28, 34 ή 35; Έλα ντε…

Πρέπει να ομολογήσω – όπως θα έχετε καταλάβει και από τα διάφορα posts που έχω ανεβάσει για το γάμο  – ότι δεν τον έχω και σε καμιά εκτίμηση το θεσμό. Αντιθέτως, όμως, εκείνο που θεωρώ ότι έχει σημασία, είναι η συντροφική ζωή δύο ανθρώπων, ανεξάρτητα αν έχουν παντρευτεί ή όχι. Εκείνο που έχει σημασία είναι τα αισθήματα που έχουν δύο άνθρωποι ο ένας  για τον άλλον κι όχι αν αυτά έχουν νομιμοποιηθεί από εκκλησίες ή Δημαρχεία. Έτσι, η σημερινή επέτειος του γάμου μας με τη Στεφανία, ε… δεν μου λέει και τίποτα. Αντίθετα, όμως, εκείνο που μου λέει -κι εκείνο που νομίζω ότι έχει περισσότερη σημασία για τους ανθρώπους- είναι η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε. Έτσι, από την ημέρα του γάμου μας κλείνουμε σήμερα, 4 Δεκεμβρίου, 28 χρόνια γάμου, αλλά από την πρώτη μας συνάντηση 35!  Και από τη μέρα που αρχίζει η σχέση 34. Προσωπικά, λοιπόν,  θεωρώ ότι φέτος κλείνουμε τα 35. Υπάρχει, όμως, ένα μικρό πρόβλημα: εκείνη δεν τη θυμάται με τίποτα αυτή την πρώτη συνάντηση!!! Ναι, ρε γαμώτο, δεν τη θυμάται. Ήταν τον Οκτώβριο του 1976, όταν ακόμα βρισκόμουν στον πρώτο μου γάμο, κι είχαμε  ανοίξει με τη γυναίκα μου τότε, ένα καφενείο μέσα σε ένα καινούργιο, πολυκατάστημα της εποχής στο Κολωνάκι. Στην περίοδο της προετοιμασίας όλου του χώρου, τότε, σε ένα ωραίο διώροφο κτίριο στην Τσακάλωφ, δούλευε και μία νεαρή διακοσμήτρια. Γυρνώντας  μια μέρα όλους τους χώρους για να δω πώς πηγαίνανε οι προετοιμασίες των άλλων μαγαζιών, πήγα και στο χώρο μιας φίλης μας, όπου εκεί ήταν και μια όμορφη ξανθιά κοπέλα που μου γυάλισε. Εκείνη, όμως, μου ‘ριξε μια αδιάφορη ματιά -τύπου, «τι θέλει κι αυτός ο μαλάκας τώρα, εδώ;'»και συνέχισε να μιλάει με τη φίλη μας για τη διακόσμηση οπότε, πώς να θυμάται αυτή την πρώτη μας συνάντηση. Εμένα, όμως, φαίνεται ότι κάτι μου ‘κανε, γιατί όταν 6 χρόνια αργότερα τη συνάντησα ξανά σε έναν άλλο χώρο, μόλις είχα πάρει διαζύγιο μετά από 14 χρόνια γάμου, βλέποντάς την, είπα μέσα μου: «Ρε συ, αυτή είναι η διακοσμήτρια της Τζέλας»! Το εργένικο σπίτι μου  ήταν ένα δρόμο πάνω από το δικό της και απέναντι από το εργαστήριο λιθογραφίας  που είχε τότε, ενώ συναντιόμαστε σχεδόν κάθε μέρα σε ένα «γκουρούδικο» (κούφια η ώρα…)  που πηγαίναμε τότε.  Και ήρθε η στιγμή να σας αποκαλύψω ότι τα δύο τελευταία επεισόδια με τίτλο «Η καλή Μάγισσα Άιναφετς, του Παραμυθά που παίχτηκε στο PRISMA PLUS πέρσι και φέτος, είναι η ιστορία της γνωριμίας μας με τη Στεφανία. Αν σας κάνει κέφι, αφού διαβάσετε όλο το  post, κάντε κλικ ΕΔΩ και θα σας πάει στο 25 επεισόδιο κι από πάνω του θα δείτε μετά και το 26. Εκείνη, λοιπόν, ήταν στο «γκουρούδικο»  (μακριά από μας…) πολλά χρόνια πριν, αλλά εγώ λες και πήγα εκεί για να την πάρω να φύγουμε, και σε δέκα μήνες μετά τη συνάντησή μας (δεύτερη συνάντηση για μένα πρώτη για ‘κείνη) όσο χρειάστηκε δηλαδή να βγει το δικό μου διαζύγιό -εκείνη ήταν ήδη εννιά χρόνια χωρισμένη-  βρέθηκα ξανά παντρεμένος!!!!   Αυτή, λοιπόν, την 28η επέτειο γιορτάζουμε σήμερα Κυριακή, αλλά εγώ προσωπικά γιορτάζω την 35η. Κι αποφάσισα να της κάνω για δώρο, από εδώ από το blog,  μία έκπληξη: Ένα videoclip με κομμάτια από μία βιντεοταινία που νομίζαμε ότι έχει χαθεί, αλλά την ανακάλυψα προχθές! Τη βιντεοταινία αυτή την είχα τραβήξει στις 3 και 4 Δεκεμβρίου του 1993, στην Κωνσταντινούπολη, όταν πήγαμε εκεί για να γιορτάσουμε την δέκατη επέτειο του γάμου μας. Για τη Στεφανία ήταν μία πολύ συγκινητική επίσκεψη καθώς έχει ζήσει εκεί  όλη την παιδική της ηλικία, αφού ο πατέρας της είναι από εκεί και ξαναγύρναγε στην Πόλη μετά από πάρα πολλά χρόνια. Το σπίτι της μέσα στην Κωνσταντινούπολη, ήταν όπως το άφησε, απέναντι στο HILTON όπου μείναμε. (Θα την δείτε να το δείχνει, στο βίντεο). Το εξοχικό τους, ήταν δίπλα στη θάλασσα, στον Βόσπορο, σε μία περιοχή που λέγεται Καντιλί. Εκεί υπήρχαν πια μόνο μια μισογκρεμισμένη μάντρα, μια χαμένη μέσα στους θάμνους σκάλα και κάποιοι τοίχοι. Την πρώτη μέρα δεν το άντεξε και το είδαμε μόνο απ’ έξω, αλλά τη δεύτερη μπήκε και περπάτησε στο ερειπωμένο κτήμα. Για μουσική στο videoclip πήγα να βάλω ένα τραγούδι που της αρέσει, το «Μέσα στου Βοσπόρου τα στενά», αλλά επειδή της το έχουν στείλει κάποιες φορές και το έχει ακούσει πολύ, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα πολύ ωραίο -και όχι πολύ γνωστό- κομμάτι του Μάνου Χατζιδάκι, το «Ο Κεμάλ», που το παίζει και ο ίδιος στο πιάνο.
Δεν ξέρω αν εσάς θα σας  πει τίποτα όλο αυτό το videoclip, αλλά εκείνη σίγουρα θα τη συγκινήσει. Άλλωστε για εκείνη το έφτιαξα.
Σας φιλώ πολύ.
Καλή εβδομάδα.
Π.


23 Σχόλια στο “28, 34 ή 35; Έλα ντε…”

      Margo
      4 Δεκεμβρίου 11 στις 1:41

      Εδώ συγκινηθήκαμε εμείς φαντάζομαι η Στεφανία!
      Να είστε καλά και οι δύο και να χαίρεστε την αγάπη σας για χρόνια πολλά!!!!!!

      Selena
      4 Δεκεμβρίου 11 στις 2:30

      Θα συμφωνήσω με τη Margo!!! Συγκινήθηκα πάρα πολύ!!! Εύχομαι πάντα να είστε γεροί, αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι!!! Είναι ότι πιο όμορφο να βαδίζεις το μονοπάτι της ζωής κρατώντας το χέρι της αγάπης σου!!!

      Κύριε Παραμυθά να μου την προσέχετε!!! 🙂

      Φιλάκια πολλά κι Αληθινά όπως λέει και η φίλη μου 🙂

      Υ.Σ.1: Πόσο χάρηκα που πλέον θα έχω και εικόνα σε όλα αυτά που σκέφτομαι και νιώθω για εκείνη!!!
      Υ.Σ.2: Άσχετο,αλλά χαρά στο κουράγιο σας!!! Εγώ δεν τολμώ να σκεφτώ ότι θα πήγαινα ποτέ εκεί…Νομίζω πως θα προκαλούσα διπλωματικό επεισόδιο :Ρ

      Fwtino_Asteraki
      4 Δεκεμβρίου 11 στις 18:17

      Πολύ υπέρχο και απίστευτα γλυκό!Καθέ χρόνο καθέ μέρα και κάθε δευτερόλεπτο να αγαπιεστε ακόμα περισσότερο! Χρονια Πολλά με φιλιά πολλά! 🙂

      ainafets
      4 Δεκεμβρίου 11 στις 19:15

      Σ’ ευχαριστώ για τα 34 και τα 35 χρόνια πριν που μ’ έβαλες στο μάτι! 😉

      Και…σ’ ευχαριστώ για την όμορφη έκπληξη…όντος δε θυμόμουν αυτό το video και το αξέχαστο ταξίδι στη β’ πατρίδα μου!

      Ευχαριστώ και από εδώ μέσα από τη καρδιά μου, όλους σας για τις τρυφερές ευχές σας!

      Πολλά πολλά ΑΦιλιά! :)))

      δημητρης
      4 Δεκεμβρίου 11 στις 21:43

      να ζήσετε! να είστε πάντα καλά και να σας χαιρόμαστε!
      ένα μεγάλο ευχαριστώ και στους δυο σας γεια όσα απλόχερα έχετε μοιραστεί μαζί μας!
      Φιλιά πολλά και καλή μας εβδομάδα

      υγ το βίντεο δεν το σχολιάζω…το βλέπω και το ξαναβλέπω με συγκίνηση.Άκουσα μια φωνούλα μέσα μου να λέει ότι πρέπει σύντομα να πάω εκεί στην Πόλη…

      Μάγισσα Κίρκη
      5 Δεκεμβρίου 11 στις 0:54

      Να ζείτε πάντα ευτυχισμένοι, μην το συζητάς ήταν γραφτό!
      Να έχετε υγεία και χιούμορ σε όσα θα ρθουν ακόμη.Ότι καλύτερο!

      Υ.Γ. Τα γλυκά στο βίντεο τί τα θελες δεν με λυπάσαι που κάνω διαιτα; ;p

      Mika
      5 Δεκεμβρίου 11 στις 11:40

      Πολύ πολύ όμορφο το βιντεο και η έκπληξη σου…
      Να είστε πάντα καλά, αγαπημένοι και σύντροφοι παντοτινοί!

      Φιλια

      gerasimos
      5 Δεκεμβρίου 11 στις 16:08

      Πολύ μου άρεσε το βιντεάκι, έτσι όπως μπλέκονται, μπερδεύονται οι ήχοι της πόλης με τις χατζιδακικές μελωδίες. Κάπως σαν τη ίδια τη ζωή, που κάτω από τα κορναρίσματα ή τα τριξίματα των τραμ, αν σκύψεις και σιγακούσεις, θ’ αφουγκραστείς τη μουσική της…

      Εύχομαι να ζήσετε πολλά πολλά ακόμη χρόνια μαζί, γλυκά σαν μουσική. 🙂

      να-τασσσάκι
      6 Δεκεμβρίου 11 στις 0:27

      Μαζεμένες οι ευχές: Χρόνια Σας Πολλά [κι όσο πιο πολλά τόσο καλύτερα ;-)]

      και Χρόνια Σου Πολλά και Καλά -να σε χαιρόμαστε όλοι που σ’ αγαπάμε!
      :*

      Γιάννης Καραπιπέρης
      6 Δεκεμβρίου 11 στις 4:31

      Έλα ντε, αφού για κείνη το ‘φτιαξες…
      «Έλα ντε, αφού δική μας είναι η ζωή» μου θυμίζεις τα λόγια που λέω σε κάποια ψυχούλα εδώ και καιρό…
      Τα «Χρόνια Πολλά» μού φαίνεται τόσο κοινότοπα να στα πω,
      τα «Χρόνια Ευτυχισμένα» τόσο περιττά γιατί έτσι ζεις,
      τα «Χρόνια Παραμυθένια» τόσο ουτοπικά γιατί αληθινά ζεις,
      μόνο «Χρόνια πάντα παιδικά» μου έμεινε να πω φίλε μου Νικολάκη
      κι ένα τραγούδι δρόμου κι αγάπης στο χρωστώ αφού γουστάρεις Χατζηδάκι…
      http://www.youtube.com/watch?v=za4N5Dts30Y

      Μάγισσα Κίρκη
      6 Δεκεμβρίου 11 στις 8:42

      Παραμυθά μου, χρόνια σου πολλά να χαίρεσαι τη γιορτή σου τ’ όνομά σου τη ζωή σου και προπάντων το ιπτάμενο γκομενιλίκι σου! ;p
      Κοίτα σήμερα να το ρίξεις έξω, τα μπουζούκια σε περιμένουν!
      Φιλιά και πολλές ευχές κι απ’ τους τρείς μας!

      Παραμυθάς
      6 Δεκεμβρίου 11 στις 15:43

      Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και για τις δύο γιορτές. Από το πρωί τα έχει φτύσει το κομπιούτερ μου και δεν προβλέπεται να μάθω τι έχει πριν από αύριο το απόγευμα. Επίσης δεν ξέρω και τους κωδικούς για τους διάφορους λογαριασμούς μου e-mail κ.λπ. οπότε μέχρι δεν-ξέρω-κι-εγώ-πότε, κομπιουτεροανάπαυση (κατά το αγρανάπαυση. Σας εύχομαι υγεία και κυρίως καλή τύχη, γιατί όπως μου είπε και στις ευχές του ο ξάδελφός μου, «και στον Τιτανικό είχαν όλοι καλή υγεία για να πηγαίνουν κρουαζιέρα, αλλά από καλή τύχη, παπάρια».

      Thalassenia
      6 Δεκεμβρίου 11 στις 16:15

      Πολύ τρυφερό, συγκινητικό και προτότυπο το δώρο σου.
      Εύχομαι να είστε αγκαλιά και χαμογελαστοί πάντα.

      Χρόνια σου Πολλά.

      Μαρία
      6 Δεκεμβρίου 11 στις 17:34

      χρονια σου πολλα παραμυθούλη να σαι πάντα καλά να σαι πάντα εδώ μες στην καρδιά μας και να μεγαλώσεις πολλές γενιές ακόμα όπως μεγαλώνεις με τη φωνή σου και τις ιστορίες σου το ανηψακι μου! να σε χαιρόμαστε! φιλάκια!

      AnD
      4 Δεκεμβρίου 12 στις 12:14

      Τελικά οι πιο υγιείς γάμοι γίνονται από άτομα που δεν πιστύουν στο γάμο! χιχιχι
      Ξέρεις τι σκέφτομαι Παραμυθά; Έχουμε χάσει την πίστη μας στους θεσμούς με όλα αυτά που βλέπουν τα μάτια μας κι έτσι τους έχουμε αφήσει στα χέρια των χειρότερων για να τους βγάζουν κακόο όνομα. 🙂
      Όπως τον αντιλαμβάνεσαι είναι ο γάμος, αυτή η συντροφικότητα. Γιατί να είναι αυτό που κάνουν οι υπόλοιποι; Αλλά και η θρησκεία όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας είναι. Όχι μόνο η πίστη, ακόμα και η κάθε θρησκεία. Και άλλες αξίες, και ο πατριωτισμός και η παιδεία και η ηθική και το κοινωνικό καθήκον, όλα.
      Μπορεί να γιορτάζεις ένα χρόνο περισσότερο, κι αυτό είναι ένας χρόνος ευγνωμοσύνης περισσότερος, αλλά και το οτι μπήκες σε ένα γάμο παρόλο που δεν πιστεύεις στο θεσμό, είναι το ίδιο κάτι για το οποίο μπορείς να γιορτάζεις, μια επανάσταση, μια προσωπική νίκη ενάντια στη ματαιότητα, το κυνήγι του ονείρου και μια συμβολή στην αποκατάσταση του θεσμού. Έτσι το βλέπω. 🙂

      Χρόνια σας πολλά!

Σχολιάστε