«Ουδέν κακόν αμιγές καλού»

Πριν λίγες μέρες, έβλεπα μία ταινία στην τηλεόραση, με θέμα της έναν τύπο που έφερνε γρουσουζιά σε όποιον τον πλησίαζε και στον εαυτό του. Στο τέλος μία κοπέλλα που ήταν έτοιμη να τον παντρευτεί, σταμάτησε το γάμο γιατί της είχε φέρει γρουσουζιά σε μια δουλειά της, που όμως την άλλη μέρα έμαθε ότι η δουλειά τελικά πήγε καλύτερα από ότι περίμενε κι αυτό οφειλόταν σε κάτι που είχε σχέση με τον «γρουσούζη». Κι εκεί στο τέλος της ταινίας, όταν παντρεύτηκαν τελικά,  τους λέει κάποιος: «μια κακοτυχία μπορεί να φέρει μια καλοτυχία», ή  κάτι τέτοιο. Και τότε μου ήρθε στον νου το αρχαίο μας ρητό, «ουδέν κακόν αμιγές καλού» και ατάκα, θυμήθηκα μια ιστορία σαν παραμύθι που είχα διαβάσει κάποτε κι αποφάσισα να σας την ανεβάσω, γιατί δείχνει πεντακάθαρα τη σοφία του αρχαίου ελληνικού ρητού.
Καλή εβδομάδα.
 Π. 

Κάποτε,  στην Αφρική, ήταν ένας βασιλιάς που είχε ένα φίλο κολλητό με τον οποίο είχαν μεγαλώσει μαζί .  Αυτός ο φίλος είχε την συνήθεια σε κάθε περίσταση καλή ή κακή να λέει : « Καλό αυτό » . 
Μια μέρα  πήγαν  οι δυο τους για κυνήγι και ο φίλος ανέλαβε να ετοιμάσει τα όπλα. Αλλά έκανε ένα σοβαρό λάθος και όταν ο βασιλιάς πήρε το όπλο , αυτό εκπυρσοκρότησε και εκείνος έχασε τον αντίχειρά του. Βλέποντας την κατάσταση ο φίλος είπε ως συνήθως : « Καλό αυτό ! » και ο βασιλιάς θυμωμένος απάντησε: « Όχι δεν είναι καθόλου καλό » και τον έστειλε φυλακή. Μετά από ένα χρόνο, ο βασιλιάς πήγε πάλι για κυνήγι σε μιαν άγνωστη περιοχή με άλλους φίλους του. Όμως, τους συνέλαβαν κανίβαλοι και τους φυλάκισαν για να τους μαγειρέψουν. Όταν οι κανίβαλοι ετοίμαζαν τον βασιλιά για να τον φάνε, παρατήρησαν ότι του έλειπε ο ένας αντίχειρας. Επειδή ήταν προληπτικοί και απέφευγαν να φάνε κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής, τον άφησαν ελεύθερο και μαγείρεψαν όλους τους άλλους. 
Όταν επέστρεψε ο βασιλιάς στο ανάκτορό του, θυμήθηκε το γεγονός με το ατύχημα όπου έχασε τον αντίχειρά του και μετάνιωσε για την συμπεριφορά του στον φίλο του. Τον απελευθέρωσε αμέσως και τον προσκάλεσε στα ανάκτορα. Του είπε όλα τα γεγονότα και του λέει: «Είχες δίκιο, ήταν καλό που έχασα τον αντίχειρά μου. Λυπάμαι που σε έστειλα στην φυλακή για τόσο καιρό, ήταν πολύ κακό αυτό που σου έκανα ». 
« Όχι , ήταν καλό » απάντησε ο φίλος του.
« Μα τι εννοείς;» ρωτάει ο βασιλιάς. «Πώς μπορεί να ήταν καλό που έκλεισα εσένα, τον φίλο μου, στην φυλακή για ένα χρόνο ;». 
« Μα αν δεν ήμουν φυλακή θα ήμουν μαζί σου, οπότε εμένα θα με είχαν φάει», απάντησε ο φίλος του βασιλιά.

 

 

 

Ο παρατηρητής

Στο προηγούμενο post, για το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που βλέπετε το εξώφυλλο του στην Αγγλική έκεδοση, με τίτλο «Εσωτερική Επανάσταση»,  έγιναν κάποια σχόλια σχετικά με την παρατήρηση και με αυτά αφορμή, σκέφτηκα να ανεβάσω άλλο ένα μικρό κομμάτι του βιβλίου, όπου ο Κρισναμούρτι μιλάει για την παρατήρηση.
Καλό βράδυ
       Π.

«…Πώς θα παρατηρήσει πραγματικά ο νους αυτό που είναι; Τώρα: αυτό που είναι,  είναι ότι τα ανθρώπινα πλάσματα είναι βίαια. Μπορούμε να το εξηγήσουμε, να βρούμε τις αιτίες γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα έγιναν βίαια. Αυτό είναι αρκετά απλό και μπορεί κανείς να το παρατηρήσει εύκολα. Βλέπει κανείς τη βία στα ζώα και καθώς προερχόμαστε από τα ζώα, είμαστε επιθετικοί, είμαστε βίαιοι και εν μέρει εξαιτίας της κουλτούρας στην οποία ζούμε, για την οποία εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Είμαστε, λοιπόν, πραγματικά βίαιοι. Τώρα: πώς παρατηρεί ο  νους αυτό το γεγονός, που είναι η βία; Πώς το παρατηρείτε; Θυμώνετε, ζηλεύετε, είστε φθονεροί, σκληρόκαρδοι. Πώς το παρατηρείτε αυτό το γεγονός της βίας; Το παρατηρείτε σαν ένας παρατηρητής που παρατηρεί κάτι; Αυτό είναι διαίρεση. Υπάρχει ένας παρατηρητής που παρατηρεί τη βία του; Πώς την παρατηρείτε; Ή είναι η παρατήρησή σας, μια πλήρης ενοποιημένη διαδικασία στην οποία δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο; Τι συμβαίνει; Παρατηρείτε το γεγονός ότι είστε βίαιοι, άπληστοι, φθονεροί, διαχωρίζοντας τον εαυτό σας από το γεγονός, έτσι ώστε ο παρατηρητής να λέει ότι είναι διαφορετικός από εκείνο που παρατηρεί; Ή βλέπετε το θυμό, τη ζήλια, τη βία, ως ένα κομμάτι του παρατηρητή, οπότε βλέπετε ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο; Το βλέπετε αυτό; Αν δείτε ότι δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα σε εκείνο που παρατηρεί ο παρατηρητής και σ’ αυτόν, δηλαδή ότι ο θυμός, η ζήλια και λοιπά, είναι μέρος του παρατηρητή, τότε μπαίνει τέλος στη σύγκρουση…»

 

 

«Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση»

Αυτή η φωτογραφία με τον Κρισναμούρτι και συνομιλητές του, που μου έστειλαν από την Αμερική, μου θύμησε ότι δεν σας έχω πει για το καινούργιο βιβλίο του  που μεταφράζω, με τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση» και υπότιτλο, «Φέρνοντας μια ριζική αλλαγή στην Ανθρωπότητα».  Έτσι αποφάσισα να σας ανεβάσω τη φωογραφία μαζί με ένα μικρό απόσπασμα από από μια ομιλία του στο Νέο Δελχί το 1970, που είναι από πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«… Πρόκειται, λοιπόν, να ερευνήσουμε μαζί, εάν για τον νου είναι δυνατόν να ζει χωρίς καμιά προσπάθεια κι ωστόσο να λειτουργεί κι όχι να σέρνεται. Η ερώτηση είναι δική σας, όχι δική μου. Εσείς κάνετε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας· δεν σας την κάνω εγώ. Όλα όσα ξέρετε είναι προσπάθεια, αντίσταση, καταπίεση ή το να ακολουθείς κάποιον. Αυτά είναι όλα όσα ξέρετε. Και ρωτάμε εάν είναι δυνατόν ή όχι, ο νους που έχει αποδεχτεί αυτό το σύστημα, αυτή την παράδοση, αυτόν τον τρόπο ζωής, αν μπορεί να σταματήσει να κάνει κάθε προσπάθεια. Θα το ερευνήσουμε μαζί, δεν θα το μάθετε  από μένα. Σας παρακαλώ, καταλάβετέ το αυτό. Δεν θα το μάθετε από τον ομιλητή σε καμιά περίπτωση. Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση· οπότε είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μου. Είναι ξεκάθαρο αυτό;»

 

 

Η γιαγιά μου

Κάποια από τα… «παιδιά» (παραμυθομεγαλωμένα, βέβαια), που μου ευχήθηκαν χρόνια πολλά για τα γενεθλιά μου, μου ζήτησαν να ανεβάσω ένα από τα παλιά βίντεο του «Παραμυθά» από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Έτσι, αποφάσισα να τους κάνω το χατήρι και να ανεβάσω το επεισόδιο με τίτλο, «Η γιαγιά μου».
Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ όλες και όλους σας για τις ευχές σας.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Τρία τέταρτα αιώνα!

Ε, όπως βλέπετε η φωτογραφία είναι από τα χθεσινά μου γενέθλια, όπου συνειδητοποίησα ότι τα 75 που μπήκα είναι τρία τέταρτα ενός αιώνα! Οπότε το «να τα εκατοστήσεις», έχει έρθει κοντά. Πα, πα, πα… Χα, χα, χα… Τα γενέθλια τα γιορτάσαμε στο ίδιο ταβερνάκι στο Καπανδρίτι, όπως και πέρσι. Μόνο που φέτος είχε ορχήστρα και τραγουδιστές που λέγανε παλιά ελληνικά τραγούδια, οπότε το βίντεο που τραβήξαμε δεν έχει και πολύ νόημα γιατί δεν ακουγόμαστε και είναι σαν… αφιέρωμα στον Αττίκ! Χα, χα, χα… Στη φωτογραφία είμαστε η … γνωστή μάγισσα Άιναφετς κι εγώ και τη φωτογραφία την έχει βγάλει ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, που είχε έρθει μαζί με τη φίλη του Κατερίνα.
Θέλω να κλείσω λέγοντας σε όλους σας που μου στείλατε «χρόνια πολλά»  στο face book, με SMS και  mail – και είσαστε συγκινητικά πολλοί – να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις ευχές σας. Θα τα πούμε.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

Γύρισα…

Όπως σας  είπα στο προηγούμενο post, για ένα τετραήμερο ήμουν στο Μπρόκγουντ  Παρκ στην Αγγλία, όπου βρίσκεται το Σχολείο του Κρισναμούρτι και το Κέντρο Κρισναμούρτι όπου στεγάζεται το Krishnamurti Foundation Trust. Όπως σας είχα πει, εκεί έγινε η καθιερωμένη συνάντηση των επιτροπών από όλο τον κόσμο – που γίνεται κάθε δύο χρόνια –  και ασχολούνται με τις διδασκαλίες του Κρισναμούρτι. Το κτίριο της φωτογραφίας στο προηγούμενο post είναι το Σχολείο. Αυτό εδώ,σήμερα, είναι το Κέντρο Κρισναμούρτι, όπου μέναμε και γίνονταν οι καθημερινές συναντήσεις μας. Και λέω να κλείσω το post, με ένα κείμενο από το τελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που κυκλοφόρησε το, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», ένα κείμενο που έχει μια έμμεση σχέση με αυτές τις συναντήσεις.
Καλό βράδυ.
       Π.

Ο αντιπνευματικός κλειστός κύκλος
Η  Σ. Ι. κατάφερε κάποια στιγμή να μου εξηγήσει ότι ένοιωσε κάποια έλλειψη φιλικότητας, κάποια επιφυλακτικότητα, μια έλλειψη ανταπόκρισης από μέρους μου.
Αυτό ειπώθηκε με έμμεσο τρόπο και χρειάστηκε να γίνει πάρα πολύ προκαταρκτική δουλειά, για να βγουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα παράπονά της. Με αργό και υπομονετικό «σκάψιμο» για κάμποσες ώρες, βγήκαν στην επιφάνεια αυτές οι θιγμένες δηλώσεις της για μένα: ότι πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην «εργασία» όταν εργάζονται μαζί κι άλλοι άνθρωποι· ότι πρέπει να υπάρχει ενθάρρυνση και αβίαστη ροή φιλίας ανάμεσα σ’ αυτούς που κάνουν αυτή την «εργασία» και ότι πρέπει να μην έχω ένα κλειστό κύκλο ανθρώπων γύρω μου, ούτε να ενθαρρύνω αυτόν τον κύκλο να έχει εξουσία και λοιπά.
Της εξήγησα ότι δεν υπήρχε κανένας κλειστός κύκλος και ότι αυτή ακριβώς η ιδέα ήταν αήθης και εντελώς αντιπνευματική και ότι εκείνοι που σκέφτηκαν ότι υπήρχε ένας κλειστός κύκλος, το μόνο που ήθελαν ήταν να μπουν σ’ αυτόν, καθώς ένοιωθαν ότι οι ίδιοι ήταν αποκλεισμένοι. Σ’ εκείνους ήταν που υπήρχε αυτό το κτητικό πνεύμα, αποκλεισμού.
Εκείνη το αρνήθηκε αυτό επισημαίνοντας ότι, «δεν υπάρχει καπνός, χωρίς φωτιά» και ότι δεν έχω επίγνωση του αποκλεισμού που κάνω.
Επεσήμανα ότι στις διάφορες χώρες που έχω πάει, έμενα μαζί με άλλους ανθρώπους· αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι έγιναν ένας «κλειστός κύκλος» για εκείνους που είχαν μείνει απ’ έξω επειδή ήθελαν να «ανήκουν» κάπου. Της εξήγησα ότι αυτό το πνεύμα του «κλειστού κύκλου» είναι εντελώς επιζήμιο για την κατανόηση και δεν είχα άγνοια του θέματος· ήταν ένας από τους λόγους που δεν ανήκα ποτέ σε καμιά οργανωμένη θρησκευτική ομάδα και είχα αφήσει ένα τέτοιο οργανισμό. (Τη Θεοσοφική Εταιρία).
Εκείνη επέμενε ξανά ότι δεν είχα επίγνωση αυτού του πνεύματος εκλεκτισμού και διαχωρισμού που υπήρχε μέσα μου και έτσι ενθάρρυνα τον κύκλο μου, την ομάδα μου. Την ευχαρίστησα που μου το επεσήμανε αυτό, το οποίο το είχα σκεφτεί και το είχα ερευνήσει για πολλά χρόνια, αλλά πρέπει κανείς να είναι πάντα προσεκτικός ώστε η αγάπη να μην είναι εκλεκτική.
Λίγα λεπτά αργότερα ξαναπέρασε στην επίθεση με θέμα τη συμπεριφορά μου. Δεν έπρεπε, με ρώτησε, να αναγνωρίζω τη δουλειά συνεργατών που είχαν δουλέψει στο ίδιο επίπεδο με μένα; Επειδή αυτή η αναγνώριση θα δυνάμωνε τη διάδοση του έργου;
Ένοιωσα ότι αυτό ήταν η ουσία του ζητήματος. Της είπα, λοιπόν, ότι η ύψιστη πραγματικότητα ανήκει σε όλους, όπως η γη και ο ουρανός, και κανείς –ευτυχώς- δεν μπορεί να την μονοπωλήσει· και το πνεύμα ακριβώς της ιδιοκτησίας της, της κατοχής της, δείχνει την έλλειψή της κι ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει, να ελευθερώσει έναν άλλον, από τη θλίψη· ότι ο καθένας μόνος του πρέπει να ανακαλύψει αυτή την ύψιστη σοφία· ότι δεν μπορεί κανείς να προσκαλέσει ή να εμποδίσει κάποιον να την μοιραστεί· δεν υπάρχει γκουρού ή δάσκαλος που μπορεί να αποκαλύψει την ομορφιά της και την απεραντοσύνη της. Το να ζητάς αναγνώριση στην κατανόηση κάποιου είναι το δέχεσαι την αυθεντία σε ζητήματα όπου το πνεύμα της αυθεντίας και η ενθάρρυνσή της, είναι η έσχατη άρνηση του πραγματικού. Εκείνος που αναζητάει την αλήθεια πρέπει να αντιλαμβάνεται εκείνον που κάνει την αυθεντία και να τον αποφεύγει. Για να συνειδητοποιήσεις το υπέρτατο, το όλο, πρέπει να υπάρχει ταπεινοφροσύνη, και η ταπεινοφροσύνη δεν συμβαδίζει με την επιθυμία για αναγνώριση. Στη συνειδητοποίηση εκείνου που είναι πραγματικό, δεν υπάρχει ούτε μικρό ούτε μεγάλο, επειδή για εκείνο, το μικρό και το μεγάλο είναι ένα.

 

Φεύγω για λίγο…

Αύριο φεύγω για Αγγλία. Πάω στο Μπρόκγουντ Παρκ, που το βλέπετε στη φωτογραφία και όπου βρίσκεται το Krishnamurti Foundation Trust. Εκεί θα γίνει η συνάντηση, που γίνεται κάθε δύο χρόνια. μελλών από επιτροπές που ασχολούνται με τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, σε όλο τον κόσμο. Αποφάσισα να μην πάρω μαζί μου το κομπιούτερ μου για μία… αποτοξίνωση. Γυρνάω Δευτέρα και θα τα πούμε από Τρίτη.
Καλό βράδυ.
Φιλιά
 Π.