Μια είδηση κι ένα ανέκδοτο

Η ιδέα να βάλω κάποια ανέκδοτα που λέγαμε με τον Κρισναμούρτι τις φορές που συναντηθήκαμε είναι  από κάποια σχόλια που κάνατε σ’ ένα προηγούμενο post όπου τον είχα αναφέρει, ενώ η ιδέα για να βάλω το κείμενο για το πώς βλέπει ο Κρισναμούρτι το θέμα «Δάσκαλος»- ή «γκουρού» για τους ανατολικούς- μου ήρθε από το σχόλιο του «tulpoid» στο post με εκείνη τη συνέντευξη του 1928. Ίσως να μην έχετε ακούσει ότι ο Δαλάι Λάμα, έχει αποκαλέσει τον Κρισναμούρτι, «Αντιγκουρού του εικοστού αιώνα».  Έτσι σήμερα σκέφτηκα να βάλω το απόσπασμα που θα διαβάσετε με το τι λέει ο ίδιος για τους γκουρού ή δασκάλους, και για τον εαυτό του, από το βιβλίο «ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ» . Και ίσως αναρωτηθείτε πώς μου ήρθε  σήμερα ξαφνικά, να το κάνω αυτό μετά από τόσο καιρό; Μου ‘ρθε γιατί ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι σήμερα κλείνουν 25 χρόνια από το θάνατό του. Πέθανε στα 91 του, σαν αύριο, στις 17 Φεβρουαρίου του 1986. Και να πρώτα ένα σπάνιο βίντεο από το δελτίο ειδήσεων της Ε.Ρ.Τ. που μετέδωσε την είδηση του θανάτου του τρεις μέρες μετά. Έχει μόνο μία ανακρίβεια: Δεν πέθανε σε Νοσοκομείο, αλλά στο σπίτι του.

Κι ας πάμε τώρα στο κείμενο που σας είπα πριν, όπου ο Κρισναμούρτι συζητώντας με κάποιον, λέει τι θεωρεί ότι είναι ένας Δάσκαλος.
Κρισναμούρτι: Κύριε, ας είμαστε ξεκάθαροι. Άγνοια είναι έλλειψη κατανόησης τόσο γενικά όσο και έλλειψη κατανόησης του εαυτού μας. (…). Η πόρτα απ’ όπου πρέπει να περάσω είναι το «εγώ». Δεν είναι έξω από το «εγώ». Δεν είναι πραγματική πόρτα σαν αυτή την ξύλινη πόρτα. Είναι μια πόρτα μέσα μου, από την οποία πρέπει να περάσω. Κι  εσείς (ο Δάσκαλος)  μου λέτε: «Κάν’ το αυτό». Ο ρόλος σας, τότε,  ως Δάσκαλου, ως γκουρού έχει  τελειώσει. Δεν γίνεστε κάτι το σημαντικό για μένα και ν’ αρχίσω να σας φιλάω το χέρι. Εγώ είμαι εκείνος που πρέπει να κάνει όλη τη δουλειά, όχι εσείς. Δεν διαλύσατε το σκοτάδι της άγνοιας μου, απλώς μου δείξατε κάτι λέγοντας μου ότι: «εσύ είσαι η πόρτα απ’ όπου εσύ ο ίδιος από μόνος σου πρέπει να περάσεις».
Σουάμιτζι: Δεν δεχόσαστε, όμως,  ότι αυτό ήταν απαραίτητο να σας το πει;
Κρισναμούρτι: Ναι, φυσικά. Κι εγώ δείχνω, κι εγώ το κάνω αυτό. Όλοι το κάνουμε. Ρωτάω, ας πούμε, κάποιον στο δρόμο: «Μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε πώς πάνε στο Ζάανεν;» κι εκείνος μου δείχνει. Εγώ, όμως,  δεν σπαταλάω την ώρα μου προσκυνώντας τον και λέγοντάς του: «Θεέ μου, είστε ο σπουδαιότερος άνθρωπος του κόσμου». Αυτό είναι παραείναι παιδιάστικο!

Και τώρα το ανέκδοτο. Θα τον ακούσετε να το λέει ο ίδιος, στα Γαλλικά (!!!) σε μια συνέντευξη που είχε δώσει στην ασπρόμαυρη ακόμα Γαλλική τηλεόραση. Το ανέκδοτο αυτό, λοιπόν, το είχα ακούσει αρκετά χρόνια πριν και μου άρεσε πολύ γιατί έδινε πολύ ζωντανά κάτι που είχα σκεφτεί για τις θρησκείες, τις διάφορες σχολές και ομάδες  εσωτερισμού, τα γκουρούδικα και τέτοια. Βλέποντας αυτή τη συνέντευξη, έμαθα ότι το ανέκδοτο αυτό το έχει φτιάξει ο ίδιος ο Κριανμούρτι γύρω στα 1930. Αυτό είναι που ξέρει ο παρουσιαστής και του ζητάει να το διηγηθεί. Δυστυχώς δεν μπορώ να βάλω υπότιτλους, γι’ αυτό θα σας το πω εδώ πριν το δείτε.
Κάποτε, ο Διάβολος, κατέβηκε στη γη με ένα φίλο του. Κι εκεί που περπατούσαν στο πεζοδρόμιο βλέπουν έναν άνθρωπο να σκύβει, να παίρνει κάτι από το δρόμο και καθώς το κοιτάει να φωτίζεται το πρόσωπό του και να γεμίζει  ευτυχία, τρομερή ευτυχία. Τότε ρωτάει το Διάβολο ο φίλος του: «Τι είναι αυτό που βρήκε και φωτίστηκε έτσι το πρόσωπό του;» «Ένα κομμάτι Αλήθειας», απαντάει ο Διάβολος. «Ααα, αυτό είναι κακό, δεν ανησυχείς;» λέει πάλι ο φίλος, «αυτό είναι κακό για σένα, μπορεί να σε βλάψει». «Μπα…» απαντάει ο Διάβολος , «δεν θα πάθω τίποτα γιατί θα τον βοηθήσω να την οργανώσει».
Και τώρα, δείτε την ταινία.
Σας φιλώ.
Π.

17 Σχόλια στο “Μια είδηση κι ένα ανέκδοτο”

      να-τασσσάκι
      16 Φεβρουαρίου 11 στις 1:51

      «Εγώ είμαι εκείνος που πρέπει να κάνει όλη τη δουλειά, όχι εσείς. Δεν διαλύσατε το σκοτάδι της άγνοιας μου, απλώς μου δείξατε κάτι λέγοντας μου ότι: «εσύ είσαι η πόρτα απ’ όπου εσύ ο ίδιος από μόνος σου πρέπει να περάσεις».»

      Ε ναι….

      dimitrisp
      16 Φεβρουαρίου 11 στις 9:56

      Θα περάσουν αιώνες ξανά για να ξαναγεννηθεί άνθρωπος σαν τον Κρισναμούρτι.Νιώθω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν αρχίσει και βλέπουν αυτό που ο Κ δείχνει.Ο ίδιος φρόντισε έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς (ούτε ο ίδιος ο διάβολος 🙂 ) να οργανώσει σε θρησκεία-σεχτα-αίρεση-κίνημα-ρεύμα-ισμό κλπ τα όσα είπε.
      Κι όμως …υπάρχουν κι αυτοί που αντί να καθρεφτίσουν τον εαυτό τους σε αυτά που λέει ο Κ, ψάχνουν να βρουν το πως και το γιατί το πνεύμα του Κ σκαρφάλωσε στην κορυφή του βουνού, ποιές τεχνικές χρησιμοποίησε,πόσες ζωές πριν ετοιμαζότανε για αυτό το έργο κλπ Ετσι αναζητούν πάλι μια συνταγή ,μια μέθοδο που θα τους βάλει στο δρόμο της αλήθειας .Μα δεν υπάρχουν δρόμοι να διαβούνε…

      marilia
      16 Φεβρουαρίου 11 στις 12:52

      Σήμερα έχουμε δεκαέξι! ΔΕΚΑΕΞΙ! 16!!!! Και αντί για παραμύθι ιαματικό -που πάω απ’ το κακό στο χειρότερο, η δασκάλα- πέφτω ΠΑΛΙ πάνω στον Κ. Δε μου μένει άλλη λύση:

      Ουάααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!
      Μπουέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε-
      μπουάααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα-
      μπου-χου-χουουουουουοουουουουουουουουουουοουουουουουουοουυου!
      Λιγμ!
      Κλαψ!
      Θλιψ!
      (πάντα δεν πιάνει αυτό με τα μωρά; )

      Giannis Doganis
      17 Φεβρουαρίου 11 στις 1:13

      Ευχαριστω Νικο που με τις αναρτησεις σου και τα σπανια βιντεο, μας μεταφερεις ενεργειακα την αυρα του Κ , που ειχες την ευλογια να βιωσεις και από κοντά. Για άλλη μια φορα, την εκτιμηση και την ευγνωμοσυνη μου για τον Κυριο Π, που τον καιρο εκεινο των εφηβικων μου χρονων , καταπιανοταν με τη μεταφραση του αγαπημενου Κ. Να εισαι παντα καλα :))

      Giannis Doganis
      17 Φεβρουαρίου 11 στις 1:16

      @ dimitrisp

      Φιλε μου, οι λέξεις δεν είναι το ίδιο πράγμα που περιγράφουν… «Αυτοι» που αναφερεις ότι «ψαχνουν το πώς και το γιατι…», όχι μονο συνταγες δεν αναζητησαν, αλλα συμβαινει να ηταν πολύ-πολυ κοντινοι και δικοι του φιλοι και με την συγκαταθεση του Κ, συνεγραψαν βιβλια γυρω από τη καθημερινη ζωη του Κ. , την «διαδικασια» και τις φιλικες κουβεντες μαζι του.

      Ηταν ρητη η εντολη του Κ. οτι μετα το θανατο του, δεν θα υπαρξει κανεις συνεχιστης και ερμηνευτης των λογων του. Εχω την αισθηση, κατι που επιβεβαιωνει και η ατυχης παρεμβαση σου στο «Ξανθη Φιλοσοφειν», ότι καπου ολισθαινεις προς τα κει. Ας μου επιτραπει, να επαναλαβω για άλλη μια φορα την απαντηση του Κ στην ερωτηση : τι σημαίνει να μελετά κανείς τις Διδασκαλίες του Κ? : «Νομίζω ότι θα’θελα όσα λέει ο Κ να γίνουν ολοκληρωτικά μέρος της ζωής μου κι όχι απλώς να έχω μελετήσει τον Κ και να επαναλαμβάνω ότι λέει εκείνος αλλά, κατά την μελέτη, να αφομοιώνω πραγματικά…όχι μόνο κομμάτια από ‘δω κι από ‘κει, όχι μόνο αυτά που με βολεύουν».

      dimitrisp
      17 Φεβρουαρίου 11 στις 16:24

      @ giannis doganis
      Τα βιβλία γύρω από την καθημερινή ζωή του Κ,οι κοντινοί του φίλοι, η «διαδικασία» το «πως και το γιατί» έφτασε στην κατάσταση αυτή ο Κ δεν είναι για εμένα η ουσία καλέ μου κύριε.H ουσία (για εμένα πάντα μιλάμε)είναι ο εαυτός μου και οι σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους.Η ουσία είναι να νιώσω με την καρδιά μου αυτά που ο Κ λέει και που αφορούν τη δική μου μίζερη ζωή. Και αυτό θα συμβεί μόνο όταν έχω σχέση στενή με τον ίδιο.Και ο ίδιος φρόντισε να μη μπερδέυεται η γιόγκα ή η χορτοφαγία ή κάποια άλλη «τεχνική» ή κάποιος άλλος γκουρού με τη διδασκαλία και να έρχεται κανείς σε επαφή με το έργο του άμεσα και χωρίς προκαταλήψεις, με όλη του την καρδιά.
      Το να φτάσει κανείς να ερμηνεύει τον Κ κατά πως τον βολεύει δεν είναι απλό ολίσθημα (οπως πολύ κομψά περιγράφετε για εμένα)…αλλά κατρακύλα προς την άβυσσο της γραφικότητας και του γελοίου.Καλό είναι κάθε σοβαρός κύριος να μην ασχολείτε με γραφικότητες.
      Κλείνοντας επιτρέψτε μου να σας συνεχίσω το απόσπασμα που μας επαναλάβατε από διάλογο του Κ:
      Ερώτηση: Ήθελα να σας ρωτήσω,κύριε, σχετικά με το (…) τι σημαίνει να μελετά κανείς τις Διδασκαλίες.

      Κρισναμούρτι:…Νομίζω ότι θα’θελα όσα λέει ο Κ να γίνουν ολοκληρωτικά μέρος της ζωής μου κι όχι απλώς να έχω μελετήσει τον Κ και να επαναλαμβάνω ότι λέει εκείνος αλλά, κατά την μελέτη, να αφομοιώνω πραγματικά…όχι μόνο κομμάτια από ‘δω κι από ‘κει, όχι μόνο αυτά που με βολεύουν.

      Ερ: Μπορούμε να συζητήσουμε για το πώς γίνεται αυτό;(…)

      Κ: …Για να μελετήσω αυτό που λέει ο Κ θα ήθελα να το ερευνήσω να το εξετάσω, να το αμφισβητήσω κι όχι μόνο να διαβάσω κάτι.(…)Θα διάβαζα όχι απλώς για να απομνημονεύσω, αλλά θα διάβαζα για να μάθω, να δω τι λέει καθώς και τις δικές μου αντιδράσεις σ’ αυτό (αν συμφωνώ ή βρίσκομαι σε αντίθεση, αν έχει δίκιο αυτός ή εγώ), έτσι ώστε να υπάρχει μια διαρκής επικοινωνία κι ανταλλαγή ανάμεσα σε ό,τι διαβάζω και σε ό,τι αισθάνομαι.Θα ήθελα να εδραιώσω μια σχέση ανάμεσα σ’ αυτά που διαβάζω,βλέπω,ακούω και σ’ εμένα, με τις αντιδράσεις μου, τη διαμόρφωσή μου…[θα ήθελα να εδραιώσω]… ένα διάλογο ανάμεσα σε κείνον και σε μένα.Ένας τέτοιος διάλογος πρέπει αναπόφευκτα να φέρει μια ριζική αλλαγή.

      Ερ: …Όταν κάποιος διαβάζει κάτι το εξαιρετικό, πώς κρατιέται αυτό;

      Κ: Κύριε, δεν χρειάζεται να το κρατήσετε. Από τη στιγμή που το διαβάσετε και δείτε ότι είναι αλήθεια, είναι δικό σας, δεν χρειάζεται να το “κρατήσετε”. Έχετε πια για πάντα επίγνωση αυτού του πράγματος. Το κοιτάτε συνέχεια. Ακόμα κι όταν πλένετε πιάτα, εκείνο είναι εκεί.

      {..Δεν επιτρέπω ποτέ στον εαυτό μου να παγιδευτώ απ’ όσα λέγονται. Κάνω ερωτήσεις όλη την ώρα…Αν μου φαινόταν η διδασκαλία σωστή, θα ρώταγα: “Γιατί νιώθω ότι είναι σωστή;”}

      Giannis Doganis
      17 Φεβρουαρίου 11 στις 22:26

      Είναι περα από την δικη μου κατανοηση να θελεις να εχεις στενη σχεση με τον ιδιο τον Κ. και να μη θεωρεις ουσιωδες, την ανθρωπινη καθημερινη φιλικη παρεα μαζι του. Το να γευματισεις χορτοφαγικα μαζι του, να μοιραστεις ένα ανεκδοτο η ένα περιπατο η να του επιτρεψεις να αποσυρθει να κανει ασκησεις γιογκα, να διαβασει ένα αστυνομικο μυθιστορημα η να δει μια ταινια με τον Κλιντ Ιστγουντ.

      Καλη η μελετη της διδασκαλιας , αλλα η αναγνωση χωρις μεσολαβηση του νου είναι τεχνη, μια και οι λεξεις δεν είναι το περιεχομενο. Είναι άλλο να προστατευεις την αληθεια από το να την οργανωσουν αυτοι που θελουν να την εκμεταλλευτουν και άλλο να απορριπτεις με απολυτοτητα και δογματισμο τη χορτοφαγια η τη γιογκα η δεν ξερω τι άλλο, φοβουμενος μη εγκλωβιστεις σε καποια μεθοδο. Ειτε είναι γιογκα, ειτε είναι χορτοφαγια, ειτε είναι συμπληρωματα διατροφης, είναι απλα αυτό που είναι. Μονο αν εσυ τα δεις σαν μεθοδο, τοτε ναι, γινονται μεθοδος!

      Κάθε συνειδητοτητα εχει το δικο της δρομο για την αυτοπραγματωση. Ένα από τα δειγματα πως είναι ο σωστος, είναι το ότι δεν νιωθει την αναγκη να παρασυρει αλλους στο δικο της δρομο. Αν ΄΄ελευθερια είναι να μην εχεις δυνατοτητες επιλογης΄΄, μεχρι να φθασουμε εκει, ας δωσουμε την ελευθερια στον εαυτο μας και στους αλλους την δυνατοτητα της επιλογης. Και που ξερεις…, η καταληξη μπορει να είναι η επιλογη της μη επιλογης!

      Ευχομαι σε ολους μια ομορφη και νηφαλια νυχτα 🙂

      dimitrisp
      17 Φεβρουαρίου 11 στις 23:37

      Δεν μου είναι αδιάφορη η φιλική παρέα με τον Κ, μου είναι αδιάφορη από ένα σημείο και μετά η γνώμη των φίλων του για τον ίδιο…
      Δεν ερμήνευσα τον Κ όπως με βόλευε χρησιμοποίησα αποσπάσματα από τα ίδια του τα λόγια χωρίς ερμηνεία άλλη (και ειδικά για το διαλογισμό όπου και ήταν η αρχή της διαφωνίας μας)…
      Δεν απορρίπτω τίποτα με δογματισμό(άλλωστε ούτε εγώ τρώω κρέας και αρκετές φορές κάνω ασκήσεις γιόγκα) απλά είπα ότι ο Κ δεν ήθελε να τα συνδέει κανείς με τη διδασκαλία του.
      Προφανώς και είμαι πέρα από τη δική σας κατανόηση και εσείς από τη δική μου και μαλλον δύσκολα θα βρούμε σημείο επαφής να επικοινωνήσουμε.
      Ακόμα κι έτσι όμως ίσως σε κάτι να μας ωφέλησε αυτή η κουβεντούλα.
      Να έχετε κι εσείς μια όμορφη νύχτα.

      ζαχαρούλα
      18 Φεβρουαρίου 11 στις 0:10

      διαβάζω και διαβάζω, και νυστάζω, και διαβάζω… και είμαι έτοιμη να τα παρατήσω…
      μα, τί περίεργα που λειτουργεί ο εγκέφαλός μου νυσταγμένος!…
      παρακολουθώ ένα αλλόκοτο μοτίβο τονισμού των λέξεων… αυτές που τονίζονται όμως, είναι οι ίδιες… δε θα πω «πάντα», γιατί το πάντα υπάρχει, όπως και το ποτέ, μόνο για να στηρίζει η μία την άλλη λέξη…
      σε ότι γράφει ο giannis doganis, ζωντανεύει το μάτι μου!
      όχι για όσα για όσα γράφει, ούτε για τον τρόπο που τα γράφει…
      αλλά για το πώς γράφει… μάλλον το πώς τονίζει… αισθητικά υπέροχα…
      σκόπιμα ή όχι… δε με απασχολεί…
      κι αρχίζω το παιχνίδι…

      τα διαζευκτικό «ή» και «είτε» δεν τονίζονται…
      αναιρείται έτσι ο διαχωρισμός, η διάλυση, άραγε;!
      το λέξεων, των νοημάτων, των πραγμάτων, των ιδεών;…
      λέμε και γράφουμε και σκεφτόμαστε λέξεις πολλές για το πως όλα γίνονται ένα…
      και ξαφνικά, μπροστά στα μάτια μου…
      το σπάσιμο ενός γραμματικού κανόνα…
      η απογύμνωση μίας λέξης, που αποτελείται από ένα γράμμα και ένα τόνο, από τον τόνο…
      και η καρδιά μου χάνει πάλι ένα χτύπο…
      και οι λέξεις που παρατηρώ να τονίζονται πιο πολύ μέσα στο κείμενο είναι:
      όχι-άλλος-ότι-είναι-ένα

      όχι άλλος ότι είναι ένα…

      δεν πιστεύω στις συμπτώσεις… έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω και σε πολλά πράγματα!…
      «σύμπτωση» είναι απλώς μία κατάσταση κατά την οποία ο εγκέφαλός μου επιλέγει ένα συσχετισμό αντί κάποιου άλλου…
      παρόλα τούτα… τα «πως», «γιατι» και «επειδή» και «εγώ»…
      με ή δίχως τόνους…
      δε φαίνεται να έχουν δύναμη τώρα… ούτε ουσία…

      όχι άλλος ότι είναι ένα…
      όχι ένα ότι είναι άλλος…
      άλλος είναι όχι ένα ότι…
      ένα όχι είναι ότι άλλος…

      και να ‘μαι πάλι στην αρχή μου…
      διαβάζω, διαβάζω, νυστάζω…
      και γράφω, λέξεις, λέξεις, λέξεις…
      μπλα, μπλα, μπλα…
      νυστάζω πολύ…
      χαμογελάω και πάω για ύπνο…

      καλό ξημέρωμα…

      ζαχαρούλα
      18 Φεβρουαρίου 11 στις 0:17

      όταν χρησιμοποιούμε λόγια κάποιου άλλου με οποιονδήποτε τρόπο…
      είτε το αρνούμαστε, είτε όχι…
      τα χρησιμοποιούμε με κάποιο σκοπό…
      και ναι, αυτό για ‘μένα σημαίνει ότι, με κάποιο τρόπο, τα ερμηνεύουμε…
      έτσι, τουλάχιστον, αντιλαβάνομαι εγώ, τη λειτουργία της κεφάλας μου…

      ζαχαρούλα
      18 Φεβρουαρίου 11 στις 0:44

      είμαστε φτιαγμένοι από ιδέες…
      αγωνιούμε πως αυτό που μας καθορίζει είναι κατά πόσο αυτές οι ιδέες είναι πρωταρχικές
      ή αν είναι οι ερμηνείες των μη-πρωταρχικών ιδεών «σωστές»…
      εξακολουθούμε δηλαδή να επαναλαμβάνουμε την ίδια «λάθος» ερώτηση…
      υπάρχει όφελος από μία σωστή απάντηση σε μία λάθος ερώτηση;…

      Έχετε αντιληφθεί ότι γίνεται συζήτηση για το ποιος κατανοεί καλύτερα τον Κ.;!
      χαααααααααααααααααααααχαχαα!

      αυτό κι αν είναι ανέκδοτο!
      θα γελάν και τα μουστάκια του του Νίκου!…

      dimitrisp
      18 Φεβρουαρίου 11 στις 8:49

      διακρίνω μια αγωνία να συνταυτιστεί η δική σου ερμηνεία και των συμβάντων θέαση με τον Νίκο ή είναι η ιδέα μου, Ζαχαρούλα;
      🙂 🙂 🙂
      Καλημέρα σε όλο τον κόσμο.

      ζαχαρούλα
      18 Φεβρουαρίου 11 στις 9:14

      @dimitrisp
      ξέρεις ότι είμαι εξαιρετικά προσεκτική…
      όπως ξέρω κι εγώ ότι είσαι εξαιρετικά παρατηρητικός…

      τί πιθανότητες δίνεις λοιπόν η τελευταία μου φράση να μην ήταν… σκόπιμη;!

      άντε, πολλά είπαμε!
      χαααααααααααααααααααχαχα!

      καλημέρα…
      όμορφη μέρα…

Σχολιάστε