Χιόνια και στο σπίτι μας…

Το προηγούμενο post, «Χιόνια στο καμπαναριό» ήταν σαν εισαγωγή στο σημερινό! Όλη τη νύχτα χθες χιόνιζε και σήμερα το σπίτι  μας που – όπως σας έχω ξαναπεί – είναι στο Καπανδρίτι, έχει αποκλειστεί από τα χιόνια. Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι μπαίνοντας στην είσοδο, αριστερά. Η επόμενη, δείχνει όλη την είσοδο προς το σπίτι. Τα δύο βουναλάκια χιονιού μπροστά στο σπίτι, είναι τα αυτοκίνητά μας!

Ομολογώ, πως πια δεν με διασκεδάζει το χιόνι όπως παλιά.  Μάλλον έχω επιστρέψει  στην παιδική μου ηλικία και νοιώθω τα ίδια συναισθήματα για τα χιόνια, όπως αυτά που περιγράφω στο προηγούμενο post. Το μόνο πράγμα που μου δίνει χαρά,είναι ότι βλέπω το αγαπημένο μου έλατο, που απόκτησα πριν εννιά χρόνια σε μια γλάστρα, για Χριστουγεννιάτικο δέντρο.  Έχω γράψει γι’ αυτό στο βιβλίο μου, «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ»  και έχω ανεβάσει post γι’ αυτό τότε, που αν δεν το έχετε διαβάσει τότε, μπορεί να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ  Και τώρα, δείτε πως έχει γίνει  το «ελατάκι» σήμερα. Έχει περάσει και το σπίτι. Είναι το καμάρι μου… Διαβάστε το post και θα καταλάβετε.
Σας εύχομαι καλή πρωτοχρονιά.
                    Π

 

 

«Χιόνια στο καμπαναριό»

Καλά! Απίστευτη σύμπτωση!  Κάτι που με παίδεψε όσο λίγα πράγματα στη ζωή μου, είναι το τραγούδι,  «Χιόνια στο καμπαναριό». Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αυτό το τραγούδι, ήταν όταν ήμουν στην Α΄ Δημοτικού και η Δασκάλα μας είχε βαλθεί να μας το μάθει για να το πούμε στη Χριστουγεννιάτικη Σχολική γιορτή. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από την πρώτη στιγμήπου το άκουσα αυτό το τραγούδι δεν μου άρεσε και το έλεγα χλεχλέδικο. (Αν δεν ξέρετε τη λέξη που τότε ήταν της μόδας, κάντε κλικ ΕΔΩ. ) Κι όταν άρχισαν οι πρόβες αρνιόμουν να το μάθω κι ανοιγόκλεινα το στόμα μου κάνοντας πως τραγουδάω, μέχρι που με πήρε χαμπάρι η Δασκάλα κι έφαγα την πρώτη -και τελευταια- σφαλιάρα όλης της σχολικής μου ζωής. Και βέβαια, αναγκάστηκα και το έμαθα και το τραγούδησα. Πα, πα, πα,πα…. Θέλοντας, λοιπόν, να ανεβάσω ένα βίντεο με κάποιο τραγούδι που να ταιριάζει στις μέρες αυτές, άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ. Και ξαφνικά, πέφτω πάνω σ’ αυτό που με παίδεψε όσο λίγα πράγματα στη ζωή μου: Το, «Χιόνια στο καμπαναριό», τραγουδισμένο από παιδιά και από τη παλιά μου φίλη την Μαρίζα Κωχ!!!  Ένοιωσα όπως όταν ήμουν οχτώ χρονών, στην Α΄Δημοτικού. «Σιγά μη βάλω αυτή την παπαριά στο μπλογκ μου», σκέφτηκα, αλλά αμέσως μετά  είπα: «Έλα ρε Νίκο… Έχουν περάσει 66 χρόνια από τότε… » Ε, και αμέσως μου έφυγε η παιδική τσαντίλα, κι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το «χλεχλέδικο» τραγούδι στο μπλογκ μου. Τι λέτε; Καλά έκανα;
Σας φιλώ.
Π.

 

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι

Για σήμερα σας έχω ένα βίντεο με κινούμενα σχέδια φτιαγμένο από φίλους. Κατ’ αρχήν το έχει γράψει ο Ευγένιος Τριβιζάς και το έχουν «ζωντανέψει» οι TIME  LAPSE PICTURES, ενώ παίχτηκε στην Ε.Ρ.Τ.  Οι υπόλοιποι φίλοι, στους… τίτλους τέλους. Είναι εξαιρετικό και για μικρά και για μεγάλα παιδιά.
Να περάσετε καλά
Σας φιλώ
Π.

 

Όταν το φως μέσα σου σβήνει

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα μας», που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Ο τίτλος του είναι » Όταν το φως μέσα σου σβήνει»
Και με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω  τους φίλους του «Παραμυθά», που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μου και ήρθαν στη χθεσινή Χριστουγεννιάτκη εκδήλωση των εκδόσεων Ψυχογιός.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Η κυρία  Γ. Α. είπε ότι βρισκόταν μέσα σε μια μεγάλη θλίψη, κι ότι είχε μπορέσει να περάσει τις πολλές δοκιμασίες της ζωής της με σχετική ευκολία, επειδή από την παιδική της ηλικία είχε ένα άσβηστο φως μέσα της· αλλά προχθές, αυτό το φως έσβησε ξαφνικά, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ πριν. Την είχαν πλημυρίσει μια ξαφνική μοναξιά, κι ένα ανυπόφορο κενό,  τόσο τρομακτικά που για μερικές ημέρες δεν ήξερε τι της γινόταν· είχε γίνει ανυπόφορο. Είπε ότι θα έπρεπε να είχε κάνει κάτι η ίδια, όπως να επέτρεψε στον εαυτό της  να γίνει αρνητική, να άφησε να μπουν άσχημα πράγματα μέσα στο μυαλό της. Ίσως να παραήταν δραστήρια, να σπατάλησε τις δυνάμεις της, καθώς είχε πάρα πολλά να κάνει. Αλλά γιατί έπρεπε να την αφήσει το φως; Πώς θα μπορούσε να το φέρει πίσω;

Στην παιδική μας ηλικία και στην εφηβεία μας, έχουμε συχνά μαζί μας αυτήν την εκπληκτική φωτεινότητα, ένα τραγούδι μέσα στην καρδιά που μας ακολουθεί σε όλη μας τη ζωή που, όμως, σε κάποιους σβήνει γρήγορα. Έρχεται απρόσκλητο, κι απλώς είναι μαζί μας. Το θεωρούμε σαν κάτι αυτονόητο και ανυποψίαστοι ζούμε γύρω του. Αν δεν κάνουμε εσκεμμένα κάτι βίαιο και χαθούμε μέσα σε κάποια μεγάλη ανοησία, εκείνο συνεχίζει μαζί μας καλοκάγαθα χωρίς να ανακατεύεται, αλλά είναι πάντα εκεί. Όμως καθώς μεγαλώνουμε, μέσα στην ανία μας, μέσα στην αδυναμία κατανόησης που έχουμε, μέσα στον υλισμό μας, αρχίζουμε να είμαστε εξαρτημένοι από αυτό, γαντζωνόμαστε απ’ αυτό, το φυλάμε σαν θησαυρό κι αρχίζουμε να το χρησιμοποιούμε. Τότε, κάποια μέρα φεύγει έτσι όπως ήρθε, χωρίς να ζητήσει την άδειά μας. Μένουμε με ένα βασανιστικό κενό, με μια ανυπόφορη μοναξιά και κλαίμε γι’ αυτό που χάθηκε.

Τότε, ξυπνάει η μνήμη και ψάχνει τρόπους και μέσα για να ξαναζωντανέψει το φως. Κι αναρωτιέται εκείνος που έχασε το φως: «Γιατί χάθηκε»; «Τι έχω κάνει για να το χάσω»; «Τι πρέπει να κάνω για να το έχω πάλι»; «Υπάρχει καμιά ελπίδα»;  Η σκέψη περιπλανιέται πίσω-μπρος, κάνοντας κύκλους μέσα στην απελπισία και στην ελπίδα, δοκιμάζοντας όλους τους τρόπους για να το επαναφέρει, όπως μια μάνα το νεκρό παιδί της.  Το ίδιο δεν κάνει κι εκείνη για το φως μέσα της, κάνοντας ό,τι μπορεί για να το επαναφέρει, δίνοντας στον εαυτό της εξηγήσεις, δικαιολογίες, προσπαθώντας να βρει τις αιτίες της εξαφάνισής του; Αυτό το στροβίλισμα του μυαλού της την εμποδίζει να κατανοήσει την πραγματική κατάστασή της. Δεν μπορεί ποτέ να το επαναφέρει, γιατί δεν είναι κάτι που ανήκει στο μυαλό και όσο ευχάριστη κι εμψυχωτική κι αν ήταν η συνεχιζόμενη εμπειρία του, τώρα είχε τελειώσει. Αν δεν το σκέφτεται σαν «σκληρό», θα πρέπει, όσο παράξενο κι αν της φαίνεται, να νοιώσει ευγνωμοσύνη γιατί αυτό που έγινε είναι ένα ξύπνημα. Πριν, το είχε αποδεχτεί, ζούσε μαζί του και προχωρούσε με τις συνηθισμένες δοκιμασίες της ζωής. Τώρα, όμως, είχε ένα οδυνηρό ξύπνημα: το σοκ της βαθιάς μοναξιάς, του κενού, χωρίς να έχει τίποτα να στηριχτεί επάνω του. Θα έπρεπε να ευχαριστήσει τους ουρανούς γι’ αυτό. Μέσα σ’ αυτήν την εξαιρετικά ευάλωτη κατάσταση, όφειλε να βρίσκεται σε έντονη επαγρύπνηση, έτσι ώστε να μην χάνεται μέσα σε κάποια δευτερεύοντα θέματα, σε κάποιες δοξασίες, ερμηνείες, υποκατάστατα, επειδή η αναζήτηση παρηγοριάς θα καταστρέψει εντελώς την κατανόηση. Αυτή η αναζήτηση παρηγοριάς είναι υπερβολικά λεπτή, οι δρόμοι της είναι παραπλανητικοί, μουλωχτοί και δεν οδηγεί πουθενά αλλού εκτός από μαρασμό και θολότητα του νου. Εάν δεν αναζητήσει θολή παρηγοριά, τότε βρίσκεται πια στην αρχή μιας αληθινής εσωτερικής ανάστασής της. Απογυμνωμένη εντελώς από κάθε είδους στηρίγματα, μπορεί – αν θέλει – να αρχίσει να σκάβει βαθιά μέσα της, κατανοώντας τα εμπόδια, τα μπλοκαρίσματά της. Όσο περισσότερο θα αποκτά επίγνωση, τόσο μεγαλύτερη και πλατύτερη θα γίνεται η ικανότητά της να «σκάβει» μέσα της, να κατανοεί. Στην αυτογνωσία βρίσκεται η σοφία και το άφθαρτο.

 

 

 

Μια πρόσκληση

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε είναι το Βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Ψυχογιός -γιορτινά στολισμένο-  στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη  13-15. Όπως ξέρετε, Οι Εκδόσεις Ψυχογιός, βγάζουν τα βιβλία μου, του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Το Σάββατο το πρωί στο βιβλιοπωλείο που βλέπετε, 11.00 με 1.00, θα γίνει μία Χριστουγεννιάτικη γιορτή, όπου θα είμαστε όλοι οι συγγραφείς του Εκδοτικού Οίκου και με καλεσμένους όλους τους αναγνώστες των βιβλίων του Εκδοτικού Οίκου. Έτσι σκέφτηκα να σας καλέσω όλους τους φίλους του Παραμυθά και τους «Παραμυθομεγαλωμένους» από την εκπομπή της τηλεόρασης , που επισκέπτεστε το Blog μου και τις σελίδες μου στο  Face Book, για να γνωριστούμε  -ή να ξανασυναντηθούμε αν γνωριζόμαστε- και να τα πούμε. Σας ανεβάζω εδώ και την πρόσκληση κι ελπίζω να βρεθούμε και να τα πούμε. Θα χαρώ πολύ.
Σας φιλώ
Νίκος Π.

 

 

Τα Ποντίκια Τρώνε Σιδερικά και Τ’ αγριοπερίστερα Αρπάζουν Παιδιά

Φοβερός τίτλος παραμυθιού! Ε; … Ο πιο μεγάλος που έχω δει ποτέ μου! Είπα σήμερα να ανεβάσω άλλο ένα παραμύθι από τη σειρά των βιβλίων με τις κασέτες, που μου έχουν παραπονεθεί τα μεγάλα παιδιά που μπαίνουν στο blog ότι πρέπει να τα βάζω πιο συχνά και να φροντίσω να τα ανεβάσω όλα. Εντάξει, δεν λέω τίποτε άλλο, ακούστε το.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

«Άνθρωποι στο φως»

Εδώ και καιρό με τρώει να ανεβάσω ένα post που να έχει σχέση με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, που έρχονται κατά εκατοντάδες. Είναι κάτι δραματικό που συμβαίνει στον τόπο μας. Ένοιωσα πως δεν μπορώ να κάνω σαν να μην υπάρχει αυτό το θέμα. Έτσι, όταν μου στείλανε το link για ένα σχετικό ντοκιμαντέρ, αποφάσισα να το ανεβάσω. Είναι ένα εξαιρετικό, απλό, και σοβαρό ημίωρο ντοκιμαντέρ, φτιαγμένο με κινητό τηλέφωνο!! Δεν θέλω να πω τίποτα για να σας πείσω να το δείτε, ούτε να κάνω διάφορα φιλοσοφικοκοινωνικά σχόλια. Εάν σας έχει αγγίξει ανθρώπινα αυτή η ιστορία που γίνεται εδώ και πάνω από ένα χρόνο «δίπλα μας»,  θα σας ενδιαφέρει. Είναι στα ελληνικά, με αγγλικούς υπότιτλους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

«Γυρνώντας κανείς τα πάντα προς όφελός του»

cover

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα κεφάλαιο  από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμος μέσα μας», που μετέφρασα τελευταία. Κανονικά έπρεπε να το βάλω χτες, Παρασκευή, όπως μου έχετε ζητήσει, αλλά δυστυχώς ξςχάστηκα. Αλλά θα το αφήσω κάποιες μέρες παραπάνω, για να υπάρχει χρόνος να το διαβάσουν «προσεχτικά», χωρίς πίεση, όπως μου είπατε.
Καλό βράδυ.
Π.

 Γυρνώντας κανείς τα πάντα προς όφελός του 

Η  Θ. Γ. εξήγησε ότι πάντα πιάνει τον εαυτό της να διψάει, να θέλει ν’ αγαπηθεί, στρέφοντας κάθε συζήτηση, κάθε συνάντηση με κάποιον άλλον, σε όφελός της. Ήδη πριν από κάθε συνάντηση, λογάριαζε τις ωφέλειες και τα κέρδη απ’ αυτήν, για την ίδια. Αυτές οι σκέψεις την απασχολούσαν έχοντας διάφορες απαιτήσεις. Αυτό το παιχνίδι το έπαιζε για πολλά χρόνια και το είχε βαρεθεί. Ήθελε να σοβαρευτεί, αλλά είδε ότι το μυαλό της έκανε πάντα υπολογισμούς, υποκρινόταν, ήταν πάντα άπληστο. Τι θα μπορούσε να κάνει για να ελευθερώσει τη σκέψη της από αυτήν την απομονωτική ματαιοδοξία. Ήταν λύση η στροφή της προς το Θεό;

Γιατί αναζητάμε εξουσία, γιατί συσσωρεύουμε, γιατί μαζεύουμε χρήματα, θέσεις, τίτλους, έρωτες; Γιατί έχουμε φορτωθεί με  απαιτήσεις; Δεν είναι για να ικανοποιήσουμε κάποια επιθυμία που μας καίει; Επιθυμία να είμαστε κάποιοι, επιθυμία να μην μείνουμε απ’ έξω, να πετύχουμε, και να έχουμε την ικανοποίηση της έντονης δράσης. Αν αφαιρεθούν οι φιλοδοξίες, οι τίτλοι, οι κοινωνικές θέσεις και ο πλούτος, τι μένει; Τίποτα. Ένα απέραντο κενό, εσωτερική φτώχια. Το να γεμίσουμε αυτό το κενό, αυτή την οδυνηρή μοναξιά γίνεται η μόνιμη απαίτησή μας. Προσπαθούμε να γεμίσουμε αυτό το πηγάδι με πλούτη, με σεξ, με έχθρα, με φιλοδοξίες, με την τέχνη, με δραστηριότητες, με την πολιτική, με γνώσεις, με κάθε δυνατό υλιστικό μέσο. Εκείνοι που δεν έχουν χαζέψει εντελώς με  αυτή την μάταιη προσπάθεια, στρέφονται στην πνευματική ζωή, στον Θεό· αναζητούν την πνευματική ζωή. Ο Θεός γίνεται το μέσο για να γεμίσουν αυτόν τον απύθμενο λάκκο. Έτσι, ο Θεός γίνεται ένας άλλος τρόπος φυγής από τον πόνο και τον φόβο, από την εσωτερική φτώχια. Οι φυγές, όσο ευγενικές και αν είναι οδηγούν σε σύγχυση, σε θλίψη, σε αποβλάκωση.

Μπορεί αυτό το κενό να γεμίσει; Έχετε δοκιμάσει διάφορους τρόπους, αλλά έχετε καταφέρει να το γεμίσετε; Μπορεί να το καλύψετε προσωρινά ή μπορεί να νομίσετε ότι το έχετε γεμίσει, αλλά σύντομα νοιώθετε την οδυνηρή του θλίψη. Ευτυχώς για σας δεν είσαστε από εκείνους που αυταπατώνται, που έχουν πείσει το εαυτό τους ότι έχουν βρει  το σωστό τρόπο να γεμίσουν το κενό τους ή ότι η μέθοδός τους θα φέρει τελικά το γέμισμα του κενού. Τώρα, θέλετε να γεμίσετε αυτό το κενό με τον Θεό. Αλλά και πάλι, μπορείτε να γεμίσετε το κενό με διανοητικούς σχηματισμούς; Όταν έχετε δοκιμάσει διάφορα συστήματα πνευματικής εξάσκησης, με διαφορετικά δόγματα, διαφορετικές δοξασίες και θρησκείες, με διαφορετικές διδασκαλίες, τώρα θα μπορέσετε να γεμίσετε το κενό;

Δεν δίνετε μια αληθινή απάντηση γιατί το μυαλό νομίζει ότι δεν είναι τόσο φτωχό, ότι έχει κάποιες ικανότητες, ότι δεν έχει δοκιμάσει τους πολλούς τρόπους γεμίσματος του κενού κι ότι έτσι θα βρείτε έναν. Τώρα: μπορεί ποτέ να γεμίσει αυτό το κενό; Δεν είναι ένας τέτοιος απύθμενος λάκκος που όλες οι προσπάθειες να γεμίσει είναι εντελώς μάταιες; Δεν είναι μέσα στη φύση της έντονης επιθυμίας ότι όσο ικανοποιείται τόσο πιο πολύ απαιτητική γίνεται; Η νοημοσύνη φέρνει γρήγορη προσαρμογή σ’ αυτό το γεγονός, και η βλακεία είναι η ανικανότητα να προσαρμόζεται κανείς. Ακόμα, το μυαλό αρνείται να δεχτεί το αναπόφευκτο και αρνείται να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Κι ακόμα, στην ανακάλυψη της αλήθειας βρίσκεται η δημιουργική ελευθερία από αυτήν την ακατάπαυστη επιθυμία.

Οι αποφάσεις, οι απαντήσεις της λογικής, δεν θα πλουτίσουν αυτή την τεράστια φτώχεια. Τίποτα δεν θα εμπλουτίσει, τίποτα  δεν θα γεμίσει αυτόν τον απύθμενο λάκκο, αυτή την άδεια μοναξιά. Η ίδια η αντίληψη των αιτιών της φέρνει την κατανόησή της, την ελευθερία. Με αυτήν την κατανόηση, μ’ αυτό το καινούργιο εργαλείο, η συσσωρευμένη συνήθεια να αρπάζει κανείς, να γυρνάει τα πάντα προς όφελός του, οι απαιτήσεις και λοιπά, όλα αρχίζουν να διαλύονται. Χωρίς αυτή την κατανόηση, οι συνήθειες της σκέψης και του συναισθήματος, δίνουν τη θέση τους σε άλλες συνήθειες σκέψης και συναισθήματος. Και όλες οι συνήθειες, εμποδίζουν τη δημιουργική ελευθερία.

 

 

Animasyros

Έχω καιρό να ανεβάσω ποστ για κάποια δουλειά του γιου μου, του Κωνσταντίνου. Έτσι σήμερα, λέω να εγκαινιάσω τον μήνα με κάτι δικό του. Είναι ένα μικρό ντοκιμαντέρ για το Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων της Σύρου. Και πρέπει να πω εδώ ότι αυτόν τον καιρό ετοιμάζει και μια σειρά για την ΕΡΤ που έχει σχέση με τα κινούμενα σχέδια. Αλλά γι’ αυτό θα σας πω περισσότερα όταν θα είναι να προβληθεί στην ΕΡΤ. Για σήμερα, δείτε αυτό το 8λεπτο ντοκιμαντέρ για το Φέστιβαλ κινουμένων σχεδίων της Σύρου.
Καλό μήνα.
Π.