαπερνά ολόκληρο το σύμπαν. Θα πρέπει κι εσείς να το έχετε νοιώσει αυτό. Συχνά, έρχεται εντελώς αναπάντεχα και μια παράξενη σιωπή και γαλήνη μοιάζει να ξεχύνονται από τον ουρανό και να σκεπάζουν τη γη. Είναι μια ευλογία που κάνει την ομορφιά του δειλινού απέραντη· ο δρόμος που γυαλίζει μετά από τη βροχή, τα αυτοκίνητα που περιμένουν και το άδειο πάρκο μοιάζουν σαν να είναι μέρος της· ακόμα και τα γέλια του ζευγαριού που περνά, δεν ταράζουν καθόλου την ειρήνη του δειλινού… Όλος ο ορίζοντας έμοιαζε να είναι γεμάτος με αυτά τα σύννεφα, η μια σειρά μετά την άλλη, μαζεμένα πάνω από τους λόφους, έχοντας τα πιο φανταστικά σχήματα, σαν κάστρα που όμοιά τους ο άνθρωπος δεν έχει φτιάξει ποτέ. Είχαν βαθιά ανοίγματα και πανύψηλες κορφές…. Αυτά τα σύννεφα δεν έκαναν τον χώρο, ήταν μέσα στο χώρο που έμοιαζε να απλώνεται στο άπειρο, από αιωνιότητα σε αιωνιότητα. Ένα κοτσύφι κελαηδούσε σ’ ένα κοντινό θάμνο και αυτό ήταν μια ατέλειωτη ευλογία.»

Και τώρα, το βίντεο που ετοίμασα.
Καλό βράδυ
Π.

3 Σχόλια στο “«Μια αίσθηση…»”

Σχολιάστε