«Ένα ενιαίο όλο»

Μαζί με αυτήν την υπέροχη ανατολή στα Λαλάρια της Σκιάθου, σκέφτηκα να σας αντιγράψω εδώ το τελευταίο απόσπασμα που μετέφρασα χθες, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι,»Εσωτερική Επανάσταση».
Καλή Εβδομάδα.
       Π

«..Στις δικές μας ζωές, μπορούμε να παρατηρήσουμε πόσο κομματιασμένοι είμαστε από αντικρουόμενες επιθυμίες, από ανταγωνιστικές πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, επιστημονικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Υπάρχει, όμως, κάποια δράση που να μπορεί να ανταποκριθεί ολοκληρωτικά σε κάθε απαίτηση της ζωής χωρίς να είναι η ίδια αντιφατική; Δεν ξέρω αν έχετε κάνει ποτέ μια τέτοια ερώτηση.
Οι περισσότεροι από μας ζούμε μέσα στη δική μας ιδιαίτερη δραστηριότητα και προσπαθούμε να την κάνουμε όσο πιο καλά μπορούμε. Εάν είσαι πολιτικός – και  ελπίζω να μην είστε – τότε η ζωή σου είναι πολύ εξαρτημένη από ψήφους και όλη την ανοησία που υπάρχει στο όνομα της πολιτικής. Εάν είσαι θρησκευόμενος θα έχεις έναν αριθμό από «πιστεύω» ή κάποια μέθοδο διαλογισμού, κι όλα αυτά θα συγκρούονται με την καθημερινή σου ζωή.  Εάν είσαι καλλιτέχνης, ζεις μακριά από όλα αυτά, απορροφημένος στη δική σου ειδική φαντασία, στη δική σου αντίληψη της ομορφιάς και λοιπά. Και αν είσαι επιστήμονας, ζεις στο εργαστήριο ή στο γραφείο σου και οπουδήποτε αλλού, είσαι απλώς ένας καθημερινός άνθρωπος, χωρίς ηθικές αρχές και ανταγωνιστικός. Βλέποντας, λοιπόν, όλο αυτό, που για τους περισσότερους από μας είναι αρκετά οικείο, τι είναι εκείνο που μπορεί να κάνει κανείς για να ανταποκρίνεται τελείως σε κάθε απαίτηση της ζωής κι ωστόσο να παραμένει χωρίς συγκρούσεις μέσα του, να παραμένει ψυχολογικά ένα ενιαίο όλο»;

 

 

 

Διακοπές

Αυτό είναι ένα κομμάτι της θέας που βλέπω στο σπίτι στη Σκιάθο, από το μπαλκόνι όπου γράφω αυτό το post. Φτάσαμε σήμερα το απόγευμα και θα μείνουμε μέχρι τις 24 του μήνα. Από Δευτέρα θα συνεχίσω τη δουλειά μου εδώ. Προς το παρόν να σας ευχηθώ, καλό Σαββατοκύρικο και καλές διακοπές.
Σας φιλώ πολύ
 Π.

 

Οι σημαιοφόροι

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η έκτη Δημοτικού, του 35ου  Δημοτικού Σχολείου Εξαρχείων, από τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, του 1957.  Στην κάτω σειρά με τ’ αγόρια, ο τρίτος από δεξιά είμαι εγώ.   Ο λόγος που ανέβασα αυτή τη φωτογραφία είναι επειδή αυτόν τον καιρό γίνεται πολύ φασαρία για το πώς γίνεται κανείς σημαιοφόρος: επειδή έχει πάρει άριστα ή επειδή έχει βγει με κλήρωση;  Όλο αυτό τον καιρό περιμένω ότι όλο και κάποιος της γενιάς μου ή λίγο μικρότερος, θα βγει να πει πώς διαλέγανε τότε τον σημαιοφόρο στα Σχολεία. Πολύ απλό και λογικό: σημαιοφόρος γινόταν ο πιο ψηλός, πράγμα που εμείς οι κοντύτεροι το θεωρούσαμε φυσιολογικό, βλέποντας πόσο ήταν το κοντάρι της σημαίας. Αν προσέξετε τη φωτογραφία, θα δείτε ότι το αγόρι που κρατάει τη σημαία, είναι το πιο ψηλό. Βέβαια έχει και δύο ψηλά κορίτσια, αλλά τότε στα μικτά σχολεία, σημαιοφόροι ήταν μόνο αγόρια. Πρέπει να πω, ακόμα,  ότι δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι το σύστημα έχει αλλάξει πιο πριν και σημαιοφόροι γίνονταν οι αριστούχοι κι όχι οι πιο ψηλοί. Και πάνω σ’ αυτό σκέφτηκα κάτι που μ’ έκανα να γελάσω πολύ. Φανταστείτε σε μια τάξη να υπάρχει κάποιος που είναι από τη φύση του νάνος και να είναι αυτός ο μοναδικός αριστούχος της τάξης του ή να του πέσει ο κλήρος να γίνει σημαιοφόρος!  Πάνε περίπατο και οι δύο νόμοι, ενώ εξακολουθεί να μην έχει πρόβλημα ο παλιός ο τρόπος επιλογής, του υψηλότερου.
Καλό βράδυ.
Π

«Το Βαλς των Λουλουδιών»

Ψάχνοντας το YOUTUBE  έπεσα τυχαία πάνω σε ένα πολύ ωραίο βίντεο που μου φάνηκε πολύ καλό για ένα Αυγουστιάτικο Σαββατοκύριακο. Το βίντεο βασίζεται πάνω σε ένα κομμάτι του Τσαϊκόφσκι, το «Βαλς των Λουλουδιών», κι έχει γίνει ένα εξαιρετικό μοντάζ εικόνων λουλουδιών.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή εβδομάδα.
                         Π.

 

 

Νεανική ανάμνηση

Δεν ξέρω πώς μου ‘ρθε, τι συνειρμός έγινε που δεν πρόσεξα, και θυμήθηκα ότι στα πάρτυ, στη δεκαετία του ’50,  χορεύαμε ένα υπέροχο ταγκό, το  «Hernando’s Hideaway» (Το κρυσφήγετο του Χερνάντο, που είναι το όνομα ενός μπαρ).  Έψαξα στο ίντερνετ και το βρήκα και μάλιστα στην ίδια εκτέλεση που το χορεύαμε  τότε! Και στην εικόνα έχει και το ίδιο πικάπ που είχα για να παίζει τους δίσκους μου!!  Ε, οπότε δεν ήθελα πιο πολύ και αποφάσα να το ανεβάσω. Και πρώτα τα λόγια για όσους ενδιαφέρονται:

I know a dark secluded place.
A place where no one knows your face.
A glass of wine a fast embrace.
It’s called Hernando’s Hideaway, ole!
All you see are silhouettes.
And all you hear are castanetts.
And no one cares how late it gets.
Not at Hernando’s Hideaway, ole!
:::Instrumental:::
At the Golden Fingerbowl or any place you go.
:::Instrumental:::
You’ll meet your uncle Max and everyone you know.

:::Instrumental:::
But if we go to the spot that I am thinking of,

you will be free, to gaze at me, and talk of love.
Just knock three times and whisper low, that you and I were sent by Joe.
Then Strike a match and you will know you’re in Hernando’s Hideaway, OLE!
:::Instrumental:::
I know a dark secluded place.

A place where no one knows your face.
A glass of wine a fast embrace.
It’s called Hernando’s Hideaway, ole!
:::Instrumental:::
At the Golden Fingerbowl or any place you go.
:::Instrumental:::
You’ll meet your uncle Max and everyone you know.

:::Instrumental:::
But if we go to the spot that I am thinking of

You will be free, to gaze at me, and talk of love.
Just knock three times and whisper low, that you and I were sent by Joe.
Then Strike a match and you will know you’re in Hernando’s Hideaway, OLE!

Και τώρα το βίντεο.
Καλό μήνα
Π.