«Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση»

Αυτή η φωτογραφία με τον Κρισναμούρτι και συνομιλητές του, που μου έστειλαν από την Αμερική, μου θύμησε ότι δεν σας έχω πει για το καινούργιο βιβλίο του  που μεταφράζω, με τίτλο, «Ψυχολογική επανάσταση» και υπότιτλο, «Φέρνοντας μια ριζική αλλαγή στην Ανθρωπότητα».  Έτσι αποφάσισα να σας ανεβάσω τη φωογραφία μαζί με ένα μικρό απόσπασμα από από μια ομιλία του στο Νέο Δελχί το 1970, που είναι από πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«… Πρόκειται, λοιπόν, να ερευνήσουμε μαζί, εάν για τον νου είναι δυνατόν να ζει χωρίς καμιά προσπάθεια κι ωστόσο να λειτουργεί κι όχι να σέρνεται. Η ερώτηση είναι δική σας, όχι δική μου. Εσείς κάνετε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας· δεν σας την κάνω εγώ. Όλα όσα ξέρετε είναι προσπάθεια, αντίσταση, καταπίεση ή το να ακολουθείς κάποιον. Αυτά είναι όλα όσα ξέρετε. Και ρωτάμε εάν είναι δυνατόν ή όχι, ο νους που έχει αποδεχτεί αυτό το σύστημα, αυτή την παράδοση, αυτόν τον τρόπο ζωής, αν μπορεί να σταματήσει να κάνει κάθε προσπάθεια. Θα το ερευνήσουμε μαζί, δεν θα το μάθετε  από μένα. Σας παρακαλώ, καταλάβετέ το αυτό. Δεν θα το μάθετε από τον ομιλητή σε καμιά περίπτωση. Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση· οπότε είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μου. Είναι ξεκάθαρο αυτό;»

 

 

Η γιαγιά μου

Κάποια από τα… «παιδιά» (παραμυθομεγαλωμένα, βέβαια), που μου ευχήθηκαν χρόνια πολλά για τα γενεθλιά μου, μου ζήτησαν να ανεβάσω ένα από τα παλιά βίντεο του «Παραμυθά» από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Έτσι, αποφάσισα να τους κάνω το χατήρι και να ανεβάσω το επεισόδιο με τίτλο, «Η γιαγιά μου».
Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ όλες και όλους σας για τις ευχές σας.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Τρία τέταρτα αιώνα!

Ε, όπως βλέπετε η φωτογραφία είναι από τα χθεσινά μου γενέθλια, όπου συνειδητοποίησα ότι τα 75 που μπήκα είναι τρία τέταρτα ενός αιώνα! Οπότε το «να τα εκατοστήσεις», έχει έρθει κοντά. Πα, πα, πα… Χα, χα, χα… Τα γενέθλια τα γιορτάσαμε στο ίδιο ταβερνάκι στο Καπανδρίτι, όπως και πέρσι. Μόνο που φέτος είχε ορχήστρα και τραγουδιστές που λέγανε παλιά ελληνικά τραγούδια, οπότε το βίντεο που τραβήξαμε δεν έχει και πολύ νόημα γιατί δεν ακουγόμαστε και είναι σαν… αφιέρωμα στον Αττίκ! Χα, χα, χα… Στη φωτογραφία είμαστε η … γνωστή μάγισσα Άιναφετς κι εγώ και τη φωτογραφία την έχει βγάλει ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, που είχε έρθει μαζί με τη φίλη του Κατερίνα.
Θέλω να κλείσω λέγοντας σε όλους σας που μου στείλατε «χρόνια πολλά»  στο face book, με SMS και  mail – και είσαστε συγκινητικά πολλοί – να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις ευχές σας. Θα τα πούμε.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

Γύρισα…

Όπως σας  είπα στο προηγούμενο post, για ένα τετραήμερο ήμουν στο Μπρόκγουντ  Παρκ στην Αγγλία, όπου βρίσκεται το Σχολείο του Κρισναμούρτι και το Κέντρο Κρισναμούρτι όπου στεγάζεται το Krishnamurti Foundation Trust. Όπως σας είχα πει, εκεί έγινε η καθιερωμένη συνάντηση των επιτροπών από όλο τον κόσμο – που γίνεται κάθε δύο χρόνια –  και ασχολούνται με τις διδασκαλίες του Κρισναμούρτι. Το κτίριο της φωτογραφίας στο προηγούμενο post είναι το Σχολείο. Αυτό εδώ,σήμερα, είναι το Κέντρο Κρισναμούρτι, όπου μέναμε και γίνονταν οι καθημερινές συναντήσεις μας. Και λέω να κλείσω το post, με ένα κείμενο από το τελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που κυκλοφόρησε το, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», ένα κείμενο που έχει μια έμμεση σχέση με αυτές τις συναντήσεις.
Καλό βράδυ.
       Π.

Ο αντιπνευματικός κλειστός κύκλος
Η  Σ. Ι. κατάφερε κάποια στιγμή να μου εξηγήσει ότι ένοιωσε κάποια έλλειψη φιλικότητας, κάποια επιφυλακτικότητα, μια έλλειψη ανταπόκρισης από μέρους μου.
Αυτό ειπώθηκε με έμμεσο τρόπο και χρειάστηκε να γίνει πάρα πολύ προκαταρκτική δουλειά, για να βγουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα παράπονά της. Με αργό και υπομονετικό «σκάψιμο» για κάμποσες ώρες, βγήκαν στην επιφάνεια αυτές οι θιγμένες δηλώσεις της για μένα: ότι πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην «εργασία» όταν εργάζονται μαζί κι άλλοι άνθρωποι· ότι πρέπει να υπάρχει ενθάρρυνση και αβίαστη ροή φιλίας ανάμεσα σ’ αυτούς που κάνουν αυτή την «εργασία» και ότι πρέπει να μην έχω ένα κλειστό κύκλο ανθρώπων γύρω μου, ούτε να ενθαρρύνω αυτόν τον κύκλο να έχει εξουσία και λοιπά.
Της εξήγησα ότι δεν υπήρχε κανένας κλειστός κύκλος και ότι αυτή ακριβώς η ιδέα ήταν αήθης και εντελώς αντιπνευματική και ότι εκείνοι που σκέφτηκαν ότι υπήρχε ένας κλειστός κύκλος, το μόνο που ήθελαν ήταν να μπουν σ’ αυτόν, καθώς ένοιωθαν ότι οι ίδιοι ήταν αποκλεισμένοι. Σ’ εκείνους ήταν που υπήρχε αυτό το κτητικό πνεύμα, αποκλεισμού.
Εκείνη το αρνήθηκε αυτό επισημαίνοντας ότι, «δεν υπάρχει καπνός, χωρίς φωτιά» και ότι δεν έχω επίγνωση του αποκλεισμού που κάνω.
Επεσήμανα ότι στις διάφορες χώρες που έχω πάει, έμενα μαζί με άλλους ανθρώπους· αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι έγιναν ένας «κλειστός κύκλος» για εκείνους που είχαν μείνει απ’ έξω επειδή ήθελαν να «ανήκουν» κάπου. Της εξήγησα ότι αυτό το πνεύμα του «κλειστού κύκλου» είναι εντελώς επιζήμιο για την κατανόηση και δεν είχα άγνοια του θέματος· ήταν ένας από τους λόγους που δεν ανήκα ποτέ σε καμιά οργανωμένη θρησκευτική ομάδα και είχα αφήσει ένα τέτοιο οργανισμό. (Τη Θεοσοφική Εταιρία).
Εκείνη επέμενε ξανά ότι δεν είχα επίγνωση αυτού του πνεύματος εκλεκτισμού και διαχωρισμού που υπήρχε μέσα μου και έτσι ενθάρρυνα τον κύκλο μου, την ομάδα μου. Την ευχαρίστησα που μου το επεσήμανε αυτό, το οποίο το είχα σκεφτεί και το είχα ερευνήσει για πολλά χρόνια, αλλά πρέπει κανείς να είναι πάντα προσεκτικός ώστε η αγάπη να μην είναι εκλεκτική.
Λίγα λεπτά αργότερα ξαναπέρασε στην επίθεση με θέμα τη συμπεριφορά μου. Δεν έπρεπε, με ρώτησε, να αναγνωρίζω τη δουλειά συνεργατών που είχαν δουλέψει στο ίδιο επίπεδο με μένα; Επειδή αυτή η αναγνώριση θα δυνάμωνε τη διάδοση του έργου;
Ένοιωσα ότι αυτό ήταν η ουσία του ζητήματος. Της είπα, λοιπόν, ότι η ύψιστη πραγματικότητα ανήκει σε όλους, όπως η γη και ο ουρανός, και κανείς –ευτυχώς- δεν μπορεί να την μονοπωλήσει· και το πνεύμα ακριβώς της ιδιοκτησίας της, της κατοχής της, δείχνει την έλλειψή της κι ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει, να ελευθερώσει έναν άλλον, από τη θλίψη· ότι ο καθένας μόνος του πρέπει να ανακαλύψει αυτή την ύψιστη σοφία· ότι δεν μπορεί κανείς να προσκαλέσει ή να εμποδίσει κάποιον να την μοιραστεί· δεν υπάρχει γκουρού ή δάσκαλος που μπορεί να αποκαλύψει την ομορφιά της και την απεραντοσύνη της. Το να ζητάς αναγνώριση στην κατανόηση κάποιου είναι το δέχεσαι την αυθεντία σε ζητήματα όπου το πνεύμα της αυθεντίας και η ενθάρρυνσή της, είναι η έσχατη άρνηση του πραγματικού. Εκείνος που αναζητάει την αλήθεια πρέπει να αντιλαμβάνεται εκείνον που κάνει την αυθεντία και να τον αποφεύγει. Για να συνειδητοποιήσεις το υπέρτατο, το όλο, πρέπει να υπάρχει ταπεινοφροσύνη, και η ταπεινοφροσύνη δεν συμβαδίζει με την επιθυμία για αναγνώριση. Στη συνειδητοποίηση εκείνου που είναι πραγματικό, δεν υπάρχει ούτε μικρό ούτε μεγάλο, επειδή για εκείνο, το μικρό και το μεγάλο είναι ένα.

 

Φεύγω για λίγο…

Αύριο φεύγω για Αγγλία. Πάω στο Μπρόκγουντ Παρκ, που το βλέπετε στη φωτογραφία και όπου βρίσκεται το Krishnamurti Foundation Trust. Εκεί θα γίνει η συνάντηση, που γίνεται κάθε δύο χρόνια. μελλών από επιτροπές που ασχολούνται με τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, σε όλο τον κόσμο. Αποφάσισα να μην πάρω μαζί μου το κομπιούτερ μου για μία… αποτοξίνωση. Γυρνάω Δευτέρα και θα τα πούμε από Τρίτη.
Καλό βράδυ.
Φιλιά
 Π.