Για την ψυχή

Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μικρό κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το «Εσωτερική Επανάσταση». Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

¨…Η ερώτηση που κάνετε είναι  εάν ο νους, η ψυχή δηλαδή,  είναι κάτι ανεξάρτητο από το σώμα· εάν ο νους είναι πέρα από τους στενόμυαλους εθνικιστικούς και θρησκευτικούς περιορισμούς. … Το να ερευνάτε αν υπάρχει μετενσάρκωση της ψυχής, είναι απλώς σαν να ρωτάτε αν  το φεγγάρι είναι κίτρινο τυρί… Βρείτε το οι ίδιοι, όχι σύμφωνα με το τι λέω εγώ, με το τι έχει να πει ο ομιλητής. Ο ομιλητής είναι άνευ σημασίας. Για να το βρείτε αυτό, πρέπει να είστε σε εξαιρετική εγρήγορση και παρατηρητικότητα. Πρέπει να έχετε επίγνωση, ευαισθησία. Καταλαβαίνετε; Το να είσαι πολύ ευαίσθητος σημαίνει να έχεις πολύ νοημοσύνη. Και τότε, θα βρείτε – αν πάτε πολύ, πολύ βαθιά σ’ αυτό – ότι υπάρχει κάτι  που δεν αγγίζεται ποτέ από τη σκέψη ή από το παρελθόν.   Η σκέψη, ξέρετε, είναι ύλη.  Η σκέψη είναι ανταπόκριση της μνήμης και η μνήμη είναι τα ίδια τα εγκεφαλικά κύτταρα· είναι ύλη. Εάν τα εγκεφαλικά κύτταρα μπορούν να είναι εντελώς σιωπηλά, τότε θα βρείτε την απάντηση στο ερώτημα για  την ψυχή. Αλλά το να λες ότι υπάρχει κάτι ή ότι δεν υπάρχει, δεν έχει νόημα. Για να βρεις την απάντηση πρέπει να δώσεις τη ζωή σου σ’ αυτό, όπως δίνεις τη ζωή σου για να καλύψεις τις βιοποριστικές σου ανάγκες, πράγμα για το οποίο ξοδεύεις πολλές ώρες, κάθε μέρα, για πολλά χρόνια. Τι φοβερή σπατάλη! Κι όταν χρειάζεσαι τρομερή ενέργεια, ένα δυνατό πάθος για να βρεις την απάντηση σε ένα ερώτημα, πας και «πίνεις νερό» από τις «πηγές» άλλων, από τις πηγές άλλων ανθρώπων που στην πραγματικότητα είναι ξερές. Πρέπει να είσαι ο ίδιος φως για τον εαυτό σου. Σ’ αυτό υπάρχει ελευθερία. …»

 

 

ΤΙΠΟΤΑ

Ε, ας κάνουμε  κι ένα μουσικό διάλειμμα. Πριν μερικές ημέρες, ήρθε ένας φίλος και μου είπε να δω στο ίντερνετ ένα τραγούδι του Manu Chao -έναν μουσικό που τον ξέρω εδώ και κάμποσα χρόνια- που έχει ένα  υποβρύχιο γύρισμα σαν αυτά που κάνει ο γιος μου ο Κωνσταντίνος. Ήταν το τραγούδι,  «In the moonlight avenue».  Το τραγούδι το λέει μαζί με μια νεαρή Ελληνίδα ηθοποιό, την Κλέλια Ρένεση που είναι αρραβωνιστικιά του και ζει στην Ελλάδα. Σας έχω βάλει διάφορα links αν θέλετε να μάθετε κι άλλα γι’ αυτά που λέω κι αν θέλετε να μάθετε  και γι’ αυτό το ζευγάρι, πηγαίνετε ΕΔΩ .   Το τραγούδι που μου άρεσε, και το ανεβάζω εδώ, δεν είναι αυτό που είδα, αλλά ένα άλλο που το πρόσεξα σε ένα διπλανό κατάλογο, με τίτλο, «Tipota» και που το τραγουδάει μαζί με τον Manu Chao και  η Κλέλια Ρένεση στα Ελληνικά, ενώ το γύρισμα του video clip έχει γίνει σε μια παραλία που φυσάει πάρα πολύ και ακούγεται ο αέρας. Ελπίζω να διασκεδάσετε.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

Τρώγοντας με βρώμικα χέρια

Στο ιντερνετικο περιοδικό   Medical News  που μου στέλνουν, είχε ένα άρθρο που θα το σύστηνα με όλη μου την καρδιά σε όλους τους γονείς και στους δασκάλους. Σας το αντιγράφω εδώ όπως είναι.
Σας φιλώ.
  Π.

Όταν η μητέρα σου φώναζε, «έπλυνες τα χέρια σου;» και επέμενε να το κάνεις πριν φας, κάτι παραπάνω ήξερε.Όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι να πλένουμε τα χέρια μας πριν φάμε. Και όντως, ίσως να το κάνουμε πριν καθίσουμε στο τραπέζι.Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας όμως, οι περισσότεροι δεν είμαστε και τόσο επιμελείς με το απαραίτητο πλύσιμο των χεριών πριν αυτό έρθει σε επαφή με φαγητό. Αρκεί να σκεφτείτε πόσες φορές έχετε φάει κάτι στο χέρι καθώς περπατάτε στο δρόμο ή πόσες φορές έχετε γυρίσει πεινασμένοι στο σπίτι και έχετε φάει κατευθείαν με τα χέρια σας χωρίς πρώτα να κάνετε μια στάση στο μπάνιο. Και δε μιλάμε καν για τις φορές που μασουλάτε κάτι την ώρα που δουλεύετε και παράλληλα πιάνετε το ποντίκι και το πληκτρολόγιο ή τρώτε κάτι με το ίδιο χέρι με το οποίο πριν από λίγο στέλνατε μήνυμα από το κινητό σας.  Αυτό που όλοι, λίγο-πολύ, κάνουμε ασυνείδητα, αλλά χωρίς να καταλαβαίνουμε πόσο επικίνδυνο είναι μπορεί να έχει πολύ τρομακτικές συνέπεις στην υγεία μας.

Μια δασκάλα από τη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών, στην προσπάθεια της να διδάξει στα παιδιά πόσο σημαντική είναι η υγιεινή των χεριών, αποφάσισε να κάνει ένα απλό και αποστομωτικό πείραμα που αποδεικνύει τη δύναμη των μικροβίων και πως αυτά εξαπλώνονται πάνω σε ένα τρόφιμο όταν το ακουμπάμε με άπλυτα χέρια.
«Σε όλους τους φίλους και συναδέλφους, αυτό είναι το πιο αηδιαστικό και ταυτόχρονα κουλ πείραμα. Το έκανα καθώς δίδασκα για τα μικρόβια και πόσο εύκολα αυτά εξαπλώνονται. Παίρνεις τρεις φέτες ψωμί. Τις δείχνεις σε όλα τα παιδιά και ξεκινάς να τις βάζεις κάθε μια σε ένα ξεχωριστό διάφανο σακουλάκι για τρόφιμα», γράφει περιγράφοντας την αρχή της διαδικασίας.
«Την πρώτη την πιάνεις με ένα γάντι και τη βάζεις μέσα γράφοντας απ’ έξω την ένδειξη «Ελεγχόμενο». Στη συνέχεια πλένεις τα χέρια σου και βάζεις και τη δεύτερη φέτα μέσα σε ένα σακουλάκι με την ένδειξη «Καθαρό». Τέλος, παίρνεις την τρίτη φέτα, τη δίνεις σε κάθε παιδί στην τάξη να την πιάσει και τη βάζεις σε ένα τρίτο σακουλάκι με την ένδειξη «Βρώμικο». Παρατήρησε πως θα αλλάξει το ψωμί με την πάροδο των ημερών εξαιτίας των μικροβίων. Ο καλύτερος τρόπος να διδάξεις τη σημασία του να πλένει κανείς τα χέρια του πριν φάει!», προσθέτει αναλύοντας το πανέξυπνο κόλπο της.

 

Για τη θλίψη

Σήμερα λέω να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό,  κι έχει τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση».
Καλό Σαββατοκύριακο.

                    Π.

«…Όταν μείνεις μαζί με τη θλίψη χωρίς να το βάλεις στα πόδια, χωρίς να κάνεις καμιά φυγή, χωρίς να τη διατυπώσεις με λόγια, όταν μένεις απολύτως μαζί της χωρίς καμιά εξωτερική ή εσωτερική κίνηση, τότε τι συμβαίνει; Το έχετε κάνει ποτέ; Φοβάμαι πως όχι. Έχετε μείνει ποτέ μαζί με τη θλίψη, χωρίς να της αντιστέκεστε, χωρίς να προσπαθείτε να ξεφύγετε από αυτήν, χωρίς να ταυτίζεστε μ’ αυτήν, αλλά να δείτε τι συμβαίνει. Όταν μείνεις αποκλειστικά μαζί της τι συμβαίνει;  Τι συμβαίνει όταν μείνεις αποκλειστικά μαζί της χωρίς την παραμικρή κίνηση της σκέψης, χωρίς καμιά κίνηση της σκέψης που να λέει: «Δεν μου αρέσει· πρέπει να ξεφύγω· θέλω ευχαρίστηση· πρέπει να την αποφύγω.»;  Όταν η σκέψη δεν κινείται καθόλου, αλλά αναγνωρίζει την όλη δομή του τι είναι θλίψη, τότε τι συμβαίνει; Από αυτή τη θλίψη έρχεται πάθος. Αν παραμείνεις με οποιοδήποτε γεγονός, ιδίως με το γεγονός της θλίψης, μην αφήνοντας τη σκέψη να περιπλανιέται μακριά της ή  να την εξηγεί ή να ταυτίζεται μαζί της, τότε υπάρχει τρομερή ενέργεια. Και από αυτή την ενέργεια βγαίνει η φλόγα του πάθους. Έτσι η θλίψη φέρνει πάθος – όχι πόθο – και χρειάζεσαι πάθος για να βρεις την αλήθεια. Το κάνετε αυτό;
Υπάρχει, λοιπόν, τέλος της θλίψης ─ που δεν σημαίνει ότι γίνεσαι αδιάφορος, άσπλαχνος. Υπάρχει τέλος της θλίψης,  όταν δεν υπάρχει φυγή απ’ αυτήν και τότε αυτή η ίδια η θλίψη γίνεται η φλόγα του πάθους και αυτό το πάθος έχει συμπόνια, που μπορείς να την βρεις μόνο μέσα από τη φλόγα της θλίψης. Τότε, λοιπόν, με αυτή την ένταση, με αυτό το πάθος, μπορεί κανείς να βρει ποια είναι η ποιότητα του νου που βλέπει την αλήθεια πως οποιαδήποτε λειτουργία της σκέψης – εκτός από τις περιπτώσεις που είναι πρακτικά αναγκαία – δεν φέρνει αρμονία στη ζωή. Το βρίσκεις επειδή έχεις πάθος, έχεις δύναμη, έχεις ενέργεια…»

 

 

Καλή Σχολική χρονιά

Έτσι, για να τιμήσουμε την καινούργια Σχολική χρονιά, είπα να βάλουμε κάτι που να έχει σχέση με παιδιά. Γι’ αυτό και λέω σήμερα να ανεβάσω ένα βίντεο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», που το είχα ανεβάσει πριν έξι χρόνια, αλλά με νοηματική αφήγηση από ειδικό  για κωφούς και βαρήκοους. Έτσι, επειδή αυτή είναι μία από τις ιστορίες που μου αρέσουν πολύ, θα την ανεβάσω και σήμερα για όλους, χωρίς νοηματική αφήγηση. Είναι η ιστορία, «Το βιβλίο με τα παλιά παραμύθια».
Σας φιλώ
    Π.

 

 

 

Τι είναι αγάπη;


Πριν από, σχεδόν, δέκα χρόνια, είχα ανεβάσει ένα post  με τίτλο, «Οι Δάσκαλοί μου όπως λέμε ‘οι φίλοι μου’.»  Αν θέλετε, μπορείτε να το δείτε,  κάνοντας κλικ πάνω στον τίτλο.  Ένας από αυτούς του «Δασκάλους μου» ήταν και ο Καζαντζάκης που προχθές έπεσα, τυχαία, πάνω σε ένα μικρό κείμενό του που μου άρεσε πολύ, κι αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ;
Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη…
Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει.
Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένας…
Σμίγουν οι δύο και γίνοναι ένα. Δεν ξεχωρίζουν…
Το εγώ κι εσύ αφανίζονται.
Αγαπώ θα πει χάνομαι…
Νίκος Καζαντζάκης

 

 

Άντε… γιατί…

Θα μπω στον κανούργιο μήνα με μία φωτογραφία που μου  άρεσε πάρα πολύ και την έκλεψα από τη σελίδα lollipop   family  στο facebook  όπου μπορείτε να πάτε να το δείτε εδώ: https://www.facebook.com/LollipopFamily    Δείτε και την φωτογραφία τώρα.
Καλό μήνα.
       Π.