Για την 25η Μαρτίου. (Η λύση)

Καλά! Δεν το περίμενα αυτό. Πλησιάσατε πάρα πολύ στην εξήγηση των «φωτογραφιών – κουίζ» που σας έβαλα χθες! Λοιπόν: Το κοινό που υπάρχει στην εξήγηση και των τριών φωτογραφιών είναι οι Τούρκοι και ότι η μάνα μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ήρθε νέα κοπέλα στην Αθήνα κουβαλώντας όλες τις παραδόσεις των Ελλήνων εκεί, παραδόσεις που είχαν τουλάχιστον έως τις αρχές του 20ου αιώνα. Επειδή, λοιπόν, κάποτε οι Τούρκοι όταν γεννιόταν αγόρι ελληνόπουλο το έπαιρναν και το έκαναν Γενίτσαρο, από τη στιγμή που γεννιόταν ένα αγόρι το έντυναν σαν κορίτσι και του χτένιζαν τα μαλλιά του κοριτσίστικα. Αυτή είναι η εξήγηση για την πρώτη μου φωτογραφία. Επίσης, επειδή οι έλληνες εκεί ζούσαν με το όνειρο της μεγάλης Ελλάδας, που σήμαινε ότι μια μέρα θα έμπαιναν στην Πόλη έλληνες τσολιάδες για να την πάρουν, έντυναν τα αγόρια τσολιάδες την 25η Μαρτίου και ποτέ στις Αποκριές. Αυτή είναι η εξήγηση της δεύτερης φωτογραφίας. Όσο για την Τρίτη, είναι λίγο αυθαίρετο, αλλά και πάλι έχει την ίδια εξήγηση. Η μάνα μου όταν ήμουν μικρός, για να εκδηλώσει τις ελπίδες της για μένα όταν μεγαλώσω, μου έλεγε καμιά φορά τη φράση: «Αχ, αγόρι μου, να αξιωθώ να σε δω τσολιά στην Πόλη!» Αλλά για να γίνεις τσολιάς, ο κανονισμός του στρατού λέει ότι πρέπει να είσαι πάνω από 1,80. Αλλά τής την έσκασα και έμεινα στο 1,68. Οπότε η τρίτη φωτογραφία είναι η απόδειξη ότι δεν κάνω για τσολιάς. Και για να πλουτίσω τις γνώσεις σας για την ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, σας λέω ότι η ιδέα της σκηνή με τη Ροζαλία και το ύψος μου που σας θύμισα εχθές, μου είχε έρθει από το ίδιο πράγμα: την ευχή να μπω τσολιάς στην Πόλη.
Καλή υπόλοιπη εβδομάδα.

Σας φιλώ
Π.

7 Σχόλια στο “Για την 25η Μαρτίου. (Η λύση)”

      unamama
      25 Μαρτίου 08 στις 21:45

      τωρα καταλαβαινω γιατι οταν βλεπουν καποια ψηλη κοπελα λενε…’πω πω ενας τσολιας!!!’…
      πανυψηλη η ανηψουλα…κι ελεγα πως ειχε ανεβει σε σκαμπω για πλακα : ))

      χρονια πολλα και καλο βραδυ!

      Ροζαλία
      26 Μαρτίου 08 στις 0:32

      Χα-χα, φοβερό κουίζ! Κρίμα που έχω μέρες να συνδεθώ και έχασα τη «χαρά της συμμετοχής» (δε θα έβρισκα την απάντηση ούτε σε δέκα χρόνια!)
      Η παρηγοριά για τους μινιόν είναι η παλιά κρυάδα ότι τα μικρά αρώματα μπαίνουν σε ακριβά μπουκάλια, ή μάλλον το ακριβώς αντίθετο…

      nellinezi
      26 Μαρτίου 08 στις 13:17

      ΩΧ! Δεν ξέρω πώς μπήκε δυο φορές!!

      Και κάτι ακόμη! Θέλουμε κι άλλους γρίφους…..εεεεεε κορίτσιαααααα;;;;;;

      Θέλουμε! Θέλουμε! ( απαντάω εγώ εκ μέρους των μπλογκοφιλενάδων! ) χα χα !

      grenas
      26 Μαρτίου 08 στις 21:29

      Ήταν πριν 2 χρονια περίπου οταν σε καποιο φόρουμ είχαμε πιάσει συζήτηση για τις παιδικές εκπομπες με τις οποίες μεγαλώσαμε και για κάποιον συμπαθητικό κύριο με μουστάκι γνωστός σε εμάς ως παραμυθάς για τον οποίο αγνοούσαμε την τύχη του. Λίγο καιρό όμως μετά είδα με συγκίνηση σε κάποια πρωινή σαββατιάτικη εκπομπή μια γνωστή φιγούρα που με ταξίδεψε στο παρελθον, μέσα απο τις ασπρόμαυρες εικόνες της τηλεόρασης. Πρώτα απο όλα ευχαριστώ το Μεγαλοδύναμο που σας κρατάει δυνατό.

      Τώρα πλέον στέλεχος του ελληνικού στρατού εδώ και 13 χρόνια εκεί που κι εγώ κάποτε νέος έπλασα το όνειρο να μπω στην Πόλη ίσως όχι τσολιάς αλλα περήφανος για την Πόλη των προγόνων μου, τα βλέπω όλα αυτά να γίνονται αντικείμενα χλευασμού απο ανθρώπους υψηλής διανόησης και επιπέδου το οποίο απαξιώνει τις αξίες που εγώ έμαθα απο την οικογένεια μου και απο την τηλεόραση που μεγάλωσα.

      Ακόμη κι αν ποτέ δεν πραγματοποιηθεί το δικό μου όνειρο ξέρω οτι ο τηλεοπτικός μας παιδαγωγός δεν είναι απρόσιτος και οτι μπορώ να το μοιραστώ μαζί του.

      Σε ευχαριστούμε κ. Πιλάβιε.

Σχολιάστε