Γεννημένος κομπιουτεράς

Αυτό που θα δείτε στο βίντεο που μου έστειλαν είναι απίστευτο! Και γέλασα, αλλά και εντυπωσιάστηκα! Ακόμα κι αν το έχουν στήσει, και πάλι το παιδάκι είναι απίστευτο! Επειδή το βίντεο είναι κλειδωμένο εκεί που το έχουν ανεβάσει έβαλα μόνο το link του. Κάντε κλικ  ΕΔΩ και θα το δείτε.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

«Μεσαιωνικό τοπίο»

Στα δέκα χρόνια που έχω αυτό το blog, μόλις δύο χρονιές έβαλα post για την επέτειο της Δικτατορίας της 21 Απριλίου 1967, καθώς είναι από τις πολύ δυσάρεστες περιπτώσεις στη ζωή μου. Ούτε σήμερα ήθελα να γράψω κάτι σχετικό, παρόλο που φέτος κλείνει μισός αιώνας (!!!) από τότε που έγινε. Αλλά ψάχνοντας να βρω τι έχω γράψει γι’ αυτήν εδώ, βήκα  2 παλιά posts που έχουν ποιήματά μου γραμμένα  γι’ αυτήν τη μέρα, Το 2008  και το 2010. Και για μεγάλη μου έκπληξη, ανακάλυψα ότι ένα από αυτά τα ποιήματα, γραμμένο το 1968, (στα 25 μου) μιλάει για εκείνο που που θα έκανα επαγγελματικά  στη ζωή μου μετά από λίγα χρόνια και μέχρι σήμερα!   Ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά το πέσιμο της δικτατορίας, τον Οκτώβριο του 1975, άρχισα να κάνω ραδιοφωνική εκπομπή για παιδιά στην ΕΡΤ! Από τότε, ό,τι κάνω έχει στόχο τα παιδιά. Διαβάζοντας το ποίημα που το ανέβασα εδώ θα καταλάβετε. Η φωτογραφία έχει σχέση με αυτό το ποίημα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ
Π.

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
Μοιάζει σαν να ‘γινε σεισμός!
Στα δυο ανοίχτηκε η γη
κι  ορμήσανε τα τέρατα
που μέσα της είχανε κρυφτεί.
Κάτι άντρες μ’ έξι γλώσσες
και χέρια κολλημένα στα πλευρά,
σπάζουν συνέχεια τις μέσες τους,
σκύβοντας το κεφάλι χαμηλά.
Μάτια που σε κοιτούν νεκρά.

Και στη γωνιά,
εκείνο το παιδί με το μπαλόνι,
τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
δεν ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει.

Έπρεπε να ‘χω αφήσει
την πόλη από το πρωί,
νύχτωσε όμως κι έμενα
στην ίδια θέση που ‘χα ‘ρθει.
Επάνω στη βαλίτσα μου
όλη μέρα καθιστός,
ολόκληρη τη μέρα εκεί
με πίεζε ο σταθμός.
Στις άμαξες που φεύγανε
Δεν ήθελα να μπω.
«Εδώ θα μείνω», έλεγα,
«να ζωγραφίσω  ό,τι μπορώ,
για ‘κείνο το παιδί με το μπαλόνι,
που τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
χωρίς να ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει».

 

«Σε μια στοίβα καλαμιές»

Για σήμερα έχω κάτι που με συγκίνησε πολύ και που το ανακάλυψα κι αυτό, όπως τόσα άλλα, τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο στο ίντερνετ. Ανακάλυψα ένα τραγούδι που το άκουσα για πρώτη φορά. Είναι το «Σε μια στοίβα καλαμιές» με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Τάκη Μουσαφίρη και είναι το μόνο ελληνικό λαϊκό τραγούδι που έχει σαν φόντο του κάτι μεταφυσικό!!! Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Διαβάστε τους στίχους  κι ακούστε μετά τον Μητροπάνο να το λέει σε μια εξαιρετική ερμηνεία.
Καλό βράδυ.
Π.

Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
και έβλεπα από την αρχή πως ξαναγεννήθηκα
πως ξαναγεννήθηκα

Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
να `μενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές

Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
σαν με ξύπνησε η βροχή αχ πόσο λυπήθηκα
αχ πόσο λυπήθηκα

Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
να `μενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές

 

 

 

Ένας παιδικός… «έρωτας»

Για το σημερινό post παιδεύτηκα πολύ για να αποφασίσω, αν θα το βάλω ή όχι. Τελικά το ανέβασα. Αν δεν αντέχετε κείμενα που έχουν σχέση με τον θάνατο, κλείστε το post  τώρα. Το μαρμάρινο κεφάλι που βλέπετε, είναι ενός κοριτσιού 18 χρονών. Όμως ας πάρω, καλύτερα, τα πράγματα από την αρχή.

Σε ένα άρθρο από κάποιο περιοδικό του internet που μου έστειλαν, είχε στα δεξιά, εικόνες κι από άλλα άρθρα, και μία από αυτές ήταν η φωτογραφία που βλέπετε. Είναι από το άγαλμα της Σοφίας Αφεντάκη, που βρίσκεται στο Πρώτο  Νεκροταφείο Αθηνών. Το είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου, όταν ήμουν εκεί κάπου στα 9 με 12. Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα εκεί εξ αιτίας του θανάτου κάποιου μέλους της οικογένειας του πατέρα μου, που έχει ιδιόκτητο τάφο εκεί, έως σήμερα. Μπαίνοντας στο νεκροταφείο, μετά από λίγο, πέρασα από έναν τάφο που είχε το άγαλμα του κοριτσιού που βλέπετε. Ένοιωσα, αν και μικρό παιδί, να μου ‘ρχεται ένα έντονο αίσθημα ομορφιάς και σταμάτησα.

«Είναι η Ωραία Κοιμωμένη του Γιαννούλη Χαλεπά», άκουσα τη μητέρα μου να μου λέει πλησιάζοντάς με. Πλησίασα το άγαλμα και κοίταξα το πρόσωπο του κοριτσιού κι ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Δεν άντεξα και ακούμπησα το μαρμάρινο πρόσωπο. «Έλα, Νίκο, φύγε από ΄κει», με μάλωσε η μητέρα μου, ενώ εγώ ένοιωθα σαν ερωτευμένος με το «κορίτσι». Από τότε και μέχρι σήμερα, κάθε φορά που πάω στο Πρώτο, για την κηδεία κάποιου συγγενικού προσώπου, καθώς το άγαλμα είναι στο δρόμο μας, πάντα σταματάω και το κοιτάζω με ένα είδος τρυφερότητας, αλλά και κάποιου θαυμασμού για την δουλειά τού γλύπτη .
Και καθώς τα θυμήθηκα και τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ξαφνικά μου ήρθε στο νου κάτι που είχε πει ο Κρισναμούρτι για την πρώτη επίσκεψη  που είχε κάνει  στην Ακρόπολη την πρώτη φορά που ήρθε στην Αθήνα, το 1930. Είχε πει:  «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου βλέπετε!!! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου ‘κλεψε το μυαλό και την καρδιά».
Ε, λοιπόν, είναι η πρώτη φορά που ένοιωσα με όλη μου την καρδιά, αυτά τα λόγια του Κρισναμούρτι, καθώς είχε ζωντανέψει μέσα μου η ανάμνηση για κάτι παρόμοιο. Κι έτσι, μου μπήκε και η ιδέα να ανεβάσω ετούτο το post. Αυτά… Και θα κλείσω με μια ωραία φωτογραφία του αγάλματος που βρήκα στο internet, όπου -αν θέλετε να ψάξετε- υπάρχουν αρκετά κείμενα για τον Γιαννούλη Χαλεπά και την «Ωραία Κοιμωμένη» του.
Σας φιλώ πολύ
Καλή εβδομάδα
  Π.

 

 

«Σμαρώ»

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε είναι το εξώφυλλο του καινούργιου βιβλίου της φίλης μου, της  Δέσποινας Χατζή, που έχει τίτλο, «Σμαρώ» και υπότιτλο,  «Από τον Βόσπορο στον Σηκουάνα».  Το βιβλίο αυτό, είναι βασικά μια ιστορική, πολιτικοκοινωνινική παρουσίαση μιας εποχής που σημάδεψε τον ελληνισμό. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η βασική σχέση μου με το βιβλίο, καθώς είναι μια σύνδεση με τις ρίζες μου, από την πλευρά της μητέρας μου που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου εκείνη μαζί με τις τρεις αδελφές της και τον αδελφό της, άφησαν την Πόλη και ήρθαν ως μικρά και νέα παιδιά, γύρω στο 1922, για να ζήσουν στην Αθήνα. Πριν μερικά χρόνια, έχω γράψει εδώ δυο-τρία posts για την μητέρα μου και την Κωνσταντινούπολη. Ένα από αυτά μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Το περιεχόμενο του βιβλίου, είναι εξαιρετικό σαν το εξώφυλλό του. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Και θα κλείσω αυτό το post, βάζοντας εδώ το κείμενο που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, για να πάρετε μια ιδέα της ιστορίας.
Καλά να περάσετε το Πάσχα.
Σας φιλώ
 Π.

«Κωνσταντινούπολη 1953. Η νεαρή Ζαππίδα, Σμαρώ Παπάζογλου γοητεύεται απ’ το αιρετικό πνεύμα του τριαντάχρονου καθηγητή και λογοτέχνη Κωνσταντίνου Βαΐτση κι εκείνος από το απαιτητικό μυαλό της. Αναπόφευκτα ένας δυνατός έρωτας γεννιέται. Η ζωή του καθηγητή όμως μοιάζει να έχει οφθαλμοφανή κενά. Η έντεχνη σιωπή του καθώς και τα αλλεπάλληλα ταξίδια του στο Παρίσι κινούν υποψίες στην οικογένεια Παπάζογλου.
Τα φρικαλέα γεγονότα της 6ης Σεπτεμβρίου του ’55 αλλάζουν ριζικά τη ζωή της οικογένειας στην Πόλη. Οι ξέγνοιαστες διακοπές στα Πριγκιποννήσια, οι βεγγέρες, οι χοροί και ο υδάτινος κόσμος των χαμάμ μοιάζουν παρελθόν. Η μνήμη πονά σαν ανοιχτό τραύμα. Έρωτες ανατρέπονται, αποφάσεις αλλάζουν, πεποιθήσεις κλονίζονται, ενώ ένας βίαιος και ατυχής γάμος οδηγεί τη Σμαρώ στην εξαφάνιση.
Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά ο γιος της, Μηνάς Βογιατζόγλου, αναζητά τα ίχνη της. Την προσωπική του έρευνα ενισχύει η στενή του φίλη, η Ελληνογαλλίδα ηθοποιός, Αρλέτ Μαρσέν. Ανακαλύπτοντας ένα κομμάτι του παζλ θα οδηγηθούν στο Παρίσι μισό αιώνα πίσω. Τι απέγινε η Σμαρώ και ο νεανικός της έρωτας και ποια η σχέση της με το Παρίσι;
«Ένα κοσμοπολίτικο μυθιστόρημα με αναφορές στη ζωή των Ελλήνων της Πόλης και στο Παρίσι της τέχνης και της διανόησης, αναδεικνύοντας καρέ καρέ την αξία των γραμμάτων και του πολιτισμού».

 

 

ΕΠΟΧΕΣ

Σήμερα το πρωί, αγοράζοντας  την Κυριακάτικη εφημερίδα μου, έπεσε το μάτι μου πάνω σε κάτι που μου ξύπνησε μνήμες των νιάτων μου – από τα 20 έως τα 24! Μια άλλη Κυριακάτικη εφημερίδα, είχε προσφορά το περιοδικό  ΕΠΟΧΕΣ  που βλέπετε στη φωτογραφία και που κυκλοφορούσε από τον Μάιο του 1963 έως τον Απρίλιο του 1967,  που έκλεισε λόγω της Δικτατορίας της 21 Απριίου. Όπως έγραφε  στο εξώφυλλο, ήταν μία «Μηνιαία έκδοση πνευματικού προβληματισμού και γενικής παιδείας».  Διευθυντής του περιοδικού ήταν ο Άγγελος Τερζάκης, που υπήρξε Δάσκαλός μου στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπως σας έχω πει πριν καιρό στο ποστ, «Οι Δάσκαλοί μου όπως λέμε οι φίλοι μου», όπου αν θέλετε μπορείτε να πάτε να το δείτε κάνοντας κλικ πανω στον τίτλο.
Βέβαια, αγόρασα αμέσως την εφημερίδα με τις ΕΠΟΧΕΣ και είδα ότι ήταν το τεύχος που μου  έμαθε την ύπαρξη του βιβλίου «Οι Λέξεις», του Ζαν Πωλ Σαρτρ, που με επηρέασε πολύ βαθιά σε διάφορα θέματα.  Το βιβλίο αυτό, είναι μια αυτοβιογραφία της παιδικής του ηλικίας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τις  ΕΠΟΧΕΣ, και για τον Σαρτρ και τις ΛΕΞΕΙΣ, υπαρχουν διάφορα άρθρα στο ίντερνετ, που μπορείτε να τα βρείτε με το GOOGLE. Και θα κλείσω το ποστ, με την φωτοτυπία ενός κειμένου από τις ΛΕΞΕΙΣ, που υπάρχει στο τέλος ενός άλλου άρθρου των ΕΠΟΧΩΝ.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Αποφάσεις ή κατανόηση;

Όπως μάλλον θα έχετε καταλάβει, όσοι διαβάζετε εδώ τα  κείμενα του βιβλίου του Κρισναμούρτι,  «Ο Κόσμος Μέσα μας» ,που  έχω μεταφράσει, είναι το εξώφυλλο  του βιβλίου που θα κυκλοφορήσει στα Ελληνικά μετά το Πάσχα, όπως σας έχω πει. Έτσι σκέφτηκα, στο σημερινό κείμενο από το βιβλίο που θα ανεβάσω, να μην βάλω το εξώφυλλο από Αγγλική έκδοσή του όπως έκανα έως τώρα, αλλά το εξώφυλλο του Ελληνικού.
Καλό βράδυ.
Π.

Ο Γ. Λ. είπε ότι ήταν ένας επιχειρηματίας με σημαντικές εμπειρίες. Είχε δει την άχαρη και δύσκολη πλευρά της ζωής για πολλά χρόνια και τώρα ήθελε να ζήσει μια πνευματική ζωή κι έτσι θα ήθελε, όπως είπε, να εγκαταλείψει τη σεξουαλική του ζωή. Εξέταζε την απόφαση να την εγκαταλείψει. Είπε ότι θα μπορούσε να την εγκαταλείψει αν το έβαζε στο νου του, γιατί είχε αρκετή θέληση για να την ξεπεράσει.

Μετά από λίγη ακόμα συζήτηση, είπα ότι σε τέτοια ζητήματα η απλή χρήση της θέλησης – παρόλο που μπορεί να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα – είναι σαν μια χειρουργική επέμβαση που μπορεί να φέρει καταστροφικές παρενέργειες. Η απόφασή του βασίζεται σε κάποιο προσωπικό κίνητρο ωφέλειας, στο να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, στο να πετύχει κάποιο στόχο; Αν είναι έτσι, τότε η δύναμη που αποφέρει το σεξ θα κατευθυνθεί σε άλλους κρυμμένους στόχους του κι έτσι θα παραμείνει ο αισθησιασμός. Εάν είναι μια λογική ή μια συναισθηματική απόφαση, τότε μια τέτοια απόφαση θα εξαφανίσει την αγάπη. Αλλά η κατανόηση του προβλήματος και των πολλών επιπτώσεών του, θα κάνει την αγάπη δυνατότερη και δεν θα γίνει παιχνιδάκι του μυαλού.

Όταν η εξουσία, οποιουδήποτε είδους, χρησιμοποιείται για προσωπικούς σκοπούς –πολιτικούς, θρησκευτικούς, οικονομικούς ή σεξουαλικούς– φέρνει φριχτές συμφορές στο άτομο, οπότε και στην μάζα. Αν αναζητάμε αυτολησμονιά μέσα από τις σεξουαλικές ορέξεις, τότε αυτές οι ορέξεις, όπως όλες οι ορέξεις, μαζί με τα προβλήματά τους, θα γίνουν πολύ πιο σημαντικές από την ίδια την αιτία τους. Μέσα από τις διάφορες ορέξεις –είτε είναι ευγενικές είτε ποταπές- οι συγκρούσεις και ο πόνος του εαυτού δεν πρόκειται να ξεπεραστούν.

Ο εαυτός κατανοείται μέσα από την αυτογνωσία. Η θλίψη που φέρνει ο εαυτός δεν είναι για να την απαρνηθείς, να την ξεχάσεις ή να την υποκαταστήσεις. Πρέπει να κατανοηθεί. Για να κατανοήσεις τις περίπλοκες πανουργίες του εαυτού, πρέπει να υπάρχει καλοπροαίρετη και αποστασιοποιημένη παρατήρηση. Με την αυτογνωσία, οι ρίζες του αισθησιασμού, της εχθρικότητας,  της άγνοιας και λοιπά, που είναι θαμμένες στη συνείδηση και στο υποσυνείδητο, αποκαλύπτονται.  Ο τρόπος τού να σκάβεις βαθιά μέσα σου είναι εξαιρετικής σημασίας, γιατί το τέλος βρίσκεται στην αρχή. Δεν πρέπει να υπάρχουν βίαιες αποφάσεις, κριτικές, αλλά μία διαρκώς διευρυνόμενη κατανόηση, που η ίδια της η πραότητα διαλύει τις συγκρούσεις, τα μπερδέματα, τις θλίψεις του εαυτού. Γιατί η αυτογνωσία φέρνει μαζί της σωστή σκέψη, και η σωστή σκέψη έρχεται με την αυτοεπίγνωση.

 

 

Σαν σήμερα…

Σαν σήμερα, στις 2 Απριλίου του 1948, γεννήθηκε ο Δημήτρης Μητροπάνος. Αυτό σήμερα το έμαθα παρόλο που ο Μητροπάνος είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής! Όπως και σήμερα άκουσα για πρώτη φορά, το τραγούδι, «Πεθαμένες καλησπέρες» !!! Έτσι, αποφάσισα να αναβάλλω το ανέβασμα του post που είχα ετοιμάσει (κάτι συνηθισμένο εδώ, βέβαια), και να ανεβάσω το βίντεο αυτού του τραγουδιού. Επειδή, όμως, το σύστημα δεν με άφηνε ανεβάσω το τραγούδι μόνο του, το βρήκα μαζί με άλλα 25! Όπως θα δείτε, το τραγούδι «Οι πεθαμένες καλησπέρες»  είναι το πρώτο. Αν θέλετε, μόλις τελειώσει το κλείνετε ή βλέπετε κι όσα θέλετε από τα υπόλοιπα.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.

 

 

 

Καλό μήνα

Σκέφτηκα να αρχίσουμε έτσι κάπως χιουμοριστικά αυτόν τον μήνα και βούτηξα δύο εικόνες, που μ’ έκαναν και γέλασα, από τη σελίδα της κόρης μου.  Και οι δύο έχουν σχέση με τη φασαρία που γίνεται τελευταία για τη Δ.Ε.Η. Δείτε τις.
Α, ναι… να πω και για όσους  με ρώτησαν τι έγινε με το αίτημα βοήθειας της  Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι ότι δυστυχώς μπήκανε μόνο 190 ευρώ και ένας φίλος είπε ότι θα βάζει 50 ευρώ τον μήνα. Τους ευχαριστούμε όλους.
Καλό μήνα
 Π.