Έκλεισα τα… 38

Χα, χα, χα… έκλεισα τα 38 -όπως  λέει ο τίτλος,  όχι ως Νίκος Πιλάβιος, αλλά ως Παραμυθάς. Σας το έχω ξαναπεί ότι ο «Παραμυθάς» άρχισε να παίζεται στην ΕΡΤ, ασπρόμαυρος τότε,  το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου του 1978. Επειδή έχω ξαναγράψει, δίστασα να ξαναπώ για την αρχή του «Παραμυθά», αλλά καθώς αυτόν τον καιρό έκανα μια ανασκόπηση της ζωής μου, είδα ότι η εμφάνιση του «Παραμυθά» σ’ αυτήν, τη σημάδεψε πολύ βαθιά και πλατιά. Μέχρι και σύνταξη ως συγγραφέας έχω πάρει εξαιτίας του! Έτσι είπα να τιμήσω σήμερα τα γενέθλιά του ανεβάζοντας ένα βίντεο που βασίζεται σ’ αυτόν κι έχει φτιαχτεί για  κάποια προηγούμενα γενέθλιά του. Ήθελα να βάλω ένα ασπρόμαυρο βίντεο, αλλά δυστυχώς, όσο κι αν έψαξα στο ίντερνετ, δεν βρήκα τίποτα. Τότε, βλέπετε,  δεν είχα ούτε εγώ βίντεο για να κρατάω αρχείο.
Θα ήθελα κλείνοντας, να σας ευχαριστήσω, μικρούς και μεγάλους για την αγάπη που μου έχετε δείξει όλα αυτά τα χρόνια και που τη βλέπω στα μάτια σας όταν σας συναντώ στο δρόμο ή στις εκδηλώσεις.
Σας φιλώ γλυκά
Π.

 

Χρόνια πολλά

Του Αγίου Δημητρίου σήμερα, να πω, «Χρόνια  πολλά» στις Δήμητρες και στους Δημήτρηδες, μικρούς και μεγάλους. Μια και αυτό το blog έχει σχέση με τα παιδιά, σκέφτηκα να σας κάνω δώρο κάτι με παιδιά: μια ορχήστρα. Είναι ένα βίντεο με το συγκρότημα, «Ζουζούνια» που μας λένε (με πολύ νάζι και τσαχπινιά) το τραγούδι, «Γεια σου Δημητρούλα».
Και πάλι χρόνια  πολλά από τον
Παραμυθά.

 

 

 

«Είσαι χαμένος μέσα στον κόσμο όπως εγώ»;

Ο τίτλος του post  είναι ο τίτλος ενός καινούργιου τραγουδιού -“Are You Lost In the World Like Me?” – που κυκλοφόρησε φέτος, τον Σεπτέμβριο. Ένα μήνα αργότερα, τον Οκτώβριο, κυκλοφόρησε και το video clip του με ένα εξαιρετικό κινούμενο σχέδιο, ασπρόμαυρο σε στυλ της δεκαετίας του ’20.  Είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι -τουλάχιστον για τα γούστα μου – που δείχνει την αυξανόμενη εξάρτησή μας από την τεχνολογία και το πόσο μας έχει επηρεάσει. Δείτε το – αν δεν το έχετε πάρει ήδη χαμπάρι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Το επάγγελμα του ηθοποιού

cover

Μόλις είδα ότι έχω καιρό να ανεβάσω κάποιο κείμενο, από αυτό το εξαιρετικό βιβλίο του Κρισναμούρτι,  με σημειώσεις που κράτησε από τις συζητήσεις του με ανθρώπους που έρχονταν να τον δουν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και λέω να βάλω ένα που έχει σχέση και με μένα, αφού ένα από τα επαγγέλματα που έχω κάνει στη ζωή μου είναι και ηθοποιός. Δείτε το.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Ο Τ. Ρ. ένας νέος άνθρωπος, που ήταν στρατιώτης, είχε  έρθει για να μιλήσουμε για κάτι που ήταν πολύ σημαντικό γι’ αυτόν. Είπε ότι ήθελε να βοηθάει αληθινά τους ανθρώπους και ένοιωθε ότι αυτό, καθώς είχε ταλέντο ηθοποιού, θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα μέσα από το θέατρο, κάτι για το οποίο, όμως, η οικογένειά του ήταν αντίθετη.

Συζητήσαμε για κάμποση ώρα και μου μίλησε για τη ζωή του. Ήταν πολύ ξύπνιος και παθιασμένος, αλλά και στενοχωρημένος, γιατί είπε πως η κατάσταση ήταν εξαιρετικά δυσάρεστη στην κοινωνία και ένοιωθε ότι έπρεπε να βοηθήσει. Και τότε εξήγησε ότι αυτό που ενδιαφερόταν να κάνει, δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με την οργανωμένη θρησκεία και ότι δεν ήθελε ούτε καν να το συζητήσει αυτό.

Για να βοηθάει κανείς τους άλλους, πρέπει να έχει κατανόηση και η κατανόηση πρέπει να αρχίζει από τον ίδιο του τον εαυτό. Η γνώση του εαυτού σου πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για την βοήθεια των άλλων. Τον ρώτησα αν ενδιαφερόταν να βοηθάει τους άλλους με το θέατρο, όχι έχοντάς το σαν επάγγελμα αλλά κυρίως ως μέσο για να κάνει αυτό που τον ενδιέφερε. Η ηθοποιία, λοιπόν, ήταν δευτερεύουσας σημασίας και δεν έπρεπε να περιοριστεί αποκλειστικά σ’ αυτήν· άλλωστε όντας ακόμα στρατιώτης δεν υπήρχε άμεση ανάγκη να πάρει απόφαση για το επάγγελμά που θ’ ακολουθήσει. Και αν ήθελε πραγματικά να «βοηθάει» τους ανθρώπους με ένα ουσιαστικό τρόπο, ήταν το θέατρο  το καλύτερο μέσο για να το κάνει; Οι άνθρωποι δεν πήγαιναν στο θέατρο κυρίως για να διασκεδάσουν, για να ψυχαγωγηθούν και όχι για σοβαρούς λόγους; Και για εκείνους τους λίγους που ήταν σοβαροί, το θέατρο ήταν ο καλύτερος τρόπος για να τους προσελκύσει; Επιπλέον, τι επίδραση έχει το θέατρο στον ηθοποιό; Όσο πιο καλός ηθοποιός είναι, τόσο πιο πολύ δεν υπάρχει κίνδυνος να γίνεται πιο εγωκεντρικός, να παίζει πάντα κάποιο ρόλο στην προσωπική του ζωή, πράγμα που γίνεται σίγουρα επιζήμιο για την αυτογνωσία και την κατανόηση; Δεν υποδαυλίζει την φιλοδοξία, την έπαρση και την απόλυτη ρηχότητα; Κάτω από τέτοιες συνθήκες πώς μπορεί να υπάρξει αληθινή σοβαρότητα;

Προτού αποφασίσει οριστικά, δεν θα ήταν καλύτερα να εξετάσει προσεκτικά μήπως έχει μέσα του σε ύπνωση κάποια άλλη ικανότητα εκτός από την ηθοποιία, που να είναι πιο κατάλληλη για τις προθέσεις του; Αν αποφάσιζε τελειωτικά να πάει στο θέατρο, τότε η ανακάλυψη κάποιας άλλης, ίσως, ικανότητας δεν θα ήταν δυνατή· ενώ αν ήταν ανοιχτός σε οτιδήποτε και ερευνούσε βαθιά μέσα του, τότε θα μάθαινε. Σε μια τέτοια βαθιά έρευνα, θα ανακάλυπτε άλλους παράγοντες μέσα του που υπήρχαν στη σκιά προς το παρόν και που με την έρευνα, ίσως, του άλλαζαν την πορεία των τωρινών του σκέψεων. Η δυσαρέσκειά του που ίσως διοχετευόταν και σταθεροποιόταν στο θέατρο, έπρεπε να αφεθεί να εξελιχθεί, και μέσα από αυτήν να έρθει πληρότητα και εκείνο που κάθε άνθρωπος ψάχνει.

 

 

Κάτι από τα νιάτα μου…

super-hits

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι ένας φάκελλος με 8 CD, που έχουν 200 τραγούδια από την εποχή της εφηβείας μου. Τον ανακάλυψα εχτές τυχαία σε ένα συρτάρι, ψάχνοντας για κάτι άλλο! Είναι όλα τα τραγούδια που χορεύαμε τότε στα πάρτυ. Και το πιο συγκινητικό, είναι ότι το τραγούδι «DIANA¨ του Paul Anka, μου θύμισε την πρώτη ολοκληρωμένη ερωτική σχέση μου στα 16, με μία κοπέλλα 25 χρονών, που με περνούσε, δηλαδή, 9 χρόνια! Θυμάμαι ότι κάποια στιγμή, μέσα στους 10 μήνες που κράτησε αυτή η σχέση, ήθελα να την πάρω μαζί μου σε ένα πάρτυ, αλλά ο φίλος μου που το έκανε mου το αρνήθηκε, λέγοντας: ¨ άντε ρε μ@λ@κα@  που θα φέρεις στο πάρτυ τη γριά»!  Χα, χα, χα…  Εμ… μπροστά στους 15άρηδες και 16άρηδες που είμαστε όλη η παρέα, ήταν γριά. Αυτό το τραγούδι, λοιπόν, γραμμένο δύο χρόνια πριν αυτή τη σχέση, της το είχα χαρίσει σε δισκάκι 45 στροφών, κυρίως για τους τρεις πρώτους στίχους. Διαβάστε την μετάφρασή τους.

Είμαι πολύ νέος κι είσαι πολύ μεγάλη
Αυτό, αγάπη μου, μου το έχουν πει
Αλλά δεν με νοιάζει για ό,τι λένε...

Και τώρα, δείτε κι ακούστε να το λέει ο Paul Anka, στην ηλικία που ήταν κι εκείνος τότε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

 

Φτωχός και άτυχος

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Μετά από τα σχόλια των φίλων που ζητάνε περισσότερα παραμύθια από αυτή τη σειρά που είχε βγει σε κασέττες, είπα για σήμερα  είπα να ανεβάσω ένα από τα «Παραμύθια με ήχο». Έβαλα στο GOOGLE  τον τίτλο του παραμυθιού που σκέφτηκα να ανεβάσω, για να δω μήπως το έχω ξαναβάλει και… έπαθα πλάκα! Κάποιος έχει ανεβάσει στο YOUTUBE,  ένα σωρό αυτά τα παραμύθια μου με φωτογραφίες του ΠΑΡΑΜΥΘΑ!!!  Τι να πω… Φαίνεται ότι έχει τις κασέττες, πήρε και φωτογραφίες από βιβλία, και έφτιαξε τα βίντεο. Έτσι με γλύτωσε από τον κόπο να φτιάξω το βίντεο σήμερα. Δείτε το ή μάλλον, ακούστε το.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα

k-greece-2

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε, είναι ενός βιβλίου μου που έγραψα το 1998 και σήμερα ανακάλυψα ότι δεν σας έχω πει τίποτα γι’ αυτό εδώ. Όπως βλέπετε, ο τίτλος του είναι «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα».  Το θυμήθηκα χθες που με επισκέφτηκε μία κυρία, Ινδή ψυχολόγος, που είχε διαβάσει την αγγλική έκδοση του βιβλίου, στο KRISHNAMURTI CENTER στην Αγγλία! Τρελλό!  Μία Ινδή, διάβασε στην Αγγλία ένα βιβλίο που έχει σχέση με την Ελλάδα! Επειδή είχε έρθει για διακοπές, μου έγραψε και ήρθε να επισκεφτεί την Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι. Και σήμερα, έψαξα το blog μου και είδα ότι δεν έχω γράψει γι’ αυτό. Έτσι σήμερα αποφάσισα να πω δυο λόγια γι’ αυτό. Έτσι, μετά από αυτή την εισαγωγή, σας αντιγράφω τον πρόλογο που έχω γράψει στο βιβλίο. Αν δεν βαριέστε, διαβάστε τον.

Καλό βράδυ.
Π.

«Από τα τρία έργα τέχνης για τα οποία ο Κρισναμούρτι μίλησε με θαυμασμό σε όλη του τη ζωή τα δύο ήταν ελληνικά: ο Παρθενώνας και η Άπτερος Νίκη. Εκτιμούσε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και αναφε­ρόταν συχνά σ’ αυτόν στις ομιλίες του. Και όπως ο ίδιος είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη του, την Ελλά­δα «τη λάτρευε».
Ο Κρισναμούρτι επισκέφτηκε πέντε φο­ρές την Ελλάδα: το Δεκέμβριο του 1930, τον Ιούνιο του 1933, το Μάρτιο του 1954, το Σεπτέμβριο του 1956, και το καλοκαίρι του 1957, ενώ ήταν πιθανόν ότι θα την επισκεπτόταν για άλλη μία πέμπτη φορά το Σεπτέμβριο του 1986, αλλά δεν πρό­λαβε, αφού το Φεβρουάριο αυτής της χρονιάς έφυγε από τη ζωή.
Επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα το Δεκέμβριο του 1930 κι έμεινε στην Αθή­να στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεττανία». Έ­δωσε μία ομιλία στο θέατρο ΟΛΥΜΠΙΑ με θέ­μα, «Ο άνθρωπος και το εγώ».
Τον Ιούνιο του 1933 οργανώθηκε μια πενθήμερη συγκέντρωση φίλων του από την 1η  έ­ως την 5 Ιουνίου, στο Καστρί, ενώ οργανώθηκε και μία δημόσια ομιλία του στις 7 Ιουνίου, στο κι­νηματοθέατρο Παλλάς, στο Σύνταγμα.
Το Μάρτιο του 1954 έμεινε κάτω από αυ­στηρό ινκόγκνιτο στην Εκάλη, όπου για δύο βδομάδες είχε συνομιλίες σε τακτικές συνα­ντήσεις με μία μικρή ομάδα φίλων του που ενδιαφέρονταν για τη φιλοσοφία του.
Το Σεπτέμβριο του 1956 έμεινε στην Αθή­να κι έδωσε τρεις ομιλίες στην αίθουσα του Παρνασσού, στην πλατεία Καρύτση, στις 24, 26 και 30 Σεπτεμβρίου. Η τελευταία φορά ήταν το 1957, όπου έμεινε στην Αθήνα, στην πολυκατοικία γωνία Μπενάκη και Σόλωνος, όπου είχε κάποιες προσωπικές συναντήσεις.
Χαρακτηριστικό του σεβασμού και του θαυμασμού του για την Ελλάδα, είναι ότι στην πρώτη του επίσκεψη στην Ακρόπολη, έπεσε στα γόνατα και φίλησε το χώμα».