Μότσαρτ, για άλλη μια φορά

Σήμερα το πρωί, μού ήρθε ένα μήνυμα στο ιντερνετ, που είχε σχέση με ένα άρθρο για την παρουσίαση σε παιδικό θέατρο των παιδικών χρόνων του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το μήνυμα μού ήρθε γιατί σε αυτό το άρθρό – που μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ – αναφέρομαι κι εγώ! Ο τίτλος του άρθρου, είναι: Ο μικρός Μότσαρτ από την Πλατεία Συντάγματος στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά,  και  έχει και φωτογραφία μου από την παράσταση που είχα κάνει όταν ήμουν μικρός για τη ζωή του Μότσαρτ, στο Θέατρο Κυβέλης, στην Πλατεία Συντάγματος, ενώ στο άρθρο υπάρχει και φωτογραφία του Θεάτρου που δεν υπαρχει πια.
Για την παράσταση αυτή, έχω ανεβάσει άλλα δύο posts εδώ γι’ αυτό και ο τίτλος του σημερινού  είναι, “Μότσαρτ, για άλλη μια φορά”. Αν θέλετε να δείτε αυτά τα posts κάντε κλικ  ΕΔΩ  και  ΕΔΩ .  Ο λόγος που ανεβάζω αυτό το τρίτο post, είναι για να πω ότι το θέωρησα  ως μήνυμα για να προχωρήσω στο γράψιμο του βιβλίου, που μου έχουν ζητήσει οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ , “Μια ζωή σαν παραμύθι”, και που διστάζω να το κάνω και όλο το αναβάλλω.  Θα παίξουν ρόλο και τα σχόλια που θα δω σε αυτό το post.
Θα κλείσω με  βίντεο με νανουρίσματα του Μότσαρτ για μωρά παιδιά, που έχει  μια πολύ γλυκιά φωτογραφία ενός μωρού. Ακούστε όσο θέλετε.
Καλή εβδομάδα.
      Π.

 

 

 

Και λίγος Μότσαρτ…

Αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία, είναι ο… Βόλφγκανγκ  Αμαντέους Μότσαρτ, στα παιδικά του χρόνια. Χα, χα, χα…. Ναι, εγώ είμαι, βέβαια, που έπαιξα τον Μότσαρτ στην παιδική μου ηλικία στο Παιδικό Θέατρο, το 1953, όταν ήμουν 10 χρονών. Νομίζω, ότι σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτό σε παλαιότερο post. Από τότε είναι και ο αγαπημένος μου κλασσικός μουσικοσυνθέτης.  Σήμερα, μπαίνοντας στο internet  να να δω σε video ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τού Μότσαρτ, το Allegreto  από τη Σονάτα 17 για πιάνο, έπεσα πάνω σε ένα video όπου το κομμάτι το παίζει εξαιρετικά ένα αγοράκι   8 χρονών! Με συγκίνησε κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω. Αξίζει πραγματικά να το δείτε. Κρατάει μόλις τριάμιση λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
          Π.

 

 

Η Άγνωστος και ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Αν και το έχω ξαναβάλει και παλιότερα, μου ‘ρθε ξαφνικά να το ξανα-ανεβάσω εδώ, μια και μιλάμε για παιδιά, σεξ, και τέτοια. Καθώς το κοίταζα, πρόσεξα για πρώτη φορά ότι σε αυτή την πρώτη και… προτελευταία ταινία που έχω παίξει ως παιδί (η άλλη είναι η ΕΡΟΪΚΑ του Μιχ. Κακογιάννη) με λένε Άλκη!!! Το όνομα του καλύτερου φίλου μου που σας έχω πει και πριν λίγες μέρες. Ένα άλλο που πρόσεξα, επίσης για πρώτη φορά, είναι ότι από όλους τους ηθοποιούς που παίζουν στο απόσπασμα που θα δείτε, δεν ζει κανένας. Και αυτό είναι εκείνο που μ’ έκανε να πάρω την τελική απόφαση να το ανεβάσω. Για να τους τιμήσω. Μ’ αυτούς έχω μεγαλώσει μέσα στο θέατρο που με … διέφθειρε και δεν μ’  ένοιαξε ποτέ αν κάποιος ή κάποια είναι gay. Αφού να φανταστείτε ότι όταν κάποτε, που η γυναίκα μου (η πρώτη) ήταν έγκυος, με ρώτησε ο Αλέξης Δαμιανός αν το παιδί ήταν αγόρι, θα προτιμούσα να γίνει βλάκας αλλά “άντρας” ή ιδιοφυία σαν τον Χατζιδάκι ή τον Τσαρούχη, του απάντησα χωρίς δισταγμό, “μα φυσικά σαν τον Χατζιδάκι και τον Τσαρούχη”. Βλέπετε, από μικρό παιδί έκανα κακές παρέες, σαν αυτόν με την λιβρέα που βλέπετε στη φωτογραφία. Τον αναγνωρίζετε; Είναι ο Αρτέμης Μάτσας. Και το αγοράκι με την ξανθιά περούκα (πώς τη γλύτωσα!…) εγώ είμαι που παίζω τον Μότσαρτ σε παιδική ηλικία, στα 12.

Καλό ξημέρωμα.
Φιλιά σε όλους και όλες ανεξαιρέτως
Π.
Υ.Γ.  Α, καλά που το θυμήθηκα! Για όσους ανησυχούν (όπως η ATHINOVIO) ότι στο blog δεν θα μπαίνει σε λίγο κανένας, να πω ότι η επισκεψιμότητα του blog δεν έχει σχέση με τα σχόλια. Τα τελευταία στοιχεία από τις μετρήσεις που μόλις είδα, δείχνουν ότι στο blog, από τον Φεβρουάριο του 2007 που άνοιξε, έχουν μπει για πρώτη φορά 194.082 computers  και οι επιστροφές αυτών των computers μαζί με τα hits που έκαναν, είναι 693.374, με μέσο όρο καινούργιων computers την εβδομάδα, 1.350. Σας ευχαριστώ πολύ. Κάτι τέτοια μαζί με κάποια αγαπησιάρικα σχόλια για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ, είναι που με κάνουν να κρατάω το blog, ενώ το έχω βαρεθεί εδώ και καιρό. Και τέλος να δηλώσω ότι δεν είμαι “πνευματικός άνθρωπος”, είμαι ένα απλός ηθοποιός, εδώ και 55 χρόνια. Ας … με δούμε σε μία καραμπινάτη μελό ελληνική ταινία.

“Αν είναι αλήθεια ότι…”

ΕΞ. ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.C
Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος από ένα ποίημα του βιβλίου μου “ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”,  που είναι και μια κατηγορία του blog. Στο βιβλίο, όπως ξέρετε όσοι μπαίνετε από καιρό  εδώ,  υπάρχουν ποίηματα για τον έρωτα και την αγάπη που έχω γράψει  και που το καθένα έχει απέναντί του, ένα κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα και την αγάπη. Επίσης υπάρχουν και κάποιες ζωγραφιές που έχει κάνει η κόρη μου η Μαρία. Αν θέλετε να δείτε τα προηγούμενα ποιήματα που έχω ανεβάσει εδώ, πηγαίνετε στην κατηγορία “Το Χαμένο κλειδί του Έρωτα”,  κι αν θέλετε να δείτε το βιβλίο, κάντε κλικ ΕΔΩ.

Καλή εβδομάδα.
Π.

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ…
Ο Μότσαρτ σε φέρνει μαζί του
και πλημμυρίζεις το δωμάτιο,
κουβαλώντας μαζί σου τη γεύση
του περασμένου Σαββατοκύριακου,
από την επίσκεψη σ’ ένα χώρο
που τον συνέλαβε η καρδιά.
Μια γεύση λεπτή, φτιαγμένη από αγνά υλικά,
από χέρια στοργικά,· φτιαγμένη με φροντίδα,
με χαρά, με καλοσύνη και συμπόνια.
Μια γεύση που δεν έχει συναίσθημα,
σκέψεις, αύριο ή χθες.
Δεν κουβαλάς την ανάμνηση·
δεν φέρνεις ψευδαισθήσεις·
είσαι αυτό που ήσουν κι εκεί·
είμαι αυτό που ήμουν κι εκεί.
Το ίδιο, αλλά άλλο. Εκείνο, αλλά καινούργιο.
Ήσουν και είσαι εσύ — πάντα εσύ
Εσύ που πλημμυρίζεις το δωμάτιο τώρα.
Εσύ που υπάρχεις τώρα.
Εσύ που πέθανες μαζί με το χθες.
Εσύ που θα ‘θελα τόσο πολύ να σε γνωρίσω,
– αν είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος ξαναγεννιέται –
μέσα σε κάποιο τώρα του αύριο.

Και το κείμενο του Κρισναμούρτι, που είναι  ένα ποιήμα του με τίτλο, “Το τραγούδι της ζωής”,  από το βιβλίο του “ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ”.

Μην αποζητάς το άρωμα μιας μόνο καρδιάς
ούτε να κουρνιάζεις στο ήσυχο βόλεμά της,
γιατί εκεί μέσα κατοικεί
της μοναξιάς ο φόβος.
Πλημμυρίζω δάκρυα,
γιατί είδα
όλη την μοναξιά
που ‘χει η αγάπη
για τον έναν.
…………..
Στις σκιές που χορεύουν
κείτετ’ ένα μαραμένο φύλλο.

 

 

 

 

Χρόνια πολλά blog

tart-birthday-cake

Σήμερα, 9 Φεβρουαρίου του 2016, κλείνουν 9 χρόνια από τότε που έγραψα το πρώτο post, ανοίγοντας αυτό το blog  το 2007. Δύο εννιάρια φέτος!!!  Όσοι θέλετε μπορείτε να το δείτε αυτό το πρώτο  post κάνοντας κλικ  ΕΔΩ.  Φέτος είναι και τα πρώτα γενέθλια που βρίσκουν το blog να υπάρχει και στις σελίδες μου – “Παραμυθάς” και “Νίκος Πιλάβιος” – στο  Face book. Δεν θέλω φέτος να γράψω στατιστικά στοιχεία και διάφορα άλλα, όπως άλλες χρονιές, αλλά να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την αγάπη που μου δείχνετε. Θα κλείσω με ένα χορευτικό βιντεοκλίπ με τίτλο,”Birthday, πάνω σε κομμάτι του Μότσαρτ. Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο, είναι έκπληξη.
Σας φιλώ.
Π.

 

 

Στο “Χαμόγελο”

Μόλις μου έστειλαν μερικές φωτογραφίες από τον Παιδικό Σταθμό στη Σάμο, που σας είπα στο προηγούμενο post. Δυστυχώς δεν μου έστειλαν βίντεο που ήθελα κι έτσι έφτιαξα εγώ ένα πολύ μικρό με τις φωτογραφίες και ένα μέρος από μία Σονάτα για πιάνο του Μότσαρτ. Ε, και μια κι αυτές οι μέρες είναι κυρίως για τα παιδιά είπα να το ανεβάσω επιτόπου. Δείτε το, ούτε ένα λεπτό δεν κρατάει. Και πατήστε εκεί κάτω δεξιά, που λέει vimeo για να το δείτε μεγάλο.
Καλές γιορτές   
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

“Μια αίσθηση…”

Sunset.7b

Μεταφράζοντας το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω τελευταία, έπεσα πάνω σε μια περιγραφή της φύσης πολύ ευαίσθητη, όπως είναι συνήθως όλες στα βιβλία του, την περιγραφή ενός ηλιοβασιλέματος.  Στην περιγραφή που κάνει της “αίσθησης” που είχε παρακολουθώντας το, μου ήρθαν διάφοροι συνειρμοί και σκέφτηκα ότι κάποια τέτοια αίσθηση πρέπει να εννοούσε όταν έλεγε -χωρίς να το εννοεί ως Χριστιανός, βέβαια-  ότι του αρέσουν και οι Γρηγοριανοί Ψαλμοί, εκτός από τον Μότσαρτ και τον Μπετόβεν. Και ατάκα, θυμήθηκα ότι σε ένα CD με Γρηγοριανούς Ψαλμούς που έχω, υπάρχει ένας –με τίτλο, “Στον Παράδεισο”, (In Paradisum) – που κρατάει μόλις 45 δευτερόλεπτα και είναι και τραγουδισμένος από παιδικές φωνές! Και τότε μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα βίντεο με φωτογραφίες από ηλιοβασιλέματα, για ήχο να βάλω αυτόν τον Ψαλμό, και να το ανεβάσω εδώ. Δεν υπάρχουν μουσικά όργανα, είναι μόνο με τις παιδικές φωνές. Τα λόγια είναι στα λατινικά, αλλά δεν έχει σημασία τι λένε, γιατί ο ήχος των φωνών είναι σαν ήχος από ένα υπέροχο μουσικό όργανο!
Και πρώτα να το απόσπασμα από το βιβλίο που μου έδωσε αυτή την ιδέα. 

“Ακριβώς τη στιγμή που δύει ο ήλιος, απλώνεται μια παράξενη ησυχία και μια αίσθηση ότι έχει μπει ένα τέλος σε καθετί γύρω σου, παρ’ όλο που τα λεωφορεία, τα ταξί και οι θόρυβοι συνεχίζουν. Αυτή η αίσθηση κάτι απόμακρου είναι σαν να διαπερνά ολόκληρο το σύμπαν. Θα πρέπει κι εσείς να το έχετε νοιώσει αυτό. Συχνά, έρχεται εντελώς αναπάντεχα και μια παράξενη σιωπή και γαλήνη μοιάζει να ξεχύνονται από τον ουρανό και να σκεπάζουν τη γη. Είναι μια ευλογία που κάνει την ομορφιά του δειλινού απέραντη· ο δρόμος που γυαλίζει μετά από τη βροχή, τα αυτοκίνητα που περιμένουν και το άδειο πάρκο μοιάζουν σαν να είναι μέρος της· ακόμα και τα γέλια του ζευγαριού που περνά, δεν ταράζουν καθόλου την ειρήνη του δειλινού… Όλος ο ορίζοντας έμοιαζε να είναι γεμάτος με αυτά τα σύννεφα, η μια σειρά μετά την άλλη, μαζεμένα πάνω από τους λόφους, έχοντας τα πιο φανταστικά σχήματα, σαν κάστρα που όμοιά τους ο άνθρωπος δεν έχει φτιάξει ποτέ. Είχαν βαθιά ανοίγματα και πανύψηλες κορφές…. Αυτά τα σύννεφα δεν έκαναν τον χώρο, ήταν μέσα στο χώρο που έμοιαζε να απλώνεται στο άπειρο, από αιωνιότητα σε αιωνιότητα. Ένα κοτσύφι κελαηδούσε σ’ ένα κοντινό θάμνο και αυτό ήταν μια ατέλειωτη ευλογία.”

Και τώρα, το βίντεο που ετοίμασα.
Καλό βράδυ
Π.

Και κάτι μουσικό.

Ninth_Symphony_original

Η παρτιτούρα που βλέπετε είναι γραμμένη με το χέρι του Μπετόβεν, και είναι από την Ενάτη Συμφωνία του, που γράφτηκε το 1827.  Βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου και το 2002, προστέθηκε στη Λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς, των Ηνωμένων Εθνών, κι έτσι έγινε η πρώτη παρτιτούρα που τιμήθηκε ποτέ με αυτό τον τρόπο. Ο Μπετόβεν είναι ο ένας από τους τρεις αγαπημένους μου συνθέτες κλασσικής μουσικής – οι άλλοι δύο  είναι ο Μότσαρτ και ο Βιβάλντι. Από τις συμφωνίες του Μπετόβεν, εκείνη που με συγκινεί πάρα πολύ είναι η Ενάτη. Από τα 18 μου, που την πρωτάκουσα, η “Ωδή στη χαρά”, από αυτή τη Συμφωνία,  με συγκινεί το ίδιο -ίσως και περισσότερο- έως και σήμερα. Η “Ωδή” είναι το τελευταίο μέρος της Συμφωνίας και οι στίχοι είναι παρμένοι από ένα ποίημα του Σίλλερ.

Όλα αυτά τα λέω σαν εισαγωγή στο βίντεο με μία αναπάντεχη εκτέλεση της “Ωδής στη χαρά” που θα δείτε, σε μια πλατεία της Ισπανίας, και για να καταλάβετε γιατί στην αρχή το πήρα για πλάκα, αλλά τελικά μου άρεσε και με συγκίνησε πάρα πολύ. Με συγκίνησαν – πέρα από το ίδιο το κομμάτι – οι αντιδράσεις του κόσμου και κυρίως των μικρών παιδιών που με ξετρέλαναν, παρόλο που τα πλάνα τους είναι πολύ γρήγορα.
Καλό βράδυ.
Π.

1. Ηθοποιός

Πριν μερικές μέρες μου ζήτησε να δώσω συνέντευξη στο ιντερνετικό περιοδικό, THINK FREE, η Έλενα Αρτζανίδου. Μια συνέντευξη με 10 γρήγορες ερωτήσεις που απαντήθηκαν με το ίδιο γρήγορες απαντήσεις. Αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τη δείτε,  στη σελίδα του think free.gr   Σε μία από τις ερωτήσεις, την έβδομη, απάντησα γρήγορα και αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτώ και η ίδια μου η απάντηση με εντυπωσίασε. Η ερώτηση ήταν: Έχετε δοκιμαστεί με επιτυχία και στην τηλεόραση και στη συγγραφή ιστοριών, που νομίζετε πως ανήκετε περισσότερο;   Και η μονολεκτική απάντηση που έδωσα ήταν: Στο Θέατρο. (!!!)   Η απάντηση που έδωσα με πήγε πίσω, πολλά χρόνια πριν, από 1951 που πρωτόπαιξα στο θέατρο, μέχρι το 1974 που το άφησα για πάντα. Κάποτε η Έλλη Λαμπέτη με είχε ρωτήσει: “Πόσο πολύ αγαπάς το θέατρο;’ και της είχα απαντήσει, “τόσο πολύ ώστε να το αφήσω”, και ενθουσιάστηκε. Κατάλαβε δεν μπορούσα να συνεχίσω να έχω σχέση με κάτι που το αγαπούσα τόσο πολύ αν αυτό είχε γίνει μια μίζερη ιστορία- έστω μόνο για μένα. Τον τελευταίο καιρό ψήνομαι να γράψω κάποια πράγματα για τη ζωή μου. Έχω αρχίσει και σχεδιάζω πώς θα είναι το βιβλίο και το πρώτο μέρος του που θα είναι για τα παιδικά μου χρόνια, θα μιλάει βέβαια για το θέατρο που πρωτόπαιξα το 1951 και η τελευταία φορά ήταν το 1959. Έτσι έγινε και μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με υλικό από αυτή την περίοδο, που το έβαλα στη χρονολογική του σειρά. Το πρώτο έργο που έπαιξα ήταν “Η Νεράιδα του Χιονιού”, το Άντερσεν. Μετά ήταν “Το παιδί του δρόμου”, ένα μιούζικαλ με ήρωα ένα εγκαταλειμμένο αγόρι, τύπου Όλιβερ Τουίστ. Ύστερα έπαιξα στο “Ο Μικρός Λόρδος”, ένα εγγλέζικο παιδικό θεατρικό. Εκείνη τη χρονιά έπαιξα για πρώτη φορά σε ταινία, γιατί γενικώς δεν με άφηναν να παίζω και κινηματογράφο και θέατρο, για να μην “λαλήσω”. Αυτή τη φορά έγινε εξαίρεση γιατί στην ταινία έπαιζε η Κυβέλη  που ήταν νονά μου και το ζήτησε εκείνη. Η ταινία ήταν “Η Άγνωστος” . Μετά έπαιξα “Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ”, ακολούθησε “Το Όνειρο του Γιαννάκη”, της Αντιγόνης Μεταξά (της Θείας Λένας, δηλαδή). Ύστερα έπαιξα, “Τα παιδικά χρόνια του Τομ Έδισσων”  (ο μαύρος της φωτογραφίας είναι ο Αρτέμης Μάτσας) και συνέχισα με ένα τρελλό έργο το, “Ένας Παράξενος Γάτος” για να τελειώσω με το παιδικό θέατρο, παίζοντας στο “Τηλέμαχος ο γιος του Οδυσσέα”. Το τελευταίο πράγμα που έκανα ως παιδί, έφηβος πια, ήταν ένας ρόλος στην ταινία   “Ερόικα” του Μιχάλη Κακογιάννη, που παίχτηκε στις αρχές του 1960. Με μια σκηνή απ’ αυτήν την ταινία τελειώνει και το βίντεο που έφτιαξα. Νομίζω ότι είναι συμπαθητικό.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.
Υ.Γ. Το “1” στον τίτλο, σημαίνει ότι θα ακολουθήσει και δεύτερο ποστ με θέμα έναν ηθοποιό, αλλά ποιον; Θα δείτε. 

Εξήντα χρόνια

Σήμερα κλείνουν 60 χρόνια από τότε που βγήκα ως ηθοποιός στο θέατρο, όπως βλέπετε πιο κάτω στο απόκομμα της εφημερίδας από εκείνη την εποχή, που αναγγέλλει την αρχή των παραστάσεων, και γι’ αυτό αποφάσισα να μου… κάνω αφιέρωμα, εδώ στο blog μου! Χα, χα, χα… Ψωνάρα ο παππούς….  Αν και έχω αφήσει το θέατρο από το 1974, οπότε ό,τι και να δείτε, δεν έχει σημασία πια, γιατί μιλάει για κάτι που έχει πεθάνει εδώ και χρόνια και μου είναι αδιάφορο. Η αλήθεια είναι ότι έχω ψηθεί να γράψω μια βιογραφία μου μετά τα 70, οπότε αυτό το blog μου δίνει τη δυνατότητα να τα ψάξω και ν’ αρχίσω να μαζεύω υλικό. Το, χω διασκεδάσει πολύ εδώ και δυο μέρες που ετοιμάζω αυτό το post. Έχω πολύ υλικό τελικά από φωτογραφίες και δημοσιεύματα, που τα μάζευε η μάνα μου, χωρίς να το ξέρω, μέχρι πριν μερικά χρόνια πριν πεθάνει. Ναι και το πρώτο απόκομα, από δημοσίευμα πριν 60 χρόνια.

Όπως βλέπετε – και το έχω ξαναγράψει εδώ- το πρώτο έργο ήταν “Η Νεράιδα του Χιονιού”, από το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.  Κάτι που δεν το λέει εδώ, είναι ότι μία από τις νεαρές ηθοποιούς ήταν και η Άλκη Ζέη, ηι γνωστή συγγραφέας πια, που τότε έπαιζε την ¨Κυρία Καρακάξα¨. Κι εδώ ανακάλυψα διάφορες φωτογραφίες που έχουν πλάκα, από τα έργα που έχω παίξει ως παιδί.

1951. Αυτή η πρώτη φωτογραφία, είναι από την αρχή τους έργου,”Η Νεράιδα του Χιονιού”. Ο Παππούς είναι ο Ζώρας Τσάπελης, το κορίτσι είναι η Λήδα Πρωτοψάλτη και πίσω μου η Φραντζέσκα Ιακωβίδου.

Καλοκαίρι 1953. Στο Θέατρο Βέμπο, το μιούζικαλ, (γι’ αυτό είναι όλοι με ανοιχτά στόματα, τραγουδάνε),  “Το παιδί του Δρόμου”. Το έργο αυτό ήταν μία παραλλαγή του Όλιβερ Τουίστ, του Ντίκενς, όπου έπαιζα ένα φτωχό ορφανό, τον “Νίκο”, που ένας κακός άνθρωπος τον έβαζε να κλέβει, αλλά σε ένα σπίτι που μπήκε τον κρατήσανε για πάντα κοντά τους κι έτσι  απόχτησε οικογένεια.  Από αυτή την παράσταση, είναι το δημοσίευμα που βλέπετε και που μου έκαναν εντύπωση διάφορα που λέω κάπου προς το τέλος και δεν τα θυμόμουν.

Και πάμε στην επόμενη φωτογραφία.

Εδώ με τον Λιάκο Χριστογιαννόπουλο, στο έργο, “Ο Μικρός Λόρδος” που παίχτηκε στο Θέατρο Κυβέλης, τη χειμωνιάτικη περίοδο, 1953-1954.


Σ’ αυτή τη φωτογραφία είμαι από την παράσταση, “Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ” . Που παίχτηκε στο Θέατρο Κυβέλης, τη χειμωνιάτικη περίοδο, 1954-1955.

Στο ίδιο θέατρο, την περίοδο 1955 -1956, από την παράσταση, “Τα παιδικά χρόνια του Τομ Έδισσων”. Ε, μετά έναν μουσικό να μην κάνω κι ένα εφευρέτη; Το 1956, είναι η χρονιά  που οι γονείς μου με άφησαν να παίξω σε μια ταινία -πράγμα που είχαν αρνηθεί αρκετές φορές έως τότε, για να μην λαλήσω τελείως- επειδή έπαιζε η νονά μου η Κυβέλη. Σας έχω ξαναβάλει στο blog τις σκηνές που έπαιζα -έκανα τον Αλεξανδράκη μικρό- αλλά λέω αντί για link  στο παλιό post να το ξανα-ανεβάσω εδώ που είναι η θέση του.

Και συνεχίζουμε με φωτογραφίες.

Αυτή η φωτογραφία -μοναδική και  ψιλοχαλασμένη – είναι από την παράσταση “Το Όνειρο του Γιαννάκη”, που το είχε γράψει η Αντιγόνη Μεταξά, για τους παλιότερους που ίσως την έχουν ακούσει, η “θεία Λένα”. Η παράσταση είναι από την περίοδο 1956 -1957, πάντα στο Θέατρο Κυβέλης.

Χα, χα, χα… Ναι, και γάτο έχω κάνει. Είναι από την παράσταση, “Ένας παράξενος Γάτος”, το χειμώνα 1957-1958 . Ήταν ένα παιδί, που στον ύπνο του έβλεπε ότι γινόταν γάτος και ζούσε διάφορες γατίσιες περιπέτειες! Χα, χα, χα… αν βλέπουν το post κάποια κορίτσια που με έχουν πει “γατούλη”, θα δουν ότι έχουν πέσει μέσα. Χα, χα, χα…

Αυτή η φωτογραφία είναι η μοναδική από μία παράσταση που έπαιξα και δεν ήταν για παιδιά.  Ήταν το καλοκαίρι του 1958, στο θέατρο Διονύσια, στην Καλλιθέα, όπου έκανα τον “Σαχλότο”, στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ. Η κοπέλα είναι η Βούλα Χαριλάου, μία από τα παιδιά τότε του Θιάσου Νέων που είχαν ανεβάσει την παράσταση. Άλλοι που θυμάμαι από τότε, είναι η Κάκια Αναλυτή, ο Κώστας Ρηγόπουλος , η Ελεάνα Απέργη, ο Σπύρος Καλογήρου  και ο Ορφέας  Ζάχος.


Κι εδώ είναι η τελευταία  φορά που έπαιξα στο Παιδικό Θέατρο. Είναι από την παράσταση, “Τηλέμαχος, ο γιος του Οδυσσέα”, όπου έκανα τον Τηλέμαχο! Χα, χα, χα… Μότσαρτ, Έντισον, γάτος και Τηλέμαχος!!! Χα, χα, χα… Πώς δεν έχω λαλήσει; Ή μήπως έχω; Γιατί ποιος τρελός ξέρει ότι είναι τρελός;  Τέλος πάντων. Η παράσταση αυτή έγινε, το χειμώνα 1958-1959,  στο Θέατρο Παπαϊωάννου στην Οδό Πατησίων, που κι αυτό δεν υπάρχει πια.
Τελειώσαμε. Ελπίζω να μην βαρεθήκατε, και να φτάσατε ως εδώ. Για το θέατρο ως επαγγελματίας, βαριέμαι να γράψω. Όμως, θα ήθελα να κλείσω αυτό το  post, με την τελευταία φορά που δούλεψα ως επαγγελματίας  ηθοποιός στην τηλεόραση (ο “Παραμυθάς” δεν πιάνεται), και είναι μία βιντεοσκοπημένη παράσταση που είχαμε κάνει στο θέατρο. Είναι μία σκηνή από το  έργο, “Ο Ήχος του Κώδωνος”, του Γιάννη Σκαρίμπα. Το έργο παίζεται στη Χαλκίδα, στη δεκαετία του ’50. Μία παντρεμένη γυναίκα, στοιχηματίζει με τον άντρα της ότι μπορεί να παντρευτεί όποιον θέλει κι εκείνος της υπογράφει ένα χαρτί ότι αν βρει κάποιον που να θέλει να την πάρει, θα της δώσει διαζύγιο. Εκείνη τηλεφωνεί σε κάποιον, που ήταν ερωτευμένος  μαζί της πριν παντρευτεί και της έχει δείξει ότι τη θέλει ακόμα. Αυτός ο κάποιος είναι ο Γιώργης Μουζάς,  και η γυναίκα είναι η Ιουλία, δηλαδή η Ειρήνη Εμιρζά. Η σκηνή, που κρατάει 4 λεπτά και κάτι, είναι αυτή η συνάντηση. Ελπίζω να το διασκεδάσετε. Εγώ πάντως το διασκέδασα πολύ φτιάχνοντας αυτό το ποστ. Ένα post που η ιδέα μου ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι τα στα 60 χρόνια από τότε που πρωτόπαιξα στο παιδικό θέατρο, και 37 από τότε που το παράτησα, ξαναβγαίνω στο θέατρο και πάλι σε παιδικό! Την άλλη εβδομάδα θα δώσω μία από τέσσερις παραστάσεις με τον “ΠΑΡΑΜΥΘΑ”, στον ΔΑΝΑΟ.  Αλλά γι’ αυτό στο άλλο  post.
Καλή εβδομάδα.
Π.