Η Πάρνηθα

Όσοι μπαίνετε συχνά στο blog, ίσως να προσέξατε ότι ενώ εδώ και μια εβδομάδα βάζω κάθε μέρα ένα post, χτες, Παρασκευή που πάντα βάζω κάτι, δεν έβαλα τίποτα. Ούτε σήμερα είχα κέφι να βάλω. Αλλά το σχόλιο που έκανε το «elafini» σήμερα στο «Φάε το φαί σου αλλιώς…» μ’ έκανε να θέλω να σας βάλω εδώ ένα link για το blog της για να δείτε μία έκληση που έχει για τα ελάφια τής Πάρνηθας. Και να σας πω ότι ο λόγος που δεν έβαλα τίποτα χτες και δεν είχα κέφι να το κάνω ούτε και σήμερα, είναι αυτή η πυρκαγιά στην Πάρνηθα. Έχω γεννηθεί στην Αθήνα κι από μικρό παιδί, είχα αδυναμία σ’ αυτό το βουνό. Κάθε φορά που ανέβαινα στο Λυκαβητό γύρναγα πρώτα προς αυτήν. Έχω περπατήσει μέσα στο δάσος της, έχω δει ελάφια κι αλεπούδες, έχω ανέβει στην κορφή με αυτοκίνητο, με τελεφερίκ, με τα πόδια κι ένας από τους βασικούς λόγους που μ’ άρεσε το οικόπεδο που πήραμε πριν χρόνια για να χτίσουμε, είναι ότι βλέπει στην Πάρνηθα. Εκεί γίνονται τα ηλιοβασιλέματα που παρακολουθούμε τον περισσότερο χρόνο.

parnitha.jpg

Και την Πέμπτη παρακολούθησα την Πάρνηθα να καίγεται! Ξέρετε, γενικά νομίζουμε ότι άλλη είναι η αγάπη για τη φύση, άλλη για τα παιδιά μας, άλλη για τους γονείς μας, άλλη η πνευματική αγάπη, άλλη η σαρκική αγάπη, άλλη για τη δουλειά μας, άλλη… Νομίζω, όμως, ότι η αγάπη είναι μία. Και δεν είναι συναίσθημα, είναι κατάσταση. Και ή είσαι μέσα σε αυτή την κατάσταση ή δεν είσαι. Μπορεί να έχεις προσωπικά συναισθήματα, αδυναμίες, αντιπάθειες, αλλά αν μέσα σου υπάρχει αγάπη δεν μπορείς να βλάψεις ποτέ τίποτα και κανένα – απλώς να βλάψεις, το να σκοτώσεις δεν συζητιέται για κανένα λόγο… Θυμάμαι κάποτε σε μια ταβέρνα τη γελοιότητα ενός ημερολογίου στον τοίχο που έγραφε: «ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΟ ΔΑΣΟΣ – Σύλλογος κυνηγών Αττικής». Καταλαβαίνετε; Αγαπάτε το δάσος και προστατέψτε το για να υπάρχουν ζώα που να μπορούν να τα σκοτώνουν οι κυνηγοί!
Άρχισα – πριν λίγο – να γράφω μια ιστορία για ένα έλατο, που θα την τελειώσω και θα τη διαβάσετε αύριο.

Σας φιλώ.
Καληνύχτα.
Π.

9 Σχόλια στο “Η Πάρνηθα”

      zahos samoladas
      1 Ιουλίου 07 στις 1:20

      Το θέαμα αυτών των ημερών, η φωτιά και το παράλογο της ελληνικής πραγματικότητας, να καταστρέφει ότι είναι όμορφο, ότι δίνει ζωή και χαρά στους ανθρώπους οδηγεί το χέρι μου να γράψει αυτές τις λίγες γραμμές. Έζησα την τελευταία επταετία τρείς πυρκαγιές. Η πρώτη, το 1997, η μεγάλη πυργκαγιά που έκαψε το περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης κι οδήγησε κάποιους να «ανακαλύψουν» στα αποκαήδια του πνεύμονα της Θεσσαλονίκης φιρμάνια του…σουλτάνου και έγγραφα που «είχαν» στην κατοχή τους οι παπαούδες και προπάποι τους (άσχετα αν η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε το 1912από τους Τούρκους που ήλεγχαν τη γη και τα ζωντανά). Η δεύτερη πέρυσι, η φωτιά που έκαψε το πανέμορφο δάσος της Χαλκιδικής και αφάνισε έναν μοναδικό βιότοπο προστατευμένο από τη δυνθήκη Ραμσάρ, την Μαυρόμπαρα, ένα μέρος καταπράσινο, κατάφυτο, όπου στα νερά μιας μικρής λίμνης έβρισκαν καταφύγιο οι λιγοστές νεροχελώνες της περιοχής και φέτος τραγικός θεατής από την τηλεόραση της καταστροφής της Αθήνας…συγνώμη του δάσους της Αθήνας…
      Αλήθεια ποιός μπορεί να είναι τόσο ηλίθιος ώστε να πιστεύει πως τα οικόπεδα που με παρόμοιο με την Θεσσαλονίκη τρόπο θα προκύψουν, θα του φέρουν τύχη καλή…Ποιός είναι τόσο ηλίθιος ώστε να θυσιάζει την υγεία και την ποιότητα ζωής 5.000.000 ανθρώπων για να βελτιώσει την δική του «ποιότητα ζωής».
      Δυστυχώς όση «ποιότητα ζωής» κι αν βρίσκουν κάποιοι μετατρέπωντας την ελληνική φύση και τον φυτικό και ζωικό πλούτο της σε οικόπεδα και εκατομύρια ευρώ, δεν συνειδητοποιύν πως στο τέλος και οι ίδιοι θα καταλήξουν ως τμήμα αυτής της φύσης που κατέστρεψαν, 1,5 μέτρο κάτω από την στρωμμένη με τέφρα και αποκαίδια γη.
      Το 1997 λίγες μέρες πριν καεί το περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης έκανα ένα γύρισμα εκεί…Είχα δει την εγκατάλλειψη, τα ξεραμένα χόρτα και τις μπάρες που κανονικά έκλειναν την πρόσβαση σε κάποια μέρη του δάσους να είναι στο δάσος του να είναι ανοιχτές, βγαλμένες…Ήταν ένα καλό γύρισμα σε έναν όμορφο τόπο….Λίγες μέρες αργότερα την βραδιά της πυρκαγιάς, προσπαθώντας να φτάσω κι εγώ όπως πολλοί άλλοι για να βοηθήσουμε όπως μπορούσαμεείδα έναν άνθρωπο σε έξαλλη κατάσταση να πετάγεται στην μέση του περιφερειακού και να φωνάζει ¨για όνομα του Θεού, αν αγαπάτε αυτή την πόλη, αν αγαπάτε τα παιδιά και την ζωή σας βοηθήστε…μην το αφήνεται να καεί, γιατί μαζί του θα καούμε όλοι». Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή, αυτή την εικόνα, ενός ανθρώπου αναμαλλιασμένου, με δάκρυα στα μάτια στη μέση της κόλασης του Δάντη να φωνάζει…
      ΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΔΑΣΗ ΝΑ ΚΑΟΥΝ
      ΑΣ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ
      ΤΟΥΣ ΗΘΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟΥΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ.

      Συγνώμη για το σεντόνι, αλλά η αγανάκτηση έχει περάσει τα όρια της αυτοσυγκράτησης…

      tzonakos
      1 Ιουλίου 07 στις 14:37

      Σε καταλαβαίνω. Νομίζω πως ναι.
      Και εγω δεν ειχα κέφι να γράψω λόγια.
      Τι να κάνουν τα λόγια ; Να καταγγείλουν ; Ναι.
      Και λοιπόν ; Οι πράξεις μιλούν.
      Και στο έγκλημα της Πάρνηθας, αυτοί που έπρεπε να πράξουν γρήγορα και σωστά για να αποτραπεί η τραγωδία δεν αποδείχθηκαν ικανοί.
      Μπράβο στην πρωτοβουλία του elafini και ελπίζω να σωθούν όσα επέζησαν.
      Ας γίνει και κάτι σωστό μεσα στο πένθος.

      Καλό μήνα.

      elafini
      1 Ιουλίου 07 στις 17:20

      ευχαριστούμε για την ανταπόκριση παραμυθά (λες και δεν ήταν αυτονόητη..)..είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με Δασαρχείο, φιλοζωϊκές και εθελοντές ….μα ενημερώνουν πως τα ελάφια δεν κινδυνεύουν και η προσοχή έχει στραφεί στα μικρότερα και πιο βραδυκίνητα ζώα…συνεχίζουμε λοιπόν να είμαστε σε επαγρύπνηση (πάντα με το ένα μάτι ανοικτό κι ας μας καθησυχάζουν) ενημερώνοντας το blog με νέα…

      σκέφτομαι πως δυστυχώς την Πάρνηθα τη χάσαμε…ας προστατεύσουμε τουλάχιστον τα υπόλοιπα δάση μας κι ας στείλουμε κι ένα ηχηρό μήνυμα σ’αυτούς που μας έφεραν σ’αυτή τη θέση σήμερα (ο Σεπτέμβριος είναι κοντά)

      καλό κουράγιο και καλό μήνα…(ανυπομονώντας να διαβάσω την ιστορία με το έλατο)

      lpanos
      1 Ιουλίου 07 στις 19:55

      Μπράβο σας κύριοι εμπρηστο-οικοπεδάδες! Συνεχίστε το έργο σας! Είναι ο καλύτερος τρόπος για να βλέπουν τα παιδιά μας δέντρα και ζώα μόνο σε καρτούν ή σε παλιές φωτογραφίες!

      Τάσσος
      3 Ιουλίου 07 στις 21:57

      ΤΟ ΔΑΣΟΣ

      (Μιλτιάδης Μαλακάσης 1869 – 1943)

      Το δάσος που λαχτάριζες
      ώσπου να το περάσεις,
      τώρα να το ξεχάσεις
      διαβάτη αποσπερνέ.

      Μια αυγινή, το κούρσεψαν
      ανίδρωτοι λοτόμοι,
      κι εκεί είναι τώρα δρόμοι
      διαβάτη αποσπερνέ.

      Το τρίσβαθο αναστέναγμα
      που άγγιζε την καρδιά σου
      κι έσπαε τα γόνατά σου
      δε θα τ’ ακούσεις πια.,

      το πήρανε στα διάπλατα
      περίτρομα φτερά τους
      και το ‘καμαν λαλιά τους
      τα νύχτια τα πουλιά..

      Και κάτι που βραχνόκραζε
      με μια φωνή ανθρώπου,
      στο ημέρωμα του τόπου
      βουβάθηκε κι αυτό.

      Το σιγαλό τραγούδισμα
      που σ’ έσερνε διαβάτη
      σε μαγικό παλάτι
      δίχως ελπίδα αυγής,

      το πήρανε -για κοίταξε-
      στερνή ανατριχίλα
      τα πεθαμένα φύλλα
      που απόμειναν στη γης.

      Κι η άρπα με τον ήχο της
      που σε γλυκομεθούσε
      μα κρύφια σου χτυπούσε
      θανάτου μουσική,
      χάθηκε με την άγγιχτη
      που την κρατούσε κόρη,
      στα πέλαγα, στα όρη,
      να μην ξανακουστεί.

      Το δάσος που λαχτάριζες
      ώσπου να το περάσεις,
      τώρα να το ξεχάσεις
      διαβάτη αποσπερνέ,

      γεννήκαν νεκροκρέβατα
      τ’ άγρια δεντρά του τώρα
      και θα τα βρεις στη χώρα
      διαβάτη αποσπερνέ.

Σχολιάστε