28 Οκτωβρίου 2009

Για τη σημερινή επέτειο σας έχω ένα ντοκιμαντέρ που ετοιμάσαμε γι’ αυτήν και παρουσιάστηκε την Τρίτη σε εκδήλωση του ΥΠ.ΕΞ. Kαι μαζί, σας έχω και μια απρόβλεπτη ιστορία μου από τον στρατό. Αρχίζω μ’ αυτήν, αν και μπορείτε να την παρακάμψετε και να πάτε κατ’ ευθείαν στο βίντεο.

ΝΠ.ΦΑΝΤΑΡΟΣ

Μετά το Κέντρο Νεοσυλλέκτων Κορίνθου, τον Απρίλιο του 1964, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, στο 646 Τεθωρακισμένο Τάγμα Πεζικού. Εκεί τα πράγματα ήταν πολύ ζόρικα. Αλλά εκείνο που μου έκανε τη ζωή δύσκολη, ήταν ο επιλοχίας του Λόχου. Στην πραγματικότητα δεν ήταν επιλοχίας, αλλά έφεδρος λοχίας που εκτελούσε χρέη επιλοχία επειδή δεν υπήρχε μόνιμος με αυτό το βαθμό. Για έναν μόνιμο, ό,τι κι αν έκανε -έστω και αυταρχικά- θα ήταν η δουλειά του, ενώ γι’ αυτόν ήταν όλα τα απωθημένα του στη φόρα. Θυμάμαι ακόμα το επίθετό του: Πλατής. Ήταν ένα εξαιρετικά κομπλεξικό και βίαιο άτομο που δίψαγε για εξουσία και δεν έχανε ευκαιρία να μας το δείχνει, με φωνές, κόψιμο άδειας, αγγαρείες και τέτοια. Εμένα με έβαλε στο μάτι από την πρώτη στιγμή, όταν έμαθε ότι ήμουν ηθοποιός. Στο πρώτο απογευματινό προσκλητήριο , μπροστά σε όλο το λόχο έγινε ο παρακάτω διάλογος ανάμεσά μας:

«Στρατιώτης  Πιλάβιος Νικόλαος».
«Παρών».
« Θιοποιός είσ’ ρε;»
« Μάλιστα, κύριε Επιλοχία».
«Έχς γαμήσ’ τη Βουγιουκλάκη, ρε»;
«Όχι, κύριε Επιλοχία».
«Γιατί, ρε»;
«…» .
«Γιατ’ είσ’ πούστης, ε; Γιατί ρε Πιλάβιε όλ’ οι θιοποιοί είστε πούστηδες;»

Από εκείνη την ημέρα και μέχρι που πήρα μετάθεση, όποτε με συναντούσε στο στρατόπεδο με ρώταγε, «γιατί ρε Πιλάβιε όλ’ οι θιοποιοί είστε πούστηδες;» και ξεκαρδιζόταν στα γέλια. Και όταν αργότερα έγινε η ιστορία με τον Στέλιο –που σας την έχω πει σε προηγούμενο post – κι έμαθε ότι εγώ τον χόρεψα πρώτος, μου έκανε τη ζωή πατίνι. Μου έκοβε άδειες, με έβαζε να κάνω αγγαρείες, και μ’ έβαζε σκοπιά πάντα «γερμανικά νούμερα» όπως λέγαμε τις σκοπιές 2 με 4 και 4 με 6 το πρωί, επειδή ήταν οι πιο σκληρές σκοπιές, αφού στην πρώτη δεν είχες χορτάσει ύπνο και στη δεύτερη δεν προλάβαινες να ξανακοιμηθείς…

Η ζωή, ξέρετε, έχει απίστευτη φαντασία, γι’ αυτό και είναι γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές. Γεμάτη «μαθήματα», που στο χέρι σου είναι τα πάρεις ή όχι. Είκοσι χρόνια αργότερα, λοιπόν, πιάσαμε ένα σπίτι κάτω από τον περιφερειακό του Λυκαβηττού. Όπως ίσως θα έχετε προσέξει, στον περιφερειακό του Λυκαβηττού, από την πλευρά πάνω από το Μέγαρο Μουσικής, υπάρχει ένα συγκρότημα από προσφυγικές πολυκατοικίες, που πια είναι σε άθλια κατάσταση.  Εκείνη την εποχή, είχα τη συνήθεια κάθε πρωί πριν πάω στην Ε.Ρ.Τ. να περπατάω στο Λυκαβηττό.  Ξεκινούσα από την είσοδο του λόφου, που βρίσκεται ακριβώς μπροστά σ’ αυτές τις πολυκατοικίες. Ένα από τα πρώτα πρωινά που ανέβηκα για περπάτημα, έπεσε το μάτι μου σε ένα παράθυρο στα προσφυγικά και έμεινα! Στο παράθυρο είδα, μπροστά σε ένα κρεμαστό καθρεφτάκι, να ξυρίζεται ο Πλατής!!! Όσα χρόνια κι αν είχαν περάσει, δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να έχω ξεχάσει το πρόσωπό του.  Χαμογέλασα… Ένοιωσα μια ικανοποίηση, λες και αυτή η προφανής αθλιότητα της ζωής του, ήταν κάτι σαν να παίρνω εκδίκηση για όσα μου είχε κάνει. Λίγες μέρες αργότερα, βγαίνοντας από τον φούρνο της γειτονιάς, έπεσα επάνω του. Ήταν άθλια ντυμένος, αλλά με κοίταξε με το παλιό αλαζονικό του ύφος, λες και βρισκόταν ακόμα στο στρατό, χωρίς βέβαια να με θυμηθεί. Δεν άντεξα: του είπα ένα σνομπαριστό, «καλημέρα Πλατή» κι έφυγα γρήγορα, πριν προλάβει  να συνειδητοποιήσει ότι κάποιος που δεν ήξερε, είπε το επίθετό του. Μ’ εκείνο το «καλημέρα Πλατή», ήταν σαν να πάτσισα όλες τις φορές που τον έλεγα αναγκαστικά «κύριε επιλοχία» στο στρατό. Η ιστορία, όμως δεν τελειώνει εδώ. Μερικές μέρες αργότερα τον ξαναείδα. Με μια πλαστική σακούλα στο χέρι, σκυμμένος πάνω από τον σκουπιδοτενεκέ, ξεδιάλεγε διάφορα σκουπίδια και τα έβαζε στη σακούλα!!!  Αυτή τη φορά τον λυπήθηκα. Κυρίως, γιατί το βλέμμα του είχε την ίδια αλαζονεία όπως τότε στο στρατό, που σήμαινε ότι δεν είχε μάθει τίποτα από τη ζωή…  Άνοιξε η καρδιά μου και αυτή ακριβώς η «άγνοια» του, γέμισε την καρδιά μου θλίψη… Ακόμα και πριν λίγους μήνες, τον ξαναείδα σ’ αυτή τη γειτονιά ναγυρνάει στους μεγάλους κάδους των σκουπιδιών με μια πλαστική σακούλα στο χέρι, εξαθλιωμένος γέρος, αμετανόητα με το ίδιο ύφος του ‘64.
Και τώρα κάτι λιγότερο θλιβερό. Το ντοκιμαντέρ που φτιάξαμε με τον «μάστορα» για τον πόλεμο του ’40 και την γερμανική κατοχή. Η Βέμπο και ο Γλέζος είναι όλα τα λεφτά, για να μην πω για τη μουσική της Μαριέττας! Ε;  Ναι, ναι… ξέρω… αν συνεχίσω έτσι, θα μας πω όλους. Εντάξει: Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ! Χα, χα, χα…

Σας φιλώ.
Π.

Heroes fight like Greeks from MovieTeller on Vimeo.

Greece in WWII

21 Σχόλια στο “28 Οκτωβρίου 2009”

      να-τασσσάκι
      28 Οκτωβρίου 09 στις 8:57

      Οι περισσότεροι στρατιωτικοί που έχω γνωρίσει έχουν αυτό το «αλλαζονικό» ύφος κι αυτό το περίεργο βλέμα «ξερόλα». Δεν είναι φυσικά λογικό να βάζεις τους πάντες σε τσουβάλι -η πιο καλή μου φίλη είναι στρατιωτικός και ο άνθρωπος που αγαπούσα παραπάνω από πατέρα ήταν αστυνομικός, αλλά γενικά οι άνθρωποι που δουλεύουν σε τέτοια επαγγέλματα είναι έτσι. Προφανώς το έχουν μέσα τους, και εκμεταλεύονται την όποια «εξουσία» τους δίνει η δουλειά τους. Και όποια δουλειά κι αν κάνουν, θα φέρονται το ίδιο. 🙂

      Το ντοκιμαντέρ που κάνατε είναι εξαιρετικό -Μπράβο ξανά στο μάστορα, σε σένα, σε όλους που δούλεψαν γι’ αυτό. Μπορώ να σταθώ ξεχωριστά στη μαρτυρία του Μανώλη Γλέζου -και στην υπέροχη μουσική της Μαριέτας Φαφούτη 🙂

      Μόλις ξυπνήσει ο Άκης θα του το δείξω, είμαι σίγουρη ότι θα του αρέσει 🙂

      Καλημέρα
      Φιλί:)

      Παπαστρατής Ιωάννης
      28 Οκτωβρίου 09 στις 10:20

      Συγχαρτήρια!!Σε εσένα στον cpil και σε όλους όσους δούλεψαν για αυτό το υπέροχο ντοκιμαντέρ.Η μαρτυρία του Μανώλη Γλέζου μάθημα Ιστορίας απο τα καλύτερα.

      Οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες αλλα και οι Έλληνες θα ξαναπολεμήσουν σαν ήρωες με τη πρώτη ευκαιρία!

      Μαρία
      28 Οκτωβρίου 09 στις 10:49

      μακαρι να υπήρχε μια τετοια θεια δικη παντού αλλά αν εβλεπες αυτόν που σου χει κανει τη ζωή δυσκολη σημερα να είναι συνταγματαρχης πως θα σου φαινόταν; γιατι συνηθως στις μέρες μας ετσι γίνεται και όχι μόνο στο στρατό. Δυστυχώς…

      athinovio
      28 Οκτωβρίου 09 στις 12:19

      τέτοιους ανθρώπους τυς σκέφτομαι σαν καμένα χαρτιά:

      είναι αδύνατον να τους σώσεις, όπως ένα καμμένο χαρτί που δεν γίνεται να ξε-καεί.

      roadartist
      28 Οκτωβρίου 09 στις 16:02

      Συγχαρητήρια σε όσους συνεργάστηκαν για αυτό το βίντεο.
      Όσο για την ιστορία.., θα συμφωνήσω με ένα σχόλιο παραπάνω, δυστυχώς τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού σημερα. Θα ήταν πολύ καλό να υπάρχει κάτι σαν ‘θεία δίκη’ που να τους ‘βάζει στη θέση τους’. Δεν καταλαβαίνω το λόγο να συμπεριφέρεσαι έτσι.

      Karapiperis John
      28 Οκτωβρίου 09 στις 16:27

      «Κύριε, αυτό είναι πόλεμος». Μ’ αυτά τα λόγια ο Ιωάννης Μεταξάς απορρίπτει το τελεσίγραφο του Ιταλού πρεσβευτή Εμανουέλο Γκράτσι…
      Eίμαστε η μόνη χώρα που ‘γιορτάζει’ ουσιαστικά την είσοδό της στον 2ο ΠΠ, ενώ όλες οι άλλες έχουν σαν αργία τη λήξη του…
      Το πώς μια αγροτική χώρα με ελάχιστο στρατό αντιστάθηκε ηρωικά σε έναν πολυάριθμο και καλύτερα εξοπλισμένο αντίπαλο -και ουσιαστικά έδωσε άλλη έκβαση και άλλαξε τον ρου της ιστορίας-είναι ένα γεγονός που παραμένει μυστήριο για όλους τους ιστορικούς.
      Και είναι γεγονός ότι ο ηρωικός πόλεμος του 1940 δυστυχώς κατέληξε σε ήττα και κατοχή και όχι σε δαφνοστολισμένες νίκες…
      Είναι το αυταπόδεικτο παράδειγμα της αντίστασης του κάθε ‘μικρού’ στον κάθε ‘μεγάλο’, και θα διδάσκει αέναα όλα τα έθνη…

      Κλείνοντας, συγχαρητήρια σε όλο το επιτελείο της MovieTeller για την παραγωγή.

      dimitrisp
      28 Οκτωβρίου 09 στις 21:47

      Ο στρατός ,όπως τουλάχιστον εγώ τον βίωσα, είναι χτισμένος επάνω στους «πλατήδες».
      Αυτοί κάνουν τη βρώμικη δουλειά για να «δουλεύει» το σύστημα και δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα παίρνουν το μάθημά τους!
      Μπράβο στη MovieTeller φαίνεται να έχει δυνατότητες για σπουδαία πράγματα!
      Καλό βράδυ και Φιλιά!

      basnia
      28 Οκτωβρίου 09 στις 23:45

      ξεχνάμε οι άνθρωποι πόσο περαστικοί είμαστε από την ζωή.
      σαν το συνειδητοποιούμε όλοι θα είμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
      πολύ καλό βράδυ!

      Παναγιώτης
      30 Οκτωβρίου 09 στις 1:15

      Είχαμε κι εμείς «Πλατήδες» στο στρατό. Το κόλπο με αυτούς είναι να τους κάνεις να παίζεις το ρόλο του καθρέπτη. Να κάνεις δηλαδή ότι σου λένε δείχνοντάς τους το πρόσωπο τους στον καθρέπτη. Είναι δύσκολο αλλά μπορείς να βρεις τα κουμπιά τους και να το κάνεις. Τότε δεν αντέχουν να βλέπουν τον παλιοχαρακτήρα τους και σταματούν και τα καψόνια και όλα. Φυσικά αν δεν πετύχει η συνταγή απλώς κάνεις ότι λένε και τους αγνοείς αφού δεν μπορούν να σε κουράσουν ψυχικά αν είσαι δυνατός (γιατί αυτοί είναι αδύναμοι)

      ΥΓ. Εμένα μου άρεσε το γερμανικό νούμερο 2-4 γιατί μετά προλάβαινα να κοιμηθώ και λίγο πριν την πρωινό ξύπνημα. Το χειρότερο ήταν το 4-6 γιατί ξύπναγες από τις 3.30 και μετά την σκοπιά άρχιζε (και δεν τελείωνε) μια πολύ κουραστική μέρα.

      Karapiperis John
      30 Οκτωβρίου 09 στις 1:36

      Μακάριοι όσοι έχουν ζήσει πόλεμο και κακουχίες: Ζουν την επόμενη μέρα, σαν να μην υπάρχει επόμενη…
      Μακάριοι κι εμείς οι νεώτεροι είμαστε που ζούμε την επόμενη μέρα με copy-paste από τα παλιά…
      Μακάρια θα είναι άραγε τα παιδιά μας ???

      dimitrisp
      30 Οκτωβρίου 09 στις 21:31

      …κι αληθινά μακάριοι αυτοί που ζουν την ημέρα τους σαν να είναι η τελευταία τους και δε χρειάστηκαν πόλεμο και κακουχίες για να διδαχτούν!
      εύχομαι έτσι να είναι του κόσμου τα παιδιά!
      καλό μας βράδυ!

      astarti
      30 Οκτωβρίου 09 στις 23:48

      Α! Κι εμένα μου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο. Κι ακόμα μου συμβαίνει.
      Με 2-3 δασκάλους μου από το δημοτικό, που μας τρομακρατούσαν, ασκώντας την άρρωστη εξουσία τους και ξεσπώντας όλα τους τα κόμπλεξ πάνω σε μικρά παιδιά.
      Δεν υπάρχει τίποτα που να μισώ περισσότερο από την άδικη βία, και ειδικά προς τους γέρους και τα παιδιά.
      Συχνά, περνώντας έξω από το δημοτικό σχολείο στο οποίο πήγαινα, βλέπω κι ακούω τα παιδιά στην αυλή, και συνειδητοποιώ ότι τα παιδιά σε εκείνη την ηλικία είναι πολύ σκληρά μεταξύ τους, αλλά από την άλλη πλευρά, όσα συμβαίνουν από κάποιους «παιδαγωγούς» με κάνουν να θυμώνω πολύ.

      Και τώρα, τους συναντώ στο δρόμο, και βλέπω κάτι σκυφτά ανθρωπάκια…
      δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να τους «χτυπήσω» με ένα χαιρετισμό…
      δεν τους λυπάμαι καν…

      Μου αρκεί που βλέποντάς τους, θυμάμαι την «βία», την αθλιότητα και την ηλιθιότητά τους, τη συμπεριφορά τους απέναντι στα παιδιά, σαν να ήμασταν ηλίθια και ανάξια… Πόσο με πλήγωνε η αδικία!…
      Ευτυχώς, δεν ήταν πολλοί…
      Μου αρκεί να τα θυμάμαι όλα αυτά.
      Και να κοιτάζω την κόρη μου και όλα τα παιδιά του κόσμου με πιο καθαρό βλέμμα.

      παράλληλα… (για να βγω λίγο και εκτός θέματος! 😉 )

      … όσα γράφεις με κάνουν να σκέφτομαι:
      με ποιο αλαζονικό και αλλόφρον ύφος «κοιτάζω» κι εγώ, συλλέγοντας «θησαυρούς» από τα σκουπίδια, χωρίς να κοιτάζω μέσα στη σακούλα μου, να δω, τελικά, πως ό,τι μαζεύω, δεν παύει να είναι σκουπίδι…

      Αλεξάνδρα
      31 Οκτωβρίου 09 στις 0:47

      κύκλος η ζωή… και χαμένος όποιος δεν την σέβεται…

      Πολύ καλό το βίντεο το είδα μαζί με τον 11χρονο γιό μου. Γιατί πρέπει να θυμόμαστε…

      Καλο Σ/Κ

      Karapiperis John
      31 Οκτωβρίου 09 στις 1:13

      @ Αστάρτη: Eίναι φαινόμενο των καιρών μας και τίποτα δεν αποτελεί πλέον ‘σκουπίδι’… Παλιά οι άνθρωποι έψαχναν για λεμονόκουπες και για λίγα απομεινάρια φαγητού-γιατί πεινούσαν. Τώρα βλέπεις ανθρώπους και ψάχνουν στα σκουπίδια για τα πάντα… Καλό ή κακό για τον ‘θησαυρό’ που πρέπει να παρέχει η κοινωνία?

      Υ.Γ. Όσον αφορά τους ‘κ.Πλατήδες’, γνώρισα μπόλικους στη θητεία μου… Αλλά γνώρισα κι έναν με σθένος, που τον μετέπεισα να αλλάξει επάγγελμα, γιατί ήταν αληθινά άνθρωπος και δεν ταίριαζε με τη φάση των ‘στρατοκαύλων’ ! Και χαίρομαι πολύ γι’αυτό !!!!

      να-τασσσάκι
      31 Οκτωβρίου 09 στις 11:14

      έλεγα κι εγώ, τόσες μέρες…
      η astarti δε θα σχολιάσει εδώ, και δε θα βγει εκτός θέματος;;;;
      😛

      (ευχαριστούμε για την επισήμανση με το ρολόι -το είχα ξεχάσει αυτό, θα διορθωθεί)

      Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους

      astarti
      31 Οκτωβρίου 09 στις 13:45

      😉

      βλέπω κι εγώ χθες την ώρα και σκέφτομαι: «πω πω, πως φεύγει ο χρόνος, ούτε που το κατάλαβα…»

      Mika
      2 Νοεμβρίου 09 στις 11:10

      Οτι δίνεις…παίρνεις σε αυτή τη ζωή! και στην άλλη μην σου πω!
      Μπράβο στην ομάδα που υλοποιησε το ντοκιμαντερ!!

Σχολιάστε