2η μικρή εισαγωγή σε post για το γάμο

cap003
Χα, χα, χα… έχω γελάσει πάρα πολύ με το σχόλιο του καινούργιου επισκέπτη του blog, «άγιουφεβρουάριου», (ήταν τίτλος δίσκου του Δήμου Μούτση). Μου θύμισε ένα ανέκδοτο, που δεν αντέχω να μην το πω. Λοιπόν:
Σε ένα δικηγορικό γραφείο, εμφανίζεται ένα υπέργηρο ζευγάρι. «Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος», ρωτάει ο δικηγόρος. «Θα θέλαμε να πάρουμε διαζύγιο», λέει ο σύζυγος ψευδίζοντας από αδυναμία να μιλήσει και τρέμοντας ολόκληρος από την πάρκινσον! Μην μπορώντας να κρύψει την έκπληξή του ρωτάει. «Πόσο χρονών είσαστε;»  «Εγώ 97 και η γυναίκα μου 90», είπε ο σύζυγος. «και πόσα χρόνια είσαστε παντρεμένοι;», ξαναρωτάει σαν χαμένος ο δικηγόρος. «Εβδομήντα», ξαναλέει ο σύζυγος. «Ε, και γιατί δεν χωρίσατε νωρίτερα;», ρώτησε κοιτώντας τους με γουρλωμένα μάτια. «Ε… Περιμέναμε να πεθάνουν πρώτα τα παιδιά, για να μην τα πληγώσουμε…», απάντησε η γιαγιά αυτή τη φορά.

Όσο, τώρα, για την κυρία της ιστορίας του «άγιουφεβρουάριου», που χαστουκίζει τον άνδρα της επειδή της λέει, μετά από χρόνια γάμου, για πρώτη φορά «σ’ αγαπώ» και μετά πεθαίνει, έχω να πω ότι η κυρία αυτή, ή ηλίθια ήταν και δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα ή ήταν εξαιρετικά ιδιοτελής και έκανε την πάπια για να μην χωρίσει και να είναι παντρεμένη. Προσωπικά θεωρώ πως ό,τι μας συμβαίνει στη ζωή μας είτε το έχουμε προκαλέσει ή έστω το έχουμε επιτρέψει. Αλλά είναι πιο εύκολο να φταίνε πάντα οι άλλοι για ό,τι μας συμβαίνει.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ.  Θα ήθελα να παρακαλέσω -όσους δεν το κάνουν- να διαβάζετε πιο προσεκτικά αυτά που γράφω, για να μην κάνετε σχόλια σε κάτι που δεν είπα. Όλες οι εντάσεις  σ’ αυτό το blog, που έχουν δημιουργηθεί στο παρελθόν, έχουν ως αιτία αυτό. Λυπάμαι αλλά, όσοι ενοχλήθηκαν ή θύμωσαν από τα τελευταία posts, διάβασαν αυτό που έχουν στο κεφάλι τους  κι όχι αυτό που έγραψα εγώ, όπως λέει και το σοφό αρχαίο  ρητό, «εξ’ ιδίων κρίνουν τ’ αλλότρια». Χα, χα, χα… να και το αρχαίο! Επίσης, θα ήθελα να σας προτείνω να μην διακινδυνεύετε να κάνετε, υπέρ ή κατά, σχόλια ή παραινέσεις για πρόσωπα του blog γιατί δεν έχετε ξεκάθαρη πληροφόρηση με ποιους έχω κάποιου είδους προσωπική επαφή εκτός blog. Έτσι για παράδειγμα, να πω στους παλιότερους ότι με τον JNY που αναφέρθηκε – όπως θα τον έλεγε η ΚΜΝΒ – πριν χαθεί, έχω περάσει πολλές ώρες συζητώντας μαζί του στο SKYPE. Όσοι θέλετε από τους καινούργιους, μπορούν να διαβάσουν ένα παλιότερο σχετικό post με ένα κλικ  ΕΔΩ.

29 Σχόλια στο “2η μικρή εισαγωγή σε post για το γάμο”

      dimitrisp
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 22:36

      μη γελάτε…κι όμως η γιαγιά μου χώρισε τον παπού μου στα 60 της και μπορεί να μη πλήγωσε τα 4 παιδιά της και τους γαμπρούς και τις νύφες αλλά πλήγωσε τα εγγόνια 🙂
      νατασσάκι τα «ψιλά γράμματα» μήπως τα χόντρυνες πολύ 🙂
      και μια και θυμηθήκαμε τον αγαπημένο μου ΔΜούτση από τον Α.Φεβρουάριο να πούμε μια καληνύχτα τραγουδώντας:

      http://www.youtube.com/watch?v=exVROSSs7Go&feature=related

      δε ξέρω( ή μάλλον δεν ήξερα) γιατί αλλά ο αγαπημένος στίχος μου που μου έκανε κλικ πολλά χρόνια πριν είναι:
      «…απ’τα μισά του μήνα Μάρτη στον κόσμο τούτο είναι φορές που πάει κανείς και δίχως χάρτη…»
      Φιλιά!

      να-τασσσάκι
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 22:55

      @ Δημήτρη μας, εγώ;;
      Το blog αποφασίζει! 😉

      😆 😆 😆

      (στα σοβαρά: είναι επειδή είναι «παράθεση από λόγια άλλου» μέσα στο σχόλιό μου, και τεχνικά βγαίνει έτσι λίγο «άγαρμπα» -αλλά δεν γίνεται αλλιώς)

      John Karapiperis
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 23:36

      Σεβαστά και κατανοητά τα σχόλιά σου Νίκο… Και δεν εθελοτυφλώ, ξέρω ότι απευθύνονται σε μένα κατά ένα μεγάλο βαθμό… και δε σου απαντώ με mail, τα γράφω δημόσια…Σχολίασα και αναφέρθηκα στον JNY έχοντας διαβάσει το συγκεκριμένο post, αλλά αγνοώντας το ‘όποιο’ παρασκήνιο… -΄Μη χώνεσαι εκεί που δε σε σπέρνουν’ (κι άλλη παροιμία’!) θα μου πεις, αλλά ήταν αυθόρμητο, από αυτά που είχα εγώ διαβάσει και καταλάβει δεν μου ‘έκατσε’ η σύγκριση με την Αστάρτη… Τέλος πάντων γνωρίζεις σίγουρα καλύτερα τα πράγματα και όσοι είναι εδώ καιρό… Απλά χαλιέμαι να γίνονται παρεξηγήσεις από το τίποτα, και ιδιαίτερα εδώ και να έχω βάλει κι εγώ το χεράκι μου… (τι τον ήθελα τον Aronofsky?!!!)
      Κι ένα παρεμφερές ανεκδοτάκι:
      ‘ Ένας ηλικιωμένος 80 ετών πάει στη δημαρχεία για τα συμβόλαια του γάμου…
      Ο γραμματέας απορημένος τον ρωτά:
      – Μα, στην ηλικία σας θα τελέσετε γάμο ?
      – Ναι, ξέρετε, με πιέζει ο πατέρας μου που θέλει να δει εγγονάκια…
      – … ο πατέρας σας? …. πόσο χρονών είναι ?
      – 110…
      – Και γιατί δεν κάνετε θρησκευτικό και θέλετε πολιτικό σε στενό κύκλο ?
      – Να, ξέρετε, δε θέλουμε να το μάθει ο παππούς και με αποκληρώσει…
      – ….

      Hengeo
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 2:46

      Κύριε Παραμυθά ή μήπως κύριε Νίκο, δεν ξέρω ποιο προτιμάτε. Δεν σας πρόλαβα οριακά στην τηλεόραση (γεννήθηκα το 1984), αλλά έμαθα το blog σας μέσω ενός λίγο μεγαλύτερου φίλου που σας παρακολουθούσε. Εκ των υστέρων βέβαια διαβάζοντας ένα ποστ εδώ διαπίστωσα ότι τελικά είσαστε μέρος των παιδικών μου χρόνων, μέσω των βιβλίων ο θαυμαστός κόσμος των παραμυθιών που ήταν από τα αγαπημένα μου και ακόμα έχω ως ενθύμια στη βιβλιοθήκη. Ξέφυγα λίγο, αυτό που ήθελα να πω είναι ότι εκτός των παραμυθιών, με ενθουσίασε και ο τρόπος που γράφετε σε αυτό το blog. Δεν είμαι από αυτούς που αρέσκονται στις υπερβολικές κολακείες, λέω κάτι μόνο όταν το νιώθω. Η αίσθηση που μου αποπνέετε λοιπόν είναι ότι είστε ένας πραγματικός διανοούμενος, καμία σχέση με τους τόσους δήθεν διανοούμενους που πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα επειδή έχουν γράψει ένα βιβλίο ή έχουν κάποιες εξειδικευμένες γνώσεις. Πραγματικός διανοούμενος είναι αυτός που αμφισβητεί τα πάντα, μέχρι και τον ίδιο του τον εαυτό, όπως ακριβώς και εσείς.

      Αυτό που μου έδωσε όμως την αφορμή να γράψω τα παραπάνω, μετά από κάμποσο καιρό που διάβαζα το blog, είναι ότι έγινε κάτι λίγο περίεργο με αυτό το ποστ. Είχα δει το επίμαχο σχόλιο πριν το ανεβάσετε, και σκέφτηκα ακριβώς τα ίδια, ότι αν κάποιος φτάσει μετά από τόσα χρόνια να περιμένει να του πει ο άλλος ότι τον αγαπά, μάλλον κάτι δεν πάει καλά με τον δικό του τρόπο σκέψης.

      Γιαννης απο ΝΥ (reloaded)
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 7:54

      Γεια σας. Αφου αναφερθηκα απο γνωστους κι απο αγνωστους, θα ηθελα να πω δυο πραγματα αν και υποσχεθηκα πως δεν θα εγραφα παλι εδω. Οντως ειμουν απο τους χαιδευμενους του μπλογκ οπως ειπε και η athinovio ( τι κανεις καλε?). Με τον Παραμυθα μιλουσαμε απο το skype, τηλεφωνο, email κλπ. Οπως πολλες φορες διαφωνουσαμε κι απο το τληεφωνο ετσι κι εδω διαφωνουσα μαζι του οταν νομιζα οτι ετσι θα επρεπε να κανω. Οι διαφωνιες ηταν κομματι της φιλιας μας. Οπως επικολλησε και η μανταμ ετων 38 πιο πανω στο σχολιο, δεν τα βλεπαμε τα » πράγματα μέσα από το ίδιο πρίσμα μιας αναζήτησης για τη ζωή που ζούμε», αλλα κατι μας εφερνε μαζι. Ειχαμε κι ενα δυο πραγματα πολυ κοινα. Η αληθεια ειναι πως εχω πεθυμησει να τον παιρνω τηλεφωνο και να τον ακουω να με αποκαλει «σαχλαμαρα» ή «καλλιτεχνη».
      Οταν εγραφα λοιπον εδω στο μπλογκ το ενιωθα δικο μου και για εμενα ηταν και δικο μου. Ειχα τον δικο μου χωρο. Στις καλες παρεες ετσι γινεται. Δεν υπαρχουν σεβασμοι και κουταμαρες τετοιες που επινοησαν διαφοροι εδω αργοτερα να πουν, οι οποιοι χρησιμοποιοντας αυτην την δικαιολογια, του σεβασμου, δεν κανουν αληθινο διαλογο απως εκανε η αστάρτη παρα τους ενδιαφερει να δειχνουν ποσο καλα γνωριζουν τον Παραμυθα ή ποσο «πιστοι» του ειναι. Την σνομπαρουν την παρεα. Δεν την γουσταρουν. Δεν ξερουν αυτοι απο heartnet. Εγω εδω δεν εγραφα για τους εδω υπλοιπους η για τον Παραμυθα τοσο, παρα για αλλους που διαβαζαν αυτο το μπλογκ και δεν επιθυμουσαν να γραφουν. Το διαβαζει πολυς κοσμος αυτο το μπλογκ. Καπου καπου εβλεπα παιδια «αγνωστα» στο μπλογκ που συμφωνουσαν, προσθεταν ή διαφωνουσαν μαζι μου και με ευχαριστουσε. Χαχα, ετσι απο το πουθενα, χαχα
      Θα προτεινα λοιπον στην αστάρτη να συνεχιζει να γραφει. Αστους αυτους εδω, υπαρχουν αλλοι που διαβαζουν το μπλογκ και τους ενδιαφερουν αυτα που λες. Ενας ειμαι εγω! Μου εκανε εντυπωση και το πρωτο σου σχολιο σε ποστ οπου εγραψες πως φορουσες μια σφαστιγκα χαχαχα και πως μια κυρια την ειδε και σου εβαλε τις φωνες χαχαχα. Εμ, ρε αστάρτη τι περιμενες να κανει? Που να καταλαβει αυτη η κυρια στην αγορα την ωρα που αγοραζει φασολακια τι μπορει να σημαινει αυτο το συμβολο για εσενα? Χαχαχαχα
      Ενα για τον Παραμυθα. Μεγαλε εχεις κανει λαθακια. Ξερω δεν σου αρεσει αυτο που σου λεω αλλλα ετσι ειναι. Εγω, αν και χαιδεμενος ποτε δεν εκμεταλευθηκα την φιλια μας για να αρχιζω να προσβαλλω και να βγαζω τα κομπλεξ μου εδω μεσα. Να μην επιτρεπεις να γινεται αυτο το πραγμα. Ολοι οι υπολυποι εχετε κι εσεις ευθυνη. Να μην σταματατε να γραφετε επειδη σας την εσπασαν αλλοι εδω που φαιρονται λες και μπηκαν απο ρουσφετι. Κακο συνηθειο αυτο. It’s been a long time since you rock n rolled ( Μαρακι τραγουδι!! χαχαχα) και θα σας μεινει συνηθειο για ολη σας την ζωη. Οι καιροι εχουν αρχισει και αλλαζουν…. Με ακους Νελιτσα?
      Ενας λογος που σταματησα να γραφω ειναι οτι σεβομαι την ηλικια του Παραμυθα και μεγαλους ανθρωπους δεν θελω να στεναχωρω. Το εννοω αυτο οπως τοτε που ακουσα οτι ειχε χτυπησει εκει που τον κρεαμαγαν με τα σκοινια και ειχα πει κατι αναλογο αλλα ουτε αυτο του αρεσε χαχαχα Να’σαι καλα Παραμυθα, εγω σε αγαπαω οπως παντα. Δεν με χαλασαν καθολου αυτα που ειπες. Ξερω ειχες κι εσυ τις σκοτουρες σου και τα αγχη με τις εκπομπες κι ολα…
      Ο Παραμυθας που λετε αμα τον παρετε τηλεφωνο ξεχναει να το κλεισει. Ειναι πολυλογας, ναι, ναι, χαχαχα Οποις θελει να τον παρει το νουμερο του ειναι 30 229 50 %$ **& χαχαχα

      Λοιπον γουσταρετε μια απαντηση στην μανταμ ετων 38? Ε? Ε? Ε?
      Λοιπον, αφου εσυ μανταμ διαλεγεις να επαναποσταρεις το τελευταιο του Παραμυθα και να επισημανεις το » Αλλά το μπλογκ έχει δύναμη και υγεία και ξερνάει όσους δεν θέλει.» υπονοωντας εμενα για κοιτα αυτο http://www.paramithas.gr/%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7/#comments
      Για εσενα δεν προκειται ο μεγαλος να γραψει ποτε κατι τετοιο, ξερεις γιατι? χαχαχα Γιατι αυτα βγαινουν απο την καρδια. Οσο και να προσπαθησει δεν θα μπορεσει παρα μονο αμα η καρδια του πει τον τροπο κι εδω που τα λεμε μεταξυ μας δεν νομιζω η καρδια του να ασχοληθει μαζι σου. Το μυαλο του μπορει. Γι’αυτο δεν εχω και παραπονο που εφυγα. Πηρα κι ενα δικο μου παραμυθι με εμενα μαζι μου να το εχω μαζι μου για παντα. Δεν ειναι και λιγο. Μια φιλη μου απο Καλαματα που της το εδειξα εκλαιγε.

      Καραπιπερη να μην εισαι τσαμπα μαγκας, την επομενη φορα θα σου βαλω στο στομα πιπερι.
      Κοκκινοσκουφιτσα εισαι εδω ρε θηριο? Μαρακι ριξε τραγουδακι, τα εχεις κοψει. Το Φωτεινο αστερακι γιατι δεν μας φωτιζει πια? Athinovio τωρα ειμαστε πατσι χαχαχα και σε ευχαριστω που με θυμηθηκες.
      Αυτα… Να το πω? Ε? Χαχαχα (Τωρα θα τα παρει ο Παραμυθας) Φιδακια…..

      ΥΓ αστάρτη περιμενω να αρχισεις να γραφεις. Εγω δεν θα γραφω πια, εκανα μια εξαιρεση λογο αυτων που ειπωθηκαν.
      Ααα κι ενα τελευταιο πηρα μια Harley Davidson δειτε την http://forum.motorcycle-usa.com/attach.aspx/11495/XL1200N%20Nightster.jpg Σκαστε ζηλιαρηδες!!!!
      Κυρια Στεφανια την καλησπερα μου!!! Μολις μου ηρθατε στο μυαλο. Να τον προσεχετε γιατι ειναι νευρικος, χαχαχα
      Αλλο ενα Μαρακι να θυμηθουμε τα παλια http://www.youtube.com/watch?v=YIytdfQic1E
      Heartnet ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      Γεια σας

      Ανδρόνικος
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 9:31

      Μόλις είδα το βιντεάκι του νεαρού «Μικρές χαρές» .
      Πάρα πολύ καλό.

      Οσο μεγαλώνει, γίνεται ωριμότερος
      και στον κινηματογραφικό λόγο
      και στην αισθητική του.

      Μπράβο! Μ’άρεσε πολύ. Ενθουσιάστηκα για το μέλλον του.

      Ανδρόνικος

      να-τασσσάκι
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 9:42

      Ρε συ γιάννη…

      Πραγματικά λυπάμαι, που όσο καιρό μιλούσες με το Νίκο, δεν κατάλαβες τίποτα για κείνον.

      Δεν θα μπω στη διαδικασία να σου απαντήσω, δεν αξίζει καν. Ούτε τις προσβολές σου, ούτε τα υπόλοιπα. Κι αν νομίζεις ότι εγώ ή κάποιος άλλος από δω φταίει που «έφυγες», δεν έχει και νόημα να στο εξηγήσω. Θα καταλάβεις και πάλι αυτό που έχεις μέσα στο κεφάλι σου, κι όχι αυτό που θα διαβάσεις.

      Δηλαδή εσύ πιστεύεις ότι σχολιάζουμε εδώ για να μας «βάλει» ο Παραμυθάς μέσα στις ιστορίες του, τι να σου πω! Δεν σου περνάει καν από το μυαλό, δηλαδή, ότι μπορεί κάποιοι από μας πραγματικά να συμφωνούν μ’ αυτά που λέει ο Νίκος, πραγματικά να έχουμε παρόμοια πορεία στη ζωή μας, παρόμοια βιώματα και εμπειρίες; Και νομίζεις πως το θέμα μας είναι αν θα μιλάμε με τον «Παραμυθά» στο SKYPE ή στο τηλέφωνο, και να βγαίνουμε εδώ να το «ανακοινώνουμε» :ζηλέψτε οι υπόλοιποι, εγώ μιλάω με τον «Παραμυθά» κάθε μέρα και τον βλέπω και 2 φορές τη βδομάδα, εδώ και τρία χρόνια??? Νομίζεις ότι αυτό είναι εδώ το ζητούμενο????

      Ξέρεις, καταλαβαίνω πως είσαι μακρυά, και νιώθεις απομονωμένος. Αλλά εδώ, τις ιστορίες τις γράφει η ίδια η ζωή. Και βρήκες να «ταυτιστείς» με την ασταρτη, που η ίδια δηλώνει πως δεν ήθελε να είναι αυτό που λες εσύ «παρέα», ήθελε απλά να ξεχωρίζει. Θα πρότεινα κι εγώ, λοιπόν, όπως το έκανα ήδη στην «αστάρτη» παλιότερα, να συνεχίσει να γράφει σε δικό της blog – μια και, είτε σ’ αρέσει είτε όχι, είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι, το blog ανήκει σε κείνον που γράφει τα κείμενα. Αν θέλει μας επιτρέπει να σχολιάζουμε. Το κάθε blog είναι χώρος και τρόπος έκφρασης του blogger πρώτα απ΄όλα. Και ο Νίκος έχει γράψει άπειρες φορές ως τώρα, ότι δεν τον ενδιαφέρει να έχει ούτε φόρουμ ούτε τσατ-ρουμ εδώ.

      Κι αν διάβαζες πιο προσεκτικά αυτά που εκείνος (που λες ότι αγαπάς) γράφει, δεν θα μιλούσες έτσι.

      υγ. Η ζήλεια ήταν, είναι και θα είναι κακός σύμβουλος, να το θυμάσαι. Και «χαλάει» κυρίως αυτόν/αυτήν που τη νιώθει. Τους υπόλοιπους τους αφήνει αδιάφορους, ειδικά η διαδικτυακή.

      Καλή σου μέρα (ή νύχτα;), εκεί στη Νιου Γιορκ.

      **Παραμυθά-παραμυθά, ετοιμάσου πάλι για «επίθεση» -ιών, κατσαρίδων, ποιός ξέρει.. 😉

      αστάρτη
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 10:29

      … όταν πρωτοήρθα εδώ
      με τα […], τις παύσεις, τις μισοτελειωμένες φράσεις και τα 😉 μου
      δεν ήταν στις προθέσεις μου όλο αυτό…
      αν και άρχισε από νωρίς να διαφαίνεται η εξέλιξη…
      και δεν έκανα τίποτα για να το σταματήσω…

      έτσι είμαι και δεν αλλάζει…
      και ν’ άλλαζε, δε θα το ήθελα, αλλά τότε δε θα είχα κι επιλογή… 😉

      δεν είναι απολογία αυτό, ούτε απάντηση, δεν το κάνω για όσους είπαν «απάντα, ρε, απάντα, γιατί δεν απαντάς;», ούτε για όσους με προέτρεψαν να κάνω την υπέρβαση, ούτε για το γιάννη από νυ, ούτε καν για το Νίκο…
      το κάνω για ‘μένα…
      ή μάλλον το κάνω για την κόρη μου, που τώρα κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο με μια πιπίλα στο στόμα, αλλά αύριο μπορεί όλα τούτα να τα διαβάσει…
      (γειά σου Διωνάκι, η μαμά είναι, διάβαζε, διάβαζε…)

      Έγραψα κάπου νωρίτερα σήμερα
      «τη μάχη δεν τη δίνουμε με τους άλλους…
      τη δίνουμε με τον εαυτό μας…
      μπορείς να γλυτώσεις από τον εαυτό σου;…
      μακάρι…»
      αυτή είναι η ζωή μου…

      Δεν γράφω για να γράφω, ούτε για να με διαβάζουν όσοι δε γράφουν. Δε γράφω εδώ κι εκεί επειδή δε μπορώ να φτιάξω ένα δικό μου blog, να μαζεύονται οι φίλοι μου και να πίνουν καφέ. Δε γράφω εδώ για να «μ’ αγαπάνε» ούτε για να μη «μ’ αγαπάνε». Είμαι και γλυκιά, και ξινή, και ζεστή, και κρύα…Δε γράφω για να εντυπωσιάσω, ούτε γράφω κάτι αν δεν ΕΙΜΑΙ αυτό που γράφω.
      Και όσο κι αν φαίνεται περίεργο σε κάποιους ΕΙΜΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ έχω γράψει…

      Κι επειδή ΕΙΜΑΙ όλα αυτά, δεν έχει και μεγάλη σημασία το αν θα είμαι μόνη μου. Μου αρέσει εδώ. Και ό,τι συμβαίνει εδώ, κινεί πράγματα μέσα μου…
      Μπορώ να βολτάρω εδώ μέσα, μαζί με όλους εσάς, να είμαι μόνη μου και να γουστάρω…
      (Ένα μόνο πράγμα δεν αντέχω εδώ μέσα:
      ώρες ώρες μοιάζει σα χώρος λατρείας του Κ. με τον Π. αρχιερέα του!
      😉 … αλλά έχει κι αυτό τη λειτουργία του…)
      Δε διεκδικώ τη δική μου θέση εδώ… να βρω τη γωνιά μου, το ρόλο μου, το σκοπό μου… να λουφάξω και να παίζω τον ίδιο δίσκο κάθε μέρα… ούτε ήρθε για να βάλω φωτιά και να κάνω επανάσταση… και σίγουρα δεν ήρθα για να με χαϊδεύετε…

      οι προθέσεις μπορεί να παραξηγηθούν, όπως και τα λόγια, και οι πράξεις…
      μετά από λίγο όμως… αν κάτι έχει μείνει, πίσω, και πέρα από τις λέξεις… εκεί θα με βρεις…

      … όταν κάπου αρχίζει ο «ανταγωνισμός» πάντα φεύγω… όχι γιατί δε μπορώ να παλέψω, αλλά γιατί δε βρίσκω το νόημα… δε μου αρέσει να βγάζω από τους ανθρώπους το χειρότερό τους εαυτό…
      και δεν απευθύνομαι σε κανέναν εδώ μέσα…
      μάλλον… για ΟΛΟΥΣ μας χτυπά η καμπάνα, συμπεριλαμβανομένης και της (συν)γραφέως…

      αν μπορούσα να έχω το Νίκο «δικό» μου, δε θα ήταν ο Νίκος…
      και αν ήθελα να έχω το Νίκο «δικό» μου, δε θα ήμουν η Ζαχαρούλα…
      κατά κάποιο τρόπο, μου έκανε καλό όταν αποφάσισα να φύγω από εδώ…
      και η αλήθεια είναι ότι όντως έφυγα…
      μέχρι και τα «good-byes» μου είπα χθες…

      το πρωί όμως που ξύπνησα, αφού άλλαξα την πάνα της κόρης μου, την τάισα, τη χάιδεψα, τα «είπαμε» λιγάκι και την άφησα να τα «πει» λίγο και με τον εαυτό της στο πάρκο της… άνοιξα το pc… και αναρωτήθηκα:

      ΜΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΜΟ;!

      … οπότε, δεν το ψάχνω και πολύ…
      χαίρομαι, απλώς που ήρθε η στιγμή να ξεπεράσω τους παιδικούς μου έρωτες, και μίση, και φόβους…
      είμαι και πάλι εδώ, έτσι όπως είμαι εγώ, λίγο αλλιώς και λίγο η ίδια…

      αστάρτη
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 10:58

      @να-τασσσάκι

      δε θελω να γίνω εριστική και προσπάθησε να καταλάβεις ότι αυτό είναι αλήθεια…

      διάβασα το σχόλιό σου, μετά που είχα βάλει το δικό μου…
      αναρωτήθηκες ποτέ, μέσα απ’ όλα όσα συμβαίνουν, μήπως κάνεις κάτι λάθος;…
      μήπως όσα γράφεις δεν τα τηρείς;…
      μήπως κάνεις περισσότερο chat απ’ όλους του άλλους;
      μήπως έχεις οικειοποιηθεί λίγο περισσότερο απ’ ό,τι ενδιαφέρει όλους του άλλους το ρόλο της οικοδέσποινας;…
      μήπως μιλάς ΠΑΡΑ πολύ εξ’ ονόματος του Νίκου;…
      (μήπως μίλησα πάρα πολύ εξ’ ονόματος όλων;! 😉 )

      μήπως το θέμα εδώ ΔΕΝ είμαι εγώ ούτε εσύ;
      μήπως δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε «παρέα»…
      μήπως δεν έχεις ιδέα τί εννοούν άλλοι άνθρωποι όταν λένε «μονάχος μου»;
      διότι σίγουρα δεν έχει ιδέα τι εννοώ εγώ όταν το γράφω… και δε χρειάζεται και να έχεις… και δε με πειράζει καθόλου…
      σου είχα πει πως αισθάνομαι αρκετά μόνη μου πολλές φορές, διότι είναι αρκετά περιορισμένη η κοινωνία που ζω και δεν έχω ευκαιρίες για επαφές με πάρα πολλούς ανθρώπους, ώστε να μπορώ να βρω ότι έχετε κι εσείς «εκεί πάνω»…
      αλλά ξέρεις κάτι;… το παίρνω πίσω… βλέπω πολύ μοναξιά σε αυτό που εσύ ονομάζεις «παρέα»… προτιμώ να μείνω με τη μοναχικότητά μου… τουλάχιστον έτσι δεν αισθάνομαι μόνη…

      και για το τι είναι και τι δεν είναι αυτό το blog καλύτερα να μη μιλάς εσύ…
      ή εγώ…
      δεν είμαστε εδώ για να ερμηνεύουμε το Νίκο…
      το blog μιλάει από ΜΟΝΟ του… και όχι πάντα μέσα από παραθέσεις…
      ο καθένας μας μπορεί να καταλάβει ό,τι μπορεί να καταλάβει…
      ή να μην καταλάβει…
      και δε χρειάζεται και πάντα να τα εξηγούμε όλα…

      εγώ έχω αναρωτηθεί για ΠΟΛΛΑ τις τελευταίες ημέρες…
      και δεν ψάχνω για τις απαντήσεις…
      απλώς τα αφήνω έτσι όλα να αιωρούνται…

      και ας γυρίσουμε σελίδα, διότι έχει καταλήξει γελοίο…


      να μπουν τα πράγματα στη θέση τους…

      να-τασσσάκι
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 11:15

      @ astarti,
      μόνο σ’ αυτό θα σου απαντήσω -για την ώρα:
      το «μόνος» με το «μοναχικός» είναι εντελώς άλλο πράγμα
      κι άλλο επίσης είναι το «απομονωμένος»
      κι εκείνος που είναι «μοναχικός» από επιλογή του -κι όχι «μόνος» γιατί οι συνθήκες τον ανάγκασαν, φαίνεται.
      Επίσης, εκείνος που είναι «μοναχικός» δεν προσπαθεί να ξεχωρίσει
      ούτε και απαγορεύεται να κάνει παρέα με άλλους – «μοναχικούς» ή μη, που ωστόσο μιλούν την ίδια «γλώσσα».

      κι έχεις δίκιο
      τον τελευταίο καιρό, «μιλάω» πιο πολύ από παλιά
      αλλά ΔΕΝ μίλησα ποτέ εξ’ ονόματος κανενός -ούτε του Νίκου, ούτε της Στεφανίας

      Είμαι η Νατάσσα, κι όσα λέω ή «λέω» -κι αυτά που δε λέω ακόμα- είναι δικά μου
      όπως, υποθέτω, και των υπόλοιπων, του καθενός ξεχωριστά.
      Αν μου επιτρέπεις, δλδ -και ούτε κι εγώ θέλω να γίνω εριστική, προσπάθησε να το καταλάβεις.

      Η διαφορά μας είναι πως εγώ ό,τι έχω να «πω» είναι ξεκάθαρο, χωρίς τελίτσες και υπονοούμενα
      αλλά έτσι είμαι εγώ, τι να γίνει.
      😉

      αστάρτη
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 11:40

      … μου είναι αδύνατον να συλλάβω την «ορθοκανονικότητά» σου…
      είναι πραγματικά άξιο λόγου αν βρίσκεις την ελευθερία μέσα από τόσους κανόνες…

      μακάρι…
      και το εννοώ…

      υ.γ.: άντε και ένα τραγουδάκι, έτσι για το καλό…
      say something Νίκο, έτσι όπως τα λες εσύ…
      χααααααααααχαχαχα!
      😉
      http://www.youtube.com/watch?v=5rv7rABbwvU

      Γιαννης απο ΝΥ (reloaded)
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 12:07

      Ωραιο το κειμενο που εγραψες για μενα Μανταμ ετων 38. Σε αντιπροσωπευει 100% χαχαχα
      Τι να σχολιασεις?
      Εγω θα μπω μαλλον κατα του χρονου παλι, χαχαχα
      Να’στε καλα ολοι και καλες γιορτες ευχομαι.

      αστάρτη γραφε οσο μπορεις κι οποτε θελεις, χαρα μου ειναι να διαβαζω τα κειμενα σου. Ειναι ολα γραμμενα με συναισθημα κι ομορφια!!!

      See you later folks!
      I’m out!

      athinovio
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 12:46

      Κάποτε κάποιος είχε μία ιδέα, μετά από έναν μεγάλο καυγά.
      Σκέφτηκε να θέσει κανόνες στη συζήτηση, οι οποίοι ήταν οι εξής.
      1) Όχι χαρακτηρισμοί
      2)Όχι ειρωνίες
      3)Όχι υπερβολές
      4)Όχι προσβολές ή υποννοούμενα
      5)Όχι υποθετικά επιχειρήματα
      6) Όχι ακραίες αντιδράσεις
      Αυτός λοιπόν, από τότε που άρχισε να εφαρμόζει τους κανόνες αυτούς, το τι άκουσαν τα αυτιά του, δε λέγεται! Μα καραγκιόζη τον είπανε, μα υποκριτή, μα ότι διαστρεβλώνει τη πραγματικότητα…
      Και αυτό γιατί οι συνομιλητές του δεν τον είχανε σε εκτίμηση, επειδή τείνουμε να εκτιμούμε μόνο αυτούς που μας χαιδεύουν ή αυτούς που δείχνουν δυνατότεροι, και συνήθως αυτή την εντύπωση δίνουν όσοι φωνάζουν πολύ, και εκείνος ούτε χάιδευε κανενα (γιατί έλεγε πάντα αληθεια) ούτε ύψωνε τη φωνή του δήθεν και καλα΄αγαναχτισμένος από το άδικο (αφού σύμφωνα με τους κανόνες απαγορεύονται οι ακραίες εκδηλώσεις)
      Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ πιο έξυπνος από εμένα και παρόλο που φαινομενικά έχανε στις αντιπαραθέσεις , τελικά είχε τόσο σεβασμό που όλοι ζητούσαν τη γνώμη του και τη βοήθειά του όταν τα βρίσκαν σκούρα, έστω κι αν αυτή η βοήθεια ήτανε απλά μία καλή κουβέντα.

      Παρατηρώ ότι τσακωνόμαστε μεταξύ μας και ο κάθε ένας επικαλείται τον μπαμπά-παραμυθά «Μπαμπά! αυτός με κοίταξε!» και μαλώνουμε ποιός τον αγαπάει περισσότερο, θέλουμε την εύνοιά του και την καλή του την κουβέντα.
      Ακόμα τον έχουμε για πατρική φιγούρα.
      Πλάκα έχει!

      αστάρτη
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 13:02

      … μπορεί βέβαια τα πράγματα να είναι και λιγάκι διαφορετικά…
      ή να έγιναν λιγάκι διαφορετικά…
      😉

      Karapiperis John
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 13:15

      To μόνο σίγουρο είναι ότι είμαστε ‘μια ωραία ατμόσφαιρα’ που έλεγε και ο Ντ.Ηλιόπουλος, έτσι μαζεμένοι όλοι μαζί !!! Και ας μείνουμε έτσι…

      αστάρτη
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 14:05

      … παρακαλείται η Νατάσσα να βάλει κι εδώ εκείνο ο τραγούδι, διότι αξίζει…

      … και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

      😉

      να-τασσσάκι
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 14:45

      αφού.. παρακαλείται η Νατάσσα, να το βάλει 🙂
      (παρ’ ότι δεν συνηθίζει να βάζει εδώ τραγούδια, μα με τα τραγούδια «μιλάει» πολλές φορές, αλλού)

      και να το αφιερώσει, σε κείνους που θα το καταλάβουν 😉
      (και στην ΚΜΝΒ που το αγαπάει)

      καλημέρα σε όλους.

      Karapiperis John
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 17:32

      » Και να αδελφέ μου , που μάθαμε να κουβεντιάζουμε,
      ήσυχα-ήσυχα κι απλά .
      Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα.
      Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.
      Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
      σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη.

      Έτσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
      Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,
      “Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα.”
      Αυτό θέλουμε κι εμείς.
      Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
      για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ’ τον κόσμο.
      Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο. »

      Γιάννης Ρίτσος

      amalia
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 21:11

      «Προσωπικά θεωρώ πως ό,τι μας συμβαίνει στη ζωή μας είτε το έχουμε προκαλέσει ή έστω το έχουμε επιτρέψει»
      Πόσο συμφωνώ αχ πόσο συμφωνώ!!!

      athinovio
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 21:27

      νομίζω ότι ωρίμασαν οι συνθήκες για εκείνο το γαμο-πόστ
      (συγνώμη, δεν κρατήθηκα! έπρεπε να πω την κοτσάνα μου!!!)
      :0

      John Karapiperis
      15 Δεκεμβρίου 09 στις 22:06

      @ Athinovio: χαχα! γαμο-ποστ όνομα και πράγμα, ε? Πάντως σήμερα καταφέραμε να ‘παντρέψουμε’ αρκετά πράγματα 😉 Kάτι μου λέει ότι θα κοιμηθώ λίγο καλύτερα αυτό το βράδυ…
      Πιστεύω κι εσεις !

      saintfevrier
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 11:59

      Καλό το ανέκδοτο (αν και δεν έχει ιδαίτερη σχέση με τη σκηνή που περιέγραψα), πολύ γέλιο το βιντεάκι για το γάμο, και πολύ όμορφο το small pleasures…

      Εξηγούμαι λοιπόν. Ο άντρας που είπε στη γυναίκα του ότι την αγαπά την ώρα που πέθαινε, ήταν ή δειλός, ή υποκριτής, ή παραήταν βαθιά χαραγμένη μέσα του η αρχή «ποτέ δεν λέω το σ’αγαπώ» (το ίδιο ηλίθιο με αυτούς που έχουν βαθιά χαραγμένο μέσα τους τον καθωσπρεπισμό που επιβάλλει «ποτέ δεν λέω μαλακας, πούτσα, αρχίδια και άλλα τέτοια βρωμόλογα»). Διότι, πως να το κάνουμε, θα έρθει η στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου που θέλει να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και τους άλλους, που θα πει τον μαλάκα μαλάκα, την αρχιδιά αρχιδιά, και την αγάπη του «αγάπη μου». Δεν είναι ανάγκη να το λέει κάθε μέρα το σ’αγαπώ: ίσα-ίσα είναι ξενερωτικό και ναι, αυτοί που περιφέρονται λέγοντας «αγάπη μου» και «καρδιά μου» αφειδώς και αδιάκριτα, μάλλον κάποιο κενό προσπαθούν να καλύψουν. Όμως το να μη λές στον άνθρωπό σου για μια ολόκληρη ζωή το σ’αγαπώ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ είναι χοντρό καψόνι. Γιατί να το πει την ώρα που δεν υπάρχει επιστροφή; Για να ησυχάσει η συνείδησή του. Γιατί τώρα πια δεν υπάρχουν οι «εξαρτήσεις» και οι «υποχρεώσεις» που συνδέονται με το σ’αγαπώ. Γιατί τώρα η γυναίκα του δεν θα περιμένει «ανταλλάγματα». Τι δειλό και τι υποκριτικό. Όπως ένας γνωστός μου, που είπε στη γυναίκα του ότι την αγαπά 17 χρόνια μετά, τη μέρα που χώρισαν. Τι μαλάκας. Ας μην το έλεγε καθόλου, και αυτός, και ο τύπος από τη σκηνή της ταινίας.
      Τώρα, γιατί μια γυναίκα να μείνει μαζί του ενώ τόσα χρόνια την πληγώνει που δεν της το λέει; Χίλοι λόγοι μπορεί να υπάρχουν. Αλλά πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή της αν τη στιγμή που γεννούσε το παιδί τους, τη στιγμή που θρηνούσαν μαζί το χαμό ενός αγαπημένου προσώπου, την ώρα που κοίταζαν και οι δυο μαζί ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα (όπως καληώρα στο small pleasures) την έπαιρνε μια ζεστή αγκαλιά, την κοίταζε στα μάτια και της έλεγε τρυφερά «σ’αγαπώ». Αυτή η μια φορά, θα ήταν η χαρά, η λάμψη που θα έκανε πιο όμορφη της ζωή της. Τη στιγμή που τελικά χωρίζουν, ή που πεθαίνει, καλύτερα να μείνει σιωπηλός, είχε τόσες ευκαιρίες και τις έχασε, ας την άφηνε να φύγει με την ησυχία της. Κι εγώ στη θέση της, ναι θα το έριχνα το χαστούκι.
      Παρολαυτά, ναι συμφωνώ ότι είμαστε υπεύθυνοι για αυτά που μας συμβαίνουν, ή που επιτρέπουμε να μας συμβούν. Καλό θα είναι όμως να κοιτάζουμε αν υπάρχει λόγος σοβαρός που υπομένουν οι άνθρωποι κάποιες καταστάσεις, πριν τους κρίνουμε.

      Όσο για την ανιδιοτέλεια στην αγάπη: τι απάτη. Αν θέλεις να προσφέρεις ανιδιοτελώς αγάπη, μόνο στους κόλπους της φιλανθρωπίας μπορείς έντιμα να το κάνεις. Οι υπόλοιπες σχέσεις μας (εκτός από τις φιλανθρωπικές δηλαδή) ΔΕΝ είναι ανιδιοτελείς. Γιατί αν ήταν, δεν θα μας πλήγωνε όταν είμαστε παρόντες στα δύσκολα των φίλων/συγγενών μας, και απόντες αυτοί στα δικά μας δύσκολα. Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται δε λέει ο λαός; Αμ δε, που γνωρίζω ανθρώπους που έδωσαν την ψυχή τους στα δύσκολα των φίλων τους, και στα δικά τους δύσκολα εισέπραξαν μια βροχή από κουράδες. Πονάει αυτό. Απογοητεύει. Αλλά η ζωή συνεχίζεται, και προσαρμοζόμαστε συνεχώς σε νέα δεδομένα.*

      Τέλος, για τον Άγιο Φεβρουάριο: πριν 10 χρόνια ήμουν μεταξύ ζωής και θανάτου στο κρεβάτι της εντατικής. Μου είχαν φέρει ένα discman να ακούω μουσική, και με ρώτησε η αδελφή μου ποιο CD να μου φέρει. Χωρίς δεύτερη σκέψη, είπα τον Άγιο Φεβρουάριο του Δήμου Μούτση. Ακόμα απορώ γιατί: δε λέω, ωραίος δίσκος, αλλά ποτέ δεν με είχε σημαδέψει όπως π.χ. Χατζιδάκις ή ο Σταυρός του Νότου, η ακόμα και pop των eighties. Γιατί να ζητήσω εκείνο το δίσκο; Τότε (στην εντατική) νόμιζα ότι ήταν οι χειρότερες μέρες της ζωής μου (πριν πέσω σε κώμα από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη όπου έχασα και τη συνείδηση του πού βρισκόμουν φυσικά). Έξι χρόνια μετά, εζησα πραγματικά τις χειρότερες μέρες της ζωής μου, ΕΞΩ από την πόρτα της εντατικής για ένα μήνα, και μέσα η αδελφή μου σε κώμα.

      * Συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο The Brain That Changes Itself του Norman Doidge. Περιλαμβάνει τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την «πλαστικότητα» του ενήλικου εγκεφάλου (neuroplasticity) και το διαβάζω για να μάθω πώς μπορεί να βοηθηθεί η αδελφή μου (με μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, εγώ αν και ήμουν σοβαρότερη περίπτωση βγήκα από τη δική μου περιπέτεια με λιγότερο τραγικές βλάβες). Ωστόσο, εξηγεί με απλά αλλά και επιστημονικά τεκμηριωμένα λόγια (καμία σχέση με ολιστικές/εναλλακτικές βλακείες) τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας και μας κάνει αυτό που είμαστε, και είναι πολύ χρήσιμο και διαφωτιστικό ακόμα και για απόλυτα υγιείς ανθρώπους.

      Να που τελικά κατέβασα ‘σεντόνι», ενδιαφέρον το blog, δεν ξέρω πόσο συχνά θα επισκέπτομαι λόγω πολλών πολλών προβλημάτων, και ναι, κάτι μου θυμίζει η εικόνα του παραμυθά! Καλά θυμάμαι ότι έπαιζε στην τηλεόραση το 80; (τότε ήρθαμε οκογενειακώς από Αμερική, και μου έχουν μέινει πολύ έντονες οι αναμνήσεις από ΕΡΤ/ΥΕΝΕΔ:-)

      Καλές γιορτές σε όλους, με υγεία… και αγάπη (και μην τσιγκουνευτείτε, πείτε το αν πρέπει!)

Σχολιάστε