30 χρόνια!!!

Άνοιξα το blog αποφασισμένος να γράψω σήμερα ένα δεύτερο μέρος του σεντονιού για τα άταχτα παιδιά, όπως έχω υποσχεθεί σε κάποιον από σας. Είπαμε να ελαττώσω τα «σεντόνια» λόγω καλοκαιριού αλλά όχι και να το κόψω τελείως, γιατί υπάρχουν και παιδιά που τα θέλουν. Αλλά φαίνεται πως δεν ήρθε ακόμα η στιγμή για το «σεντόνι» απάντηση στο φίλο μου το «άταχτο παιδί». Πριν αρχίσω να γράφω, ρίχνω μια ματιά στα τελευταία σχόλια και πέφτω στο σχόλιο του Σπύρου που ανάμεσα στ’ άλλα λέει:«Είμαι 34 χρονών μα μόλις είδα αυτή τη γνώριμη φιγούρα δάκρυσα και συνάμα χάρηκα σαν μικρό παιδάκι. Πόσες εικονες ήρθαν στο μυαλό μου από τότε που τσακιζόμουν να μπω σπίτι για να σε δω δεν μπορείς να φανταστείς ούτε συ!» Και διαβάζοντας αυτές τις γραμμές «δάκρυσα» κι εγώ και ξαφνικά θυμήθηκα, ότι στα μέσα Ιουνίου, καλή ώρα, πριν από τριάντα χρόνια ακριβώς, έκανα το πρώτο δοκιμαστικό γύρισμα της εκπομπής του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»!!!! Απίστευτο!!! Τριάντα χρόνια πριν και εξαιτίας σας και για χάρη σας, εκεί που πριν λίγο καιρό, ούτε βιβλίο δεν σκεφτόμουν να ξαναγράψω, να που τώρα φαίνεται ότι θα ξαναρχίσω την εκπομπή, θα βγάλω κι άλλα βιβλία, θα βγάλω DVD και CD με τις ιστορίες μου, κι έχω κι ένα blog ό,τι αγαπάω πιο πολύ τον τελευταίο καιρό απ’ όπου – επιτέλους – σας γνωρίζω και χαίρομαι τόσο πολύ και είμαι περήφανος για σας, είτε είστε «καλά» είτε storyteller-bw-3.jpgείστε «άταχτα» παιδιά.
Δεν μπορώ να γράψω τίποτα άλλο σήμερα. Σκέφτηκα μόνο να σας βάλω δυο φωτογραφίες για να δείτεnikos-1978.jpg πώς ήμουν και πώς… ¨καταντούσα» (ευτυχώς) για να κάνω τον Παραμυθά. Τότε είχα κόψει το μουστάκι για ένα διάστημα κι έβαζα ψεύτικο, ενώ είχα μακριά – και πολλά – μαλλιά που τα μάζευα μέσα σε μια κάλτσα για να μπαίνει η περούκα. Η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη. Η φωτογραφία του Παραμυθά, που σας την έχω ξαναβάλει εδώ, είναι βγαλμένη τον Ιούνιο του 1978, ενώ η άλλη όπου είμαι… «εγώ»(?), είναι βγαλμένη τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς.

Σας έχω μέσα στην καρδιά μου μωρά μου.
Σας παίρνω μια σφιχτή αγκαλιά και σας φιλώ γλυκά.
Ο Παραμυθάς

Υ.Γ. Ήμουν 35 χρονών – όσο περίπου κι ο Σπύρος που στάθηκε αφορμή να γράψω αυτό το post. Έριξα μια ματιά στο ημερολόγιό μου εκείνης της χρονιάς και είδα ότι την 1η Ιανουαρίου του 1978, είχα γράψει: «Ποιος είμαι, πού το πάω και γιατί».

12 Σχόλια στο “30 χρόνια!!!”

      nellinezi
      19 Ιουνίου 08 στις 20:08

      σφιχτήηηηηηηηηηηηηηηηηηη αγκαλίτσα κι από μένα!!!!!!!!! και γλυκόοοοοοοοοοο — γλυκόοοοοοοοοοο φιλάκι επίσης! ….καλέ…κούκλος στα 35!…χιχιχιχι…όχι δεν υπονόω τίποτα για τώρα…αλλά κι ότι θα σε έβλεπα παραμυθούλη και με μακρύ μαλλί….όλα τα λεφτά λέμε!

      twinkle
      19 Ιουνίου 08 στις 22:52

      Παραμυθά μου, είδες πόσες εκπλήξεις μας κρατά η ζωή; Σου εύχομαι να έχεις πάντα κουράγιο, δύναμη και όρεξη να κάνεις πάρα, μα πάρα πολλά πράγματα. Μου δίνεις ελπίδα πάντως γιατί και για μένα τελευταία όλα ήρθαν ανάποδα αλλά ελπίζω….
      Να σου πω κάτι ακόμα….Είμαι 32. Τον καιρό της εκπομπής ζούσα σε ένα απομονωμένο κυκλαδονήσι. Πιάναμε μόνο το ένα από τα δύο κρατικά κανάλια. Όμως μια θεία μου έπιανε το κανάλι της εκπομπής σου κι έτσι μαζευόμασταν όλοι εκεί!!! Κλείναμε τα πατζούρια για να σκοτεινιάζει να μη γιαλίζει η τηλεόραση και περιμέναμε…Τι ωραία που ήταν όλα τότε!!!
      Φιλιά και μια γλυκειά καληνύχτα.

      no name today!
      19 Ιουνίου 08 στις 22:55

      …δεν έχω διαβάσει ακόμα το post, (το εκτύπωσα όπως και τα προηγούμενα για να το διαβάσω με ηρεμία κάτω από την λάμψη του φεγγαριού στην βεράντα μου) αλλά δεν κρατιέμαι να απαντήσω -όσο μου είναι επιτρεπτό – στην ερώτηση της 1ης Ιανουαρίου 1978….πως τα «παιδιά» σου σου λένε , χωρίς κανένα ίχνος κολακίας, ότι τα κατάφερες περίφημα!!!!!!!!

      ΑΡΙΣΤΗ
      20 Ιουνίου 08 στις 7:29

      Καλημέρα και φιλαααααααααααάκια πολλααααααααααααααααααααααά.
      • Είσαι ο παραμυθάς.
      • Το πάς… για το καλό όλων μας, …πολυυυυυυυύ μακριά (άλλα 100 χρόνια επιτυχίες! Τουλάχιστον.)
      • Γιατί έτσι σε αρέσει!!!!!!!! (είμαι από την Θεσσαλονίκη και με αρέσει.)
      Ελπίζω να σε έχω καλύψει παραμυθούλη μου.
      Στις φωτογραφίες κούκλος. Συμφωνώ με την nellnezi απόλυτα.

      νατασσάκι
      20 Ιουνίου 08 στις 7:51

      “Ποιος είμαι, πού το πάω και γιατί”.

      έτσι ε; Είχες…απορίες!!! 🙂

      και τώρα, που τις έλυσες;
      🙂 🙂

      Φιλιά γλυκά, και μεγάλη αγκαλιά κι από μας 🙂

      σπυρος
      20 Ιουνίου 08 στις 19:23

      χαιρομαι ιδιετερα που και γω με τη σειρα μου μπορεσα να σου θυμησω κατι τοσο σημαντικο!!χθες εκατσα με τις ωρες και διαβαζα τα σχολια ολων και διαπιστωσα οτι κανεις μας δεν μεγαλωσε,ενιωσα σαν σε παιδικη χαρα που ξαφνικα γεμιζει με φωνες παιδιων.ειμαι σιγουρος δε οτι αν βρισκομασταν ολοι μαζι απαλαγμενοι απο τον καθωσπρεπισμο μας δεν θα διαφεραμε σε τιποτα απο τα σημερινα παιδια!!!και κατι αλλο.χθες ολη αυτη την ωρα που εβλεπα τα βιντεο και κοιταζα τα σχολια ημουν βουρκομενος και ενιωθα ενοχος γι αυτο,γιατι δεν μπορει ενας γαιδαρος 34 χρονων να δακρυζει.ομως ειδα οτι ολοι ειχαμε την ιδια αντιδραση και αυτο με χαροποιησε.λεω κοιτα να δεις που τελικα δεν ειμαι ο μονος που δεν μεγαλωσε!!να ξερεις οτι ειμαστε κοντα σου εμεις τα παιδια σου.ελπιζω μονο οταν καποια στιγμη κανω και γω παιδια να μπορω να τους μεταδωσω κατι απο ολα αυτα που με εκανες να ονειρευτω!!
      χε χε να δεις που στο τελος θα γραψω και γω σεντονι χα χα φιλια!

      unamama
      20 Ιουνίου 08 στις 22:18

      τι γλυκια αυρα ειναι ολη αυτη που εισεπραξα αυτο το βραδυ μπαινοντας εδω…
      σας χαμογελω κι ευχομαι μια καληνυχτα με ονειρα πολλα και καλα : ))

      Παραμυθάς
      20 Ιουνίου 08 στις 22:30

      Ε, τώρα μπορώ να μη κάνω κι εγώ ένα σχόλιο; Ε, κορίτσια, τι λέτε; Εσάς λέω που τις φορές που κάνω σχόλιο το εντοπίζετε και το σχολιάζετε ως σπάνιο. Και μια και το ‘φερε η κουβέντα, δεν κάνω σχόλια γιατί θεωρώ ότι αυτός ο χώρος είναι δικός σας, όσα λέω δεν υπάρχει λόγος να τα υπερασπίζω ή να τα εξηγώ, κι επίσης – όπως και να το κάνουμε – μου έχει μείνει η αίσθηση του ότι «πετάω μπουκάλια στη θάλασσα», όπως τότε που έκανα την εκπομπή και δεν ήξερα αν την βλέπει κανείς και ποιος τη βλέπει. Λοιπόν: Σχόλιο στο σχόλιο του Σπύρου: από πολύ μικρός θεωρούσα τον κανόνα «οι άντρες δεν κλαίνε», μεγάλη παπαριά. Κι αν δακρύζω εγώ που είμαι 65, εσείς που είσαστε στα μισά μου, γιατί να μην κλαίτε. Και να σας πω το δικό μου ρητό, παράφραση άλλου που -ευτυχώς – έφτιαξα πολύ νωρίς στη ζωή μου; Ορίστε: Ένα κλάμα την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα. Καλό Σαββατοκύριακο.

      νατασσάκι
      20 Ιουνίου 08 στις 23:53

      μου έχει μείνει η αίσθηση του ότι “πετάω μπουκάλια στη θάλασσα”, όπως τότε που έκανα την εκπομπή και δεν ήξερα αν την βλέπει κανείς και ποιος τη βλέπει.

      ναι, αλλά τώρα ξέρεις ότι σε «βλέπουμε» και σε βλέπουμε (οι πιο τυχεροί) κι από κοντά -κανόνισε να μας πιάνουν τα κλάματα κάθε φορά !!!!
      🙂

      Φιλί !

      υγ. Αυτό, που γράφουμε και μιλάμε και είναι σαν να είμαστε παρέα, ενώ όταν ήμασταν μικρά ντρεπόμασταν και να σου στείλουμε γράμμα -ευτυχώς που το γράφουν κι άλλοι, νόμιζα ότι ήμουν μονο εγώ!
      🙂 🙂

      Καλό Σαββατοκύριακο 🙂

      maria
      21 Ιουνίου 08 στις 14:57

      αχ μπαμπά μου.. αν εσύ αναρωτιέσαι τότε εμείς τι πρέπει να κάνουμε??
      αλλά έτσι μόνο προχωράει κανείς στη ζωή – την αληθινή ζωή..όχι αυτή που προσπαθεί κάθε κοινωνία να μας «πουλήσει».
      «Happy is the Man who is nothing» όπως λέει και ο «φίλος» μας ο Krishnamurti.

      xxx

      Karellen
      22 Ιουνίου 08 στις 1:58

      «Ποιος είμαι, πού το πάω και γιατί;»
      Αλλά, όπως γράφει και η Μαρία πιο πάνω, τα ερωτήματα ανοίγουν δρόμο στη ζωή (και τα κλάματα, όπως επισημάνατε…)
      Ωραία πήγατε πάντως και να ‘στε τώρα εδώ, αγαπημένε μας Παραμυθά, στο αγαπημένο αυτό blog, έτοιμος να κάνετε τα επόμενα συναρπαστικά βήματα με βιβλία, εκπομπές, DVD!
      Τι υπέροχο ταξίδι!

      Μαρία
      23 Ιουνίου 08 στις 14:19

      Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και που πάω με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό… που λέει κι ο Νιόνιος . Πάντα παραμυθούλη τωρα μοιαζεις πολύ περισσότερο με τον παραμυθά και χωρίς μεταμφίεση και είσαι γλύκα!!!

Σχολιάστε