«Γίνε Ιππότης»

Πριν  λίγες μέρες, στην εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης, μου χάρισαν ένα βιβλίο που η φωτογραφία που βλέπετε είναι το εξώφυλλό του. Το βιβλίο, «Γίνε ιππότης της Οδικής Ασφάλειας»,  είναι έκδοση του Ι.Ο.ΑΣ (Ίδρυμα Οδικής Ασφάλειας) ΠΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ.   Μου άρεσε πάρα πολύ κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω πληροφορίες γι’ αυτό. Το βιβλίο, λοιπόν,  έχει μια σειρά από  τεστς και στο τέλος έχει ένα ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΔΙΠΛΩΜΑ, υπογεγραμμένο από την Διευθύντρια του Ι.Ο.ΑΣ την κυρία  Βάσω Δανέλλη-Μυλωνά, και με θέση για υπογραφή τού Δασκάλου του Σχολείου του παιδιού που έκανε τα τεστς.
Μετά από τα τεστς και πριν το ΔΙΠΛΩΜΑ υπάρχει μια σελίδα με γενικές οδηγίες για τα παιδιά που κυκλοφορούν στους δρόμους. Αυτή εδώ:

Και μετά, στην τελευταία σελίδα, είναι το ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΔΙΠΛΩΜΑ. Αυτό εδώ:

Εάν ενδιαφέρεστε για την όλη κίνηση κάντε κλικ  ΕΔΩ  http://www.ioas.gr/ και μπορείτε να επικοινωνήσετε τηλεφωνικά μαζί τους για την αγορά του βιβλίου (δεν πουλιέται στα βιβλιοπωλεία) ή να το αγοράσετε μέσω ίντερνετ, αφού γίνετε μέλλος  ακολουθώντας τις οδηγίες.
Καλό βράδυ.
     Π.

Χρόνια πολλά στα τρίδυμα

Για σήμερα έλεγα να ανεβάσω ένα κείμενο του Κρισναμούρτι για το bullying, αλλά έπεσα πάνω σε αυτό που ανέβασε μια φίλη για τα γενέθλια των παιδιών της. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ από το βίντεο των γενεθλίων τους, που αποφάσισα να το ανεβάσω μαζί με την αποκριάτικη φωτογραφία τους που βλέπετε. Σαν χθες, λοιπόν, πριν τρία χρόνια, γεννήθηκαν αυτά τα τρία τρομερά πιτσιρικάκια, τρίδυμα – δύο αγόρια και ένα κορίτσι- μιας φίλης που την ξέρω από όταν ήταν σε αυτή την ηλικία, ίσως και πιο μικρή. Δεν λέω τίποτε άλλο, το βίντεο από τα γενέθλιά τους τα λέει όλα. Δείτε το κάνοντας κλικ ΕΔΩ  και μετά κάντε κλικ πάνω στην εικόνα, κάτω δεξιά,  για μεγάλωμα της οθόνης.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

 

Λίγα λόγια για το bullying

  

     

 Ακούγοντας μια εκπομπή στην τηλεόραση όπου μιλούσαν για την αθλιότητα που υπάρχει στα σχολεία, το «bullying»   σκέφτηκα να ανεβάσω ένα ποστ με κάποιο κείμενο  του Κρισναμούρτι, σχετικά με αυτό, αλλά μετά θυμήθηκα τις προσωπικές μου φάσεις της ζωής μου,  όπου έχω δεχτεί  «bullying» . Η πρώτη είναι όταν ήμουν μικρό παιδί στο Δημοτικό Σχολείο και η δεύτερη όταν ήμουν φαντάρος σε ένα Τάγμα Τεθωρακισμένου Πεζικού στη Θεσσαλονίκη, που νομίζω ότι έχω ανεβάσει κάποια ιστορία από αυτή την περίοδο. Οι δύο φωτογραφίες μου που βλέπετε είναι από αυτές τις δύο περιόδους. Και οι δύο φορές που δέχτηκα «bullying» στη ζωή μου είχαν σχέση με το επάγγελμα του ηθοποιού.  Όπως έχω ξαναπεί, άρχισα να παίζω στο Παιδικό Θέατρο, όταν ήμουν 8 χρονών, το 1951. Τότε, στη δεκαετία του ’50, υπήρχε το «bullying», όπως και σήμερα. Έτσι, λοιπόν, κάποιες φορές, όταν ήταν πολλά παιδιά μαζεμένα σε μια ομάδα στο διάλλειμα, μόλις πέρναγα κοντά τους, μου φώναζαν όλα μαζί: «Σύυυυυκααα».  Η λέξη «σύκα» όταν απευθυνόταν σαν «ξεφώνημα» σε αρσενικούς, υπονοούσε ότι ήταν ομοφυλόφιλοι.  Το ίδιο σήμαινε, αλλά στα ίσια,χωρίς «παρομοιώσεις»,  το «bullying»   που δέχτηκα στο στρατό, στα 21 μου, το 1964. Όπως σας έχω ξαναπεί, εκεί, ο Επιλοχίας του Λόχου  όπου ανήκα και αυτός  ήταν που διοικούσε βασικά τον λόχο, κατά διαστήματα μού φώναζε, με την βλάχικη προφορά που δυστυχώς  δεν μεταφέρεται γραπτά: «Ρε συ Πιλάβιε, την έχεις  γ@@ή@ει  τη Βουγιουκλάκη;»  «Όχι, κύριε,  Επιλοχία» του έλεγα, πάντα. Κι εκείνος, συνέχιζε: «Βρε Πιλάβιε, γιατί όλοι οι ηθοποιοί είστε πο@@@@@@δες, ρε;»  Χα, χα, χα… Αυτό συνεχίστηκε -κατά αραιά διαστήματα – στους 8 μήνες που έμεινα  στο Τάγμα μέχρι τη μετάθεσή μου στην Αθήνα.
Αυτά για το «bullying» .  Ίσως επανέλθω στο θέμα με ένα σχετικό κείμενο του Κρισναμούρτι, μια άλλη φορά. 
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
                                     Π.

 

 

 

Τι είναι αληθινό

 

Για σήμερα λέω να ανεβάσω ένα ακόμη απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία, το βιβλίο, «Εσωτερική Επανάσταση». 
Καλή εβδομάδα.
       Π

«… Για να κατανοήσουμε, λοιπόν, τι είναι αληθινό, πρέπει να βρούμε τι δεν είναι. Θα ερευνήσουμε μαζί ό,τι δεν είναι, επειδή όταν αρνείσαι εκείνο που είναι ψεύτικο, βρίσκεις από μόνος  σου τι είναι αληθινό. Αλλά όταν απλώς αποδέχεσαι όσα έχουν πει άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ομιλητή, τότε απλώς συμμορφώνεσαι. Και συμμορφώνεσαι επειδή ελπίζεις ότι με τη συμμόρφωση, με την υπακοή, με κάποιες πρακτικές, θα βιώσεις κάτι υπέροχο, κάποιο όραμα, σπουδαίες δυνάμεις και λοιπά. Εάν είστε πραγματικά σοβαροί, τότε μπορούμε να μοιραστούμε  την έρευνά μας εδώ, τη διερεύνηση τού πώς συναντά κανείς μια κατάσταση νου, την ποιότητα ενός νου που είναι εντελώς ελεύθερος, που δεν είναι μηχανικός, που δεν επαναλαμβάνει, που είναι εντελώς ήσυχος, χωρίς καμιά μορφή κατάπνιξης, χωρίς να εξασκεί καμιά πρακτική.
Πρώτα πρέπει να υπάρξει μια κατανόηση ή γνώση του εαυτού σας, του «εγώ», με όλους του τους φόβους, με όλες του τις αναμνήσεις, τις ανησυχίες, τις φιλοδοξίες, τις ανηθικότητες και τις σεξουαλικές του ευχαριστήσεις· το «εγώ» που διαχωρίζει τον εαυτό του από το «εσύ», το «εγώ» σου που διαχωρίζει τον εαυτό του από κάποιον άλλον. Πρέπει να κατανοήσει κανείς τον εαυτό του, όχι σύμφωνα με οποιαδήποτε φιλοσοφία, με οποιονδήποτε  δάσκαλο, οποιονδήποτε ψυχολόγο, αλλά να τον κατανοήσει από μόνος του. Και πιθανώς δεν μπορείς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, εάν υπάρχει οποιαδήποτε μορφή αποδοκιμασίας του, οποιαδήποτε μορφή δικαιολογίας του από σένα. Για να μάθεις για τον εαυτό σου πρέπει να υπάρξει η αντίληψη που χρειάζεται για να δεις τον εαυτό σου όπως είναι και όχι όπως θα σου άρεσε να είναι, χωρίς καμιά προσπάθεια να αλλάξεις αυτό που είσαι. Οπότε, κάθε είδους αυθεντία που σου λέει τι να κάνεις ή πώς να ερευνήσεις τον εαυτό σου, πώς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, δεν έχει κανένα απολύτως κύρος…»

 

 

Παροιμίες για τους μήνες

Πριν από λίγες  ημέρες, στις αρχές Φεβρουαρίου, πηγαίνοντας  από το Καπανδρίτι στην Αθήνα, πρόσεξα σε ένα χωράφι δεξιά μου μια υπέροχη, ολάνθιστη  αμυγδαλιά!  Είναι αυτή που βλέπετε στη φωτογραφία και που την έβγαλα με το κινητό μου.  Αυτόματα, τότε,  μου ήρθε στον νου η παροιμία: «Ο Φλεβάρης κι αν Φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει».  Έτσι, μου μπήκε η ιδέα να ανεβάσω ποστ με τις παροιμίες για τους μήνες που άκουγα μικρός. Κάποιες από αυτές τις λέγανε οι γονείς μου, κάποιες γενικά οι μεγάλοι, αλλά  μας τις είχε πει και ο Δάσκαλός μας και τις δώδεκα, σαν μάθημα, σε κάποια τάξη του Δημοτικού, Χα, χα, χα… Ναι, ναι, όταν μεγαλώνει κανείς μπορεί να μην θυμάται τι έκανε την προηγούμενη μέρα, αλλά θυμάται όλα τα πολύ παλιά. Έτσι, λοιπόν, κάθισα και έγραψα και τις δώδεκα παροιμίες που ήξερα και που είναι αυτές:

  1. Του Γενάρη το φεγγάρι, ήλιος της ημέρας μοιάζει.
  2. Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
  1. Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης.
  2. Αν κάνει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα,
    χαρά στονε τον γεωργό που ‘χει πολλά σπαρμένα.
  3. Ζήσε  Μάη μου να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι.
  1. Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι.
  1. Ιούλη Αλωνάρη μου, με τα αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια.
  2. Αύγουστε καλέ μου μήνα, να’ σουν δυο φορές το χρόνο.
  1. Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
  1.  Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα ‘χεις.
  2. Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας.
  1. Δεκέμβρης μας επλάκωσε και το κρύο μας φαρμάκωσε.

Εξαιρετικές,  ε; Και πού να δείτε τι γίνεται σε ανάλογα sites στο internet! Όταν έγραψα και τις δώδεκα παροιμές, σκέφτηκα να δω τι γίνeται εκεί γι’ αυτές τις παροιμίες. Ε, λοιπόν, γίνεται χαμός! Όχι 12,  αλλά μάλλον πάνω από 100. Δεν τις μέτρησα γιατί βιαζόμουν να ανεβάσω το post. Αν θέλετε να τις δείτε πηγαίνετε στο site αναζήτησης που χρησιμοποιείτε και γράψτε, «παροιμίες για τους μήνες» και θα δείτε τι γίνεται ανοίγοντας κάποια από αυτά.
Καλό βράδυ.
         Π

 

 

 

Για την εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου

Όπως σας είχα πει σε παλιότερο ποστ, το Σάββατο 27  Ιανουαρίου είχα παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου τού ΠΑΡΑΜΥΘΑ, «Στο Νησί των Τεμπέληδων», στον παιδότοπο του Σούπερ Μάρκετ Θανόπουλος στην Ν. Κηφισιά. Eπειδή  υποσχέθηκα στα παιδάκια που ήταν στην παρουσίαση  να ανεβάσω φωτογραφίες στο μπλογκ μου επειδή θέλανε να πούνε στους φίλους τους ότι γνώρισαν τον Παραμυθά, θα ανεβάσω τρεις φωτογραφίες από αυτές που έβγαλε ένα αγοράκι με το κινητό μου, που του το έδωσα εγώ, πριν αρχίσουμε.  Ο παιδότοπος του πολυκταστήματος, είναι ένας ξεχωριστός χώρος μόνο γα παιδιά, στον δεύτερο όροφο που είναι καφε-εστιατόριο και όπου εκεί βρίσκονταν οι μεγάλοι και… κρυφοκοίταζαν πίσω από το κόκκινο τζάμι του παιδότοπου. Θα ήθελα, και πάλι, να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδάκια και στους γονείς τους για την παρουσία τους και την αγάπη που μου έδειξαν, αλλά και στη διεύθυνση του καταστήματος που μου έδωσε την ευκαιρία για μια τόσο καλή εκδήλωση παρουσίασης.  Και τώρα οι τρείς φωτογραφίες της εκδήλωσης με πολλά ευχαριστώ στον μικρό μου φίλο που τις τράβηξε. (Δεν φοράω γυαλιά γιατί τα είχα ξεχάσει σπίτι … Χα, χα, χα…. Εδώ κόντεψα να ξεχάσω την εκδήλωση, θα μου πείτε….)
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.