Οργάνωση της αναζήτησης της Αλήθειας

Για σήμερα λέω να ανεβάσω την ιστορία του Κρισναμούρτι  που είναι σαν παραμύθι και την είχα ετοιμάσει για το προηγούμενο ποστ – και είναι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τώρα – αλλά το ανέβαλλα για να πω για την υπερπανσέληνο. Διαβάστε το και μετά θα σας πω κάτι ακόμα.

Μια φορά, ένας άντρας περπατούσε σ’ έναν πλατύ  δρόμο και καθώς προχωρούσε αντί να κοιτάζει τον υπέροχο ουρανό, παρατηρούσε το πεζοδρόμιο. Τότε, είδε σε κάποια απόσταση κάτι πολύ λαμπερό. Έτρεξε προς αυτό, το σήκωσε, κοίταξε αυτό το υπέροχο πράγμα και ήταν σε μια κατάσταση ευδαιμονίας επειδή αυτό που έβλεπε ήταν τρομερά όμορφο. Αφού το κοίταξε, λοιπόν, το έβαλε στην τσέπη του. Πίσω του, περπατούσαν δύο φίλοι και ο ένας είπε στον άλλο: «Τι ήταν αυτό που σήκωσε από κάτω; Είδες την έκφρασή του; Είδες σε τι έκσταση βρισκόταν και μόνο από το ότι κοίταζε αυτό το πράγμα!» Ο άλλος, που έτυχε να είναι ο Διάβολος, απάντησε, «αυτό που σήκωσε από κάτω ήταν η Αλήθεια». Κι ο φίλος του, είπε: «Τότε αυτό είναι πολύ άσχημη περίπτωση για σένα, έτσι δεν είναι;» Και ο Διάβολος απάντησε: «Μπα, καθόλου. Απλώς θα τον βοηθήσω να την οργανώσει, να φτιάξει μια οργάνωση γι’ αυτήν».

Και τώρα θα σας πω εκείνο που συμβαίνει αυτόν τον καιρό σχετικά με την ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ.  Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, μας ζήτησε να φύγουμε για λόγους ιδιοχρησίας. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά κι έτσι αναζητήσαμε άλλο χώρο στην ίδια περιοχή. Δυσκολευτήκαμε, αλλά τον βρήκαμε και θα μετακομίσουμε την 1η Φεβρουαρίου. Ο χώρος είναι μάλλον καλύτερος, αλλά έχει το διπλάσιο νοίκι. Επίσης υπάρχουν και τα έξοδα μετακόμισης. Θα θέλαμε, λοιπόν, να παρακαλέσουμε τους φίλους που ενδιαφέρονται για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, αν μπορούνε να συνεισφέρουν  κάποια χρήματα γι’ αυτή την μετακόμιση. Ακόμα και το μικρότερο ποσό, ακόμα και 5 ευρώ θα είναι μεγάλη βοήθεια. Αν έχετε τη δυνατότητα, κάντε κάποια κατάθεση στο λογαριασμό της  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ.  Τα στοιχεία του λογαριαμόυ είναι:
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ  ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
 Αρ. Λογαριασμού: 6752-132567-054   ΙΒΑΝ: GR51  0171 7520 0067 5213 2567 054
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Καλό βράδυ, λοιπόν και θα τα πούμε.
                                Π.

 

 

“Ακούγοντας με την καρδιά”

Όπως σας έχω πει, την Δευτέρα  29 Μαίου κυκλοφόρησε το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Ο Κόσμος Μέσα μας”,  από το οποίο έχω ανεβάσει διάφορα κείμενα εδώ. Εκείνο που δεν σας έχω πει έως τώρα είναι ότι την προηγούμενη εβδομάδα τελείωσε η μετάφραση ενός ακόμα βιβλίου του Κ. με τον εξαιρετικό τίτλο, “Ακούγοντας με την καρδιά”, που αποτελείται από 14 συζητήσεις του Κρισναμούρτι στις Ινδίες με φίλες και φίλους του εκεί.  Ο τίτλος είναι και ο τίτλος του τελευταίου και μεγαλύτερου κεφάλαιου, απ’ όπου είναι και το μικρό απόσπασμα που ακολουθεί, σαν μια πρώτη γνωριμία με το βιβλίο.
Καλό βράδυ.
 Π.

«Π: Νομίζω ότι το κεντρικό σημείο που λείπει από όλους μας είναι ο παράγοντας της συμπόνιας. Κάποια φορά στο Μπενάρες είχες χρησιμοποιήσει Κρίσνατζι τη φράση, «είναι δυνατόν να ακούτε με την καρδιά σας;».  Τι υποδηλώνει το «να ακούς με την καρδιά»;

Κ: Να το συζητήσουμε αυτό;

Φ.Β: Θα μπορούσαμε να ερευνήσουμε σε βάθος τη φύση του ζητήματος;

Κ: Βλέπετε, κύριε, εκείνο που είπα ήταν ότι η σκέψη είναι μία υλική διαδικασία και ό,τι έχει οικοδομήσει η σκέψη – τεχνολογικό, ψυχολογικό, τους θεούς, την όλη δομή των θρησκειών που είναι βασισμένη στη σκέψη – είναι μια υλική διαδικασία. Μ’ αυτή την έννοια, η σκέψη είναι ύλη. Η σκέψη είναι εμπειρία, γνώση αποθηκευμένη στα κύτταρα και λειτουργεί σε ένα ιδιαίτερο αυλάκι φτιαγμένο από τη γνώση. Όλο αυτό για μένα είναι μία υλική διαδικασία…».

 

 

Το να σκέφτεσαι μπορεί να σημαίνει ότι είσαι φοβισμένος

Μόλις ανακάλυψα ότι  έχω τρεις εβδομάδες να ανεβάσω κάποιο κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει, όπως ξέρετε, τώρα κοντά. Να, λοιπόν, άλλο ένα κεφάλαιο από αυτό το βιβλίο.
Καλό βράδυ.
Π.

” Ο   Σ. Τ. είπε ότι είχε διαβάσει κάποια πράγματα που είχα πει και τα είχε μελετήσει, αλλά είχε συναντήσει μέσα του ένα εμπόδιο, έναν τοίχο απέναντι σ’ αυτά και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Είχε «κοπανίσει» το κεφάλι του επάνω στον «τοίχο» για ένα διάστημα, αλλά δεν μπορούσε ούτε να τον γκρεμίσει ούτε να πάει πέρα απ’ αυτόν. Είχε απελπιστεί. Θα ήθελε να το συζητήσουμε και ίσως θα μπορούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να γκρεμιστεί αυτός ο τοίχος αυτοαπομόνωσης.

Ήταν ένας έντιμος άνθρωπος, ένας από τους λεγόμενους διανοούμενους με τις επάρσεις του και τα αυτάρεσκα συμπεράσματά του, που εμφανίζονταν σε παράξενες στιγμές. Δεν είχε επίγνωσή τους, αλλά σταδιακά καθώς μιλούσαμε, απόκτησε την επίγνωσή τους, όμως ήθελε αμέσως να τα εκλογικεύσει. Ανυπομονούσε να δει αποτελέσματα και παρατήρησα ότι η σοφία δεν βρίσκεται στο τέλος, αλλά την μαζεύεις στο δρόμο. Για να μαζέψει κανείς σοφία, πρέπει να αφήσει κατά μέρος το τέλος, το αποτέλεσμα. Χρειάζεται υπομονή κι όχι η απληστία να πετύχεις ένα αποτέλεσμα. Εάν υπάρχει ουδέτερη επίγνωση, βοηθάει να ανακαλύψεις τις αιτίες που συμβάλλουν στο φτιάξιμο τοίχων αυτοαπομόνωσης.  Η υπομονή δεν είναι μια αρετή που μπορεί να καλλιεργηθεί, αλλά χωρίς αυτήν η κατανόηση θα είναι δύσκολη. Η υπομονή δεν είναι κάτι που θα αποκτηθεί τελικά, αλλά μάλλον είναι για να την νοιώσεις βαθιά στο παρόν. Χωρίς να εκλογικεύετε, χωρίς να δικαιολογείτε την ανυπομονησία, μείνετε ακίνητος τώρα για να βιώσετε την υπομονή. Από τη στιγμή που έχει βιώσει κανείς την αναγκαιότητα της υπομονής, ριζώνει για πάντα στο μυαλό.

Δεν είναι  αναγκαίο να κατανοηθεί ο σκεπτόμενος, εκείνος που δρα, που πράττει; Αφού οι σκέψεις του, η δράση του και οι πράξεις του δεν μπορούν να ξεχωριστούν απ’ αυτόν και να μελετηθούν. Ο σκεπτόμενος είναι η σκέψη, ο ενεργών είναι η ενέργεια, ο δρων είναι η δράση. Ο σκεπτόμενος αποκαλύπτεται από τις σκέψεις του. Ο σκεπτόμενος δημιουργεί με τις σκέψεις του καλό ή κακό και αλυσοδένεται απ’ αυτά. Ο σκεπτόμενος είναι εκείνος που δημιουργεί τη δυστυχία του, την άγνοιά του, τον ανταγωνισμό του. Ο ζωγράφος είναι που ζωγραφίζει τον πίνακα, αυτόν τον πίνακα της πρόσκαιρης ευτυχίας, της θλίψης, της σύγχυσης.  Γιατί ζωγραφίζει αυτόν τον οδυνηρό πίνακα; Αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει να μελετηθεί, να κατανοηθεί και να λυθεί. Γιατί ο σκεπτόμενος σκέφτεται τις σκέψεις απ’ όπου απορρέουν όλες οι πράξεις του; Σίγουρα, αυτός είναι ο πέτρινος τοίχος που πάνω του κοπανάει ο επισκέπτης το κεφάλι του. Αν ο σκεπτόμενος μπορέσει να αλλάξει, τότε θα σταματήσει κάθε σύγκρουση. Για να αλλάξει πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του. Ό,τι γίνει γνωστό και κατανοηθεί, ό,τι εκπληρωθεί κι ολοκληρωθεί, δεν επαναλαμβάνεται. Η επανάληψη είναι που δίνει συνέχεια στον σκεπτόμενο. Γιατί ο ζωγράφος ζωγραφίζει αυτόν τον οδυνηρό πίνακα; Υπάρχουν λίγες κύριες αιτίες και μια από αυτές είναι η συνήθεια.

Ο σκεπτόμενος σκέφτεται τις σκέψεις του, μέσα από τις συνήθειες, μέσα από επαναλήψεις, μέσα από αντιγραφές, πράγμα που φέρνει άγνοια και θλίψη. Η συνήθεια δεν είναι απερισκεψία; Η επίγνωση βάζει τάξη, αλλά όχι η συνήθεια. Οι ριζωμένες συνήθειες φέρνουν απερισκεψία. Και γιατί είναι κανείς απερίσκεπτος; Το να σκέφτεσαι είναι οδυνηρό· γίνεται αιτία ενοχλήσεων, φέρνει αντιστάσεις καθώς μπορεί να αλλάξει την πορεία των πράξεων κάποιου, πράγμα που μπορεί να είναι αντίθετο σε ένα καθιερωμένο μοντέλο. Το να σκέφτεσαι και να νοιώθεις, το να αποκτήσεις επίγνωση, μπορεί να οδηγήσει σε άγνωστα βάθη, και το μυαλό επαναστατεί ενάντια στο άγνωστο. Έτσι, μετακινείται από γνωστό σε γνωστό, από συνήθεια σε συνήθεια, από μοντέλο σε μοντέλο. Ένα τέτοιο μυαλό δεν εγκαταλείπει ποτέ το γνωστό για να ανακαλύψει το άγνωστο. Ο σκεπτόμενος συνειδητοποιώντας τον πόνο της σκέψης, με την αντιγραφή, με τη συνήθεια, γίνεται απερίσκεπτος. Το να σκέφτεται τον κάνει να φοβάται, έτσι δημιουργεί μοντέλα απερισκεψίας. Αν ο σκεπτόμενος είναι φοβισμένος, τότε ό,τι κάνει είναι από φόβο. Κοιτάζει τις πράξεις του και προσπαθεί να τις αλλάξει· φοβάται τα ίδια του τα δημιουργήματα, αλλά οι πράξεις είναι αυτός που τις έχει κάνει· έτσι, ο σκεπτόμενος φοβάται τον εαυτό του. Ο σκεπτόμενος είναι ο ίδιος ο φόβος, ο σκεπτόμενος είναι η αιτία της άγνοιας, της θλίψης. Ο σκεπτόμενος μπορεί να χωρίσει τον εαυτό του σε πολλές κατηγορίες σκέψης, αλλά οποιαδήποτε σκέψη είναι ο σκεπτόμενος. Ο σκεπτόμενος και οι προσπάθειές του να υπάρχει, να γίνει κάτι ή κάποιος, είναι η αιτία ακριβώς της εσωτερικής σύγκρουσης και της σύγχυσης. Ο ίδιος ο σκεπτόμενος είναι άγνοια και θλίψη.

Και ο επισκέπτης ρώτησε: «Τότε πώς θα μπορέσω να τον ξεπεράσω, να πάω πέρα από τον εαυτό μου;»

«Κύριε», του απάντησα, «το μυαλό σας δεν είναι αρκετά σιωπηλό για να αντιληφθεί το πρόβλημα, κι ωστόσο θέλετε να πάτε πέρα απ’ αυτό προτού να το έχετε καν κατανοήσει. Ένα πρόβλημα – εάν διαβαστεί σωστά, προσεκτικά – περιέχει το ίδιο τη λύση του. Επίσης, αν μου  επιτρέπετε, όταν υπάρχει ανυπομονησία και έντονη επιθυμία για αποτέλεσμα, δεν βρίσκεται απάντηση. Όπως είπαμε, ο σκεπτόμενος είναι ο ίδιος η άγνοια, ο ίδιος είναι η θλίψη, ο ίδιος είναι ο φόβος. Αυτό σημαίνει τίποτα για σας, κύριε; Προφανώς δεν σημαίνει, γιατί το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να πάτε πέρα απ’ αυτό. Αλλά πώς μπορεί ο σκεπτόμενος να πάει πέρα από τον εαυτό του, εάν ο ίδιος δεν έχει γνώση του εαυτού του; Πρέπει να πάψει να υπάρχει για να γίνει αυτό. Η άγνοια και το μίσος δεν μπορούν να γίνουν φώτιση και αγάπη σε καμία στιγμή. Η άγνοια και η θλίψη πρέπει να πάψουν να υπάρχουν».

«Και τι πρέπει να κάνω για να τα εξαφανίσω»;

«Και πάλι η σκέψη σας έχει στόχο ένα αποτέλεσμα, μια επιτυχία, μία απαλλαγή για να κερδίσετε κάτι. Τώρα, ακούστε σας παρακαλώ. Δεν έχετε νοιώσει το σοκ της συνειδητοποίησης ότι ο σκεπτόμενος, εσείς δηλαδή, είναι ο ίδιος το δηλητήριο· ό,τι επιθυμεί και κάνει θα είναι δηλητηριώδες. Και γιατί δεν νοιώθετε το σοκ αυτής της συνειδητοποίησης; Είτε γιατί δεν νομίζετε ότι ο σκεπτόμενος, εσείς, είναι το δηλητήριο, είτε γιατί αδυνατείτε να το δείτε. Έχετε συμφωνήσει έως εδώ ότι ο σκεπτόμενος είναι οι σκέψεις του, ότι δεν είναι δύο χωριστά πράγματα, ότι συνυπάρχουν. Τώρα: εάν βλέποντας εκείνο το βουνό, δεν έχετε καμιά αντίδραση για την ομορφιά του και συνειδητοποιήσετε ότι δεν έχετε, τότε αυτή η συνειδητοποίηση θα σας δημιουργήσει σοκ, έτσι δεν είναι; Σε ανάλογη περίπτωση, όταν συνειδητοποιήσετε ότι ο ίδιος ο σκεπτόμενος είναι η άγνοια, δεν αιφνιδιάζεστε απ’ αυτό και περνάτε σε άλλα πράγματα. Έχετε κάνει τον εαυτό σας αδιαπέραστο από τέτοιο σοκ με τις αιτιολογήσεις σας, τις εξηγήσεις σας, τις αποφάσεις και τα συμπεράσματά σας. Η νόησή σας έχει χτίσει τοίχους αυτοπροστασίας ενάντια σε κάθε ανακάλυψη και αυθορμητισμό, ενάντια στην ελευθερία και στην κατανόηση. Το μυαλό δεν θα βρει ποτέ την απάντηση. Αλλά αν αφεθείτε να εκπλαγείτε από τη σκέψη ότι ο σκεπτόμενος είναι αιτία θλίψης, τότε θα γκρεμίσετε τον τοίχο αυτοαπομόνωσης. Αν ζήσετε συνειδητά με αυτό το θανατερό πάγωμα της νόησης και δεν κάνετε φυγές απ’ αυτό, τότε θα ανακαλύψετε ότι ο τοίχος που τον ‘χτυπούσατε  με το κεφάλι σας’, θα εξαφανιστεί. Είστε νοητικά παγωμένος και δεν επιτρέπετε στον εαυτό σας να το συνειδητοποιήσει, να το νοιώσει αυτό. Και μόνο όταν ταρακουνηθείτε από την πραγματικότητά του – την πραγματικότητα του παγώματος – θα υπάρξει εκεί η αρχή του σταματήματος του σκεπτόμενου και των σκέψεών του. Τότε μόνο θα υπάρξει νύξη της αιωνιότητας».

Τα μοντέλα διευκολύνουν τη διανοητική μας νωθρότητα

cover
Όπως σας είχα πει πριν ένα μήνα και κάτι, στις 22 Ιουνίου, τελείωσα τη μετάφραση  του βιβλίου, “Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ”. Από τότε μέχρι σήμερα, διάβασα όλη τη δουλειά που έχω κάνει για να δω πιθανά λάθη, κάτι που μπορεί να μου έχει ξεφύγει και λοιπά. Έτσι σήμερα, σκέφτηκα να κλείσω αυτόν τον κύκλο, ανεβάζοντας άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο εδώ. Τίτλος του είναι αυτός που έβαλα για τίτλο του post.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Η  Λ.  είπε ότι για ένα διάστημα ακολουθούσε κάποιον θρησκευόμενο τρόπο σκέψης. Δεν είχε την πρόθεση να ακολουθήσει οποιοδήποτε μοντέλο, αλλά είχε παρασυρθεί σ’ αυτό χωρίς να το καταλάβει. Είπε ότι δεν πρέπει να ακολουθεί κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό της και ίσως ξεκαθάριζε μέρος από την σύγχυσή της, αν μπορούσαμε να συζητήσουμε μαζί γύρω από το θέμα.

«Γιατί χρειαζόμαστε μοντέλα», την ρώτησα, «είτε μας τα έχουν επιβάλλει άλλοι είτε τα έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας; Δεν είναι εξαιτίας φόβου;  Φοβόμαστε μήπως δεν πετύχουμε κάτι, μήπως χάσουμε, μήπως δεν γίνουμε κάτι που θέλουμε. Με το να ακολουθούμε ένα μοντέλο, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε βαθιά μέσα μας να σκεφτούμε, να νοιώσουμε· άλλοι έχουν σκεφτεί για λογαριασμό μας μια πορεία δράσης και εμείς δεν έχουμε παρά να την ακολουθήσουμε. Νομίζουμε ότι τα μοντέλα δράσης λειτουργούν σαν προφύλαξη από την αποτυχία, τον πόνο και τη σύγχυση, αλλά απλώς μας κάνουν  απερίσκεπτους, μας κάνουν να βολευόμαστε μέσα στο θόλωμα του νου. Το να ακολουθείς μοντέλα συντηρεί τη διαίρεση ανάμεσα στον σκεπτόμενο και στις σκέψεις του, ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο· έτσι δεν υπάρχει πιθανότητα υπέρβασης του σκεπτόμενου και της σκέψης του. Με το να ακολουθείς μοντέλα, η σκέψη και το συναίσθημα κινούνται μέσα στη σφαίρα του γνωστού, του δημιουργημένου, κι έτσι αυτοδιαμορφώνονται πάντα σύμφωνα μ’ αυτό. Η σκέψη δεν είναι ποτέ ελεύθερη να βιώσει, να ανακαλύψει το πραγματικό. Κι ακόμα, στην αναζήτηση ενός μοντέλου υπάρχει πάντα η αδιάκοπη πάλη να γίνεις κάτι και ποτέ να μην κατανοείς κι έτσι να μη ζεις πραγματικά.

Με την απελευθέρωση από τα μοντέλα, έρχεται δημιουργικότητα. Έτσι, αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη βαθιά σημασία των μοντέλων, τότε δεν θα απορρίπτουμε το ένα και θα δεχόμαστε το άλλο, είτε είναι δημιουργημένο από κάποιον άλλον, είτε από εμάς του ίδιους. Από τη στιγμή που κανείς συλλάβει τη βαθιά φύση των μοντέλων, τότε με την αδιάκοπη επίγνωση γίνονται κομμάτια μέσα του. Δεν μπορείς να περνάς μέσα από στενά μοντέλα την απέραντη ροή της ζωής· κι από τη στιγμή που διαρκώς επιχειρούμε να το κάνουμε αυτό, είμαστε αλυσοδεμένοι με τη σύγκρουση και τον πόνο, δεν είμαστε ποτέ ελεύθεροι, δεν είμαστε ποτέ ανοιχτοί και ευάλωτοι στην πραγματικότητα».

«Εάν κανείς σκέφτεται μ’ αυτόν τον τρόπο», πρόσθεσε η επισκέπτρια, «δεν είναι και τόσο μοναχική υπόθεση. Προσωπικά βρισκόμουν σε σύγχυση κι έτσι πήγα σε ψυχολόγο για να συζητήσω τα πράγματα· εσείς θεωρείτε ότι αυτό ήταν συνετό»;

«Αντί να αφήσουμε όλες τις σχέσεις μας να δράσουν σαν καθρέφτης σε μια διαδικασία αποκαλυπτική του εαυτού μας, πράγμα που μόνο αυτό μπορεί ξεκαθαρίσει κάθε σύγχυση, διαλέγουμε έναν ιδιαίτερο ‘καθρέφτη’ που ελπίζουμε ότι θα διαλύσει τη σύγχυσή μας. Τώρα: μπορεί οποιαδήποτε ιδιαίτερη αυθεντία να φέρει διαύγεια ή πρέπει να την αναζητήσουμε μόνοι μας; Ένας ειδικός ή κάποια φόρμουλα πιθανόν να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα, αλλά δεν θα είναι αυτογνωσία. Μόνο η αυτογνωσία φέρνει ξεκαθάρισμα, διαλύοντας τη σύγχυση. Η γνώση του εαυτού μαζεύεται μέσα από κάθε σχέση, με τον πιο ταπεινό ή με τον πιο μορφωμένο, αλλά όταν βασιζόμαστε στην αυθεντία προκειμένου να μάθουμε για μας, αφήνουμε απ’ έξω τα πλούτη της ζωής. Τότε δεν μαθαίνουμε, δεν είμαστε ανοιχτοί και ευάλωτοι στα πλούτη της πραγματικότητας».

«Ναι», απάντησε η επισκέπτρια, «καταλαβαίνω τι εννοείτε. Όλοι έχουμε την τάση να δίνουμε σημασία στην αυθεντία και αποκλείουμε τους εαυτούς μας από τις εμπειρίες. Θα έπρεπε κανείς να καλωσορίζει τις εμπειρίες και να προσπαθεί να τις κατανοήσει».

«Δεν μπορείς να κατανοήσεις την εμπειρία χωρίς να κατανοήσεις εκείνον που την βιώνει. Εκείνος που βιώνει την εμπειρία δεν είναι κάτι χωριστό από την εμπειρία· είναι ένα ενιαίο φαινόμενο. Με την κατανόηση εκείνου που βιώνει την εμπειρία, γίνεται κατανοητό όλο το φαινόμενο».

«Τότε, μια άλλη δυσκολία μοιάζει να εμφανίζεται», παρατήρησε η επισκέπτρια, «εκείνη της αντικειμενικότητας. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος να δει κανείς την εμπειρία αντικειμενικά, εξωτερικά σε τέτοιο βαθμό που να χάσει κάθε ευαισθησία, να γίνει εσωτερικά νεκρός;»

«Εάν εξετάσουμε αντικειμενικά τις εσωτερικές αντιδράσεις μας προκειμένου να τις κατανοήσουμε, τότε δεν θα χάσουμε την ευαισθησία μας· αντιθέτως θα υπάρξει μεγαλύτερη ενοποίηση όλων κι έτσι θα υπάρξει απλότητα και ευαισθησία στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Αν όμως πάρουμε αντικειμενική στάση για να ξεφύγουμε από τον πόνο, από την κατανόηση, τότε θα γλιστρήσει μέσα μας η αναισθησία· θα κλείσουμε μέσα μας και θ’ ακολουθήσει ο ψυχολογικός θάνατος. Το να έχεις αντικειμενική στάση κι ωστόσο να είσαι υποκειμενικός εσωτερικά έχοντας επίγνωση, είναι δύσκολο. Αυτή η διαδικασία, όμως, είναι ένα είδος διαλογισμού».

«Έχω δοκιμάσει», εξήγησε η επισκέπτρια, «το είδος του διαλογισμού που συστήνετε, μελετώντας, νοιώθοντας την κάθε σκέψη και το κάθε συναίσθημα, και αυτό μοιάζει να φέρνει περισσότερη ελευθερία και κατανόηση. Και έχω δοκιμάσει για κάμποσα χρόνια διάφορα είδη διαλογισμού, προσευχής και λοιπά, αλλά αυτός που συστήνετε έχει υπάρξει πολύ αποκαλυπτικός και διευκρινιστικός. Αγγίζει κανείς μεγαλύτερα βάθη σκέψης και στοργής».

«Ξέρουμε την αγάπη που έχει αντικείμενο, στην οποία υπάρχει εξάρτηση, κτητικότητα, φόβος και λοιπά. Υπάρχει αγάπη που να είναι από μόνη της πλήρης; Υπάρχει και η ύπαρξή της είναι μόνο η ίδια και δεν κουράζεται ποτέ».

Ακούγοντας…

Listening

Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω απανωτά κι άλλο κείμενο του Κρισναμούρτι, αλλά έπεσα στο ίντερνετ πάνω σε αυτή τη φωτογραφία και ο τρόπος που ακούει η γατούλα το παιδάκι που παίζει φλάουτο, μου θύμισε ένα κείμενο του Κρισναμούρτι από το τελευταίο βιβλίο του που κυκλοφόρησε αυτό το μήνα, το “ΔΡΑΣΗ  ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ” κι έτσι το ανέβασα.
Καλό βράδυ.
Π.

“Το να ακούς πραγματικά είναι μια τέχνη που πολύ λίγοι από μας είναι ικανοί γι’ αυτήν. Δεν ακούμε ποτέ πραγματικά. Η κάθε λέξη έχει έναν ήχο και όταν δεν ακούμε τον ήχο ερμηνεύουμε τη λέξη, προσπαθώντας να την μεταφράσουμε στη γλώσσα μας ή σύμφωνα μα την παράδοσή μας. Ποτέ δεν ακούμε βαθιά. Όταν λέτε μια πολύ συναρπαστική ιστορία σε ένα μικρό παιδί, ακούει με μια τρομερή περιέργεια και ενέργεια. Θέλει να μάθει τι θα γίνει και περιμένει με εξαιρετικό ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Αλλά εμείς οι μεγάλοι έχουμε χάσει όλη αυτήν την περιέργεια, την ενέργεια για να μάθουμε, αυτή την ενέργεια που χρειάζεται για να δεις τα πράγματα πολύ καθαρά, όπως είναι, χωρίς καμιά διαστρέβλωση. Δεν ακούμε ποτέ αληθινά ο ένας τον άλλον. Δεν ακούτε ποτέ πραγματικά τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας, έτσι δεν είναι; Την παραξέρετε ή εκείνη παραξέρει εσάς. Δεν υπάρχει αίσθηση βαθιάς κατανόησης, φιλίας, ομόνοιας, που θα σας έκανε να ακούτε ο ένας τον άλλον, είτε σας αρέσει ό,τι λέγεται είτε όχι. Αλλά όταν όντως ακούς αληθινά και βαθιά, αυτή η ίδια η πράξη τού ν’ ακούς  είναι ένα μεγάλο θαύμα.
Το να ακούς έτσι, όπως και το να βλέπεις, το να παρατηρείς, είναι κάτι πολύ σημαντικό. Δεν παρατηρούμε ποτέ πραγματικά. Παρατηρούμε μόνο ό,τι είναι βολικό, φιλικό· παρατηρούμε μόνο όταν υπάρχει ανταμοιβή ή τιμωρία. Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει ότι όλη μας η ανατροφή, όλη μας η εκπαίδευση και η καθημερινή μας ζωή, βασίζονται πάνω σε μια αρχή: ανταμοιβή και τιμωρία. Διαλογιζόμαστε προκειμένου να ανταμειφθούμε, «προοδεύουμε» προκειμένου να ανταμειφθούμε, προσευχόμαστε προκειμένου να ανταμειφθούμε ή για να μην τιμωρηθούμε… Όταν ζητάμε ανταμοιβή, υλική ή ψυχολογική, σ’ αυτή την αναζήτηση ανταμοιβής υπάρχει και ο φόβος της τιμωρίας — που είναι το να μην υπάρξει ανταμοιβή. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, ν’ ακούμε ο ένας τον άλλον per se, δηλαδή, για χάρη τού ν’ ακούμε και μόνο και όχι άλλο λόγο; Θα μπορούσαμε να ακούμε όπως θ’ ακούγαμε μια υπέροχη μουσική ή το κελάηδημα ενός πουλιού, με την καρδιά μας, με τον νου μας, με όλη την ενέργεια που διαθέτουμε; Τότε, μπορούμε να πάμε πολύ μακριά”.

 

 

 

“Όχι μόνο με ψωμί”

cover

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι το εξώφυλλο του βιβλίου του Κρισναμούρτι που σας έχω πει σε προηγούμενα posts, ότι μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “Ο Κόσμος μέσα μας.” Όπως ίσως θα θυμάστε είναι σημειώσεις του ίδιου του Κρισναμούρτι από συζητήσεις που έκανε με επισκέπτες του, στην περίοδο του Β΄Παγκόσμιου Πόλεμου, (1939-1945) όπου έμενε στο Όχαϊ της Καλιφόρνιας  και δεν έδινε δημόσιες ομιλίες. Το κομμάτι αυτό που τελείωσα τη μετάφρασή του σήμερα, αρχίζει με μία αναφορά σε πολιτική ιδεολογία, και μια και μόλις πριν λίγες μέρες είχαμε εκλογές, είπα να το ανεβάσω εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

” Ο  Η., είπε ότι θρησκεία του είναι ο κομμουνισμός, γιατί χωρίς να ‘χει  ο άνθρωπος ψωμί να φάει, δεν θα υπήρχε ούτε αυτός ούτε ο Θεός. Για να υπάρχει ψωμί για όλους, πρέπει να υπάρχουν δραστικά μέτρα, μια αναπόφευκτη εξόντωση ορισμένου αριθμού ανθρώπων που στέκονται εμπόδιο. Σ’ αυτόν τον κόσμο, συνέχισε ο Η.,  η βία είναι, δυστυχώς, αναγκαία για να έρθουν οι αναγκαίες αλλαγές για την ευημερία των ανθρώπων, για την ενότητα των ανθρώπων· η βία όντως παράγει ενότητα και πρέπει να χρησιμοποιείται για να φέρει ειρήνη. Στο παρελθόν πράγματι  η βία έφερε περισσότερη βία, περισσότερη αιματοχυσία, αλλά τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά: είμαστε περισσότερο μορφωμένοι, πιο ελεγχόμενοι, πιο εξελιγμένοι, είπε. Αν μπορούσαμε να διώξουμε τους λάθος ανθρώπους από τις υψηλές θέσεις και να βάλουμε τους σωστούς ανθρώπους, τότε θα είχαμε ευτυχισμένους ανθρώπους. Τότε οι σωστοί άνθρωποι θα βοηθούσαν τους άλλους ανθρώπους να μορφωθούν, να αντισταθούν στην εκμετάλλευση, να είναι αδελφωμένοι, γιατί τότε δεν θα υπήρχαν οικονομικοί διαχωρισμοί, δεν θα υπήρχε εθνικισμός και φυλετικές διαφορές. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τα μέσα μπορεί να είναι αιματοβαμμένα, αλλά το τέλος θα είναι καλό. Κοιτάξτε αυτόν τον παγκόσμιο πόλεμο που γίνεται, είπε τελειώνοντας,  ύστερα από όλο αυτό που γίνεται θα έχουμε έναν καλύτερο κόσμο, μια πιο ευκατάστατη και ευτυχισμένη γενιά.

Αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε με τον Η. και σύντομα τον ρώτησα ευγενικά αν ο ίδιος έδινε στο ψωμί την πρώτη θέση στη ζωή. Απάντησε ότι δεν την έδινε και έμοιαζε έκπληκτος ζητώντας μου να συνεχίσω.

Δεν ζούμε μόνο με ψωμί, συνέχισα, κι αν δώσουμε πρωταρχική αξία σε κάτι δευτερεύον, τότε θα ακολουθήσει σύγχυση. Φυσικά και δεν μπορούμε χωρίς ψωμί, αλλά επειδή όλοι ακολουθούν τις λάγνες ορέξεις του αισθησιασμού, του υλισμού, της προσωπικής αθανασίας· ή της δύναμης, της φήμης, του πλούτου· ή της αυθεντίας, των μυστηρίων και των θαυμάτων, θα υπάρχει σύγκρουση, σκληρότητα και αιματοχυσίες. Επειδή όσα γίνονται αντιληπτά με τις πέντε αισθήσεις έχουν αποκτήσει πρωταρχική σπουδαιότητα, γι’ αυτό ακριβώς εξαπατούν και οδηγούν σε πλήρη σύγχυση. Εξαιτίας των αξιών των αισθήσεων υπάρχουν πόλεμοι, αιματοχυσία, επαναστάσεις, στερήσεις, ταξικά και εθνικιστικά μίση. Αυτές οι αξίες των αισθήσεων δεν γκρεμίζονται με  βία οποιουδήποτε είδους, γιατί η φύση ακριβώς των αξιών των αισθήσεων είναι το να δημιουργούν σύγκρουση και το να αντιμετωπίζονται με βία, πράγμα που σημαίνει δημιουργία περισσότερης σύγκρουσης, περισσότερου ανταγωνισμού, περισσότερης σύγχυσης. Η επιθυμία ακριβώς να είναι κανείς πλούσιος, είναι αιτία κατάθλιψης, πείνας, δυστυχίας. Τα αντίθετα δημιουργούν τα δικά τους αντίθετα και στα αντίθετα δεν υπάρχουν λύσεις. Μόνο πηγαίνοντας πέρα και πάνω από τα αντίθετα, υπάρχει ευτυχία και ελπίδα για τον άνθρωπο.

Η ειρήνη δεν είναι το αντίθετο της βίας, αλλά είναι το αποτέλεσμα της κατανόησης της ματαιότητας της βίας, των αναπόφευκτων κίνδυνων και επιπτώσεών της. Ειρήνη, αγάπη, σημαίνει πληρότητα. Δεν έχουν αντίθετο· είναι ένα ενιαίο όλο. Οι αξίες των αισθήσεων και η μονιστική επιθυμία, έχουν ως αποτέλεσμα την διαρκώς αυξανόμενη απαίτηση για καταξίωση, κι έτσι την ανάγκη για πλούτο και δύναμη. Αυτή η δίψα για δύναμη, για φήμη (προσωπική αθανασία) δεν μπορεί να μεταμορφωθεί  με εξαναγκασμό, με υποκατάστατα, με βία ή εξόντωση. Λάθος και αχρείοι τρόποι, όσο ευγενικός κι αν είναι ο στόχος τους, γεννάνε λάθος και αχρεία αποτελέσματα. Το τέλος βρίσκεται στην αρχή. Με την αιματοχυσία, με τους πολέμους, με την καταπίεση, δεν μπορείς να δημιουργήσεις αγάπη, καλοσύνη, αδελφότητα και ελευθερία. Το μίσος γεννάει μίσος, όπως και η βία γεννάει βία. Μόνο χρησιμοποιώντας τους σωστούς τρόπους – αγάπη και ειρήνη – μπορείς να έχεις έναν συνετό, ειρηνικό και δημιουργικό κόσμο.”

 

 

Ο νους και το μυαλό

SKIATHOS VIEW

Σήμερα τέλειωσα το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό και αποφάσισα να βάλω το τελευταίο μέρος από την απάντηση στην τελευταία ερώτηση που του κάνανε – πολύ τέλος έχει πέσει, χα, χα, χα… Έχω βάλει αυτή τη φωτογραφία -που έχω ξαναβάλει εδώ- από τη θέα της βεράντας του σπιτιού στην Σκιάθο, γιατί εδώ βρισκόμαστε από χθες και μέχρι το άλλο Σάββατο, και εδώ τέλειωσα τη μετάφραση του βιβλίου, από τις τελευταίες ομιλίες του Κρισναμούρτι στη Βομβάη το 1985. Σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτό εδώ, βάζοντας τον τίτλο, “Η ευλογία είναι εκεί που είσαι”. Επειδή, όμως, αποφασίστηκε να μην βάλουμε αυτό για τίτλο, αλλά κάποιον άλλο που δεν έχουμε βρει, χρησιμοποίησα τον υπότιτλο του βιβλίου. Αλλά αρκετό το μπλα-μπλα. Αν θέλετε, διαβάστε το απόσπασμα.
Καλό βράδυ
Π.

“Και γιατί” – ρωτάει εκείνος που έκανε την ερώτηση- “γιατί φτιάχνουμε μία αφηρημένη ιδέα από ένα γεγονός”; Το γεγονός είναι ότι εγώ είμαι ο θυμός, εγώ είμαι ζηλιάρης, εγώ νοιώθω μοναξιά. Γιατί, λοιπόν,  κάνουμε απ’ αυτό μια ιδέα,  μια αφηρημένη έννοια; Μήπως είναι ευκολότερο να κάνω μια ιδέα από το να αντιμετωπίσω το γεγονός, επειδή μπορώ να παίξω με την ιδέα; Μπορώ να συνεχίσω να είμαι αυτό που βλέπω; Χωρίζω τον εαυτό μου από αυτό που βλέπω και λέω: «Πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτό». Αλλά όταν δεν υπάρχει ιδέα, δεν υπάρχει αφηρημένη έννοια, είμαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσω το γεγονός. Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτό που είσαι, όταν βλέπεις ότι είσαι: άθλιος, βίαιος, φθονερός, ότι νιώθεις μοναξιά και λοιπά, έχεις σβήσει εντελώς την αίσθηση της διαίρεσης μέσα σου κι επομένως δεν υπάρχει σύγκρουση. Ξέρετε πώς είναι ο εγκέφαλος, το μυαλό, όταν βρίσκεται σε αδιάκοπη σύγκρουση; Είναι τραυματισμένο, πληγωμένο.
Πιθανόν να έχετε ζήσει πολύ καιρό μέσα στη σύγκρουση, στον πόνο, στη θλίψη, στο φόβο και να λέτε, «η σύγκρουση είναι μέρος της ζωής μου» και να συνεχίζετε έτσι. Αλλά δεν έχετε ερευνήσει ποτέ τι κάνει η εσωτερική σύγκρουση στο εγκέφαλο, στον άνθρωπο, στην ψυχή. Όταν κάποιο τον δέρνουν διαρκώς σωματικά ξέρετε τι του συμβαίνει. Αλλά όταν ο εγκέφαλος βομβαρδίζεται συνέχεια με σύγκρουση, τι του συμβαίνει; Ζαρώνει. Γίνεται πολύ μικρός, περιορισμένος, άσχημος. Αυτό είναι εκείνο που συμβαίνει σε όλους μας. Τότε ένας άνθρωπος με αρκετή νοημοσύνη αναρωτιέται: «Γιατί θα πρέπει να ζήσω μέσα στη σύγκρουση την υπόλοιπη ζωή μου»; Κι έτσι, αρχίζει να ερευνά τι είναι η σύγκρουση. Σύγκρουση πρέπει να υπάρχει όπου υπάρχει διαίρεση, τόσο μέσα μας όσο και εξωτερικά. Και αυτή η διαίρεση είναι βασικά, βαθιά, θεμελιακά, το «εγώ», ο παρατηρητής και εκείνο που παρατηρεί. Όταν, λοιπόν, φτάσεις στο σημείο να συνειδητοποιήσεις ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο, τότε γίνεται μία εντελώς διαφορετική δραστηριότητα.
Αν μπορούσαμε να δούμε και μόνο για μια μέρα ή για μία ώρα, τι είναι η σύγκρουση, γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε παγιδευμένοι στη σύγκρουση, με όλο τον πόνο, την ανησυχία, την μοναξιά κι όλα αυτά, τότε –ίσως- να μπορούσαμε να ζήσουμε μια ζωή έχοντας έναν εγκέφαλο που δεν έχει ποτέ τραυματιστεί, δεν έχει καμιά πληγή, δεν έχει περάσει κανένα σοκ, κι έτσι είναι ένας ελεύθερος εγκέφαλος. Και είναι μόνο τότε που ίσως ο νους –που είναι αγάπη- να μπορεί να έρθει σε επαφή με το εγκέφαλο, με το μυαλό.

 

 

 

Μια ερώτηση για τις αισθήσεις

sunset.1

Μεταφράζοντας το βιβλίο του Κρισναμούρτι  “Η Ευλογία είναι εκεί που είσαι” , που ετοιμάζω αυτόν τον καιρό, έπεσα επάνω σε μια ερώτηση που του κάνουν που μου άρεσε πολύ, κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτήν για post σήμερα, παρόλο που το προηγούμενο  είχε κι αυτό σχέση με τον Κρισναμούρτι. Αλλά άλλο εκείνο άλλο αυτό. Όταν μπορείτε διαβάστε το.
Καλό βράδυ
Π.

« 4η  ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι δυνατόν να έχεις επίγνωση με όλες σου τις αισθήσεις –μάτια, αυτιά, μυαλό, νευρικό σύστημα και λοιπά – ταυτόχρονα;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ:
Οτιδήποτε είναι δυνατόν. Αλλά εμείς, ως ανθρώπινα πλάσματα, πώς λειτουργούμε; Με όλες μας τις αισθήσεις ή με μέρος των αισθήσεών μας; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Οι αισθήσεις είναι πολύ σημαντικές — δεν είναι; Αλλιώς – χωρίς την αφή, την γεύση, την όραση, την όσφρηση και την ακοή – δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Πρέπει να ζούμε με όλες μας τις αισθήσεις σε πλήρη εγρήγορση, αλλά δεν το κάνουμε· οι αισθήσεις μας είναι σε μερική εγρήγορση. Είναι, λοιπόν, δυνατόν να έχεις επίγνωση όλων σου των αισθήσεων και να είναι σε πλήρη εγρήγορση; Έχετε παρακολουθήσει ένα ηλιοβασίλεμα με όλες σας τις αισθήσεις; Έχετε παρατηρήσει την κίνηση της θάλασσας –το μπλε φως της και την κίνηση κάποιου κύματος- με όλες σας τις αισθήσεις; Δεν το ‘χετε κάνει. Έχετε παρατηρήσει τη γυναίκα σας –ή τον άντρα σας- με όλες σας τις αισθήσεις; Όχι…
Τώρα:  Όταν παρατηρείς με όλες σου τις αισθήσεις, τι συμβαίνει; Δεν μπορείτε να απαντήσετε στην ερώτηση γιατί δεν το έχετε κάνει ποτέ. Έτσι, η σωστή ερώτηση είναι: γιατί η ανταπόκρισή μας σε ό,τι συμβαίνει είναι πάντα μερική, εκτός ίσως από τη σεξουαλική πράξη; Γιατί; Καταλαβαίνετε; Μερική ανταπόκριση των αισθήσεων. Γιατί; Είναι επειδή έχουμε δώσει σημασία σε μία ή δύο αισθήσεις; Σωστά; Σας ρωτάω. Ή δεν έχουμε καν σκεφτεί ποτέ γι’ αυτό το θέμα; Αν, λοιπόν, αρχίσετε να έχετε επίγνωση των αισθήσεών σας, όχι να διαλέγετε την μια αίσθηση σαν καλύτερη από την άλλη, αλλά να έχετε επίγνωση χωρίς επιλογές, να έχετε επίγνωση της κίνησης όλων των αισθήσεων, όχι ενός μέρους τους· να παρακολουθούμε την αντίδρασή μας σε κάθε αίσθηση: στη γεύση, στην ακοή, στην όραση, στην όσφρηση, στην αφή, σε όλες· ζούμε μ’ αυτές. Ζούμε με την αίσθηση των πραγμάτων, που παίρνουμε από τις αισθήσεις. Και τις αισθήσεις τις αναλαμβάνει η σκέψη. Το ‘χετε προσέξει; Βλέπετε κάτι όμορφο σε ένα κατάστημα. Ένα ωραίο πουκάμισο ή ένα ωραίο σάρι ή οτιδήποτε άλλο βλέπετε στη βιτρίνα. Το αντιλαμβάνεστε με την όραση· μπαίνετε μέσα στο κατάστημα και το αγγίζετε, που είναι η αίσθηση της αφής. Το βλέπετε, κάνετε επαφή μ’ αυτό κι έχετε την αίσθησή του. Τότε έρχεται η σκέψη και λέει: «Πόσο θα μου πήγαινε αυτό το ρούχο πάνω μου, είναι πολύ ωραίο»! Η σκέψη, λοιπόν, δημιουργεί την εικόνα σας να φοράει το πουκάμισο ή το σάρι. Σωστά; Τότε γεννιέται η επιθυμία. (Αναρωτιέμαι αν παρακολουθείτε τη σειρά που γίνονται όλα αυτά.)  Και πάντα πολεμάμε τις επιθυμίες μας. Όλες οι θρησκείες του κόσμου  λένε να καταπιέζεις τις επιθυμίες σου, να τις καταπιέζεις, να απαλλάσσεσαι απ’ αυτές. Δεν μπορείτε. Η επιθυμία για τον Θεό, συγνώμη αλλά είναι ίδια με την επιθυμία για το πουκάμισο. Γιατί και στα δύο μπαίνει η επιθυμία. Βλέπω κάτι, λοιπόν, το αγγίζω κι έχω την αίσθησή του και τη στιγμή που μπαίνει η σκέψη και χτίζει μια εικόνα, γεννιέται η επιθυμία. Η αίσθηση δεν έχει επιθυμία. Δείτε την αλήθεια αυτού του πράγματος, που είναι ένα γεγονός, ένα καθημερινό γεγονός, απλό που μπορεί να παρατηρηθεί. Οι αισθήσεις σας πρέπει να είναι φυσιολογικές και υγιείς, αλλιώς θα είσαστε νεκροί. Παρακολουθείτε, λοιπόν, πολύ προσεκτικά τη σκέψη και δεν την αφήνετε να δημιουργήσει μια εικόνα από τις αισθήσεις. Αναρωτιέμαι αν το καταλαβαίνετε αυτό, είναι πραγματικά σημαντικό. Έπειτα, έχοντας επίγνωση της σκέψης να σχηματίζει μια εικόνα, βλέπεις τότε τη σύγκρουση που φέρνει η επιθυμία. Τώρα: είναι δυνατόν να υπάρξει μια παρατήρηση δυνατή, καθαρή, χωρίς καμιά διαστρέβλωση, χωρίς κανένα εξαναγκασμό, που θα δει τη σκέψη και δεν θα την αφήσει να δράσει αμέσως, έτσι ώστε να υπάρξει ένα κενό; Παρακολουθείτε; Το καταλαβαίνετε; Κάντε το και δείτε τι θα συμβεί».

 

 

 

Να ‘μαστε και πάλι…

Να’ μαστε και πάλι εδώ μαζίιιι…  Όπως έλεγα και στο προηγούμενο post, «Όσοι αγαπιούνται αληθινά, ακόμα κι αν χαθούν, ξαναβρίσκονται κάποια στιγμή». Έχει όντως πλάκα, όπως σχολίασε η Νατάσσα και έμμεσα ο Δημήτρης: με το που έβαλα  post  που έλεγε για αγάπες και τέτοια, μας την πέσανε hackers. Και φαίνεται πως όντως ήταν hackers, γιατί  καθώς εγώ έμπαινα κανονικά από το OPERA (να το ξέρετε άλλη φορά), μόλις  έγραψα μετά από δύο μέρες ότι ο «μάστορας» προσπαθεί να το φτιάξει, την άλλη μέρα έγινε το ίδιο και στο δικό του blog! Επίσης, καθώς έμπαινα κάθε τόσο για να σβήνω  τα «ανεπιθύμητα», μια μέρα είδα το εξής σχόλιο: «Stop hacking this blog, jerk». Χα, χα, χα… Αγανάκτησε ο άνθρωπος.
Τη μέρα, λοιπόν, που…  μπλοκάρανε το μπλοκ, με τη φοβερή προειδοποίηση,  «Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΑΙ ΒΛΑΒΕΡΗ ΚΑΙ ΚΑΚΟΒΟΥΛΗ … και βάλε…» ήθελα να δω τελικά πόσοι έχουμε ξαναβρεθεί  εδώ – είτε μόνιμα είτε ευκαιριακά για λίγο – και πήγα να δω τα στοιχεία επισκεψιμότητας του blog, που είχα καιρό να τα κοιτάξω. Έχει πλάκα, λοιπόν:   Από τον Φεβρουάριο του 2007 που έχει ανοίξει το blog έως σήμερα, τα computers που έχουν μπει για πρώτη φορά στο blog (UNIQUES)  είναι 201.319, ενώ οι επισκέψεις (TOTAL) είναι 715.313 — πολύ πράγμα, ε; Και το 10% να είναι «Παραμυθόπαιδα»  (20.131 και 71.531), πάλι είναι πολύ πράγμα! Ακόμα, αυτή τη μέρα, ήθελα να πω στον Παναγιώτη που έκανε εκείνο το σχόλιο για τη στενοχώρια της  Εύης και των παιδιών της τάξης της, ότι αυτή η στενοχώρια τους είναι επειδή  η Εύη δεν θα είναι πια από του χρόνου σ’ αυτό το σχολείο, κι όχι επειδή απλώς θ’ αλλάξει τάξη.
Επίσης, τη μέρα που έγινε αυτό στο blog, μου είχε συμβεί κάτι  που άρχισα να το  γυροφέρνω στο νου μου για post,  καθώς περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσαμε να το ξεμπλοκάρουμε, να το καθαρίσουμε. Αυτό που μου συνέβη, λοιπόν, έχει σχέση με μία κατσαρίδα. Ναι, με μία κατσαρίδα. Θα ξέρετε, βέβαια, ότι η κατσαρίδα είναι το μόνο είδος που δεν ανήκει στη διατροφική αλυσίδα: δεν την τρώει κανένα άλλο είδος από το ζωικό βασίλειο.  Και ίσως θα έχετε ακούσει ότι όταν έγινε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ το 1986, το μόνο είδος που δεν έπαθε τίποτα και εξακολουθούσε να κυκλοφορεί εκεί απτόητο, ήταν οι κατσαρίδες! Είναι, λοιπόν,  και το μόνο είδος που όταν το δω το σκοτώνω. Ούτε μύγες, ούτε κουνούπια, ούτε αράχνες, ούτε σφίγγες, ούτε σαρανταποδαρούσες, ούτε ακρίδες, ούτε τίποτα — μόνο τις κατσαρίδες. Σημειώστε δε ότι το θέμα δεν είναι ότι τις σιχαίνομαι – αφού όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τις λιώνω με το χέρι (χα, χα, χα.. εδώ θα αηδιάσατε κορίτσια όπως και η γυναίκα μου, που δεν αντέχει κανένα έντομο και με φωνάζει να τη γλυτώνω απ’ αυτά). Για κάποιο λόγο τις κατσαρίδες τις έχω στο νου μου σαν κάτι που έρχεται από τα σκοτάδια και τη βρώμα των υπονόμων, όπως και διάφοροι άνθρωποι  που άχρηστοι κι αυτοί σαν τις κατσαρίδες, απλώς παρασιτούν  πάνω στους υπόλοιπους κάνοντας διάφορες αθλιότητες, όπως ας πούμε οι διάφοροι  hackers που βάζουν  ιούς ή δημιουργούν διάφορα προβλήματα στο internet.  Το πρωί, λοιπόν, της μέρας που δημιουργήθηκε το πρόβλημα στο blog, σε ένα μικρό χώρο που έχω και δουλεύω στην Αθήνα, εμφανίστηκε μία κατσαρίδα στη κουζίνα. Με το που τη βλέπω πάω να την  πατήσω, αλλά τελευταία στιγμή μου ξεφεύγει προς τ’ αριστερά. Ξαναδοκιμάζω να την πατήσω, αλλά και πάλι μου ξεφεύγει κάτω από το πόδι μου και πάει να χωθεί στο μπάνιο που ήταν η πόρτα ανοιχτή. Κάνω γρήγορα να την πατήσω, αλλά μου γλυτώνει και τη βλέπω να χώνεται πίσω από το σκουπάκι της τουαλέτας. Το σπρώχνω για να τη λιώσω στον τοίχο, αλλά ξεφεύγει και πάει να βγει από το μπάνιο. Βγαίνω γρήγορα στην κουζίνα, αλλά δεν τη βλέπω πουθενά. Και τότε αρχίζει να με διασκεδάζει το πράγμα, γιατί νοιώθω ότι η κατσαρίδα έχει κάποιο είδος νοημοσύνης και μου κρύβεται! Κρύβεται κάπου στο μπάνιο και περιμένει να φύγω! Μπαίνω μέσα και κοιτάω γύρω. Υπολογίζω ότι πρέπει να είναι κάπου κάτω από τον νιπτήρα που είναι δίπλα στην τουαλέτα και κάθομαι στο γόνατα ακίνητος. Κοιτάζω προσεκτικά παντού. Χα, χα, χα… Την πρόδωσαν οι κεραίες της, που καθώς τις κουνούσε για να … με εντοπίσει, βγήκε η άκρη της μιας κεραίας πίσω από το σωλήνα του μικρού καλοριφέρ που είναι κάτω από τον νιπτήρα. Σηκώθηκα πολύ αργά και ήσυχα, και χωρίς να τη χάσω από τα μάτια μου πήγα στην κουζίνα και πήρα το  AZAX  -γιατί δεν χρησιμοποιώ εντομοκτόνα- και γρήγορα άρχισα να την ψεκάζω. Ξεπετάχτηκε σαν τρελή πίσω από το σωλήνα και αυτό ήταν το τέλος της.
Και για να γιορτάσουμε το καθάρισμα του blog  από τις κατσαρίδες… ε, από τον ιό ήθελα να πω, όπως και για να τιμήσουμε τον «μάστορα» που τον σκότωσε… ε, που τον καθάρισε ήθελα να πω, θα σας δείξω μία ταινία μικρού μήκους που έχει κάνει για μία κατσαρίδα! Χα, χα, χα… Τυχαίο; Δεν νομίζω. Προφητικό για τον μπαμπά του.
Σας φιλώ πολύ
Καλό βράδυ.
Π.

http://vimeo.com/14066436

«Ανοιχτοί σε ιδέες και σκέψεις»

Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα post που σκέφτηκα ξαφνικά (δεν ήρθε η ώρα για το γάμο ακόμα), αλλά έφτασε ένα e-mail μιας κοπέλας που δεν έχει ξαναγράψει, ειδικά για το post με το εκκρεμές και τα διάφορα σχόλια που ακολούθησαν. Όπως θα δείτε, ενώ το πήγαινε για σχόλιο, της βγήκε μεγάλο και μου το έστειλε απ’ ευθείας. Τη ρώτησα και μου επέτρεψε να βάλω το όνομά της: Νατάσσα Μπετζούνη. Την ευχαριστώ πολύ. Για να έρχομαι σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους, είναι ο ένας από τους λόγους που υπάρχει αυτό το blog — και υπάρχουν αρκετοί εδώ μέσα.
Από μένα, πιάστε ένα από τα παλιά τραγούδια του Σταμάτη  Σπανουδάκη για τον «Παραμυθά», έτσι όπως το διασκεύασε για τις καινούργιες εκπομπές της Ε.Ρ.Τ η Μαριέττα Φαφούτη. Θα το βρείτε στο τέλος. Ποιο είναι; Δεν λέω. Έκπληξη. Ξέρω ότι αρέσει στους «Παραμυθομεγαλωμένους».
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Αγαπητέ κύριε Πιλάβιε,
Μπήκα στην ιστοσελίδα σας με αρχικό σκοπό να βρω τη νέα διεύθυνση του γραφείου σας, είδα όμως τα
post και την ανταλλαγή απόψεων για το εκκρεμές και ένιωσα έντονα την επιθυμία να σχολιάσω κι εγώ για το θέμα, αρχικά στην ίδια την ιστοσελίδα. Όταν όμως είδα ότι το σχόλιό μου μετατράπηκε σε «σεντόνι», που λέτε κι εσείς, και επίσης όταν σκέφτηκα ότι πιθανόν να μην θέλετε να δώσετε συνέχεια σε αυτήν την κουβέντα, προτίμησα να σας στείλω τις σκέψεις μου σε email και ΑΝ εσείς θέλετε, δημοσιεύετε ΟΣΟ θέλετε από το κείμενό μου. Λοιπόν:
Θα ήθελα να προσθέσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει με αφορμή το
post για το εκκρεμές.
Πριν από την επιστήμη προηγείται η παρατηρητικότητα ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων, που λένε κάτι διαφορετικό από την πλειοψηφία. Στη συνέχεια και όταν ικανός αριθμός ατόμων ισχυριστεί το ίδιο, έρχεται ή σειρά της επιστήμης να ασχοληθεί . Επειδή ακριβώς όμως  η επιστήμη βασίζεται σε αποδείξεις και πειράματα δεν πετυχαίνει πάντα εξ’ αρχής το σκοπό της.  Η επιστήμη έχει περιορισμένες δυνατότητες  λόγω του ότι η γνώση που δεν έχει κατακτηθεί ακόμη από τον άνθρωπο,  είναι απεριόριστη και ασύλληπτη.
Ένας διορατικός άνθρωπος παραδείγματος χάριν, ή μελλοντολόγος όπως συνηθίζουμε να τον ονομάζουμε (προσωπικά έχω γνωρίσει τέτοιο άτομο που μάλιστα δεν το ασκεί ως επάγγελμα) δεν είναι μάγος, δεν κάνει μαγικά, δεν είναι «γκαγκά» , απλά μπορεί με κάποιο τρόπο να δει εικόνες από το μέλλον.
«Πού βρίσκεται το μέλλον;»  αναρωτιέμαι αρκετές φορές με παιδική αφέλεια, «πού υπάρχει και μπορούν κάποιοι να το δούνε σαν να είναι το τώρα»;  Τι είναι ο χρόνος; Ο ίδιος ο Αϊνστάιν αμφισβήτησε την έννοια του χρόνου όπως την εννοούμε σήμερα με τα «ξεκάθαρα»:  όρια  χθες,  σήμερα, αύριο.  Στον Μεσαίωνα οι διορατικοί άνθρωποι  κατέληγαν στη φωτιά, σήμερα η επιστήμη όχι μόνο αμφισβητεί το χρόνο, αλλά μας λέει ότι με την ανάλογη επιτάχυνση που σήμερα δεν μπορούμε να πετύχουμε, θα μπορούσαμε τεχνικά να μεταφερθούμε μέσα στο χρόνο.
Άλλο παράδειγμα είναι το θέμα της ενέργειας, όλη η Ανατολίτικη φιλοσοφία, τα «τσάκρας»,  τα οποία είναι ένα γεγονός , και είναι γεγονός γιατί κατ’ αρχάς ασχολούνται και το βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Δεν γνωρίζω η επιστήμη τι έχει αποδείξει μέχρι στιγμής παρά μόνο ότι έχουν καταφέρει να φωτογραφίσουν την αύρα. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο ύλη είναι και κάτι άλλο, και αυτό το κάτι άλλο είναι που αξίζει… ίσως και περισσότερο. Ούτε ή Ανατολίτικη φιλοσοφία είναι κάτι το μαγικό και περίεργο.  Κάποτε θα μπορέσουμε να τα εξηγήσουμε και να τα αποδείξουμε. Σήμερα απλώς τα παρατηρούν κάποια εκατομμύρια ανθρώπων.
Υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια θέματα που τώρα ο πολύς κόσμος τα αμφισβητεί και είναι απόλυτα θεμιτό και λογικό να μη συμφωνούμε όλοι για όλα. Αν πάντα συμφωνούσαμε τόσο… συλλογικά,  τότε ακόμη θα πιστεύαμε ότι η Σελήνη είναι ένας Θεός,  και ότι η γη είναι το κέντρο του κόσμου που μάλιστα δεν υπάρχει και δεύτερο…
Γι αυτό δεν βρίσκω νόημα στις αρνητικές κριτικές που κατά καιρούς γίνονται σε παρέες φίλων, στην τηλεόραση, σε
blogs κ.λπ.  του τύπου «τι είναι αυτά που λες», γιατί θεωρώ -εντελώς υποκειμενικά μιλώντας, τι άλλο άλλωστε θα μπορούσα να κάνω- ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν γεννηθεί με κάποιες δυνατότητες. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι είναι εξυπνότεροι ή δυναμικότεροι ή ρισκάρουν περισσότερο ακόμη και τη ζωή τους,  με τον ίδιο κάποιοι άλλοι βλέπουν το μέλλον, έχουν αποτελέσματα με ένα εκκρεμές, νιώθουν την ενέργεια, θεραπεύουν με τα χέρια, διαλογίζονται και γενικά χρησιμοποιούν μεγαλύτερο ποσοστό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου τους από κάποιους άλλους.
Γιατί, από τη στιγμή που το θαύμα που ονομάζεται ανθρώπινος εγκέφαλος, αποδεδειγμένα λειτουργεί με ανταλλαγή ηλεκτρικών σημάτων μεταξύ των νευρώνων και παράγει τη σκέψη, τη λογική, την αντίληψη κ.λπ. -εκτός από το να κινεί απλώς τους μυς και τα κόκκαλα, χρησιμοποιώντας  μάλιστα και πάλι ηλεκτρικά σήματα- ποιος είναι εκείνος που μπορεί με σιγουριά να ισχυριστεί ότι ενέργεια, εγκέφαλος και ηλεκτρικά σήματα δεν είναι αλληλένδετα; Και επεκτείνοντας το ίδιο θέμα, από τη στιγμή που και στον μακρόκοσμο, στο σύμπαν υπάρχει ηλεκτρομαγνητική ενέργεια όπως ΚΑΙ στη γη, ποιος μπορεί να είναι βέβαιος ότι όλα αυτά δεν αλληλεπιδρούν, χωρίς μαγικά, αλλά με νόμους που ακόμη δεν γνωρίζουμε. Και, άρα, ποιος μπορεί  να πει με απόλυτη βεβαιότητα ότι το εκκρεμές -και μάλιστα εκκρεμές με κρύσταλλο- δεν επηρεάζεται από τη σκέψη μας (ηλεκτρικά κύματα, ενέργεια) και την ενέργεια της γης;
Όλες αυτές τις σκέψεις  τις γράφω γιατί προσπαθώ να πω ότι τελικά υπάρχουν πάααααρα πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε και γι αυτό καλό θα ήταν να μην είμαστε απόλυτοι και αρνητικοί με οτιδήποτε ακούμε να μας λένε, αλλά να είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες και σκέψεις»

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/mageiras.mp3]