Μια πρόσκληση

Αυτό που βλέπετε είναι  μία πρόσκληση για όσους ενδιαφέρονται και μπορούν να έρθουν. Είναι μία παράσταση «Παραμυθά» στα πλαίσια  του 5ου Φέστιβαλ Παραμυθιών «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη» που θα γίνει στο Πάρκο Παλαιού Βυρσοδεψείου, στην Οδό Χρυσοστόμου Σμύρνης 84, που είναι κάπου απέναντι από την Πειραιώς – περιοχή  Αγίου Ιωάννη Ρέντη.  Μπορείτε να έρθετε σε όλες τις εκδηλώσεις ή μόνο στη δική μου. Θα χαρώ πολύ να σας δω με τα παιδάκια σας ή και χωρίς παιδάκια.
Πολλά φιλιά.
     Π.

 

 

 

 

Οι πράξεις της αριθμητικής είναι… πέντε

Ε, σήμερα θα κλέψω ένα άρθρο Κυριακάτικης εφημερίδας, που με διασκέδασε και με έκανε να γελάσω πολύ. Το άρθρο που έχει τίτλο, «Η πέμπτη πράξη της αριθμητικής»  το έχει γράψει ο κ. Ευάγγελος Χεκίμογλου,  Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών Α.Π.Θ.  και είναι από το Κυριακάτικο ΕΘΝΟΣ. Δεν θα αντιγράψω όλο το άρθρο αλλά θα χρησιμοποιήσω κάποια από βασικά σημεία του για να φτιάξω το ποστ μου. Λοιπόν:
Ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος ή συνταξιούχος, χρησιμοποιεί πρώτα απ’ όλα τον πολλαπλασιασμό. Πολλαπλασιάζει, δηλαδή, το μηνιαίο του εισόδημα επί 12 μήνες για να προσέχει να μην ξεπεράσει το αφορολόγητο όριο ώστε να γλυτώσει παραπάνω φόρους. Έπειτα ακολουθεί η πρόσθεση, όπου προσθέτει τις πληρωμές που πρέπει να κάνει έως το το τέλος κάθε μήνα. Μετά έρχεται η αφαίρεση, όπου ο Έλληνας νοικοκύρης ή συνταξιούχος την κάνει για να δει  τι τού μένει για να περάσει τον μήνα. Τέλος γίνεται διαίρεση όπου το υπόλοιπο του μήνα  που έμεινε από την αφαίρεση είναι ο διαιρετέος και οι 30 ημέρες του μήνα είναι ο διαιρέτης, για να δει πόσα μπορεί να ξοδεύει την ημέρα. Και τέλος έρχεται η …. πέμπτη πράξη της αριθμητικής, που ακόμα δεν έχει αποκτήσει όνομα, αλλά  ανεπισήμως τιτλοφορείται με το αρνητικό «δε» και το γνωστό  ρήμα σε τρίτο πρόσωπο «γα…ται», επειδή ο νοικοκύρης ή ο συνταξιούχος λέει, «δε γα…ται» και συνεχίζει ακάθεκτος. Χα, χα, χα…. Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ σαν συνταξιούχος που όλο και κάτι του κόβουν από τη σύνταξη, το λέω κάθε μήνα.
Καλή εβδομάδα
         Π

 

 

 

«Ο ήχος του κώδωνος»

Πριν μερικές μέρες, είχαμε μια συζήτηση στο σπίτι για τον Γιάνη Σκαρίμπα και θυμήθηκα ότι στα νιάτα μου είχαμε παίξει με ένα θίασο νέων ένα θεατρικό του έργο – το «Ο ήχος του κώδωνος» – και τον είχα γνωρίσει προσωπικά. Εξαιρετικός άνθρωπος!  Έτσι αποφάσισα σήμερα να ανεβάσω το βίντεο από αυτή την παράσταση που είναι από ένα ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ της ΕΡΤ όπου είχε παιχτεί. Κάντε κλικ στο παρακάτω λινκ της ΕΡΤ  και θα το δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
         Π.

27Aπρ2015 – Το Θέατρο της Δευτέρας

 

 

Σας ευχαριστώ πολύ

Αυτή τη φωτογραφία με τα παιδάκια όλων των φυλών της γης που χορεύουν πάνω σε αυτήν, τη βρήκα πριν μερικές μέρες τυχαία – όπως έχω βρει τόσα άλλα – και σκέφτηκα να την βάλω σήμερα πάνω από μία ειδοποίηση που μου ήρθε και με εντυπωσίασε και μου έδωσε μεγάλη χαρά!  Με ειδοποίησαν ότι στην εβδομάδα 30 Απριλίου – 6 Μαΐου,  σε 7 ημέρες δηλαδή, οι επισκέψεις σε αυτό το μπλογκ του Παραμυθά ήταν  16.557 !!!  Δεν πίστευα  στα μάτια  μου όταν το διάβασα! Δεν έχω τι να πω. Μόνο και πάλι σας ευχαριστώ πολύ και δεν πειράζει που δεν αφήνετε  σχόλια.
Καλή εβδομάδα και σας φιλώ πολύ.
                  Π.

 

 

Για τη γιορτή της μητέρας

Λέω σήμερα που είναι η γιορτή της μητέρας να ανεβάσω ένα σχετικό βιντεοκλίπ. Είναι το τραγούδι, «Μαμά» με τον Βασίλη Παπακωσταντίνου.
Χρόνια πολλά μαμάδες.
                Π.

 

 

 

 

 

«Εσωτερική Επανάσταση»

Μεταφράζοντας προχθές το βιβλίο του Κρισναμούρτι   ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ  που όπως σας έχω πει κάνω τελευταία, έπεσα πάνω στις δύο λέξεις που είναι ο τίτλος του βιβλίου και είπα να ανεβάσω αυτή την παράγραφο.
Καλό απόγευμα.
       Π.

«… Εσείς, λοιπόν, είστε ο κόσμος, εσείς είστε  το κοινωνικό σύνολο, εσείς είστε η κοινωνία, ο πολιτισμός. Σας παρακαλώ συνειδητοποιήστε αυτό: όπου υπάρχει διαφθορά, αταξία, σκληρότητα, βαρβαρότητα, παντελής αδιαφορία, εσείς είστε υπεύθυνοι – ο καθένας από εσάς. Εσείς έχετε δημιουργήσει, έχετε οικοδομήσει, μέσα από το χρόνο, την κοινωνική δομή με τις διαιρέσεις της. Εσείς έχετε φτιάξει τις θρησκείες, τις πίστεις, τους αμέτρητους απειλητικούς θεούς και έχετε οικοδομήσει τις κοινωνίες. Ο κόσμος, λοιπόν, είστε εσείς και εσείς είστε ο κόσμος, όχι θεωρητικά, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Πρέπει να  το συνειδητοποιήσετε αυτό βαθιά, να το νοιώσετε με την καρδιά σας κι όχι με τον μίζερο, πανούργο, αναίσθητο νου σας, επειδή αυτό είναι γεγονός και όχι κάποια θεωρία, κάποια ιδέα. Είναι απόλυτο γεγονός  ότι είστε το κοινωνικό σύνολο, είστε η κοινωνία, ότι εσείς έχετε οικοδομήσει αυτές τις θρησκείες που χωρίζουν, που διαιρούν του ανθρώπους, που φέρνουν έτσι μεγάλη δυστυχία σε όλον τον κόσμο.
Είναι αναγκαίο να προκαλέσει κανείς μια τεράστια, μια ριζική επανάσταση όχι απλώς εξωτερικά, αλλά μέσα του. Αν δεν αλλάξεις, αν δεν πάψεις εντελώς να είσαι Ινδουιστής ή Βουδιστής ή Χριστιανός ή κομουνιστής ή ό,τι άλλο, φέρνοντας μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλάζοντας κάποια πρότυπα εδώ κι εκεί, δεν πρόκειται να μπει καθόλου ειρήνη στην ανθρωπότητα, Αν δεν υπάρξει μια ψυχολογική, μια εσωτερική επανάσταση στον τρόπο που ζεις τη ζωή σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι, στην καθημερινές ανήθικες δραστηριότητές σου, δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για μια πραγματικά βαθιά, ισχυρή κοινωνική αλλαγή….»

Εκατόν δέκα χρόνια πριν

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι βγαλμένη το 1908, δηλαδή 110 χρόνια πριν!  Έναν αιώνα και…. δηλαδή. Και αυτό που θεώρησα εντυπωσιακό, είναι ότι το πρόσωπο του άντρα έχει στυλ που μοιάζει πολύ με σημερινό! Για δείτε το  και σε κοντινό.

Αλλά ας το πάρω από την αρχή. Προχθές, εκεί που μετέφραζα, ξαφνικά σκέφτηκα τον νονό  μου κι έψαξα να βρω φωτογραφίες του στο ίντερνετ. Δεν βρήκα καμία από την εποχή που τον ήξερα και βρήκα μόνο αυτήν όπου είναι μαζί με τη γυναίκα του, (την νονά μου) την ηθοποιό Κυβέλη. Για χάρη της, έγινε θεατρικός επιχειρηματίας και έφτιαξε το Θέατρο Κυβέλης στην Πλατεία  Συντάγματος, που δεν υπάρχει πια και όπου πρωτοβγήκα στα παιδικό θέατρο εκεί στα οχτώ μου το 1951.   (Παραλίγο ένας αιώνας. Χα, χα, χα…)  Για όλα αυτά σας έχω μιλήσει σε παλιότερο ποστ.  Εκτός από τη φωτογραφία που με εντυπωσίασε με τη … «σημερινότητά της»,  με συγκίνησε και με τις αναμνήσεις που  μου έφερε από την παιδική μου ηλικία. Όπως την ταινία  «Η  Άγνωστος»  με την Κυβέλη, που είναι και η μόνη ταινία που με άφησαν να παίξω ως μικρός. Και επειδή είδα ότι το βίντεο που το είχα ανεβάσει πριν δέκα χρόνια περίπου εδώ, άλλοτε μπορείς να το δεις κι άλλοτε όχι, αποφάσισα να το ξανανεβάσω εδώ. Είναι τα έντεκα  πρώτα λεπτά της ταινίας, όπου εμφανίζομαι κάνοντας τον Αλέκο Αλεξανδράκη, μικρό!  Αν δεν βαριέστε δείτε το. Έχουν ενδιαφέρον οι τίτλοι όπου παρουσιάζονται τα ονόματα των καλύτερων ηθοποιών της εποχής του 1952 που γυρίστηκε η ταινία.
Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο
            Π.

 

 

 

 

Καλό μήνα

Αν και το προηγούμενο ποστ με τις κούκλες του «Παραμυθά» το ανέβασα την Κυριακή και συνήθως αλλάζω ποστ την επόμενη Τετάρτη, είπα   να το αλλάξω σήμερα για να σας ευχηθώ καλό μήνα και μάλιστα με ένα ωραίο ανέκδοτο.

Μια  μαμά που η κόρη της είναι αδύναμη στην αριθμητική, αποφασίζει να τη βοηθήσει, ΄Ετσι της λέει: «Ας πούμε ότι είσαι μανάβισσα  κι έρχομαι κι αγοράζω  δύο κιλά ντομάτες που κάνουν 10 ευρώ το κιλό  και τρία κιλά πατάτες που κάνουν 8 ευρώ το κιλό και σε ρωτάω πόσο κάνουν για να σε πληρώσω. Τι θα μου πεις»;   Και το κοριτσάκι απαντάει: «Δεν πειράζει κυρία, με πληρώνετε άλλη φορά».
Χα, χα, χα….
Καλό μήνα. 
      Π.