Ένα φοβερό δωδεκάχρονο κορίτσι

Λέω να κλείσουμε την φετινή χρονιά, με το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο. Είναι ένα βίντεο με την ομιλία ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού σε διεθνή διάσκεψη του ΟΗΕ για το περιβάλλον και την εξέλιξη, που έγινε το 1992. Τότε, η Cullis Suzuki, στην ηλικία των 12,  μάζεψε χρήματα μαζί με άλλα παιδιά, μέλη της Οικολογικής και Περιβαντολλογικής Οργάνωση, ECO, για να παρευρεθεί στην Παγκόσμια Σύνοδο του ΟΗΕ για το Περιβάλλον, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Εκεί μαζί με άλλα μέλη της ομάδας παρουσίασε στο συνέδριο περιβαλλοντικά θέματα με τον τρόπο που τα βιώνουν οι νέοι και χειροκροτήθηκε από τα μέλη του συνεδρίου όρθια . Σήμερα είναι μία τριανταπεντάχρονη δυναμική ακτιβίστρια περιβαλλοντολόγος, ομιλήτρια, τηλεπαρουσιάστρια και συγγραφέας. Περισσότερες πληροφορίες για αυτήν, μπορείτε – αν θέλετε-  να δείτε κάνοντας κλικ   ΕΔΩ  
Δεν χρειάζεται να κάνω κανένα σχόλιο. Θα δείτε.
Καλή Πρωτοχρονιά, λοιπόν, και πολλά φιλιά.
                                   Π.

 

Η δύναμη του χαμόγελου

Καλησπέρα σε όλους. Καθώς βλέπω όλο και λιγότερο χαμογελαστούς ανθρώπους τον τελευταίο καιρό (ίσως και με το δίκιο τους), αποφάσισα να ανεβάσω ένα βίντεο που είδα στο ίντερνετ και με έκανε να… χαμογελάσω. Πιστεύω ότι το ίδιο θα κάνετε και εσείς αν έχετε την υπομονή  και την περιέργεια να το δείτε έως το τέλος. Κάντε κλικ στο λίνκ που υπάρχει   ΕΔΩ

 Σας φιλώ πολύ. Καλές γιορτές.
                       Π.

 

 

 

Είναι η Αλήθεια κάτι ακίνητο;

Ένας φίλος άφησε – στη σελίδα του facebook για τη δουλειά του Κρισναμούρτι –  ένα ερώτημα για το τι (και εάν) έχει πει  ο Κρισναμούρτι  για τη “Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα”.  Θα γραφτεί μια συγκεκριμενη απάντηση εκεί, αλλά μου έδωσε την ιδέα να ανεβάσω εδώ την τελευταία παράγραφο από το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου που μεταφράζω τώρα, την “ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ’, όπου απαντάει έμμεσα σε αυτό το ερώτημα.
Σας φιλώ
     Π.

“….Έτσι, ένας νους που ψάχνει να βρει την αλήθεια, δεν θα βρει ποτέ την αλήθεια και το μόνο που πρέπει να ψάξει είναι η διαμόρφωσή του. Μπορεί ο νους να παρατηρήσει την αλήθεια ότι το ψάξιμο συνεπάγεται μία δυαδική σύγκρουση και ότι ένας νους που βρίσκεται σε σύγκρουση είναι διαστρεβλωμένος κι έτσι, μάλλον, δεν μπορεί να δει; Και, προφανώς, ένας νους που είναι παγιδευμένος σε τελετουργίες, σε όλο αυτό το «τσίρκο» που γίνεται στο όνομα κάποιας θρησκείας, πραγματικά δεν είναι καθόλου θρησκευόμενος· τρέχει πίσω από διεγέρσεις, συναισθηματισμούς και κάθε μορφή έντονης συγκίνησης. Και μπορεί ένας νους που πραγματικά ερευνάει και είναι πραγματικά σοβαρός, που έχει πάθος να βρει την αλήθεια, μπορεί να παραμερίσει εντελώς όλες τις τελετουργίες, κάθε είδους πίστη, όλη την κίνηση του ψαξίματος;
Μπορείτε, επίσης, να δείτε ότι οι οργανωμένες θρησκείες έχουν χωρίσει τα ανθρώπινα πλάσματα, σε Ινδουιστές, Βουδιστές, Μουσουλμάνους, Χριστιανούς και λοιπά. Εσείς που ακούτε τώρα, είσαστε ελεύθεροι από αυτή τη διαίρεση; Εάν δεν είσαι σοβαρός, εάν δέχεσαι τα πράγματα όπως είναι· εάν δεν βλέπεις τον κίνδυνο ενός διαιρεμένου τρόπου ζωής, τη δυστυχία του, τη σύγχυσή του, την αγωνία του, τότε δρας μηχανικά.  Πρέπει να είσαι σοβαρός. Η ζωή το απαιτεί, επειδή η ζωή έτσι όπως είναι, είναι μια μάχη, μια μιζέρια, ένα μπέρδεμα, και αν πρόκειται να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό είδος ανθρωπότητας, πρέπει κανείς να είναι πολύ, πολύ σοβαρός.
Στο δήθεν ψάξιμο που κάνει κάποιος, παγιδεύεται από τους αυτοαποκαλούμενους γκουρού, που προσφέρουν συστήματα, πρακτικές και μεθόδους για το πώς να φτάσεις στη φώτιση, πώς να φτάσεις σε κάτι που το αποκαλούν Θεό ή οτιδήποτε άλλο. Τώρα: όταν ακολουθείς ένα σύστημα, μια μέθοδο, μία πρακτική, αυτό δεν συνεπάγεται και το να έχεις μία αμετακίνητη κατάληξη; «Κάνε αυτά και θα φτάσεις σ’ εκείνο», σου λένε. Δηλαδή, το «εκείνο» είναι κάτι γνωστό και αμετακίνητο. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά, πολλά, συστήματα λες και η αλήθεια – όπως θέλετε αποκαλέστε το «εκείνο» – είναι μία αμετακίνητη κατάσταση, και έτσι και την έχεις φτάσει όλα τα βάσανά σου τελειώνουν!  Οπότε, εφάρμοζε τις μεθόδους· κάνε ετούτο και θα έχεις «εκείνο». Αυτό είναι ένα από τα προβλήματά σας που τους έχετε αδυναμία, και θα το βρείτε τρομερά δύσκολο να το εγκαταλείψετε.
Αλλά είναι λογικό να νομίζετε ότι ένα σύστημα θα σας οδηγήσει στην Πραγματικότητα; Πρώτα σκεφτείτε το λογικά. Ένα σύστημα συνεπάγεται μέθοδο, πρακτικές, μια διαδικασία που με αυτήν θα «φτάσετε» στην Πραγματικότητα και μια διαδικασία συνεπάγεται χρόνο. Μια διαδικασία προϋποθέτει μια μηχανική καλλιέργεια συνήθειας, κι επομένως  μόνιμη σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε εκείνο που θα έπρεπε να είναι. Αυτή η διαδικασία συνεπάγεται διαστρέβλωση του νου και όχι κατανόηση της όλης δομής του νου, που βασίζεται στη σκέψη. Νομίζουμε, δηλαδή, ότι μέσω μιας διαδικασίας, μέσω χρόνου, θα φτάσουμε σταδιακά σε κάτι που βρίσκεται από πριν εκεί, αμετακίνητο. Τώρα: είναι η Αλήθεια κάτι ακίνητο που σε περιμένει να το πιάσεις ή είναι κάτι ζωντανό κι επομένως δεν έχει κανένα μονοπάτι προς αυτό; Οπότε απαιτεί διαρκή παρατήρηση, αντίληψη όλων συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας, πράγμα που δεν γίνεται μηχανικά….”

 

 

Κάτι από τη σημερινή εκδήλωση

Όπως ξέρετε από το προηγούμενο ποστ, σήμερα έγινε η Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ, στο κεντρικό βιβλιοπωλείο τους. Ήταν φίσκα από κόσμο! Κι εκεί που καθόμουν σε ένα καναπέ, το μάτι μου έπεσε σε ένα βιβλίο που ήταν σε ένα ράφι απέναντί μου και είχε το εξώφυλλο που βλέπετε! Μου έκανε εντύπωση ο τίτλος  και το όλο εξώφυλλο και το ξεφύλλισα. Το εξώφυλλο λέει, με λίγα λόγια, τα πάντα για το περιεχόμενο του βιβλίου.
Και κλείνω αυτό το ποστ με μία φωτογραφία από την είσοδο του Βιβλιοπωλείου όπου μας υποδεχόταν ο Άη-Βασίλης!

Καλό Σαββατοκύριακο.
                  Π.

 

 

Μια πρόσκληση με άλλο θέμα

Για σήμερα σας έχω μία πρόσκληση όχι για προυσίαση του καινούριου βιβλίου του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, όπως σε προηγούμενα ποστς, αλλά με άλλο θέμα: για ένα Χριστουγεννιάτικ πάρτι και με συνάντηση με συγγραφείς των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ στο Βιβλιοπωλείο  στην οδό Εμμ. Μπενάκη. Όσοι μπορείτε ελάτε, κι αν θέλετε πάρτε και τα παιδάκια σας,  θα περάσουν πολύ καλά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                   Π

 

Χρόνια πολλά Πίπη

Σήμερα όπως ξέρετε, γιορτάζουν όσοι και όσες λέγονται: Σπυρίδων, Σπυρίδωνας, Σπύρος, Σπυρέτος, Σπυράκης, Σπυράκος, Σπυρούλα, Σπυρέτα, Σπυρίνα, Σπυριδούλα, Σπυρίδινα, Σπυριδων, Σπυριδωνας, Σπυρος, Σπυρετος, Σπυρακης, Σπυρακος, Σπυρουλα, Σπυρετα, Σπυρινα, Σπυριδουλα, Σπυριδινα και βέβαια και τα… σπυράκια μας. Χα, χα, χα… Θυμήθηκα, λοιπόν, ότι όταν είμαστε μικροί είχα ένα φίλο Σπύρο που τον φώναζα, Πίπη. Και με το που το θυμάμα αυτό, θυμάμαι και την εκπομπή, “Πίπη Φακιδομύτη” που παιζόταν στην Ε.Ρ.Τ. όταν ήμουν υπεύθυνος για τα παιδικά της προγράμματα.  Έτσι μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω ένα μικρό δείγμα της ταινίας, σαν δώρο σε όλες  και όλους γιορτάζουν σήμερα. Αν θέλετε να δείτε και ολόκληρη την ταινία που κρατάει μίαμιση ώρα και κάτι, κάντε κλικ ΕΔΩ.
Χρονια πολλά και καλά.
                Π.

 

 

 

 

Δύο υπέροχα τραγούδια

Μια και οι ευχές για γιορτές κρατάνε 40 ημέρες, έλεγα  να αφήσω το προηγούμενο ποστ 40 ημέρες. Χα, χα, χα… Χθες βράδυ, όμως, παρακολουθώντας μια μουσική εκπομπή στην τηλεόραση άκουσα δύο υπέροχα τραγούδια που με είχαν συγκινήσει στα νιάτα μου. Το ένα είναι του Μάνου Χατζιδάκι σε στίχους Γιώργου Ρούσσου, το τραγούδι, “Θάλασσα Πλατιά” και το άλλο είναι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Γιώργου Σεφέρη, το τραγούδι, “Στο περιγιάλι το κρυφό”. Έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα βίντεο-κλιπ και για τα δύο. Ας ακούσουμε το πρώτο,  τραγουδισμένο από την Δήμητρα Γαλάνη.

Και το δεύτερο τραγούδι του Θεοδωράκη που είναι τραγουδισμένο από τον πρώτο που το έχει πει, από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Ελπίζω να σας άρεσαν και τα δύο.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

Χρόνια πολλά και καλά

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους μας που γιορτάζουμε σήμερα.
Πολλά φιλιά.
      (Ν) Π
Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω από εδώ όλες και όλους που μου στέλνουν από τo πρωί “χρόνια πολλά” με e-mail, με μηνύματα και στις 4 σελίδες μου στο face book και εδώ. 

 

Πάρα πολύ καλά!

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι – όπως θα καταλάβατε όσοι παρακολουθείτε αυτό το μπλογκ- από την παρουσίαση του Σαββάτου στο Βιβλιοπωλείο MONOGRAM, που ανέβασα πρόσκληση γι’ αυτήν στο προηγούμενο ποστ. Πραγματικά πήγε πάρα πολύ καλά, πιο καλά από τις τέσσερις παρουσιάσεις που έχουν γίνει έως τώρα. Και από εδώ, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους “παραμυθομεγαλωμένους” γονείς και τα υπέροχα παιδάκια τους, για την αγάπη, την τρυφερότητα και τη χαρά που μου δώσανε.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
               Π.