Χρόνια Πολλά Κωνσταντίνε

Όπως θα καταλάβατε από τον τίτλο, σήμερα 1η Φεβρουαρίου, έχει γενέθλια και το δεύτερο παιδάκι μου, ο Κωνσταντίνος, που γεννήθηκε 5 μέρες και 9 χρόνια μετά από το πρώτο, την Μαρία. Όσοι μπαίνετε εδώ από παλιά  θα θυμάστε ότι  για τον Κωνσταντίνο, ανεβάζω συνήθως βίντεο. Ένα μικρό βίντεο, λοιπόν, θα ανεβάσω και σήμερα που είναι και παραμύθι. Είναι μια εξαιρετική Γιαπωνέζικη ιστορία, με τίτλο, «Πατέρας και γιος».  Καλό μήνα σε όλους.
Χρόνια Πολλά Κωνσταντίνε.
Ο μπαμπάς.

 

 

 

Και πάλι λίγη διαφήμιση

παραμυθάς flyer copy (3)
Θέλω να θυμίσω σε όσους μπορεί να τους ενδιαφέρει  την αυριανή δεύτερη παράσταση «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» στις 6,  στο Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος  στον Βοτανικό. Και ψάχνοντας το ίντερνετ, έπεσα στους τίτλους του παλιού «Παραμυθά» της  δεκαετίας του’80, που κάποιος το είχε ανεβάσει και δεν το ήξερα. «Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι», που λέγανε παλιά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Χρόνια πολλά Μαρία

Σήμερα, 28 του μήνα, έχει γενέθλια η κόρη μου, το πρώτο μου παιδάκι, η Μαρία. Όπως ίσως θα θυμάστε όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog, κάθε χρόνο ανεβάζω εδώ κάτι  ως δώρο: παλιές φωτογραφίες της, βίντεο και λοιπά. Αλλά πια τα έχω εξαντλήσει όλα, έτσι ψάχνοντας στο ίντερνετ να βρω κάτι να το  ανεβάσω, έπεσα πάνω στη φωτογραφία αυτού του μικρού κοριτσιού που βλέπετε, που μου άρεσε πολύ και κάπως μου θύμισε την Μαρία όταν ήταν μικρή.
Χρόνια πολλά, λοιπόν, Μαρία, και καλά.
Ο μπαμπάς

10358743_941367842540768_7735152179580114640_n (1)

 

 

 

«Φιλανθρωπία χωρίς φράχτες»

 

heart1

Για σήμερα είχα σχεδιάσει να ανεβάσω για post πάλι κάποιο κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τώρα, το «Ο Κόσμος Μέσα μας».  Και μια κι έπεσα σε ένα κείμενο που έχει κάποια σχέση με όσα συμβαίνουν αυτόν τον καιρό με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες , είπα να ανεβάσω το μικρό κείμενο που ακολουθεί και μιλάει για την φιλανθρωπία. Όσο για την εικόνα που βλέπετε, θα καταλάβετε διαβάζοντας γιατί τη διάλεξα.
Καλή εβδομάδα
Π. 

Ο Β. ήρθε να με δει μπερδεμένος με το θέμα της φιλανθρωπίας —να δίνει ή να μη δίνει;
Πόσο δύσκολο είναι να μεταδόσεις σε κάποιους τύπους μυαλού ότι με το να νοιάζονται για σημαντικά θέματα, τα μικρά θα πάνε από μόνα τους στη θέση τους· αλλά με το να νοιάζονται για  μικρής σημασίας θέματα – μία ατέλειωτη ιστορία – τα σημαντικά χάνονται, ενώ μόνο σ’ αυτά μπορούν να βρεθούν οι λύσεις για τα προβλήματα της ζωής γενικότερα. Χρειάζεται ελευθερία νοημοσύνης και όχι προμελετημένη σκέψη ή λογική για να κατανοήσεις τη ζωή· χρειάζεται γενναιοδωρία της καρδιάς και όχι προμελετημένη και προσχεδιασμένη δωρεά.
Ο Β. είπε ότι είχε κληρονομήσει μία μεγάλη περιουσία και ρώτησε αν θα ήταν σωστό να γίνει ένα μέσο φιλανθρωπίας.
Η φιλανθρωπία πρέπει να είναι άμεση. Και ο δωρητής και ο αποδέκτης της βοήθειας δεν πρέπει να νοιώθουν κανενός είδους αίσθημα υποχρέωσης ούτε να έχουν αίσθηση του ανώτερου που δίνει στον κατώτερο, ούτε κάποιο αίσθημα ντροπής. Η βοήθεια πρέπει να δίνεται μέσα από μια πλούσια καρδιά. Και εκείνος που δίνει και εκείνος που δέχεται, είναι και οι δύο υπεύθυνοι να μη χτίζουν ένα φράχτη διαχωρισμού τους. Η φιλανθρωπία παύει όταν δεν υπάρχει αγάπη· χωρίς αγάπη δεν υπάρχει φιλανθρωπία.

 

 

Και λίγη διαφήμιση

παραμυθάς flyer copy (3)

Ε, αν δεν έχετε αντίρρηση θα ήθελα σήμερα να βάλω αυτό το διαφημιστικό φυλλάδιο που βλέπετε για τις πέντε παραστάσεις «Παραμυθά» που θα κάνω τα επόμενα πέντε Σαββατοκύριακα, στο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος, στον Βοτανικό, στην οδό Μαραθωνομάχων 8. Όλες οι πληροφορίες είναι στο φυλλάδιο που βλέπετε εδώ. Όσοι έχετε παιδάκια και σας κάνει κέφι, πάρτε τα και ελάτε. Θα έχει μια ημίωρη ταινία με περιπέτειες του Παραμυθά και μετά, άλλη μισή ώρα θεατρικό παιχνίδι. Κλείνω με το τρέυλερ  της ταινίας.
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Καφές σε αναμονή

Ξέρετε τι  είναι ο καφές σε αναμονή;  Εγώ μόλις πριν λίγο το έμαθα κι αποφάσισα αμέσως να το κάνω post. O «καφές σε αναμονή» ή Caffè sospeso ή Suspended Coffee στα Αγγλικά, έγινε γνωστός εδώ και 100 χρόνια στη Νάπολη, όπου γεννήθηκε η ιδέα, και είναι ένας καφές αλληλεγγύης. Στην παράδοση της εργατικής τάξης της Ιταλίας ένας εργάτης που «έκανε την τύχη του», μπορούσε να κεράσει σε έναν άλλο πελάτη που δεν έχει τα οικονομικά μέσα να τον αγοράσει  έναν «καφέ που περιμένει», προπληρώνοντας δηλαδή μαζί με τον δικό του και έναν ακόμα καφέ που θα περιμένει να φτιαχτεί και να σερβιριστεί σε κάποιον που θα έρθει να τον ζητήσει: Τότε ήταν ένας φτωχός εργάτης, σήμερα μπορεί να είναι ένας  άστεγος, ή  μετανάστης, ή ένας  άνθρωπος με της ανάγκες. Ο Καφές που Περιμένει είναι μια πρακτική γνωστή και στην Ελλάδα από προσπάθειες όπως αυτή του περιοδικού Σχεδία, μολονότι όχι πολύ διαδεδομένη.  Αυτό είχε στο μυαλό της και μια ομάδα από σκηνοθέτες, ηθοποιούς και άλλα παιδιά που ξεκίνησαν την ομάδα στο Facebook Καφές σε Αναμονή, γύρισαν το παραπάνω βίντεο και έχουν στόχο να υιοθετηθεί η πρακτική του sospetο σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας. Αν θέλετε κάντε κλικ στα link που υπάρχουν εδώ, δείτε το βίντεο,  και θα μάθετε περισσότερα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

«Οι θαλασσιές οι χάντρες»

Όπως συμβαίνει  πολλές φορές, έτσι και σήμερα ανέβασα άλλο post  από αυτό που υπολόγιζα, πέφτοντας πάνω στην είδηση ότι σήμερα κλείνουν 18 χρόνια από τον θάνατο του Δημήτρη Χορν (9 Μαρτίου 1921 – 16 Ιανουαρίου 1998), που υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ηθοποιούς. Πριν καιρό, είχα ξαναγράψει γι’ αυτόν και είχα ανεβάσει μία εκπομπή που είχα κάνει στην ΕΡΤ, όπου διαβάζει τον «Ευτυχισμένο Πρίγκηπα» του Όσκαρ Ουάιλντ. Αν θέλετε να πάτε σ’ αυτό το post, κάντε κλικ ΕΔΩ.  Κι αν σας κάνει κέφι, δείτε κι ακούστε αυτό το τραγούδι, που το διάλεξα να είναι χαρούμενο για να τιμήσω τη σημερινή ημέρα. Και μου άρεσε πολύ που έχει μέσα και την Λαμπέτη. Αυτοί οι δύο άνθρωποι, που τους ήξερα από 9 χρονών παιδί, παίξανε πολύ ρόλο στην ζωή μου και ως ηθοποιό κάποτε και γενικότερα.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

«Να ζεις μόνος ή μέσα σε μια στενή σχέση;»

cover
Σήμερα ανακάλυψα ότι έχω πάνω από ένα μήνα να ανεβάσω κάποιο κείμενο από το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό. Έτσι λέω να ανεβάσω σήμερα ένα κείμενο που το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και έχει σχέση με το γάμο. Ελπίζω να το βρείτε κι εσείς ενδιαφέρον, ανεξαρτήτως αν είστε παντρεμένες ή παντρεμένοι ή όχι.

Καλό βράδυ.
Π.

Ο Ρ. Λ., είπε ότι είχε έρθει για να συζητήσουμε γύρω από ένα πολύ προσωπικό του πρόβλημα και έλπιζε να μην με πειράζει. Στην αρχή, το βρήκε δύσκολο να μιλήσει για τον εαυτό του και το πρόβλημά του, οπότε μιλήσαμε για διάφορα γενικά ζητήματα και μετά από λίγο, γλίστρησε σε σιωπή. Σύντομα, άρχισε σιγά-σιγά να μιλάει για τη ζωή του και τις δυσκολίες του. Εξήγησε ότι είχε παντρευτεί τρεις φορές, και ότι ο τρίτος του γάμος πήγαινε κι αυτός για διάλυση, κι ίσως έπαιρνε και τρίτο διαζύγιο. Ήταν βαθιά στενοχωρημένος γιατί ένοιωθε ότι το λάθος ήταν δικό του, αλλά δεν ήξερε πού βρισκόταν η αιτία των ατυχιών του. Εάν δεν έβρισκε την αιτία σκεφτόταν ότι θα είχε πάντα δυσκολίες με όλες τις σχέσεις του. Δεν ήθελε να πάρει διαζύγιο, αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, προχωρούσε προς αυτή την κατεύθυνση, όπως με τους δύο προηγούμενους γάμους του.

Είπα ότι για να ζεις μόνος σου – ή μόνη σου – χρειάζεται υψηλός βαθμός νοημοσύνης. Χρειάζεται έντονη και άγρυπνη παρατηρητικότητα, βαθιά επίγνωση και κατανόηση, για να αποφύγεις τον ερχομό  της δυσκαμψίας του νου και της καρδιάς, κι εκείνες τις ιδιόμορφες τάσεις που φέρνουν εσωτερική φτώχεια και μάταιη θλίψη. Το να ζεις μόνος σου είναι πολύ δύσκολο· χρειάζεται γρήγορη ευλυγισία και προσαρμοστικότητα και τη σοφία της αυτογνωσίας. Δεν υπάρχει κανείς που να λειτουργεί σαν καθρέφτης σου για να σε «αποκαλύπτει»· μέσα στους τοίχους της απομόνωσης δεν υπάρχει καθρέφτισμα, αλλά σου έρχεται πίσω, σαν ηχώ, η φωνή του «εγώ» σου. Είναι δυσκολότερο, πιο επίπονο να ζεις μόνος σου· υπάρχουν μεγαλύτερες παγίδες σ’ αυτό απ’ ότι στη ζωή μιας μόνιμης στενής σχέσης. Αλλά η σχέση είναι σύγκρουση, πόνος με περαστικές χαρές, με κυριαρχία και υποχωρήσεις. Είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· όχι να διαμορφωθεί και να καθοδηγηθεί, αλλά να κατανοηθεί και όχι στενά, αλλά πλατιά. Το να ζεις σημαίνει να έχεις σχέσεις και η ζωή έχει πόνο. Θέλουμε να αποφύγουμε τον πόνο με κάθε τρόπο, αλλά αν τον κατανοήσουμε υπάρχει πιθανότητα να τον υπερβούμε. Η σχέση, δεν είναι μία διαδικασία αυτοανακάλυψης; Μπορεί να μην σου αρέσει αυτό που βλέπεις, αλλά ο συνετός άνθρωπος το εξετάζει προσεκτικά, δεν το αποφεύγει, δεν το κουκουλώνει. Οι περισσότεροι από μας αποστρεφόμαστε και δυσφορούμε να αποκαλυπτόμαστε και καθώς η φύση μιας σχέσης είναι να μας δείχνει, αναπόφευκτα φέρνει πόνο και δυσφορία. Προσπαθούμε να αποφύγουμε  αυτό το οδυνηρό φανέρωμα, και όταν γίνει πολύ απειλητικό και οδυνηρό, αλλάζουμε τη σχέση μας. Ζητάμε να βολευτούμε μέσα σε μια σχέση, πράγμα που σημαίνει: καμία αποκάλυψη του τι είμαστε∙ δεν θέλουμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Όλη η ζωή έχει ένταση και είναι μέσα σ’ αυτή την ένταση που έρχονται οι αληθινές ενδείξεις τού τι είμαστε. Αλλά θέλουμε η σχέση να είναι ήσυχη, να μας αποβλακώνει, να μας αναισθητοποιεί για να αντιμετωπίζουμε τις καθημερινές μας ασχολίες που δεν έχουν καμιά δημιουργικότητα, είναι βαρετές και ανώφελες. Σε μια σχέση λαχταρούμε να νοιώθουμε ασφάλεια, σιγουριά, κάτι στο οποίο δεν υπάρχει κατανόηση, δεν υπάρχει αγάπη.

Ο Ρ. Λ., απάντησε ότι ήθελε γαλήνη και όχι συγκρούσεις  από τις οποίες είχε αρκετές εκτός οικογένειας. Ο κόσμος της δουλειάς του ήταν ανταγωνιστικός, με όλους εκεί να παλεύουν ποιος θα ανέβει και να μην υποβιβαστεί. Ήθελε ησυχία και ευτυχία στις κοντινές του σχέσεις.

Απάντησα ότι, ίσως, να είχε λάθος επάγγελμα που του δημιουργούσε άχρηστη πάλη και ανησυχία απ’ όπου προσπάθησε να δραπετεύσει μέσα σε μια ειρηνική σχέση. Δεν ήθελε μια σχέση με εντάσεις και προστριβές, που απαιτούσαν προσαρμογή, συμμόρφωση, αλλά μία μάλλον εύκολη και ναρκωμένη ζωή στο σπίτι, για την οποία η γυναίκα του ίσως είχε αντιρρήσεις. Αν σ’ ένα γάμο η γυναίκα και ο άντρας  θέλουν να δραπετεύουν από την πραγματικότητα της σχέσης, τότε μπορεί η ζωή στο σπίτι να γίνεται ευχάριστη και απολαυστική, αλλά αυτό δεν λύνει κανένα πρόβλημα. O επισκέπτης, έπρεπε είτε να αλλάξει επάγγελμα και να κερδίζει τη ζωή του με σωστό τρόπο ─ έναν τρόπο που θα τον έβρισκε, αν ήθελε να παραμερίσει την πλεονεξία και την επιθυμία για δύναμη. Αν δεν ήταν ικανός γι’ αυτό, το επάγγελμά του θα απορροφούσε όλη την ενέργεια της σκέψης του και δεν θα είχε χρόνο και σκέψη να αναλογιστεί τις βαθύτερες επιπτώσεις της σχέσης του.

Όλη η ζωή είναι σχέσεις και οι σχέσεις είναι ο δρόμος της αυτογνωσίας και της απελευθέρωσης από τη θλίψη. Εάν δεν θέλει να κατανοήσει το νόημα των σχέσεων, τότε θα πρέπει να πληρώσει γι’ αυτό. Δεν υπάρχει φυγή από τη θλίψη· αν το κάνει θα τον τσακώσει.

Σε μια σχέση, οι τρόποι που ακολουθεί ο εαυτός αποκαλύπτονται για να μελετηθούν, να κατανοηθούν και να ξεπεραστούν. Χωρίς το ξεπέρασμα του εαυτού, θα υπάρχουν πάντα άγνοια και βάσανα. Για να κατανοηθεί η σχέση, πρέπει να υπάρχει υπομονή· όχι βιαστικά συμπεράσματα, αλλά συνετή διαθεσιμότητα κριτικής. Μέχρι να κατανοήσει κανείς το πλήρες νόημα της σχέσης του, το να δημιουργήσει απλώς μια καινούρια σχέση σημαίνει ότι συνεχίζει να βασανίζεται κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Εκείνο που δεν κατανοήθηκε και δεν ολοκληρώθηκε, θα επαναληφθεί ξανά και ξανά μέχρι να γίνει αυτό· ό,τι και να κάνεις δεν υπάρχει φυγή απ’ αυτό.

Ο επισκέπτης έδειχνε προβληματισμένος και ανήσυχος όταν έφυγε, αλλά παρ’ όλα αυτά υπήρχε ένα αδύναμο φως κατανόησης. Μετά από λίγο καιρό ξανάρθε· είπε ότι  άλλαζε τα μέσα βιοπορισμού του παρ’ όλες τις σοβαρές δυσκολίες και φασαρίες στο σπίτι επειδή θα κέρδιζε πολύ λιγότερα, αλλά ήταν αρκετά για τις ανάγκες τους. Επίσης, είπε ότι άρχιζε να κατανοεί τι εννοούσα λέγοντας «σχέση» και έλπιζε ότι κάτι θα βγει απ’ αυτό. Πρόσθεσε ότι έπαιρνε πια τη ζωή του στα σοβαρά και, πράγμα παράξενο, παρόλο που δεν είχε πει τίποτα στην προηγούμενη επίσκεψή του, είχε βάλει καλά μέσα στο κεφάλι του να σταματήσει να πίνει, πράγμα το οποίο το πετύχαινε.

 

 

Ζαβαρακατρανέμια

Για σήμερα έχω ανεβάσει ένα παλιό τραγούδι του Μαρκόπουλου που μου αρέσει  ακόμα και που μου θυμίζει τα νιάτα μου στα χρόνια της Δικτατορίας. Ίσως οι νεότεροι να μην το έχετε ακούσει. Αλλά να σας αντιγράψω πρώτα τους στίχους, και μετά θα σας πω γιατί μου ήρθε να το ανεβάσω σήμερα. και θα βάλω το βίντεο με το τραγούδι στο τέλος.

Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
Αλληλούια αλληλούια
Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια
Ίλεως ίλεως ίλεως
ίλεως ίλεως νέμια
Ίλεως ίλεως ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια
Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
Αλληλούια αλληλούια
Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια
Αλληλούια αλληλούια

Μόλις σήμερα, περίπου πενήντα χρόνια μετά από τότε που το πρωτάκουσα, έμαθα από ένα site ότι τα ακαταλαβίστικα λόγια του τραγουδιού δεν ήταν παραξενιά του Μαρκόπουλου όπως νομίζαμε τότε στην παρέα μου, αλλά ήταν ένα αντιδικτατορικό τραγούδι και οι στίχοι του, που δεν ήξερε κανείς τι σημαίνουν,  έκρυβαν κάποια μηνύματα που έτσι δεν μπορούσε να τα καταλάβει η λογοκρισία της χούντας τότε. Φαίνεται ότι όλα αυτά τα έχει εξηγήσει ο σε εκπομπή της ΕΡΤ  ο ίδιος ο συνθέτης. Όμως τα λόγια τελικά δεν έχουν και πολύ σημασία καθώς η μουσική είναι εξαιρετική και η φοβερή φωνή του Ξυλούρη είναι σαν ένα από τα όργανα της ορχήστρας. Και να τι κρύβουν αυτές οι λέξεις, για όσους δεν το ήξεραν, όπως  εγώ:

Η λέξη «αλληλούια» δεν είναι η γνωστή εβραϊκή λέξη, αλλά η ελληνική λέξη «αλληλουχία» (με τη διαφορά ότι αφαιρέθηκε το χ).
Η λέξη «ζάβαρα» προέρχεται από τη λέξη Ζευς και σημαίνει λάβαρα.
Η λέξη «κάτρα» σημαίνει μαύρα.
Η λέξη «νάμα» σημαίνει βάπτισμα.
Η λέξη «λάμα» σημαίνει λάμα (μαχαιριού).
Η λέξη «νέμια» σημαίνει ηρεμία.
Η λέξη «ίλεως» σημαίνει σπλαχνικός (έλεος).

Το τραγούδι πρωτοακούστηκε με τη φωνή του ίδιου του Μαρκόπουλου στην ταινία «Επιχείρησις Απόλλων», μια Ελληνοσουηδική ταινία του 1968. Οι εκτελέσεις του Ξυλούρη έγιναν  το 1971 και  το 1975 και είναι συγκλονιστικές.  Απίστευτο κομμάτι! Κι όπως σας έχω ξαναπεί εδώ, ο Ξυλούρης είναι ένας από τους τρεις αγαπημένους μου Έλληνες τραγουδιστές  μαζί με τον Μητροπάνο και τον Μπιθικώτση.

Κλείνοντας, επειδή post θα ξαναβάλω την Τετάρτη ή την Πέμπτη, θα ήθελα να αφιερώσω το τραγούδι στην… σύζυγό μου Στεφανία, γνωστή ως Μάγισσα Άιναφετς, που την Τρίτη, στις 12 του μήνα, έχει τα γενέθλιά της και θα ανεβάσει και το ανάλογο post  στο  blog  της για όσους την παρακολουθούν.

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π

 

 

 

 

 

«Ο έρωτας είναι ένα παράθυρο»

 

ΕΞ. ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.CΚαθώς ετοιμαζόμουν να ανεβάσω το πρώτο – στην ουσία – post της χρονιάς, μου ήρθαν μηνύματα ότι   «ανέβηκαν»   σε κάποια blogs  ένα ή δύο ποιήματα από το βιβλίο μου, «Το χαμένο κλειδί του έρωτα».  Όπως ξέρετε από παλιότερα posts, όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog,  είναι ένα βιβλίο με ποιήματα που έχω γράψει για τον έρωτα και που το καθένα απέναντί του, έχει ένα μικρό κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα ή την αγάπη. Κάνοντας «κλικ»  ΕΔΩ,  μπορείτε να δείτε και την παρουσίαση του βιβλίου που οργάνωσαν οι Εκδόσεις Καστανιώτη στον Ιανό, πριν καιρό. Αυτό που έμαθα, λοιπόν, μου έδωσε την ιδέα να ανεβάσω εδώ ένα ποίημα από το βιβλίο με το σχόλιό του από τον Κρισναμούρτι, καθώς αυτό συνδυάζει κάτι προσωπικό μου με λόγια του Κρισναμούρτι – δύο πράγματα που αποτελούν το βασικό υλικό του blog. Το  ποίημα έχει για τίτλο, τον τίτλο που έχω βάλει στο post.  «Ο έρωτας είναι ένα παράθυρο¨.

Ο έρωτας είναι ένα παράθυρο στην αγάπη.
Δεν είναι αγάπη,
αλλά είναι ένα παράθυρο σ’ αυτήν,
που όταν μας ανοίγεται,
εμείς τραβάμε τις κουρτίνες,
για να μην μπορέσει το φως της
να μπει μέσα στο δωμάτιο
και δούμε τότε ότι ο έρωτας,
δεν είναι εκείνη.

Και το κείμενο του Κρισναμούρτι, από μία συζήτηση στο Μαδράς το 1948, είναι αυτό: 

«…Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που μεταμορφώνει. Μπορείτε και οι ίδιοι να έχετε πραγματική εμπειρία αυτού του πράγματος. Δεν έχετε ερωτευτεί ποτέ σας; Δεν έχετε νιώσει ποτέ αυθόρμητη τρυφερότητα για κάποιον;…» 

Καλό βράδυ.
Σας φιλώ.
Π.