Μπάρμπι

Για άλλη μια φορά, άλλαξα  post την τελευταία στιγμή. Είχα ετοιμάσει ένα κείμενο του Κρισναμούρτι, αλλά θυμήθηκα ότι μου είχατε ζητήσει να βάζω τα κείμενά του Παρασκευοσαββατοκύριακο για να έχετε περισσότερο καιρό να τα διαβάζετε. Και πάνω εκεί έπεσα σε μια φωτογραφία ενός παιχνιδιού, της Μπάρμπι, που με διασκέδασε  πάρα πολύ! Είναι μια Μπάρμπι, θύμα του κομπιούτερ της και της λαιμαργίας της. Δείτε την.
Καλό βράδυ.
Π.

barbie-50

 

 

 

Καλό Σαββατοκύριακο

Πέφτοντας πάνω  σε τρεις φωτογραφίες  που με έκαναν να γελάσω πάρα πολύ, σκέφτηκα να τις ανεβάσω σε ένα post και να σας ευχηθώ «καλό Σαββατοκύριακο»… μετά την «μαύρη Παρασκευή». Χα, χα, χα… Ελπίζω να σας διασκεδάσουν
Σας φιλώ
Π.

 

5

1

2

 

40 Γιάννηδες

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Είπα να ανεβάσω ένα παραμύθι σήμερα κι έτσι να κάνω το χατήρι των παιδιών, των πρώην παιδιών τέλος πάντων,  που άκουγαν τα παραμύθια που έλεγα στις κασέττες που συνόδευαν τη σειρά των έξι τόμων με τίτλο «Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ», που το εξώφυλλό τους βλέπετε εδώ. Είναι από τον πρώτο τόμο. Και μια ο Εκδοτικός Οίκος που τα έβγαλε τότε έχει κλείσει και δεν υπάρχουν πουθενά, λέω -σιγά σιγά- να  τα ανεβάσω όλα.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου

cover

Πριν λίγο καιρό, μου είχατε ζητήσει να βάζω τα κεφάλαια από το βιβλίο του Κρισναμούρτι,  «Ο ΚΟΣΜΟΣ  ΜΕΣΑ ΜΑΣ»,  Παρασκευοσαββατοκύριακα, για να τα διαβάζουν πιο χαλαρά όσοι δουλεύουν. Έτσι σήμερα ανεβάζω ένα ακόμα κεφάλαιο απο αυτό το  βιβλίο που θα κυκλοφορήσει του χρόνου και που όπως σας έχω πει, είναι σημειώσεις του ίδιου του Κ.  από συναντήσεις του με επισκέπτες του, στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε σταματήσει τις δημόσιες ομιλίες. Το κεφάλαιο έχει τίτλο, «Το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου».
Καλό Σαββατοκύριακο

Π.

Η κυρία Ρ. ήταν πάρα πολύ και βαριά αναστατωμένη από την απώλεια του γιου της στον πόλεμο. Το ερώτημά της ήταν αν ο γιος της θα συνεχίσει  να υπάρχει με κάποιο τρόπο, αν η μετενσάρκωση είναι αλήθεια.

Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς με σύνεση το πρόβλημα του θανάτου όταν έχει σχεδόν παραλύσει από τη θλίψη. Την ρώτησα: «Ποιο είναι το κύριο θέμα σας; Ο γιος σας ή η δική σας απώλειά του; Όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο αντιμετωπίζουν αυτό το γενικό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου, της χαράς και της θλίψης. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό· μπορεί να του ξεφεύγει με τη φαντασία του μέσα από κάποια θεωρία ή πίστη ή πρακτική ξεχάσματος του εαυτού, όμως η ζωή και ο θάνατος παραμένουν ένα μυστήριο για να λυθεί όχι μέσα από εκλογικεύσεις, αλλά από το ζήσιμο, από την εμπειρία εκείνου που είναι αιώνιο και δεν έχει αρχή και τέλος. Μίσος εναντίον εκείνων που συμμετείχαν στο θάνατο του γιού σας, δεν δημιουργεί την αναγκαία κατάσταση του νου που μόνο μ’ αυτήν μπορεί να βιώσει κανείς την αλήθεια. Αντιθέτως, το μίσος, η θλίψη και η κτητικότητα εμποδίζουν την κατανόηση και την εμπειρία του άχρονου. Στο ξεπέρασμα του μίσους, της αγανάκτησης και του θυμού υπάρχει η αυγή της συμπόνιας που θα εξαγνίσει τον βασανισμένο νου. Εάν νοιάζεστε για τον νεκρό, θα δημιουργήσετε περισσότερο θάνατο, αλλά αν νοιάζεστε για τους ζωντανούς, θα γνωρίσετε την αιωνιότητα της ζωής».

Εκείνη μου απάντησε ότι δεν καταλάβαινε τι έλεγα. Δεν πρέπει, δηλαδή, να αγαπάει τον γιο της; Δεν πρέπει να μισεί εκείνους που τον σκότωσαν· και πρέπει να συγχωρήσει, να αγκαλιάσει το κακό;

«Κακό σημαίνει ότι δεν δημιουργείς καλά αποτελέσματα· βία σημαίνει ότι δεν συνεισφέρεις στην ειρήνη. Ο καθένας από μας έχει φέρει αυτό το θεαματικό χάος μέσα από τις δήθεν ειρηνικές μέρες μας που είναι φτιαγμένες από φθόνο, απληστία, εχθρικότητα, ανταγωνισμό και καχυποψία. Και η άλλη μητέρα, που μισείτε, κλαίει επίσης για τον γιο της. Κι εκείνη βασανίζεται από τη θλίψη. Και για εκείνη επίσης, υπάρχει το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου. Το μίσος δεν λύνει το πρόβλημα· το μίσος το μόνο που κάνει είναι να διαιωνίζει την σκληρότητα του ανθρώπου απέναντι στον άνθρωπο».

Σταδιακά, την οδήγησα στην πρώτη ερώτηση που έκανε στην αρχή για τo αν ο γιος της θα συνεχίσει να υπάρχει. Ήταν πολύ ταραγμένη για να πάει σε βάθος στο ερώτημα, αλλά ξανά ‘ρθε πάλι κάποια άλλη μέρα.

 

 

I lava you…

Διαβάζοντας  τον τίτλο του post, μάλλον θα σκεφτήκατε ότι έχω κάνει  λάθος κι αντί να γράψω «I love you»  έγραψα  «I lava you». Όχι, δεν έκανα λάθος. Είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού, που μιλάει για τον έρωτα δύο ηφαιστείων που αντί να λένε, «I love you», λένε  «I lava you».  Αλλά όπως καταλαβαίνετε, στα ελληνικά είναι αμετάφραστο. Ανέβασα ένα εξαιρετικό βίντεο με κινούμενα σχέδια, όπου πάνω στην εικόνα περνάνε και οι στίχοι, που είναι απλά Αγγλικά, αλλά σας τους αντιγράφω κι εδώ αν θέλετε να τους διαβάσετε πριν.

A long, long time ago there was a volcano
living all alone in the middle of the sea
He sat high above his bay watching all the couples play
And wishing that he had someone, too.

And from his lava came this song of hope that he sang
out loud everyday for years and years.

“I have a dream I hope will come true
That you’re here with me and I’m here with you
I wish that the earth, sea, the sky up above
will send me someone to lava.”

Years of singing all alone turned his lava into stone
until he was on the brink of extinction
But little did he know that living in the sea below
another volcano was listening to his song.

Everyday she heard his tune her lava grew and grew
because she believed his song was meant for her
Now she was so ready to meet him above the sea
As he sang his song of hope for the last time.

“I have a dream I hope will come true
That you’re here with me and I’m here with you
I wish that the earth, sea, the sky up above
will send me someone to lava.”

 Rising from the sea below stood a lovely volcano
Looking all around but she could not see him
He tried to sing to let her know that she was not there alone
But with no lava, his song was all gone
He filled the sea with his tears and watched his dreams disappear
As she remembered what his song meant to her.

“I have a dream I hope will come true
That you’re here with me and I’m here with you
I wish that the earth, sea, the sky up above
will send me someone to lava.”

Oh they were so happy to finally meet above the sea
All together now their lava grew and grew
No longer are they all alone, with aloha as their new home
And when you visit them this is what they sing.

I have a dream I hope will come true
that you’ll grow old with me and I’ll grow old with you
We thank the earth, sea, the sky, we thank too.

I lava you
I lava you
I lava you.

Και τώρα, δείτε το βίντεο.
I lava you…
Π.

 

 

 

 

Απίστευτο!!!…

%ce%ac%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%82

Πιστεύω ότι θα έχετε ξαναδεί τη φωτογραφία και ξέρετε ότι είναι η είσδος του Άουσβιτς. Εκείνο που ίσως να μην ξέρετε, όπως δεν το ήξερα κι εγώ και το έμαθα χθες, είναι ότι το τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν, «DANCE ME TO THE END OF LOVE», δεν είναι γραμμένο για κάποια γυναίκα – όπως πίστευα εδώ και χρόνια – αλλά για το Άουσβιτς! Απίστευτο! Κοιτάξτε τι έχει γράψει ο ίδιος:

«Είναι παράξενος ο τρόπος που γεννιέται ένα τραγούδι, κάθε τραγούδι έχει κάποιου είδους σπόρο, που κάποιος βάζει στο χέρι σου ή ο ίδιος ο κόσμος βάζει στο χέρι σου, και γι’ αυτό η διαδικασία είναι τόσο μυστήρια για το πώς γράφεται ένα τραγούδι. Όμως το συγκεκριμένο ήρθε για μένα απλά επειδή γνώριζα ή άκουγα ότι δίπλα στα κρεματόρια, σε κάποια στρατόπεδα θανάτου υπήρχε μία ομάδα μουσικών, που αποτελούνταν από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, οι οποίοι υποχρεώνονταν να παίζουν κάθε φορά που εξελισσόταν η διαδικασία αυτής της φρίκης. Και αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν, τους περίμενε η ίδια τρομακτική μοίρα. Και υποχρεώνονταν να παίζουν κλασική μουσική, την ώρα που οι συγκρατούμενοί τους θανατώνονταν και καίγονταν. Το “χόρεψέ με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί” εννοεί συμβολικά σαν ομορφιά το τέλος της ύπαρξης, και το στοιχείο του πάθους που διέπει κάθε ολοκλήρωση».

Έχει πολύ ενδιαφέρον να διαβάσετε όλο το άρθρο που υπάρχει στο ίντερνετ και που μου το άφησαν σαν σχόλιο χθες στο F.B. . Κάντε κλικ ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

Αφιέρωμα στον Λέοναρντ Κοέν

Σήμερα θυμήθηκα μία κατηγορία posts που έχω παραμελήσει, από μία δυσάρεστη είδηση: τον θάνατο του Λέοναρντ Κοέν. Η κατηγορία είναι η, «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ» και το τραγούδι που αγάπησα, είναι το, «DANCE ME TO THE END OF LOVE»  Πριν το βίντεο με το τραγούδι, σας βάζω εδώ ένα εξαιρετικό αφιέρωμα του LIFO. Κάντε κλικ ΕΔΩ. να το δείτε.
Και τώρα το βίντεο με το τραγούδι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Τριάντα χρόνια

Στις 29 Οκτωβρίου που πέρασε, είχα ετοιμάσει ένα post που ξέχασα να το ανεβάσω!!!. Ήταν για τα 30 χρόνια που έκλεισε η Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι αυτή τη μέρα.  Ο χώρος της Βιβλιοθήκης, είναι ένα μικρό ισόγειο διαμέρισμα 25 τ.μ. μεταξύ Λυκαβητού και Πλατείας Μαβίλη. Το μεγάλο της παράθυρο,που καλύπτει όλον τον τοίχο,έχει μία εξαιρετική θέα και δεν είναι σαν να είσαι στο κέντρο της Αθήνας. Η Βιβλιοθήκη είναι ένα Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο και μια και υπάρχει  ειδικό site γι’ αυτήν, δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα παραπάνω εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα κάντε κλικ  ΕΔΩ.  Και  σκέφτηκα να βάλω μερικές φωτογραφίες του χώρου, για όποιον δεν τον έχει επισκεφτεί.
Καλή εβδομάδα.
Π.

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7-07
Η θέα από το παράθυρο στον κήπο του παλιού νεοκλασσικού σπιτιού που είναι απέναντι.

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7-01
Η Βιβλιοθήκη με τις βιντεοκασσέττες, 310,  με ομιλίες και συζητήσεις του Κρισναμούρτι. Τώρα
πια υπάρχουν και σε DVD, και το κυριότερο, είναι ανεβασμένες  σε διάφορα  sites στο  internet.
Για να δείτε το επίσημο κάντε κλικ ΕΔΩ.

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7-05
Εδώ γίνεται η προβολή των βίντεο, ενώ δεξιά κι αριστερά είναι τα βιβλία του Κρισναμούρτι
που έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά και τα Αγγλικά.

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7-03
Από εδώ παρακολουθεί κανείς βίντεο ή διαβάζει.

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7-02
Εδώ μπορεί κανείς να δουλέψει σε κομπιούτερ.

i%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7-08
Κι εδώ ένα ηλιοβασίλεμα!

 

 

 

Εκείνος που βοηθάει και εκείνος που δέχεται τη βοήθεια

J.K.

Πριν ανεβάσω το post  που είχα σκεφτεί για σήμερα, κοίταξα να δω πόσοι είχαν μπει στο προηγούμενο post με κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο του, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ». Τα ‘χασα, γιατί είδα ότι είχαν μπει 2.125 επισκέπτες!! Θυμήθηκα και ένα mail που είχα πάρει την προηγούμενη και μου έλεγε ότι τέτοια posts πρέπει να τα βάζω Παρασκευοσαββατοκύριακο για να τα διαβάζουν πιο χαλαρά όσοι δουλεύουν, ε, κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω άλλο ένα σήμερα, με θέμα αυτό που λέει ο τίτλος του post. Ελπίζω να αρέσει σε όλους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Η  Α.  ήταν μία κοινωνική λειτουργός με εξαιρετικές ικανότητες και είπε ότι καθώς ο κόσμος γινόταν όλο και χειρότερος, έπρεπε να γίνουν και μεγαλύτερες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Είπε ότι ενδιαφερόταν να βοηθάει ανθρώπους και έβλεπε ότι η αναγκαιότητα για κοινωνική μεταρρύθμιση ήταν μεγάλη. Ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσει και ποιες ήταν οι ευθύνες της;  Ερχόταν σε επαφή με πάρα πολλούς ανθρώπους και μπορούσε να κάνει πολύ λίγα. Είχε έρθει από πολύ μακριά. Ήταν ενθουσιώδης και έξυπνη και μίλησε για τη ζωή της και την αναπόφευκτη μικρότητα όλων των οργανώσεων, κάποιων μεγαλύτερη από τις άλλες. Είχε περάσει πολλά χρόνια μέσα σ’ αυτές.

«Εάν εκείνος που βοηθάει και εκείνος που δέχεται τη βοήθεια πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση, προς την ίδια κατάληξη, τότε η βοήθεια θα φέρει τη σωστή ανταπόκριση. Αλλά εάν αναζητάτε μία κατάληξη που δεν είναι ίδια με εκείνου που βοηθάτε, θα κακοχρησιμοποιηθεί. Αν θέλετε να εδραιώσετε γαλήνη και εκείνοι που βοηθάτε αναζητάνε κάτι άλλο, τότε οι καλές σας προθέσεις θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης. Εάν προσπαθείτε να βοηθήσετε την κοινωνία να πάψει να είναι άπληστη, δεν θα πρέπει να είστε βέβαιη ότι κι εσείς η ίδια θέλετε να προχωρήσετε  προς αυτή την κατεύθυνση; Αλλιώς δεν θα είναι μόνο μάταιες οι προσπάθειές σας, αλλά και η κοινωνία θα σας χρησιμοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς. Για να βοηθήσετε κάποιον πρέπει να είστε σίγουρη ότι θέλει να βοηθηθεί προς την ίδια κατεύθυνση, αλλιώς με τη βοήθειά σας θα δυναμώσει για να πάει προς τα εκει που θέλει εκείνος, που μπορεί να είναι αντίθετα από εκεί που θέλετε εσείς».

«Οπότε εννοείτε ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε ουσιαστικά κάποιον, μέχρι να θέλει κι εκείνος το ίδιο αποτέλεσμα με μας»;

«Μπορεί να υπάρξει σχέση βοήθειας ανάμεσα σε έναν άνθρωπο φιλειρηνικό και έναν στρατιωτικό; Ανήκουν σε διαφορετικά επίπεδα σκέψης, σε διαφορετικά κοινωνικά επίπεδα· μπορεί να συναντώνται στην αγορά, αλλά έχουν διαφορετικούς φίλους, μιλάνε διαφορετική γλώσσα. Ο φιλειρηνικός άνθρωπος ίσως να κατανοεί τον στρατιωτικό και ίσως να θέλει να τον βοηθήσει μόνο για να το παροτρύνει να βγει από τον κόσμο της βίας. Ο στρατιωτικός θα δεχτεί τέτοια βοήθεια μόνο όταν έχει πειστεί ο ίδιος για την αφροσύνη της βίας· αλλιώς θα θέλει να βάλει στη φυλακή τον φιλειρηνικό άνθρωπο, ως κοινωνικά επικίνδυνο. Παρόμοια, αν κανείς θέλει να μεταρρυθμίσει την κοινωνία, πρέπει να είναι σίγουρος ότι κι εκείνη το θέλει αυτό· αλλιώς εσύ βοηθάς κι ο ενθουσιασμός σου χρησιμοποιείται για τους δικούς της σκοπούς. Ο συλλογικός σκοπός δεν πρέπει να είναι διαφορετικός από τον ατομικό σκοπό. Εάν θέλετε να με βοηθήσετε, πρέπει να βρείτε τι αναζητάω, αλλιώς με τι τρόπο με βοηθάτε; Εάν εσείς κι εγώ συμφωνούμε, τότε θα βοηθάμε ο ένας τον άλλον και δεν θα εμποδιζόμαστε. Αλλά αν δεν ξέρετε τι θέλω και προσπαθήσετε να με βοηθήσετε, καθοδηγήστε είτε από έπαρση, πράγμα που εμποδίζει την κατανόηση, είτε απλώς παρασύρεστε από την ίδια σας την δραστηριότητα. Το να βοηθήσεις κάποιον άλλον αληθινά, είναι αδύνατον αν υπάρχει η έπαρση της γνώσης, της εμπειρίας, της αυθεντίας ή οποιασδήποτε φιλοδοξίας· ούτε είναι δυνατόν, αν η δραστηριότητά σου, η κοινωνική υπηρεσία είναι για σένα μια φυγή. Για να βοηθήσεις τον άλλον, πρέπει να γνωρίζεις τον εαυτό σου, αλλιώς είσαι όπως είναι κι εκείνος που θέλεις να βοηθήσεις. Δεν είναι σημαντικό να ξέρεις πριν βοηθήσεις; Αλλιώς η άγνοιά σου θα δυναμώσει την άγνοια του άλλου».

«Ναι, αυτό που λέτε είναι αλήθεια. Έχω σπουδάσει κοινωνιολογία και έχω πάρει κάτι παραπάνω από συνηθισμένη μόρφωση. Νομίζω, λοιπόν, ότι ξέρω αρκετά που μπορούν κάπως να χρησιμεύσουν».

«Οπότε, νομίζετε ότι ένα μικρό πεδίο επιφανειακής γνώσης, αποκτημένης από βιβλία, από πολυμαθείς καθηγητές, θα λύσει τα προβλήματά μας; Νομίζετε ότι αν όλοι αναζητήσουν τη γνώση σας και την πληροφόρησή σας που έχετε πάρει από βιβλία, θα βελτιωθεί η κοινωνία; Νομίζετε ότι η μόρφωση θα θεραπεύσει τα βάσανα του κόσμου; Δεν υπάρχει μία βαθύτερη αιτία για την ανθρώπινη δυστυχία»;

«Φυσικά και υπάρχει», συμφώνησε η επισκέπτρια.

«Ο άνθρωπος μπορεί να ελευθερωθεί από τη θλίψη του, κατανοώντας  και λύνοντας την βαθύτερη αιτία της. Και για την κατανόηση και την επίλυσή της, πού θα βρίσκεται η αφετηρία σου; Μέσα σου ή στον γείτονά σου; Ακόμα και για να καταλάβεις τον γείτονά σου, πρέπει να έχεις καταλάβει τον εαυτό σου. Τότε, η διάλυση της αιτίας της δυστυχίας, θα είναι το κύριο ενδιαφέρον μας, γιατί για να την διαλύσεις, πρέπει να κατανοήσεις τον εαυτό σου. Αν αυτή είναι  η πρόθεση της κοινωνίας, τότε καθώς θα είναι και η δική σου πρόθεση επίσης, εσύ κι η κοινωνία θα θέλετε να βοηθήσετε και να υπηρετήσετε, αυτό θα είναι αμοιβαία ωφέλιμο και για τους δύο. Τότε η βοήθειά σου, η υπηρεσία σου, έχει νόημα. Τότε η μεταρρύθμιση δεν θα δημιουργήσει περισσότερη σύγχυση και δεν θα χρειαστεί παραπέρα μεταρρύθμιση. Τότε η υπηρεσία σου δεν είναι ένα εμπορεύσιμο αγαθό, αλλά κάτι που δίνεται με αγάπη και ανιδιοτέλεια».

Η επισκέπτρια ξαναγύρισε την επόμενη μέρα και ρώτησε γιατί δεν έβλεπε από μόνη της, όλα αυτά που άκουσε. Εξήγησε ότι συμφωνούσε εντελώς με όσα είπα· αλλά γιατί δεν τα σκεφτόταν από μόνη της, και γιατί ήταν τόσο αργή η κατανόησή της;

«Μήπως επειδή δεν έχετε επίγνωση της διαμόρφωσής σας, των προκαταλήψεων και των ταυτίσεών σας. Χωρίς να έχετε επίγνωση της διαμόρφωσής σας, όσο κι αν προσπαθήσετε να σκεφτείτε καθαρά, οι σκέψεις σας θα είναι θολές, περιορισμένες. Ακριβώς όπως κάποιος που φοράει σκούρα γυαλιά ηλίου πρέπει να τα βγάλει για να δει καθαρά, χωρίς εμπόδιο, το ίδιο κι εκείνος που θέλει να σκεφτεί σωστά και καθαρά πρέπει να αποκτήσει επίγνωση της διαμόρφωσής του, όσων τον εμποδίζουν να δει. Με την κατανόησή τους, η σκέψη του και τα συναισθήματά του ζωηρεύουν, κι έτσι έρχεται βαθύτερη και πλατύτερη κατανόηση. Η σωστή σκέψη δεν είναι εφικτή χωρίς να απελευθερωθεί η σκέψη από την προκατάληψη και την ταύτιση. Η προκατάληψη είναι μία μορφή έπαρσης που βάζει όρια στην κατανόηση. Ο νους πρέπει να ελευθερωθεί  από κάθε αξιολόγηση και σύγκριση για να καταλάβει το πραγματικό.

 

 

Ο τοίχος αυτοαπομόνωσης

cover

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα κείμενο από το προτελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μετέφρασα, το «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ» που, όπως σας έχω πει, είναι σημειώσεις  γραμμένες από τον ίδιο, από συναντήσεις του με επισκέπτες στο σπίτι του στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε σταματήσει να δίνει ομιλίες.
Καλό μήνα.
Π.

Η  Μ. είπε ότι παρόλο που συναντούσε πολλούς ανθρώπους, παρόλο που ήξερε πολλούς ανθρώπους, της έλειπε η ανθρώπινη επικοινωνία, και ρώτησε τι θα έπρεπε να κάνει για να την αποκτήσει;

«Να μην ρωτάτε γι’ αυτήν», της απάντησα. «Όσο περισσότερο ρωτάτε, τόσο λιγότερο θα την έχετε· κι όσο λιγότερο ρωτάτε, τόσο περισσότερο θα την έχετε. Η αιτία που εμποδίζει την επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους είναι ο τοίχος αυτοαπομόνωσης που έχει χτίσει ο καθένας μας γύρω από τον εαυτό του. Η επιφανειακή επικοινωνία που έχει κανείς είναι απλώς κοινωνική, με μικρή σημασία. Όσο περισσότερο γκρεμίζει κανείς τον τοίχο γύρω από τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη είναι η επικοινωνία. Τώρα: Μήπως η επιθυμία για ανθρώπινη επικοινωνία είναι γεννημένη από τη μοναξιά που νοιώθει κανείς, από ένα κενό μέσα του που ζητάει ικανοποίηση και είναι μία φυγή από τη δυστυχία του; Εάν είναι έτσι, τότε αυτές οι φυγές δυναμώνουν τον τοίχο γύρω από τον εαυτό μας. Χωρίς κατανόηση της αιτίας του χτισίματος του τοίχου αυτοαπομόνωσης, κάθε μορφή φυγής γίνεται μια διάσπαση της προσοχής, είτε είναι κινηματογράφος ή ποτό ή σεξ, είτε τελετουργίες ή θρησκεία, κοινωνική εργασία ή πόλεμος. Αυτές οι διασπάσεις της προσοχής δημιουργούν περισσότερη σύγκρουση και σύγχυση.

Και πώς μπορεί κανείς να γκρεμίσει τον τοίχο αυτοαπομόνωσης; Κατ’ αρχήν οι περισσότεροι από μας δεν έχουν επίγνωσή του. Κι ακόμα όταν έχουμε, τον δικαιολογούμε ή κατηγορούμε κάποιον άλλον για την ύπαρξή του ή το περιβάλλον· κάνοντάς το αυτό βρίσκουμε δικαιολογίες για την διαδικασία αυτοαπομόνωσης του εγωισμού. Αυτές οι δικαιολογίες εμποδίζουν την κατανόηση της αιτίας δημιουργίας του τοίχου και την απελευθέρωση απ’ αυτόν. Για να γκρεμίσει κανείς αυτόν τον τοίχο αυτοαπομόνωσης πρέπει πρώτα να αποκτήσει επίγνωση της ύπαρξής του, να τον κατανοήσει. Για να τον κατανοήσει κανείς πρέπει να τον μελετήσει, να τον εξετάσει, αλλά χωρίς να καταδικάζει, να κρίνει ή να δικαιολογεί. Επίγνωση είναι ετούτη η μελέτη και εξέταση -ήσυχα και υπομονετικά- αυτού του τοίχου που στενεύει τη σκέψη. Ο τοίχος δημιουργείται είτε από την εκπαίδευση, τις προδιαθέσεις και τις επιρροές από το περιβάλλον, είτε  από επιθυμίες ή ένστικτα, και γενικά από όλα αυτά μαζί. Η αιτία της δημιουργίας του τοίχου είναι ο εγωισμός, η επιθυμία που εκφράζεται μέσα από τον αισθησιασμό, τον υλισμό και η προσωπική δίψα για φήμη ή αθανασία».

Όλα αυτά θα έπρεπε η Μ. να τα μελετήσει να τα εξετάσει και να τα κατανοήσει και να πάει πάνω και πέρα απ’ αυτά, μέσω της επίγνωσης που έχει η αυτογνωσία, που γεννάει σωστή σκέψη. Με τη σωστή σκέψη θα μπορούσε να ελευθερώσει τις σκέψεις της από την επιθυμία — πράγμα που είναι μια επίπονη δουλειά. Με αυτή την επίγνωση της παρακολούθησης της επιθυμίας, εδραιώνεται μέσα σου  μια δυνατότητα ή ένας παράγοντας  αυτοκάθαρσης που είναι το να είσαι έντιμος. Είναι δύσκολο να είναι κανείς έντιμος, όταν βασανίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από επιθυμίες. Μέσα από αυτή την επίγνωση αρχίζουμε να κατανοούμε τη φύση της αγάπης, της ευσπλαχνίας, της γενναιοδωρίας  και λοιπά. Και αυτή η σωστή δράση ελευθερώνει τον νου από τον φόβο, δίνοντας εμπιστοσύνη στην καρδιά. Αρετή είναι η απελευθέρωση της σκέψης από κάθε πόθο, από κάθε διάσπαση της προσοχής, φθόνο, αρρωστημένη επιθυμία, οκνηρία και λοιπά. Τότε υπάρχει επίγνωση του χτισίματος της μνήμης, υπάρχει συνείδηση του «εγώ» και του «δικό μου», του παρελθόντος και της επίδρασής του, γιατί κανείς είναι αποτέλεσμα του παρελθόντος. Οι σκέψεις μας πηγάζουν από το παρελθόν και χωρίς την κατανόησή του, ο νους δεν μπορεί να είναι ελεύθερος. Και η πύλη για το παρελθόν είναι το παρόν.

Μέσα από τη γνώση του εαυτού υπάρχει σωστή σκέψη και σωστή προσπάθεια. Η σωστή σκέψη είναι η βάση για σωστή ζωή, από την οποία, με τον διαλογισμό – τον σωστό, όχι τον εσκεμμένο βάσει μεθόδου-  έρχεται το γαλήνεμα της σοφίας. Σοφία είναι η απλότητα της καρδιάς. Μέσα σε αυτήν την απλότητα συνειδητοποιείται το υπέρτατο.