Εκδήλωση για τo παιδικό βιβλίο


Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, που είναι τη Δευτέρα 2 Απριλίου, μεθαύριο το Σάββατο, θα πραγματοποιηθεί μεγάλη γιορτή στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Ψυχογιος – στην Εμμανουήλ Μπενάκη 13-15, στην Αθήνα-  και θα βρίσκομαι κι εγώ εκεί μαζί με όλους τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων των Εκδόσεων Ψυχογιός. Θα υπάρχουν πολλά και διασκεδαστικά δρώμενα και απ’ όσα έμαθα θα περάσουμε όμορφα. Το Σάββατο, λοιπόν, 31 Μαρτίου από τις 11 π.μ. έως τις 2 μ.μ.γιορτή για το παιδικό βιβλίο.  Ελπίζω να βρεθούμε.

Καλό βράδυ.
       Π.

 

 

 

Οι συμβουλές του Χότζα

Τακτοποιώντας  προχθές τα βιβλία μου, βρήκα ένα που είχε παραπέσει και δεν το θυμόμουν!  Το βιβλίο, “ΝΑΣΤΡΑΝΤΙΝ ΧΟΤΖΑΣ  Εύθυμες Ιστορίες”, των Εκδόσεων MODERN TIMES. Τότε είδα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω ιστορία τού Χότζα κι αποφάσισα να το κάνω σήμερα. Είναι η ιστορία, “ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ”.  Απολαύστε την.
Καλή εβδομάδα
         Π

Όταν ο Ναστραντίν Χότζας πήγαινε στο παζάρι του Ακ Σεχίρ, πάντα τον περικύκλωναν οι συμπολίτες του για να του ζητήσουν τις πολύτιμες συμβουλές του. Και ο Χότζας δεν αρνιότανε να δώσεις τις συμβουλές του σε όποιον τις ζητούσε. Έτσι, μια μέρα είχαν μαζευτεί γύρω του μερικοί συμπολίτες του και τον ρωτούσαν για διάφορα πράγματα. Ένας τον ρώτησε:
«Χότζα μου βρίσκομαι σε δύσκολη θέση».
«Τι σου συμβαίνει, φίλε μου;»
«Δεν ξέρω τι τέχνη να μάθω στο γιο μου…»
Ο Χότζας κοίταξε το συνομιλητή του, είδε πως ήτανε ο Αβδούλ ο παντουφλάς και του είπε:
«Να τον μάθεις να κλέβει…»
«Να τον μάθω να κλέβει, Χότζα μου;»
«Μάλιστα, να κλέβει. Διότι και του λόγου σου δεν είχες καμιά τέχνη σαν ήσουνα παλληκάρι. Έκλεβες, σε πιάσανε, σε βάλανε φυλακή  κι εκεί μέσα έμαθες να φτιάνεις παντούφλες… Έτσι, αν πάει ο γιος σου φυλακή, θα μάθει τέχνη, χωρίς εσύ να πονοκεφαλάς τι τέχνη να μάθει…»
Άλλος συμπολίτης του ερώτησε:
«Χότζα μου, ποιο είναι το δυνατότερο πράγμα στον κόσμο;»
«Το καρβέλι», αποκρίθηκε αδίστακτα ο Χότζας.
«Το καρβέλι!…»
«Ναι, δεν το καταλαβαίνεις; Μείνε τρεις μέρες  χωρίς μπουκιά ψωμί, να σου πω εγώ τα χαμπέρια…»
«Βάι, βάι…», φωνάξανε οι συμπολίτες του Χότζα. Μα ένας τρίτος, που δεν μιλούσε και φαινότανε λυπημένος, τον ερώτησε:
«Χότζα μου, έχω μια κόρη παντρεμένη με τον Γιουσούφ τον Χασάπη».
«Λοιπόν;»
«Χθες το βράδυ ήρθε η κόρη μου στο σπίτι, βουτηγμένη στο κλάμα».
«Γιατί; Τι έπαθε;»
«Την έδειρε ο άντρας της. Τη χτύπησε άσχημα. Τι να κάνω;»
«Να την σπάσεις στο ξύλο».
«Την κόρη μου;»
«Δεν είναι πια κόρη σου. Είναι γυναίκα του Γιουσούφ».
«Και λοιπόν;»
«Να τον εκδικηθείς. Ο Γιουσούφ έδειρε την κόρη σου… Εσύ θα δείρεις την γυναίκα του και θα πατσίσετε…»
«Βάι, βάι…» φωνάξανε πάλι όσοι ακούγανε.
Τέλος, ένας άλλος που ήτανε γνωστός μπεκρής, ερώτησε τον Χότζα:
«Χότζα μου, κάθε βράδυ μαλώνω με τη γυναίκα μου».
«Γιατί Αλή, μου;»
«Να, έχω το ελάττωμα να πίνω κανένα κρασάκι παραπάνω τα βράδια κι η γυναίκα μου θυμώνει».
«Ποιος σου είπε να πίνεις τόσο πολύ; Δεν σου έχω πει χίλιες φορές ότι το κρασί είναι ο εχθρός σου;»
«Μου το είπες, Χότζα μου, αλλά διάβασα τώρα τελευταία στο Κοράνι ότι ο Αλλάχ λέει ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας!»
«Ναι», αποκρίθηκε ο Χότζας. «Το Κοράνι λέει να τους αγαπάμε, μα δεν λέει και να τους καταπίνουμε!…»
«Βάι, βάι…» ανακράξανε πάλι όσοι ακούγανε  τον Χότζα.
 

 

Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι

Είχα σκεφτεί να ανεβάσω και φωτογραφία και κάποιο βίντεο μαζί, από τον καινούργιο χώρο της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι, αλλά πολλοί φίλοι επιμένουν να μου ζητάνε φωτογραφίες του καινούργιου χώρου, αποφάσισα να ανεβάσω μία από τις φωτογραφίες που έβγαλε χθες ο Δημήτρης. Αυτό που βλέπετε είναι ο κεντρικός χώρος της Βιβλιοθήκης, με πολλές φωτογραφίες του Κρισναμούρτι στους τοίχους και … στο βάθος κήπος, που λένε. Χα, χα, χα… Εξαιρετικός κήπος που ανήκει στη Βιβλιοθήκη!
Φυσικά θα ανεβάσω και άλλες φωτογραφίες και βίντεο. Για σήμερα θα ήθελα να κλείσω αυτό το post με την πρώτη παράγραφο, από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τώρα. Η παράγραφος έχει θέμα την επικοινωνία, που είναι και ο σκοπός της Βιβλιοθήκης.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                  Π.

“…Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχει να μάθει κανείς, είναι η επικοινωνία. Η λέξη υποδηλώνει ότι μοιραζόμαστε ένα κοινό θέμα, σκεφτόμαστε μαζί για κάποιο πρόβλημα· δεν το αποδεχόμαστε απλώς, αλλά το μοιραζόμαστε, δημιουργούμε μαζί. Η λέξη τα υποδηλώνει όλα αυτά: παίρνουμε ένα κοινό θέμα που υπάρχει για όλους μας και το εξετάζουμε μαζί προσεκτικά, που σημαίνει  ότι το μοιραζόμαστε. Πρόκειται, λοιπόν, να συζητήσουμε διάφορα πράγματα μαζί, που σημαίνει ότι μοιράζεστε το κάθε πρόβλημα, δεν το αποδεχόσαστε απλώς· δεν διατυπώνετε απόψεις, δεν συμφωνείτε, δεν διαφωνείτε, αλλά το εξετάζουμε όλοι μαζί. Οπότε είναι τόσο δική σας ευθύνη όσο και του ομιλητή. Πρέπει να συμμετέχετε σ’ αυτό που θα συζητήσουμε, επειδή είναι ένα πρόβλημα που αγγίζει όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, είτε ζουν στην Αμερική ή στη Ρωσία ή όπου θέλετε. Και το πρόβλημα είναι ένα θέμα αλλαγής.”

 

 

Παγκόσμια ημέρα…. Φρουτοπίας

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog, θα θυμάστε ότι στις αρχές του μήνα ανέβασα ένα post για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας  και  όπως ξέρετε, οι Παγκόσμιες Ημέρες δεν είναι πολύ του γούστου μου. Αλλά, εσείς το ξέρατε ότι σήμερα είναι εννέα Παγκόσμιες  Ημέρες μαζί!!!  Αφού σκέφτηκα ότι στο τέλος θα κάνουν και Παγκόσμια Ημέρα  της Παγκόσμιας Ημέρας! Χα, χα, χα….  Δείτε τα θέματα της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας αν δεν τα ξέρατε: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού – Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας – Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης – Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου – Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down – Διεθνής Ημέρα της Γης – Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθεάτρου – Παγκόσμια Ημέρα Οικιακής Οικονομίας – Παγκόσμια Ημέρα Μονογονεϊκών Οικογενειών.

Τέλος πάντων…. Όλο αυτό για την  σημερινή ήμερα το ανακάλυψα από ένα post  που ανέβασε μια φίλη που ζει μόνη της με τα τρία της παιδάκια και είναι, δηλαδή, μία μονογονεϊκή οικογένεια. Δεν το ήξερα ότι υπήρχε και τέτοια Παγκόσμια Ημέρα! Έτσι, μ’ έπιασε η περιέργεια να δω πόσες Παγκόσμιες Ημέρες υπάρχουν. Ε, είναι ατέλειωτες, αφού μόνο για μια μέρα, σήμερα, είναι εννιά! Και διαβάζοντας τον κατάλογο για σήμερα, ανακάλυψα ότι είναι και ημέρα του κουκλοθεάτρου!  Αυτό μου έφερε στον νου μία από τις πιο αγαπημένες παραγωγές που είχα κάνει όταν ήμουν Προϊστάμενος  του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών, την ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ.  Ίσως να θυμάστε ότι πριν τρία χρόνια είχα ανεβάσει post για τα 30 χρόνια της που, αν θέλετε, μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Έτσι λοιπόν,  αποφάσισα να βάλω και ένα δέκατο θέμα στη σημερινή ημέρα και να την πω, Παγκόσμια Ημέρα της Φρουτοπίας και να ανεβάσω  κι ένα επεισόδιο της σειράς. Είναι το τρίτο επεισόδιο της σειράς, με τίτλο, “Η Εξαφάνιση του Μανώλη του Μανάβη”.  Δείτε το.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Και λίγος Μότσαρτ…

Αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία, είναι ο… Βόλφγκανγκ  Αμαντέους Μότσαρτ, στα παιδικά του χρόνια. Χα, χα, χα…. Ναι, εγώ είμαι, βέβαια, που έπαιξα τον Μότσαρτ στην παιδική μου ηλικία στο Παιδικό Θέατρο, το 1953, όταν ήμουν 10 χρονών. Νομίζω, ότι σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτό σε παλαιότερο post. Από τότε είναι και ο αγαπημένος μου κλασσικός μουσικοσυνθέτης.  Σήμερα, μπαίνοντας στο internet  να να δω σε video ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τού Μότσαρτ, το Allegreto  από τη Σονάτα 17 για πιάνο, έπεσα πάνω σε ένα video όπου το κομμάτι το παίζει εξαιρετικά ένα αγοράκι   8 χρονών! Με συγκίνησε κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω. Αξίζει πραγματικά να το δείτε. Κρατάει μόλις τριάμιση λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
          Π.

 

 

“Θα είμαι πάντα εκεί”

Το εξώφυλλο του βιβλίου που βλέπετε είναι από το βιβλίο, “ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ -ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ”, που το έχει γράψει ένας πολύ κοντινός του άνθρωπος, η Σουνάντα Πατβαρντάν. Δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά,  αλλά έχω μεταφράσει εγώ ένα κομμάτι  που μου άρεσε. Το θυμήθηκα σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο post, “Σύμπτωση;”  για  τον καινούργιο χώρο της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι, σε σχέση με το τον Άρειο Πάγο, το ΘΕΜΙΔΟΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ. Με την ευκαιρία να πω σε όσους με ρώτησαν, ότι φωτογραφίες  ή βίντεο του καινούργιου χώρου, θα ανεβάσω το πολύ μέσα σε καμιά δεκαριά μέρες. Για να δούμε, λοιπόν,  αν συτή η αλλαγή χώρου είναι σύμπτωση ή “κάναμε το σωστό”, όπως λέει ο Κ. στο παρακάτω κείμενο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

Με ρωτάτε ποια ήταν η φύση της σχέσης μου με τον Κρίσνατζι; Υπήρχε στοργή και ήμουν εντελώς ανοιχτή απέναντί του. Ωστόσο υπήρχε πάντα και μια αίσθηση ότι ποτέ δεν τον ήξερα πραγματικά. Μπορούσε να μου λέει: «Σουνάντα, είμαστε φίλοι. Αν αρχίσω να έχω γεροντική άνοια και την παρατηρήσεις, πρέπει να μου το πεις». Ήταν τόσο ανοιχτός  κι ωστόσο ήταν, με μια βαθιά έννοια, άγνωστος.
Κάποτε τον ρώτησα: «Τι είδους σχέση έχω μαζί σου;» Η απάντησή του ρίχνει λίγο φως σε ό,τι μπορούσε να περιμένει κανείς ή να μην περιμένει από εκείνον. «Σουνάντα, είμαι σαν τον άνεμο. Μπορείς να κρατήσεις τον άνεμο μέσα στη γροθιά σου; ΄Ετσι είμαι. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσεις. Γι’ αυτό σου λέω, μην προσκολλιέσαι σε μένα… Το έχω πει και σ’ άλλους, να μην προσκολλιούνται σε μένα».
Του απάντησα ότι έβλεπα καθαρά πως δεν υπήρχε προσωπική σχέση μαζί του. Αυτή η σχέση δεν ήταν σαν οποιαδήποτε άλλη κανονική σχέση στοργής. Του είπα: «Για παράδειγμα, αν πέθαινε κάποιο κοντινό μου πρόσωπο, δεν θα μπορούσα να έρθω σε σένα για παρηγοριά». Απάντησε: «Το τοποθετείς λάθος. Μην το τοποθετείς έτσι. ΄Εχω στοργή για τους ανθρώπους. Αλλά λέω, μην προσκολλιέστε πάνω μου, γιατί είμαι σαν τον άνεμο· δεν μπορείτε να τον κρατήσετε. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσετε».
Ωστόσο, υπήρξε και κάτι άλλο που μου είπε αργότερα και μου έδωσε μια αίσθηση δύναμης και συμπαράστασης. ΄Ηταν κάτι που είχε ένα «μυστικιστικό» χαραχτήρα. Είπε: «Κάνε το σωστό και θα είμαι πάντα εκεί, μαζί σου».

 

 

 

Σύμπτωση;

Στο προτελευταίο post με τίτλο, ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΘΕΕΣ,  είχα γράψει ότι ο Κρισναμούρτι στην πρώτη επίσκεψή του στην Αθήνα, ανέβηκε στην Ακρόπολη και έγραψε στο ημερολόγιό του: «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου βλέπετε!!! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε το μυαλό και την καρδιά»Σήμερα, πηγαίνοντας στον καινούργιο χώρο της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ, στην Οδό Νικοτσάρα, κατεβαίνοντας την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, πριν στρίψω στο δρόμο αριστερά, συνειδητοποίησα ότι το κτίριο του Άρειου Πάγου που ήταν στη γωνία δεξιά μου, ονομάζεται, “ΘΕΜΙΔΟΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ”, δηλαδή, “Ανάκτορο της  Θέμιδας”!  Δηλαδή, της Θεάς που είχε ερωτευτεί ο Κρισναμούρτι!  Και ο χώρος της Βιβλιοθήκης βρίσκεται ένα τετράγωνο πιο πάνω από το Ανάκτορο της Θέμιδας. Και τότε αναρωτήθηκα, χαμογελώντας,  αν είναι σύμπτωση ή αν ο Κρισναμούρτι μας οδήγησε εκεί, για να είναι κοντά στο Ανάκτορο της Θεάς που είχε ερωτευτεί!  Χα, χα, χα… Τι να πω!…
Καλό βράδυ.
Π.

 

Και λίγη πλάκα για την κρίση

Ε, είπα να ανεβάσω και ένα post που  να κάνει λίγη πλάκα με την κατάσταση που υπάρχει στη χώρα μας. Η ιδέα μού ήρθε όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο, ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, του Διονύση Βίτσου, των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ.  Διασκέδασα τρομερά διαβάζοντάς το. Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα γι’ αυτό κάντε κλικ ΕΔΩ
Και τώρα διαβάστε μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο.
Καλή εβδομάδα.
            Π.

1 – Αντρούλη μου, θα πάω στο Σούπερ Μάρκετ. Θες να σου φέρω κάτι;
– Ναι.
 – Τι;
 – Τα ρέστα.

2. Όταν είδα τον τελευταίο λογαριασμό του ρεύματος, έπαψα να έχω φοβία για το σκοτάδι κι άρχισα να φοβάμαι το φως.

3. Φασούλι το φασούλι, δεν γεμίζει το σακούλι.

4. Το μόνο θετικό που βρίσκω σήμερα είναι η ομάδα του αίματός μου.

5. Ρωτάνε ένα γέρο:
    “Τώρα με την οικονομική κρίση πώς την βγάζεις”;
     Και απαντά ο γέρος:
    “Την βγάζω παιδί μου, να την βάλω δεν μπορώ”.

6. Τις προάλλες ένα αυτοκίνητο στούκαρε στη βιτρίνα ενός καταστήματος και ο καταστηματάρχης φώναζε πανηγυρίζοντας: “Επιτέλους, μπήκε ένας άνθρωπος στο μαγαζί!”

7. Είμαστε η γενιά που πρόλαβε τα καλοριφέρ αναμμένα.

8. Λέμε σόκιν στο καλοριφέρ, μπας κι ανάψει.

9. Πήγα στο Φαρμακείο να πάρω αντιβηχικό. Τριάντα ευρώ, μου λέει ο Φαρμακοποιός. Μου κόπηκε ο βήχας μαχαίρι!

10.  Έβαλα πενήντα ευρώ αμόλυβδη κι ο βενζινάς μου προξένεψε την κόρη του.

 

 

 

Αρχαίες Ελληνίδες Θεές


Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η Θεά Θέμις. Γράφοντας χθες το post για την ημέρα της γυναίκας, θυμήθηκα αυτό που είχε πει ο Κρισναμούρτι, στην πρώτη επίσκεψή του στην Αθήνα το 1930:  «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου βλέπετε!!! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε το μυαλό και την καρδιά».
Έτσι, μου ήρθε η ιδέα να ψάξω και να βρω ότι οι Θεές της Αρχαίας Ελλάδας, μαζί με τις 6 που βρίσκονταν στον Όλυμπο, ήταν 14!  Δεν νομίζω  ότι άλλος λαός έχει θεοποιήσει τόσες πολλές γυναίκες. Νομίζω από καμμία έως μία ή δύο! Έτσι, σκέφτηκα να ανεβάσω σήμερα τις φωτογραφίες από τα αγάλματα τριών από αυτές. Δείτε και τις  άλλες δύο που μου άρεσαν από τότε που ήμον μικρός. Είναι η Θεά Αθηνά, στην Ακρόπολη, και η Θεά Αφροδίτη. 

Καλό Σαββατοκύριακο.
                   Π.                                                             

                   

 

 

 

“Παγκόσμια (?) Ημέρα της Γυναίκας”

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog θα ξέρετε ότι δεν έχω, όπως σας έχω πει,  και πολύ εκτίμηση στις διάφορες παγκόσμιες ημέρες ούτε και που τις παίρνω συνήθως χαμπάρι. Αλλά υπάρχουν τόσες πολλές αναφορές στο internet για τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που δεν άντεξα να μην ανεβάσω αυτό το post  με το ερώτημα πόσο “Παγκόσμια” είναι η σημερινή ημέρα όταν σε πολλά μέρη του κόσμου οι γυναίκες υποχρεώνονται να φοράνε  μπούρκες, χιτζάμπ, νικάμπ, τσαντόρ  και τέτοια; Μάλλον “Παγκόσμια Ημέρα Κακοποίησης των Γυναικών” είναι. Τέλος πάντων, δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανένα άλλο σχόλιο, ύστερα και από τις δύο επόμενες φωτογραφίες.
Καλό βράδυ.
         Π.