Ακούγοντας…

Listening

Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω απανωτά κι άλλο κείμενο του Κρισναμούρτι, αλλά έπεσα στο ίντερνετ πάνω σε αυτή τη φωτογραφία και ο τρόπος που ακούει η γατούλα το παιδάκι που παίζει φλάουτο, μου θύμισε ένα κείμενο του Κρισναμούρτι από το τελευταίο βιβλίο του που κυκλοφόρησε αυτό το μήνα, το «ΔΡΑΣΗ  ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ» κι έτσι το ανέβασα.
Καλό βράδυ.
Π.

«Το να ακούς πραγματικά είναι μια τέχνη που πολύ λίγοι από μας είναι ικανοί γι’ αυτήν. Δεν ακούμε ποτέ πραγματικά. Η κάθε λέξη έχει έναν ήχο και όταν δεν ακούμε τον ήχο ερμηνεύουμε τη λέξη, προσπαθώντας να την μεταφράσουμε στη γλώσσα μας ή σύμφωνα μα την παράδοσή μας. Ποτέ δεν ακούμε βαθιά. Όταν λέτε μια πολύ συναρπαστική ιστορία σε ένα μικρό παιδί, ακούει με μια τρομερή περιέργεια και ενέργεια. Θέλει να μάθει τι θα γίνει και περιμένει με εξαιρετικό ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Αλλά εμείς οι μεγάλοι έχουμε χάσει όλη αυτήν την περιέργεια, την ενέργεια για να μάθουμε, αυτή την ενέργεια που χρειάζεται για να δεις τα πράγματα πολύ καθαρά, όπως είναι, χωρίς καμιά διαστρέβλωση. Δεν ακούμε ποτέ αληθινά ο ένας τον άλλον. Δεν ακούτε ποτέ πραγματικά τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας, έτσι δεν είναι; Την παραξέρετε ή εκείνη παραξέρει εσάς. Δεν υπάρχει αίσθηση βαθιάς κατανόησης, φιλίας, ομόνοιας, που θα σας έκανε να ακούτε ο ένας τον άλλον, είτε σας αρέσει ό,τι λέγεται είτε όχι. Αλλά όταν όντως ακούς αληθινά και βαθιά, αυτή η ίδια η πράξη τού ν’ ακούς  είναι ένα μεγάλο θαύμα.
Το να ακούς έτσι, όπως και το να βλέπεις, το να παρατηρείς, είναι κάτι πολύ σημαντικό. Δεν παρατηρούμε ποτέ πραγματικά. Παρατηρούμε μόνο ό,τι είναι βολικό, φιλικό· παρατηρούμε μόνο όταν υπάρχει ανταμοιβή ή τιμωρία. Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει ότι όλη μας η ανατροφή, όλη μας η εκπαίδευση και η καθημερινή μας ζωή, βασίζονται πάνω σε μια αρχή: ανταμοιβή και τιμωρία. Διαλογιζόμαστε προκειμένου να ανταμειφθούμε, «προοδεύουμε» προκειμένου να ανταμειφθούμε, προσευχόμαστε προκειμένου να ανταμειφθούμε ή για να μην τιμωρηθούμε… Όταν ζητάμε ανταμοιβή, υλική ή ψυχολογική, σ’ αυτή την αναζήτηση ανταμοιβής υπάρχει και ο φόβος της τιμωρίας — που είναι το να μην υπάρξει ανταμοιβή. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, ν’ ακούμε ο ένας τον άλλον per se, δηλαδή, για χάρη τού ν’ ακούμε και μόνο και όχι άλλο λόγο; Θα μπορούσαμε να ακούμε όπως θ’ ακούγαμε μια υπέροχη μουσική ή το κελάηδημα ενός πουλιού, με την καρδιά μας, με τον νου μας, με όλη την ενέργεια που διαθέτουμε; Τότε, μπορούμε να πάμε πολύ μακριά».

 

 

 

Μια οικογένεια για να γεμίζετε το κενό σας

happy-family-silhouette-
Καιρό έχω να ανεβάσω κάποιο από τα κείμενα του βιβλίου, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό. Οπότε σήμερα θα ανεβάσω ένα κάπως μεγαλύτερο από ότι συνήθως. Είναι η συζήτησή του με μία επισκέπτριά του.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Η  Β. Ι. είπε ότι είχε ένα άμεσο πρόβλημα που έπρεπε να το λύσει. Ήταν προσκολλημένη στην οικογένειά της, ήταν κάπως κτητική, όχι σε σχέση με τη ζωή τους και τις σκέψεις τους, αλλά της συντροφιάς τους. Εξήγησε ότι αναζητούσε την ελευθερία της πραγματικότητας. Οι θρήσκοι δάσκαλοι έχουν πει ότι πρέπει να αποκόβεις όλους τους δεσμούς με την οικογένεια, αλλά εκείνη το έβρισκε εξαιρετικά δύσκολο· και ρώτησε αν θα έπρεπε να αποστασιοποιηθεί εντελώς από την οικογένεια για να βρει τον Θεό.
«Γιατί αναζητάτε την αποστασιοποίηση; Είναι επειδή σας το διδάξανε; Αναζητάτε την αποστασιοποίηση για κάποια ανταμοιβή που σας υποσχέθηκαν; Ποιος είναι ο λόγος της πάλης σας να μην είστε προσκολλημένη; Είναι επειδή σας έχει πείσει η αυθεντία κάποιου άλλου»;
«Υποθέτω πως ναι», απάντησε η επισκέπτρια.
«Τότε, δεν αναζητάτε εσείς την αποστασιοποίηση από την κατανόηση της κατάστασης, αλλά η αυθεντία της παράδοσης σας σπρώχνει να κάνετε κάτι σας σπρώχνει σε μια πράξη για την οποία δεν έχετε ουσιαστικό ενδιαφέρον. Ενδιαφέρεστε πιο πολύ για ένα αποτέλεσμα, παρά για τα μέσα. Τα μέσα δεν δημιουργούν τον σκοπό; Εάν δεν κατανοείτε τη σημασία της αποστασιοποίησης εσείς η ίδια από μόνη σας, τότε τι αξία έχει; Σίγουρα, καμιά απολύτως».
«Όχι», απάντησε, «δεν ακολουθώ τυφλά, αλλά η ίδια ένοιωσα ότι πρέπει να αποστασιοποιηθώ. Ο τωρινός μου δάσκαλος επέμενε σ’ αυτό, αλλά δεν ξέρω ποια είναι η βαθύτερη σημασία της αποστασιοποίησης. … Ναι… υποθέτω ότι ακολουθώ τυφλά…».
«Γιατί νοιώθετε ότι πρέπει να αποστασιοποιηθείτε από την οικογένειά σας; Γιατί είστε προσκολλημένη στην οικογένειά σας; Δεν είστε επειδή αν δεν είσαστε θα νοιώθατε μόνη σε έναν ξένο και παράξενο κόσμο»;
«Ναι», απάντησε η επισκέπτρια, «νόμιζα ότι ήμουν προσκολλημένη  εξαιτίας του πνεύματος ότι είμαστε όλοι ένα, αλλά τώρα βλέπω γιατί είμαι προσκολλημένη».
«Νοιώθετε ότι η οικογένειά σας θα σας καταλάβει καλύτερα από τους άλλους· ότι μαζί τους μπορείτε να είσαστε όπως είστε, χωρίς βαθιές αντιθέσεις, χωρίς τις προσποιήσεις με τις μεγάλες τους προσπάθειες. Είστε προσκολλημένη επειδή τους έχετε ανάγκη. Και αυτή την ανάγκη την ονομάζετε ευτυχία».
«Ναι», πρόσθεσε εκείνη, «αυτή η ανάγκη εμφανίζεται εξαιτίας της έλλειψης πληρότητάς μας».
«Εάν μου επιτρέπετε, θα παρατηρήσω ότι απλώς επαναλαμβάνετε πράγματα που έχω πει, αλλά αυτό δεν οδηγεί στην κατανόηση της προσκόλλησης. Αυτή η ανάγκη για τον άλλον υπάρχει και εξαρτιόμαστε βαθιά απ’ αυτήν. Είσαστε προσκολλημένη νοιώθοντας οδυνηρό φόβο. Γιατί υπάρχει αυτή η ανάγκη; Δεν είναι επειδή όντας εσωτερικά άδεια,  φτωχή, ανολοκλήρωτη, μόνη, προσπαθείτε να γεμίσετε αυτή τη μοναξιά με την οικογένειά σας; Για να γεμίσετε αυτό το οδυνηρό κενό χρειαζόσαστε την οικογένειά σας, κι έτσι προσκολλιέστε στην οικογένειά σας. Εάν δεν έχετε οικογένεια, θα προσπαθήσετε να το γεμίσετε με κάτι άλλο, έτσι δεν είναι»;
«Υποθέτω ότι έτσι είναι», απάντησε η επισκέπτρια.
«Το πρόβλημά σας τότε, λοιπόν, δεν είναι πώς θα αποστασιοποιηθείτε, αλλά πώς θα βρείτε κάτι για να γεμίσετε το κενό σας. Αναζητάτε ένα μέσο φυγής και θέλετε να βρείτε κάτι που θα γεμίζει το κενό σας μόνιμα. Εσείς προσπαθείτε να γεμίσετε την μοναξιά σας με την οικογένεια, κάποιος άλλος με τις δραστηριότητες, άλλος με την διασκέδαση, ένας άλλος με εθισμό σε κάτι, άλλος με γνώσεις, κι άλλος με την ιδέα του Θεού και της λύτρωσης».
«Αλλά», είπε η επισκέπτρια, «δεν υπάρχει αυτό που λένε, ‘η Θεία χάρη’; Αυτό δεν θα γεμίσει το κενό»;
«Όχι, όσο υπάρχει το κενό σας. Μόνο όταν σβήσει ο ιδιαίτερος δικός σας χώρος, υπάρχει εκεί  το άπειρο. Ο καθένας αναζητά εκείνο που θα γεμίσει το κενό του σύμφωνα με την προδιάθεσή του. Εσείς μπορεί να το γεμίσετε με την οικογένεια, ένας άλλος με λάγνες σκέψεις, ένας άλλος με εξουσία, ένας άλλος με μία ευγενική ιδέα, αλλά όλοι ενδιαφέρονται για μία ικανοποιητική κάλυψη του κενού. Δεν είναι κανείς ανώτερος από τον άλλον. Το ερώτημά σας είναι, λοιπόν: είναι σωστό να γεμίσει αυτό το κενό με την οικογένεια; Όμως η κτητικότητα οποιουδήποτε είδους γίνεται αιτία πόνου και για να ξεφύγει κανείς από αυτόν τον πόνο καλλιεργεί την αποστασιοποίηση. Τότε η αποστασιοποίηση γίνεται άλλο ένα μέσο κάλυψης, γεμίσματος του βασανιστικού κενού. Τώρα: μπορεί ποτέ αυτό το κενό να γεμίσει; Υπάρχει οποιαδήποτε μέθοδος εμπλουτισμού αυτής της φτώχειας»;
«Σίγουρα, πρέπει να υπάρχει», ισχυρίστηκε η επισκέπτρια.
«Σας παρακαλώ, ας το εξετάσουμε πιο προσεκτικά. Όσο κι αν γεμίσει αυτός ο αυτοπεριφραγμένος χώρος, αυτό το αίσθημα της ακραίας μοναξιάς, θα είναι και πάλι άδειος. Μπορεί να τον καλύψετε με οποιοδήποτε μέσο: θα είναι ακόμα εκεί. Μπορεί να τον γεμίσετε με κάθε επινόημα του μυαλού, αλλά εκείνο το κενό θα είναι ακόμα εκεί. Και προσκολλιόμαστε απελπισμένα σε εκείνο που νομίζουμε ότι μπορεί να γεμίσει το κενό. Γιατί αν μας πάρουν εκείνο που μας γέμισε το κενό, είμαστε δυστυχισμένοι, γεμάτοι θλίψη· επειδή εκείνο το κενό, εκείνη η οδυνηρή μοναξιά, αποκαλύπτεται ξανά. Αυτό το κενό δεν είναι σαν ένα σπασμένο δοχείο, σαν ένα βαρέλι δίχως πάτο, που δεν μπορεί να γεμίσει»;
«Μα πρέπει να υπάρχει κάτι που να μπορεί να γεμίσει το κενό», είπε η επισκέπτρια.
«Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να το γεμίσει, όσο κι αν προσπαθήσει κανείς. Ίσως για ένα διάστημα να το ξεχάσεις, να το κουκουλώσεις, να το αρνηθείς, αλλά εκείνο είναι πάντα από κάτω. Αυτό είναι σίγουρα προφανές. Αν δεν βγάλεις την αιτία, το σύμπτωμα είναι πάντα εκεί. Αν το μυαλό πειστεί ότι είναι αδύνατο να γεμίσει το κενό, την μοναξιά, τότε είναι ικανό το ίδιο να φέρει στον εαυτό του μια μεταμόρφωση, μια επανάσταση. Αλλά η δυσκολία βρίσκεται στο να αντιληφθείς αμετάκλητα ότι όλες οι προσπάθειες να γεμίσει αυτό το κενό είναι οδυνηρές και εντελώς μάταιες. Το να το αντιληφθείς αυτό, το να το βιώσεις, είναι ουσιαστικό. Μ’ αυτή την κατανόηση έρχεται τάξη και διαύγεια.
Όταν η σκέψη και το συναίσθημα αντιληφθούν πλήρως ότι αυτό το κενό δεν μπορεί να γεμίσει με κανένα τρόπο, τότε είναι σε θέση να ανακαλύψουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτό, ότι οι σκέψεις τους και οι πράξεις τους σε σχέση με το κενό δεν έχουν καμιά ουσιαστική σημασία· ό,τι κάνουν είναι ένα εμπόδιο. Τότε το μυαλό μένει σιωπηλό και μέσα σ’ αυτή τη σιωπή, οι τοίχοι της ‘αυτοπερίφραξης’, που δημιουργούν τον ιδιαίτερο, εσωτερικό προσδιορισμένο χώρο – το κενό και την μοναξιά δηλαδή – γκρεμίζονται. Τότε δεν υπάρχει ούτε προσκόλληση ούτε αποστασιοποίηση. Τότε η οικογένεια, η εργασία, όσα φτιάχνονται με το χέρι ή με το μυαλό, δεν είναι πια σημαντικά από μόνα τους· είναι μέσα όχι σκοπός. Είναι μέσα αυτογνωσίας, σωστής σκέψης, ύψιστης σοφίας, αλλά για το μυαλό που είναι σκλαβωμένο στα μέσα, υπάρχει συσσώρευσή τους και αποκήρυξη της σωστής σκέψης, και η σκλαβιά δεν παύει με την καλλιέργεια της μη-προσκόλλησης.
Μην ασχολείστε με το προϊόν, αλλά με τον κατασκευαστή του· μην ασχολείστε με τη σκέψη, αλλά με τον σκεπτόμενο. Αυτό που είναι ο σκεπτόμενος είναι και η σκέψη του· δεν είναι δύο χωριστά πράγματα, αλλά ένα ενιαίο φαινόμενο. Έτσι, όσο ο σκεπτόμενος είναι ‘αυτοπεριφραγμένος’, οι σκέψεις του και οι δραστηριότητές του περιορίζουν, δεσμεύουν. Μην αποκόβεστε απλώς από αυτά τα δεσμά, αλλά αφήστε τον σκεπτόμενο να πάψει να αναπαράγεται. Ο σκεπτόμενος και οι σκέψεις του πρέπει να πάψουν να υπάρχουν. Όσο θα υπάρχει ο σκεπτόμενος, οι σκέψεις του δεν μπορούν παρά να παράγουν άγνοια και θλίψη, γιατί ο σκεπτόμενος συνεχίζεται με την οικογένεια, με τα αντικείμενα, με την εργασία, με τις ιδέες. Ο σκεπτόμενος εδραιώνεται με τα δημιουργήματά του: ο πατέρας είναι σκλάβος του γιου του, γιατί ο γιος του είναι ο ίδιος. Τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του σκεπτόμενου και των σκέψεών του πρέπει να πάψουν εντελώς. Όταν ο σκεπτόμενος είναι σιωπηλός, όταν έχει πάψει τις φλυαρίες του, τότε σε αυτή τη σιωπή υπάρχει το απροσμέτρητο.

 

 

«Ο αντρειωμένος ράφτης»

943842_606751636154687_7758288210008080720_n

Η φωτογραφία είναι από το δεύτερο σεμινάριο αφήγησης στο Λαϊκό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, που σας είχα πει σε προηγούμενο post. Όπως και στο προηγούμενο, έτσι και σ’ αυτό το σεμινάριο ήταν από τα σαράντα άτομα, δύο άντρες και 38 γυναίκες! Επειδή σε αυτό το σεμινάριο, ένας φίλος τραβούσε σε βίντεο την εκδήλωση, σκέφτηκα να ανεβάσω εδώ το κομμάτι που διαβάζω ένα παραμύθι. Είναι από το βιβλίο, «Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών» που σας έχω ξαναμιλήσει  ΕΔΩ.  Από αυτό το βιβλίο στο σεμινάριο για την αφήγηση διαβάζω ένα παραμύθι πριν αρχίσω τη θεωρία και τη συζήτηση. Το παραμύθι που διάβασα αυτή τη φορά, ήταν «Ο αντρειωμένος ράφτης». Αν σας κάνει κέφι, δείτε να το λέω. Κρατάει  8 λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
Π

 

 

Γωνία Παλαμά και Σεφέρη

K.Π.+Γ.Σ.

Εκεί που περπατούσα στο Νέο Ψυχικό πριν κάποιες μέρες βρέθηκα σε μια γωνία που έκαναν δύο δρόμοι που είχαν τα ονόματα του Παλαμά και του Σεφέρη.  «Η γωνιά των ποιητών», σκέφτηκα, «Σαν τίτλος εκπομπής είναι». Και έβγαλα τη  φωτογραφία που βλέπετε. Έτσι σήμερα, σκέφτηκα να ανεβάσω  ένα post με αυτή τη φωτογραφία και να βάλω από ένα ποίημα του καθένα. Αλλά ψάχνοντας στο ίντερνετ για τα ποιήματά τους, έπεσα πάνω σε ένα site με τον τίτλο,  «Γνωμικολογικόν» που έχει Αποφθέγματα, Γνωμικά,  Αφορισμούς, Ρητά,  κ.λπ. διαφόρων φυσιογνωμιών κι ανάμεσά τους   του Σεφέρη και του Παλαμά. Έτσι είπα να βάλω μερικά από αυτά και όχι ποιήματα. Αν θέλετε να δείτε το site κάντε κλικ  ΕΔΩ. Θα τα ξαναπούμε από βδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

Αποφθέγματα Κωστή Παλαμά
-Η Μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.
-Κάλλιο γλίστρα στο δρόμο το δικό σου παρά στο δρόμο του άλλου να ‘σαι ορθός.
-Το καλό πρέπει να το παίρνουμε όπου το βρίσκουμε.
-Και βρυσομάνα είν’ η γυναίκα· κι έρχονται από κείνη
κι εσύ αμαρτία, κι ο λυτρωμός κι η ανάσταση και ο Χάρος.
-Ποιος ξέρει στ’ άλλα τ’ άστρα
τι λαοί και τι κάστρα,
τ’ άστρα, στο χάος γυρίζουν.

 Αποφθέγματα  Γιώργου Σεφέρη
-Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες.
-Και ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια.
-Σ’ αυτόν τον τόπο όπου όλοι είμαστε τόσο τραγικά αυτοδίδακτοι…
-Σ’ αυτό τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται.
-Λυπούμαι που άφησα να περάσει
ένα πλατύ ποτάμι ανάμεσα από τα δάχτυλα μου
χωρίς να πιω μια στάλα.

 

 

 

Το Λούνα Παρκ της Γλώσσας. Τα Αριθμητικά

Λέω να ξεκινήσουμε  την σχολική εβδομάδα που αρχίζει αύριο Τρίτη, με άλλο ένα επεισόδιο από το «ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ  ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ. Δεν έχουν μείνει πολλά ακόμα. Για σήμερα, έχω «Τα Αριθμητικά».
Καλή … Σχολική Εβδομάδα
Π.

 

 

Η υπερκαλλιέργεια του μυαλού

k-bw4

Μετά και από αυτή τη σύμπτωση, που το κεφάλαιο που μετέφρασα από το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας», αυτήν την εβδομάδα που ήταν η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, έχει να κάνει με τον προβληματισμό μιας γυναίκας, είπα να το ανεβάσω για να κλείσω την εβδομάδα, με κάτι ακόμα που να έχει σχέση με γυναίκα. Αυτή η φωτογραφία του Κρισναμούρτι που διάλεξα, είναι από τη δεκαετία του ’40, όπου γράφτηκαν τα κείμενα αυτού του βιβλίου. Το κεφάλαιο έχει τίτλο, «Η υπερκαλλιέργεια του μυαλού».
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Η  Γ. Β. είπε ότι έπιασε τον εαυτό της να κάνει ή να λέει πράγματα που ήξερε ότι δεν ήταν αυτό που σκεφτόταν πραγματικά. Ήξερε γιατί αντιδρούσε ψεύτικα, κι ωστόσο αυτό συνέβαινε ξανά και ξανά. Είχε επίγνωση των αιτιών που την έκαναν να αντιδρά αντίθετα με τις ίδιες της τις σκέψεις, με τα ίδια της τα συναισθήματα, αλλά οι συνθήκες την έφερναν σε αντίθεση με τον εαυτό της. Μίλησε και λίγο για τη ζωή της.
Όλη η ζωή έχει πόνο. Μήπως η επισκέπτρια, όπως οι περισσότεροι, είχε «υπερκαλλιεργήσει» το λογικό της; Ζούσε και κινιόταν στη σκιά του λογικού της, που διαρκώς παρακολουθούσε, υπολόγιζε, άρπαζε ό,τι έβλεπε, και τη διαμόρφωνε. Έτσι η επισκέπτρια ήξερε τις ερμηνείες των ίδιων της των ερωτημάτων, το λογικό της ήταν σε επιφυλακή. Όπως είπε, ήξερε γιατί είχε λάθος αντιδράσεις· είχε εξηγήσεις για τις ανεπάρκειές της. Είχε αναλύσει η ίδια τον εαυτό της και τον ήξερε. Αυτή η γνώση του εαυτού της είχε αποθηκευτεί από το λογικό της. Το λογικό της ήταν που είχε εξελιχθεί και συσσώρευε.
Αυτή η «υπερκαλλιέργεια» του μερικού -του λογικού, του μυαλού- δημιουργεί εξυπνάδα, αλλά και ρηχότητα· και όταν το μερικό δυναμώνει και υποστηρίζεται, υπάρχει  διεκδίκηση, αντίθεση, ανταγωνισμός. Το μερικό μπορεί να δώσει μόνο μια μερική απάντηση και όχι μια πλήρη, αληθινή απάντηση. Το μερικό δεν είναι το όλο, το μερικό δεν οδηγεί στο όλο. Μόνο όταν το μερικό χάνει τη σπουδαιότητά του, μπορείς να δεις το όλο. Η λατρεία του μερικού καταστρέφει το όλο, η λατρεία του μερικού είναι ειδωλολατρία.
Η «υπερκαλλιέργεια» και η «υπερτόνωση» του μυαλού, τού δημιουργούν ένα μούδιασμα εξυπνάδας, ένα καβούκι αυτοπροστασίας το οποίο πρέπει να σπάσει για να υπάρξει κατανόηση. Είναι αυτό το έξυπνο, προειδοποιητικό μυαλό, με τα συμπεράσματά του, τις αναλύσεις του και τις προβλέψεις του, που εμποδίζουν την επισκέπτρια από την ίδια της την απελευθέρωση. Έχει παραλύσει, έχει αναισθητοποιηθεί με την διαρκή λογική ανάλυση της αρνητικότητάς της  ─ κάθε ανάλυση είναι  μόνο μερική και γι’ αυτό διανοουμενίστικη.
Έτσι η επισκέπτρια, όταν είχε μια πλαστή αντίδραση την απομάκρυνε με την ανάλυση, χωρίς να δίνει στον εαυτό της την ευκαιρία μιας αιφνιδιαστικής συνειδητοποίησης, οπότε τώρα θα πρέπει να έχει μια σιωπηλή επίγνωση της φλυαρίας του μυαλού της. Αυτή η σιωπηλή επίγνωση του παραμικρού ψίθυρου του μυαλού έχει ως αποτέλεσμα την εγρήγορση του μυαλού μας χωρίς τις φλυαρίες του. Έτσι, εδραιώνεται ευαισθησία και μαζί της έρχεται το σοκ, η συνειδητοποίηση της ματαιότητας, της βλαβερής σύγκρουσης της αντιπαλότητας.
«Ακριβώς όπως μετά μια αδιάκοπη κριτική ανάλυση της ομορφιάς έρχεται ένα μπάφιασμα και αδιαφορία, έτσι και το ‘υπερκαλλιεργημένο’ και υπερδραστηριοποιημένο μυαλό, θολώνει τη λειτουργία της κατανόησης.  Έτσι το πρόβλημά σας κυρία μου, αν μου επιτρέπετε να το επισημάνω, δεν είναι πώς θα βάλετε ένα τέλος στην σύγκρουση ανάμεσα στις σκέψεις και στα συναισθήματά σας, αλλά πώς θα γίνετε ευαίσθητη και άγρυπνη απέναντι στην σπατάλη μιας ζωής που ξοδεύεται σε συγκρούσεις. Η λογική έχει κουραστεί· οπότε αφήστε το μυαλό να ξεκουραστεί. Πιο πολύ νοιώστε την  σύγκρουσή σας αντί να την αιτιολογείτε· ζήστε την με νοημοσύνη, με το αίσθημα. Παρατηρείστε σιωπηλά τη σύγκρουση· μην ταυτίζεστε μ’ αυτήν, μην την δικαιολογείτε, αλλά να έχετε πλήρη επίγνωσή της. Μ’ αυτή τη σιωπηλή επίγνωση, έρχονται κατανόηση και πληρότητα. Αφήστε τον σπόρο της επίγνωσης να φέρει τους δικούς του καρπούς».

 

 

Σαββατοκύριακο στα Χανιά

12670777_600219480141236_5278789019608121677_n

Ανεβάζοντας τη  φωτογραφία που βλέπετε, σκέφτηκα ότι λες και έγινε για αφιέρωμα στην αυριανή «Ημέρα της Γυναίκας» !  Κι όμως όχι. Για την «Ημέρα της  Γυναίκας»,  έχω ανεβάσει ένα  post πριν καιρό, όπου λέω τη γνώμη μου γι’ αυτήν. Όσες και όσοι θέλετε να το δείτε, κάνετε κλικ ΕΔΩ. Η φωτογραφία είναι από το Κυριακάτικο σεμινάριο για την τέχνη  της αφήγησης παραμυθιών, που έδωσα στα Χανιά. Όπως σας είχα πει το Σάββατο είχα παρουσίαση του Παραμυθά στα παιδιά   και την Κυριακή το Σεμινάριο, που έγιναν στο χώρο «Λεκτόριο» του Ανοιχτού  Λαϊκού Πανεπιστήμιου, που την λιτή και όμορφη είσοδό του βλέπετε εδώ.
060320162160

Και οι δύο εκδηλώσεις πήγαν πολύ καλά, γι’ αυτό και θα επαναλαμβάνονται  Σαββατοκύριακο παρά Σαββατοκύριακο έως τον Ιούνιο. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι το σεμινάριο για την αφήγηση της Κυριακής το παρακολούθησαν 38 γυναίκες και 2 άντρες!!!   Το βλέπετε και στη φωτογραφία που τραβήχτηκε στην αίθουσα του συνεδρίου.  Λείπει ο ένας από τους δύο αλλά  τον αναπληρώνω εγώ για να μην χαθεί η αναλογία, 38-40.  Χα, χα, χα… Γι΄αυτό και η φωτογραφία είναι αφιερωμένη στην Ημέρα της γυναίκας. Και θα ήθελα να κλείσω με μία φωτογραφία από μία υπέροχη θέα – τη θέα του λιμανιού των Χανίων από το δωμάτιο του Ξενοδοχείου μου.
Καλή εβδομάδα.
Π.

050320162156

 

 

 

«Δράση σημαίνει τώρα»

Εξώφ.Βιβλίο ΔΡΑΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ.B
Αυτό είναι το εξώφυλλο του καινούργιου βιβλίου του Κρισναμούρτι που κυκλοφορεί από σήμερα και που έχω μεταφράσει. Θα σας μεταφέρω εδώ ένα μικρό σημείωμα  που έχω στην αρχή του βιβλίου και μετά θα πω και δυο λόγια ακόμα, πιο προσωπικά.

«Τα κείμενα αυτού του βιβλίου – που ο αγγλικός τίτλος είναι, «The benediction is where you are» (Η ευλογία είναι εκεί που είσαι) – είναι οι τελευταίες ομιλίες που έδωσε ο Κρισναμούρτι στη Βομβάη το 1985. Περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό υπάρχουν στον πρόλογο της Ινδικής έκδοσης που ακολουθεί. Εδώ να πούμε ότι ο ελληνικός τίτλος, είναι από ένα μέρος της απάντησης που έδωσε ο Κρισναμούρτι στην τρίτη από τις ερωτήσεις που του έγιναν, στη δεύτερη συνάντηση με ερωτήσεις και απαντήσεις. Ανάμεσα στ’ άλλα, λέει: «Και τι είναι δράση; Δράση σημαίνει ότι δρας. Όχι, “έχω δράσει” ή “θα δράσω”. Δράση σημαίνει τώρα».
Οι ομιλίες αυτές γίνονται όταν ο Κρισναμούρτι είναι στα ενενήντα του. Ο τακτικός αναγνώστης των βιβλίων του θα παρατηρήσει ότι είναι ανεπηρέαστη  από την ηλικία, η ζωντάνια και η δύναμη του λόγου του. Και θα έλεγα ότι όπως στις Ινδίες φορούσε πάντα Ινδικά ρούχα για να μην ξεχωρίζει, έτσι και το ύφος του λόγου του έχει κάτι διαφορετικό, που δεν υπάρχει στις ομιλίες του στην Ευρώπη και στην Αμερική και που πιθανόν να έχει σχέση με την οικειότητα που εκπέμπει η σχέση του με το ακροατήριο. Αυτό είναι πιο φανερό όταν τον βλέπει κανείς στα βίντεο, όπου εκτός από τη διαφορά στα ρούχα, δεν κάθεται σε καρέκλα, αλλά κάτω,  οκλαδόν πάνω σε ένα χαλάκι. Όλα αυτά μπορεί κανείς να τα δει στο ίντερνετ όπου υπάρχουν πια αρκετές ομιλίες του από τις Ινδίες».

Με αυτό το βιβλίο είμαι πιο δεμένος από οποιοδήποτε άλλο έχω μεταφράσει έως τώρα. Αυτό συμβαίνει γιατί έχει σχέση με την πρώτη φορά που συνάντησα προσωπικά τον Κρισναμούρτι. Η πρώτη φορά που τον είδα, ήταν εκεί στη Βομβάη, τον Φεβρουάριο του 1985. Και μετά τη συνάντηση, την πρώτη από άλλες έξι που ακολούθησαν ύστερα από δική του πρόσκληση, που κάποτε θα πω γι’ αυτές, έμεινα στη Βομβάη και παρακολούθησα όλες σχεδόν τις ομιλίες του. Στο τέλος του post έχω ανεβάσει ένα πολύ μικρό απόσπασμα ενός λεπτού, από το βίντεο της πρώτης ομιλίας με απαντήσεις σε ερωτήσεις που του έκαναν. Είναι το μοναδικό βίντεο από αρκετά άλλα, όπου φαίνομαι μέσα στον κόσμο. Καθώς μιλάει στην αρχή ο Κρισναμούρτι η κάμερα κάνει μια κίνηση προς το ακροατήριο  και σταματάει στην άλλη πλευρά της αίθουσας, όπου στην αριστερή πλευρά τού πλάνου, κάθονται μια κυρία, ένας κύριος και εγώ κολλητά στον τοίχο. Είμαι αυτός με τα μαύρα μαλλιά και το μαύρο μουστάκι. Εμ, είναι και 31 χρόνια πριν… Χα, χα, χα…
Για όσους ενδιαφέρονται θα πρότεινα με όλη μου την καρδιά να διαβάσουν αυτό το βιβλίο.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Αύριο φεύγω για τα Χανιά στην Κρήτη, όπου το Σάββατο έχω παράσταση Παραμυθά για τα παιδιά και την Κυριακή θα δώσω ένα σεμινάριο αφήγησης παραμυθιών για μεγάλους. Θα τα ξαναπούμε τη Δευτέρα.