Σαν σήμερα, τριάντα χρόνια πριν

kinfonet-logo5.b
Σαν σήμερα, 25 Αυγούστου, τριάντα χρόνια πριν, το 1984, ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα ομιλία του Κρισναμούρτι.  Σε ένα προηγούμενο post, πριν κάνα μήνα στα γενέθλιά μου, σας είχα γράψει για την πρώτη φορά που διάβασα βιβλίο του, που αν θέλετε να το δείτε  κάντε κλικ  ΕΔΩ. Υπάρχει και μια τρίτη… «επέτειος» και είναι η πρώτη φορά που τον συνάντησα, τον Φεβρουάριο του 1985, αλλά γι΄ αυτήν θα σας μιλήσω τότε. Όταν διάβασα, λοιπόν, το πρώτο βιβλίο, μου δημιουργήθηκε μια τρομερή επιθυμία να τον συναντήσω προσωπικά. Πήγα και συζήτησα το θέμα με την κυρία που ήταν τότε υπεύθυνη για τη δουλειά του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα, την γιατρό Ειρήνη Μπαχά που την ήξερα από την Ομοιοπαθητική, και συζήτησα το θέμα μαζί της. Μου είπε ότι δεν υπήρχε καμιά περίπτωση, γιατί πια είχε μπει στα 90, και φύλαγε την ενέργειά του για τις δημόσιες συναντήσεις, τις συναντήσεις με τα μέλη των τεσσάρων Ιδρυμάτων και των Επιτροπών σε όλο τον κόσμο, όπως και τις συναντήσεις με τους δασκάλους και τους μαθητές, των Σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης που υπήρχαν στην Αγγλία, στην Αμερική και στις Ινδίες – όσοι θέλετε περισσότερες πληροφορίες για όλα αυτά, μπορείτε να τις δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Δεν απογοητεύτηκα και επειδή είμαι και πεισματάρης, τελικά τον είδα τον Φεβρουάριο του 1985, αλλά αυτή την ιστορία θα την πω -για όσους ενδιαφέρονται να την μάθουν- τον Φεβρουάριο. Πάμε πίσω στη σημερινή επέτειο. Η συζήτηση με την Ειρήνη τότε, κατέληξε ότι αν μπορούσα, θα ήταν καλά να πάω να τον ακούσω στην Αγγλία, στο τέλος Αυγούστου. Και έτσι κι έγινε. Όταν είπα στην… κυρία μου την απόφασή μου, μου είπε ότι θα ερχόταν κι εκείνη. Κι έτσι, οι άκαρδοι γονείς, αφήσαμε το νεογέννητο αγοράκι μας, τον Κωνσταντίνο που τότε ήταν  επτά μηνών, στη μάνα μου και στην αδελφή μου και πήγαμε στην Αγγλία. Το βίντεο που ετοίμασα, είναι τα επτά πρώτα λεπτά, της πρώτης ομιλίας εκείνης της χρονιάς.  Και κάτι που με ξάφνιασε: Λίγο μετά που μπήκε και κάθισε, η έντονη αίσθηση της ζωντανής παρουσίας του (δυστυχώς στο βίντεο δεν υπάρχει, βέβαια) μ΄έκανε να νοιώσω πολύ παράξενα και κάτι σαν λυγμός βγήκε για δευτερόλεπτα από το στήθος μου και βούρκωσα! Όταν τον επόμενο Φεβρουάριο τον συνάντησα και του είπα αυτή την αντίδρασή μου, χαμογέλασε γλυκά και κουνώντας ελαφρά το κεφάλι του, μου είπε: «I know, sir… I know, sir…» (Ξέρω, κύριε… ξέρω, κύριε…) Εκείνο που μου έκανε πολύ εντύπωση από αυτήν την αντίδρασή του, ήταν ότι δεν είχε τίποτα το προσωπικό,  καμιά προσωπική ικανοποίηση ότι το προκάλεσε εκείνος αυτό, αλλά μόνο μια βαθιά κατανόηση σαν για κάτι που μου είχε συμβεί εξαιτίας κάποιου ή κάτι άλλου!
Και πριν κλείσω, να σας πω κάτι που έχει ενδιαφέρον, αλλά και κάποια πλάκα. Καθώς θα βλέπετε το βίντεο, προσέξτε κάτω αριστερά, μπροστά στην καρέκλα του Κρισναμούρτι, κάτι σαν μαύρο κουτάκι. Είναι ένα ρολόι, που το κοιτούσε κατά διαστήματα για να μην ξεχαστεί και κουράσει τον κόσμο! Όταν ρώτησα πώς είναι δυνατόν στα ενενήντα του, να βλέπει τόσο καλά, μου απάντησαν ότι έκανε κάθε μέρα κάτι ασκήσεις ενός γνωστού οφθαλμίατρου, που τον είχαν κάνει να βλέπει άψογα και κοντά και μακριά, χωρίς να έχει φορέσει ποτέ γυαλιά!
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

5 Σχόλια στο “Σαν σήμερα, τριάντα χρόνια πριν”

      ainafets
      25 Αυγούστου 14 στις 7:56

      Τι άλλο θα μποούσα να γράψω και η ίδια (ως η «κυρία»!) για αυτή την επέτειο, ότι είναι «μας» σίγουρα, αλλά αυτό δεν είναι το σημαντικό… είναι η επέτειος ενός εσωτερικού ταξειδιού που ξεκίνησε μ’ «ένα βήμα» σ’ εκείνη την ομιλία, «το πρώτο βήμα, είναι και το τελευταίο» όπως του άρεσε να λέει και του Κρισναμούρτι και τριάντα χρόνια μετά, αυτό το ταξίδι δεν έχει χάσει ούτε μια στιγμή την ομορφιά και τη δυναμική του…
      Χρόνια μας πολλά λοιπον! 🙂

      Μια διαφορετική επέτειος! | Άιναφετς
      25 Αυγούστου 14 στις 11:43

      […] Δεν θα σας ζαλίσω με περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά θα σας παραπέμψω στο blog του συζύγου μου που είναι και ο ηθικός αυτουργός της δικής μου… ας πούμε εμπλοκής-εργασίας! Ο τίτλος της ανάρτησης: “Σαν σήμερα, τριάντα χρόνια πριν”. […]

      δημήτρης
      25 Αυγούστου 14 στις 18:58

      Kαλά εσύ είχες φάει τη σφαίρα στην καρδιά και θα πήγαινες και στη σελήνη για να Τον συναντήσεις…η μάγισσα Άιναφετς όμως μου έκανε εντύπωση γιατί λειτούργησε ενστικτωδώς και αυθόρμητα…και τελικά κάτι ήξερε που σ’ ακολούθησε!
      Όσο για το λυγμό…ναι! έτσι συμβαίνει…
      Happy birthday to you!

      Παραμυθάς
      25 Αυγούστου 14 στις 19:37

      Έχασες Δημήτρη. Χα, χα, χα… Η μάγισσα Άιναφετς τον ήξερε χρόνια πριν από μένα και είχε διαβάσει τέσσερα βιβλία του, αλλά ρώτησε τότε τη γνώμη του τύπου που ήταν επικεφαλής στο γκουρούδικο που πήγαινε και εκείνος της είπε, «άσ΄τον αυτός είναι για πολύ προχωρημένους» και τον παράτησε. Έτσι όταν είπα ότι εγώ πάω να τον δω και δεν με νοιάζει τι λένε, εκείνη ήξερε σε ποιον πάω. Τα υπόλοιπα και με λεπτομέρειες στη βιογραφία μου που βαριέμαι να κάτσω να τη γράψω κι ας πιέζει ο εκδότης.
      Θα ήθελα επίσης να συμπληρώσω εδώ ότι όποιος θέλει να δει όλη την ομιλία – δυστυχώς χωρίς υπότιτλους – μπορεί να πάει εδώ: http://www.jkrishnamurti.org/krishnamurti-teachings/view-video/the-cause-of-conflict-in-relationship-full-version.php Και ακόμα, η μέθοδος που ακολουθούσε ο Κρισναμούρτι για την όρασή του ήταν του Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, William H. Bates.

      ainafets
      26 Αυγούστου 14 στις 10:31

      Ευχαριστώ πολύ Δημήτρη για τη ψήφο εμπιστοσύνης… καθόλου δεν τη πάτησες, γιατί ο Παραμυθοσύνροφος «μου» παρέλειψε να πει, πως στο γκουρούδικο με συνάντησε και λοιπά και λοιπά! και έτσι βρέθηκε να διαβάζει Κρισναμούρτι! χαχαχα! 😉

      Λεπτομέρειες μόνο στη δική μου βιογραφία! 😉

      ΥΓ:Στο blog μου, απαντώ και στην ερώτηση σου!
      🙂 🙂 🙂

Σχολιάστε